Η δίκη της Φόνισσας - "Είναι κατάρα να γεννιούνται θηλυκά.."

Ολοκληρώνοντας τη μελέτη των αποσπασμάτων από τη «Φόνισσα» του Α.Παπαδιαμάντη (Β’ Λυκείου) και έχοντας συζητήσει με τα παιδιά του Β1 τα βασικά θέματα που θίγονται σε αυτή τη νουβέλα (τη θέση της γυναίκας και την πατριαρχία, τη φτώχεια και την κοινωνική αδικία, το έθιμο της προίκας αλλά και τη διαταραγμένη ψυχική υγεία της Χαδούλας), προχωρήσαμε σε μια εικονική δίκη της Φραγκογιαννούς. Τα παιδιά χωρίστηκαν σε ομάδες, μοιράστηκαν ρόλους, συζήτησαν μεταξύ τους, κράτησαν σημειώσεις ανάλογα με το ρόλο που καλούνταν να παίξουν (1^η ώρα) και την επόμενη ώρα στήθηκε το δικαστήριο : δικαστής, εισαγγελέας, η Φραγκογιαννού, οι συνήγοροι υπεράσπισης, μάρτυρες κατηγορίας και μάρτυρες υπεράσπισής πήραν θέση. 

Η ομάδα της εισαγγελικής αρχής ετοίμασε το κατηγορητήριο με βάση τα στοιχεία του κειμένου και αντίστοιχα δούλεψαν και οι υπόλοιπες ομάδες – η υπεράσπιση της Χαδούλας- αλλά και οι μάρτυρες κατηγορίας (ο Γιάννης ο Περιβολάς και η κόρη της η Δελχαρώ) αλλά και οι μάρτυρες  που την υπεράσπισαν (μια γειτόνισσα και φίλη της αλλά και ο ιερέας του χωριού). 

Τέλος στήθηκε η δίκη, ακούσαμε την απολογία της Χαδούλας καθώς και την υπεράσπιση αλλά και τις κατηγορίες που τη βάραιναν, ο εισαγγελέας και οι ένορκοι έκαναν ερωτήσεις και τελικά ψήφισαν την καταδίκη της αναγνωρίζοντας ,όμως ελαφρυντικά, για τις πράξεις της. Ακολουθούν φωτογραφίες από την ομαδοσυνεργατική αυτή δράση των παιδιών καθώς και οι σημειώσεις που κράτησαν προκειμένου να παίξουν το ρόλο τους.

 

Η απολογία της Χαδούλας

Έζησα μια ζωή γεμάτη πόνο, σωματικό και ψυχικό. 'Ύστερα από τόσα χρόνια κατάλαβα πως εγώ φταίω γι αυτό, επειδή γεννήθηκα γυναίκα. Να γεννιέσαι έτσι είναι κατάρα και το να βλέπεις να γεννιούνται και άλλα τέτοια θηλυκά είναι ακόμη μεγαλύτερη κατάρα. Αφού λοιπόν δεν έσωσα εμένα και ούτε με βοήθησε κανείς, έπρεπε να κάνω κάτι για αυτά τα κορίτσια , για να γλυτώσουν. Ακόμη και τώρα δεν είμαι σίγουρη ότι αυτό που έκανα είναι σωστό, όμως κάποια σημάδια από το Θεό και ο βαθύτερος λόγος για τον οποίο έκανα όλα αυτά ηρεμούν για λίγο την ψυχή μου. Ξέρω πως και να πεθάνω αυτή τη στιγμή γλύτωσα τέσσερις ζωές από βέβαιο θάνατο, ίσως όχι αληθινό, αλλά σίγουρα αυτόν που θα περιμένουν κάθε στιγμή της ημέρας να φτάσει για να γλυτώσουν. Αυτό που έκαναν με βαραίνει και θα με βαραίνει μέχρι να πεθάνω. Το έκανα και εκείνη τη στιγμή αμέσως στενοχωριόμουν για τη μοίρα τους να γεννηθούν έτσι. Οπότε δε μετανιώνω....

Then came you - Ζώντας τη ζωή στο έπακρο!

 

 

Την Κυριακή που μας πέρασε είδαμε στην κινηματογραφική μας Λέσχη την ταινία Then came you. Η ταινία (2018). Υπόθεση: Ο  Κάλβιν, ο οποίος εργάζεται ως υπάλληλος αποσκευών, αναγκάζεται να αντιμετωπίσει τους φόβους του όταν σε μια ομάδα καρκινοπαθών γνωρίζει ένα κορίτσι με ανίατη ασθένεια και αυτή τον πλησιάζει για να την βοηθήσει να εκπληρώσει τη λίστα με τις επιθυμίες της. Η ταινία είναι κομεντί που εστιάζει στη φιλία, τη ζωή και τον θάνατο.

Η Σκάι πεθαίνει από καρκίνο, ο Κάλβιν είναι υγιής. Ποιος είναι πιο δυνατός συναισθηματικά από τους δύο και γιατί;

 

 Πιο δυνατός συναισθηματικά πιστεύω πως είναι ή Σκάι γιατί παρά που είναι άρρωστη αντιμετωπίζει τον φόβο και τον θάνατο με θάρρος. Προσπαθεί να ζήσει την ζωή της όσο μπορεί και βοηθά τον Κάλβιν να ξεπεράσει τις φοβίες του.

Η σκαϊ π ήξερε ότι θα πεθάνει και ήταν χαρούμενη

Πιστεύω ότι είναι πιο δυνατός συναισθηματικά η Σκαι διότι ξέρει ότι θα πεθάνει και το πολεμάει

Η σκαι γιατί έχει το θάρρος να δοκιμάζει καινούργια πράγματα

Η σκαι γιατί είχε να διαχειριστεί ότι ξέρει πως ο χρόνος της για να ζήσει τελειώνει

Και οι δύο είναι συναισθηματικά δυνατοί γιατί ο κάθε ένας περνάει τα δικά του

Ο Κάλβιν γιατί είδε τον αγαπημένο του ανργωπο να πεθαίνει

Η Σκαι γιατί παρόλο που ήξερε ότι θα πεθάνει, ήθελε να ζήσει όλα όσα δεν θα προλάβαινε και εν τέλει καταλαβε ότι τα πράγματα που έπρεπε να κάνει δεν είναι τα συναρπαστικά αλλά τα πιο οικεία. Ξεκίνησε μια υπέροχη φιλιά με τον καλβιν και ήταν γεμάτη ενέργεια που ειναι πράγμα δύσκολο για έναν καρκινοπαθη

Η σκαι καθώς πάλευε να ζήσει τα πάντα που ήθελε προτού πεθάνει

Πιστεύω και οι δύο είναι συναισθηματικά δυνατοί για διαφορετικούς λόγους. Η Σκαι ξέρω πως σε λίγο καιρό θα πέθαινε, ωστόσο δεν την άφησε να την επηρεάσει. Ο Καλβιν, ήξερε πως θα χάσει την καλύτερη του φίλη αλλά προσπάθησε να το διαχειριστεί όσο καλύτερα μπορούσε.

Η σκαι γιατί δεν τα παράτησε ήταν πάντα χαρούμενη δεν έδειχνε ότι είχε καρκίνο ασχέτως αν το έλεγε

Η Σκάι, γιατί κουβαλάει τον θάνατο καθημερινά και παρ’ όλα αυτά επιλέγει την ζωή.

συναισθήματικα κατα την γνωμη μου πιο δυνατη ειναι η σκαι καθως παλεψε τον καρκινο με αξιοπρέπεια

Ο καλβιν δεν αντέχει την αποχώρηση της φίλης του και για αυτό δεν είναι τόσο δυνατός συνασθωματοκα

δεν πιστεύω πὼς καποιος ηταν πιο δυνατός συναισθηματικά .Και οι δυο περνούσαν μια διαφορετική δυσκολη κατασταση και τις αντιμετώπισαν μαζι υποστηρίζοντας συναισθηματικά ο ενας τον αλλον

Η Σκαι είναι πιο δυνατή συναισθηματικα γιατί γνώριζε πως θα πεθάνει πολυ σύντομα και είχε συμφιλιωθει με αυτο.

Η Σκαι γιατί προσπαθεί να περάσει καλά μέχρι μα έρθει το τέλος της

Πιστεύω είναι η Σκάι επειδή έχει απόδεχτει ότι θα φύγει από την ζωή οπότε αντί να είναι μέσα στην θλίψη και την μιζέρια αυτή αποσιζει να ζήσει την ζωή της στο έπακρο

Παρόλο που η σκαι πεθαίνει από καρκίνο φαίνεται πιο δυνατή από τον καλβιν καθώς αντιμετωπίζει την αρρώστια με χιούμορ ενώ ο Καλβιν αν και υγιής φοβάται εύκολα και ζει με άγχος η σκαι αποδέχεται τον θάνατο ενώ ο καλβιν φοβάται τη ζωή

Ο Κάλβιν γιατί παρά το ότι ξέρει ότι η Σκάι θα πεθάνει ο ίδιος δένεται μαζι της ενώ γνωρίζει την στενοχώρια και την πίκρα που θα ακολουθήσει

Πιστεύω πως για πολύ λίγο είναι η σκαι επειδή όχι μόνο έκρυβε τον πόνο που ο θάνατος την πλησιάζει αλλά έκανε την ζωή ενός ανθρώπου που τον ήξερε για πολύ λίγο καιρό καλύτερη,που στην τελική αυτός ο άνθρωπος βγήκε να ήταν ο άνθρωπος που την βοήθησε παραπάνω.

 

 

 

 

Ποια πράξη των ηρώων θεωρείτε ότι δείχνει την αληθινή φιλία; Να εξηγήσετε την επιλογή σας.

Η πράξη που θεωρώ ότι δείχνει την αληθινή φιλία είναι ο Κάλβιν που βοηθά την Σκάι να ολοκληρώσει την λίστα της. Πάρα που έχει και αυτός τα δικά του προβλήματα βάζει τις ανάγκες της Σκάι πάνω από τους δικούς του φόβους και μένει δίπλα της μέχρι το τέλος.

Οι κάρτες της σκαι για τα γενέθλια του καλβιν γτ δείχνει ποσό νοιάζεται

Η σκηνή που ο Καλβιν φτιάχνει το φέρετρο της Σκαι. Αυτό δείχνει ότι νοιάζεται για αυτήν και ότι είναι αληθινός απέναντι της

Αυτό που έκανε στο τέλος η σκαι που έγραψε κάρτες στον καλ για τα γενέθλια που δεν γιόρτασε

Οι κάρτες που έστειλε η σκαι στον Κάλβιν αφού είχε πεθάνει για όλα τα γενέθλια που εκείνος δεν είχε γιορτάσει γιατί έδειξε έτσι πόσο σημαντικό ήταν για εκείνη να νιώσει ο Κάλβιν την χώρα των γενεθλίων παρά την θλίψη που αυτά του προκαλούσαν ακόμα και τόσα χρόνια μετά

Όταν εκείνη του έστειλε τις κάρτες γενεθλίων και εκείνος έκανε πραγματικότητα τη λίστα της

Όταν έγραψε η Σκάι τα γράμματα γενεθλίων που δεν μπόρεσε να γιορτάσει ο Κάλβιν

Οι ήρωες έγιναν οι καλύτεροι φίλοι και βρέθηκαν ο ένας στη ζωή του άλλου τη κατάλληλη στιγμή και βοήθησαν και στήριξαν ο ένας τον άλλο. Οι σκηνές που κατά τη γνώμη μου προβάλουν την αληθινή φιλιά τους είμαι όταν αυτός στάθηκε δίπλα της όλη την ώρα ειδικά όταν πέθαινε και όταν αυτή παρόλο που ήταν νεκρή είχε φροντίσει για τον κολλητό της να ζήσει όλα τα γενέθλια που είχε χασει

Η σκηνή με την οποία ο καλβιν δείχνει το φέρετρο της σκαι

Πιστεύω πως η πράξη της Σκαι να γράψει εορταστικές κάρτες για τον καλβιν γιατί ήξερε ότι δεν γιόρταζε τα γενέθλια του έδειξε την αληθινή φιλία. Ο Καλβιν από την άλλη, έδειξε την αληθινή φιλία του θεωρώ όταν έφτιαξε το φέρετρο για την Σκαι.

Όταν πέθανε και είχε αφήσει 9 ευχές για τα γενέθλια του που είχε να κάνει από 8 χρονών π είχε πεθάνει η αδερφή του

Η αληθινή φιλία φαίνεται όταν ο Κάλβιν μένει δίπλα στη Σκάι και κάνει μαζί της τη λίστα, παρόλο που ξέρει ότι θα τη χάσει.

αληθινη φιλια δειχνει η πραξη εκει που η σκαι εβγαλε την περούκα χωρις να ντραπεί και εδειξε οτι δεν εχει όντως αληθινα μαλλια λογω του καρκίνου

Η σκαι παρά το ότι ξέρει ότι σε λίγο καιρό θα έφευγε από την ζωή αφιέρωσε χρόνο για να γράψει γράμματα στον φίλο της για να την θυμάται για τα γενέθλια του

το γεγονος οτι η Σκαι εγραψε τόσα γραμματα οσα γενεθλια δεν ειχε γιορτασει ο Καλβιν , παρόλο που εκείνη πέθαινε ,δειχνει την αληθινη φιλα

Η πράξη που θεωρω ότι δείχνει την αληθινή φιλία ήταν όταν η Σκαι έγραψε γράμμα στον Καλβιν για κάθε γενέθλια που δεν γιόρτασε.

Όταν ο καλβιν νοιαζόταν για την υγεία της σκαι και στεκόταν δίπλα της μέχρι το τέλος

Η πράξη η οποία έδειξε ότι υπήρχε μια δυνατή φιλία ήταν όταν η Σκάι λυποθημησε και την μετέφεραν στο νοσοκομείο ο Κάλβιν έπαθε κρίση πανικού το οποίο έδειξε πως όντως νοιάζονταν για αυτή και την φιλία τους

Η αληθινή φιλία φαίνεται όταν ο Κάλβιν βοηθά τη Σκάι να πραγματοποιήσει τη λίστα επιθυμιών της και παρά τους φόβους του μένει δίπλα της μέχρι το τέλος Αυτό δείχνει αγάπη και στήριξη

Οι κάρτες στο τέλος που στέλνει η Σκάι στον φίλο της τον Κάλβιν διότι το παρά το ότι έχει φύγει από την ζωή τον σκέφτεται συνεχώς

Στο τέλος που η Σκαι είναι στης τελευταίες της στιγμές και ο καλβιν πραγματοποιη το bucket list της.

 

 

 

Συμφωνείτε με τα όσα λέει ο Κάλβιν όταν τον ρωτάει η Σκάι γιατί θέλει να είναι φίλος της; (Με τρομάζεις και με ενθουσιάζεις και όταν δεν είσαι κοντά , μου λείπεις). Είναι αυτά τα συστατικά μιας καλής φιλίας ή όχι; Να εξηγήσετε τη γνώμη σας

Ναι συμφωνώ με όσα είπε ο Καλβιν γιατί έδειξε ειλικρίνεια για το πως νιώθει για και με την Σκάι. Πιστεύω πως ναι αυτά είναι τα συστατικά μιας φιλίας γιατί η φιλία δεν είναι μόνο άνεση

Είναι συστατικά μια φιλίας διότι έτσι πρέπει ν είναι η φίλοι κάτι σοκ διαφορετικό ν τεριαζεις να είστε σαν αδέρφια όποτε ειναο συστατικά μιας φιλίας

Συμφωνώ διότι μια φιλία πρέπει να έχει αναμεικτα συναισθήματα αφού περνάνε πολλές καταστάσεις και άμα υπήρχε κάτι μονότονο θα ήταν ψεύτικο και βαρετό. Επομένως αυτά αποτελούν συστατικά μιας καλής φιλίας

Ναι

Πιστεύω ότι κάθε φίλος μας είναι φίλος για κάποιο συγκεκριμένο λόγο και γι'αυτό πολλές φορές οι διάφοροι φίλοι μας δεν ταιριάζουν μεταξύ τους , γιατί ο καθένας εκπροσωπεί μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού μας , στη συγκεκριμένη περίπτωση συμφωνώ γιατί ο Κάλβιν ήταν ένα παιδί που ζουσε μια ζωή που δεν την ένιωθε και με τον ερχομό της Σκάι στη ζωή του και ότι αυτό προκάλεσε ξαναενιωσε ζωντανός, ρίσκαρε , γέλασε ένιωσε συναισθήματα

Ναι συμφωνώ

Ναι συμφωνώ δείχνει συμπόνια

Συμφωνώ απόλυτα καθώς οι φίλοι μας δεν χρειάζεται να ειναι ίδιοι με εμάς απλώς πρέπει να νοιάζονται και να έχουν κατανόηση. Όταν διαφέρουμε από τους φίλους μας, μαθαίνουμε από αυτούς, βοηθάμε ο ένας τον άλλο να δει πράγματα από άλλη οπτική και δεν ρουτινιαζει η καθημερινότητα μας καθώς μας προσφέρουν συναρπαστικοτητα και όταν δεν είναι μαζί μας, μας λείπει αυτό το συναίσθημα και η στήριξη τους

Είναι

Πιστεύω αυτά είναι χαρακτηρίστηκα καλής φιλίας, διότι αν και η Σκαι ‘τρομάζει’ τον Καλβιν, ταυτόχρονα τον ενθουσιάζει και τον βοηθάει να ξεπεράσει τις φοβίες του.

Ναι είναι γιατί άμα δένεσαι με κάποιον έχεις κάποιες διαφωνίες αλλά όταν δεν είναι κοντά σου νιώθεις άδειος και ότι σου λείπει είναι κάπως όπως λέμε μαζί δεν κάνουμε και χωρια δεν μπορούμε

Ναι, συμφωνώ. Αυτά δείχνουν αληθινό δέσιμο και ειλικρίνεια. Μια καλή φιλία σε ενθουσιάζει, σε αλλάζει και σου λείπει όταν ο άλλος δεν είναι κοντά.

ειναι συστατικά μιας καλης φιλιας γιατι κατα την γνωμη μου οι αληθινοί φίλοι ενδιαφέρονται πραγματικά για τους αλλους και αισθάνονται το να τους λειπει ο κοντινος φιλος τους που ειναι απολυτως φυσιολογικό σε μια καλη φιλια

Ναι μας εξηγεί ότι μπορεί να τον κάνει να νιώσει και τρόμο και ενθουσιασμό και το ότι της έλειπε όταν δεν ήταν μαζί σημαίνει ότι ήθελε συνέχεια να είναι μαζί της αυτό είναι αγάπη

ναι πιστευω πως ειναι συστατικα μιας καλης φιλιας διοτι πρεπει να αποδεχόμαστε την διαφορετικότητα του αλλου διοτι αυτη μπορεί να ειναι στο τέλος που θα μας φερει πιο κοντα

Ναι θεωρώ πως είναι αυτά τα συστατικά μιας καλης φιλίας για να μπορεί να κρατήσει πολλά χρόνια

Αυτά είναι συστατικά μιας φιλίας γιατί έχει μάθει ο ένας τον άλλον και περνάνε καλά μαζί

Ναι

Συμφωνώ Ο ενθουσιασμός, το ότι σου λείπει ο άλλος και ακόμα και ο φόβος δείχνουν ότι η φιλία είναι δυνατή και σε κάνει να νιώθεις έντονα συναισθήματα κάτι που είναι στοιχείο μιας αληθινής σχέσης

Το να λείπεις σε κάποιον είναι συστατικό καλής φιλιάς και τα ανάμικτα συναισθήματα αλλά το να τρομάζεις όταν τον βλέπεις κυρίως για τους εχθρούς εκδηλώνεται ένα τέτοιο συναίσθημα

Ναι,επειδή πιστεύω πως η φιλία που είχαν οι δύο θύμιζε στον Καλβιν ότι η ζωή είναι έτσι,μπορεί να τον τρομάξει μπορεί και να τον ενθουσιάζει αλλά του αρέσουν αυτά τα συναισθήματα επειδή του θυμίζει ότι ζει αυτή την στιγμή και ότι το αύριο δεν είναι υποσχόμενο.

"Όλες οι γάτες είναι όμορφες" - Διαδικτυακή συνάντηση με τον συγγραφέα ΄Έλσον Ζγκούρη

Την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης συναντήθηκαν και μίλησαν διαδικτυακά με το συγγραφέα Έλσον Ζγκούρη, αφού διάβασαν το βιβλίο του «Όλες οι γάτες είναι όμορφες». Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη: στο πρώτο ο συγγραφέας καταγράφει προσωπικές ιστορίες που αφορούν την εγκατάσταση του στην Ελλάδα και τους ανθρώπους που γνώρισε –ιστορίες μετανάστευσης- , ενώ παράλληλα αφηγείται και τις ρατσιστικές συμπεριφορές που έζησε, ενώ στο δεύτερο μέρος παρουσιάζει ιστορίες τρίτων ατόμων που βίωσαν το ρατσισμό (φίλων, συγγενών, ξένων).

Αρχικά τα παιδιά είπαν τις εντυπώσεις τους από το βιβλίο και στη συνέχεια συνδεθήκαμε με το συγγραφέα και ακολούθησε συζήτηση.

Ο Κων/νος  - όπως και όλα τα μέλη- αναφέρθηκε στη δύσκολη γραμματοσειρά που ήταν πολύ κουραστική στην ανάγνωση. Αυτό που του άρεσε σε γενικές γραμμές το βιβλίο, αλλά θα ήθελε μεγαλύτερη εμβάθυνση σε κάποιες ιστορίες, να υπάρχει πιο λεπτομερής ανάπτυξη τους. Στο Χρήστο άρεσε καθώς διάβασε τις λεπτομέρειες της ζωής ενός ξένου και ποτέ δεν είχε σκεφτεί ότι ένας άνθρωπος θα περνούσε τόσα πολλά. Ωστόσο, ήταν πολύ ενθαρρυντικό ότι βρήκε άτομα που του στάθηκαν και ήταν τυχερός να έχει τόσο καλούς ανθρώπους στη ζωή του.

Η Ροδία συμφώνησε με το Χρήστο όπως και η Κατερίνα , καθώς έμαθαν στοιχεία για τη ζωή ενός μετανάστη στη χώρα μας. Στη Βαλεντίνα άρεσε το νόημα του βιβλίου και αυτό που εντόπισε ήταν η αλλαγή και στο χαρακτήρα του συγγραφέα καθώς προχωρούσε το βιβλίο και άλλαζε η ζωή του. Στη Νταριάνα επίσης έκανε εντύπωση γιατί μιλούσε για θέματα που τα έχει σκεφτεί και η ίδια και αποτελούν αναμνήσεις και των δικών της γονιών. Η Καμέλα και η Ιζαμπέλα  επίσης αναφέρθηκαν στο ότι το οικογενειακό τους περιβάλλον είχε αντιμετωπίσει παρόμοια θέματα,  αλλά ήταν πολύ αισιόδοξο ότι ο συγγραφέας βρήκε καλά άτομα να συναναστραφεί και να του σταθούν. Η Ιφιγένεια μας είπε ότι αν και αυτά τα βιβλία δεν είναι του γούστου της , της άρεσε το βιβλίο  και η αφήγηση της ζωής του ήρωα, ενώ η Μειρά εστίασε στη μοναξιά που βιώνουν οι μετανάστες σε μια χώρα μακριά από τους δικούς τους ανθρώπους . Η Χριστίνα θεώρησε ότι ο συγγραφέας πλατείαζε σε αρκετά σημεία του βιβλίου και όσα έγραφε είναι θέματα που ίσως να είχε σκεφτεί και η ίδια αλλά τώρα τα είδε μέσα από μια άλλη οπτική. Η Σμαράγδα ένιωσε πιο κοντά στον άνθρωπο συγγραφέα κατά την ανάγνωση του βιβλίου και αυτό που είχε να πει ήταν πως το βιβλίο αναδείκνυε αυτή την ανισότητα στην κοινωνία, ενώ ο   Μανώλης  βρήκε ταπεινό το βιβλίο . Η Ελένη, αν και το βιβλίο της φάνηκε βαρετό, δήλωσε πως την  ευαισθητοποίησε απέναντι στο θέμα του ρατσισμού. Αυτό που τη δυσκόλεψε, πέρα από τη γραμματοσειρά, ήταν η απουσία γραμμικής αφήγησης των γεγονότων. Η Μαρία τέλος, παρόλο που δε θα επέλεγε να διαβάσει λένα βιβλίο αυτού του είδους της θεματολογίας , το χαρακτήρισε ως ένα βιβλίο συλλογή αυτοβιογραφικών ιστοριών σχετικά με το μεταναστευτικό και την ένταξη όλων αυτών των ανθρώπων στην ελληνική κοινωνία.

Στη διαδικτυακή συζήτηση που ακολούθησε ο συγγραφέας απάντησε στα ερωτήματα των παιδιών που αφορούσαν τόσο το βιβλίο του όσο και την ίδια του τη ζωή. Αρχικά, στο ερώτημα σχετικά με τη γραμματοσειρά που έχει χρησιμοποιηθεί στο βιβλίο και ταλαιπωρεί τον αναγνώστη, μας απάντησε πως δεν αποτελεί δική του ευθύνη, αλλά του εκδοτικού οίκου, ενώ στο ερώτημα γιατί δεν εμβαθύνει με περισσότερες λεπτομέρειες στις ιστορίες του είπε πως η κάθε ιστορία έχει αρχή , μέση και τέλος και αποτυπώνει μόνο όσες λεπτομέρειες θεωρεί απαραίτητες. Όταν στο βιβλίο του μιλά για το σοσιαλιστικό παράδεισο αναφέρεται στο καθεστώς του Ενβέρ Χότζα (1945-1991) , ένα σκληρό καθεστώς που απαγόρευε την έξοδο από τη χώρα στους πολίτες της Αλβανίας. Πλέον πηγαίνει ως επισκέπτης στην Αλβανία που έχει αλλάξει πολύ με το πέρασμα των χρόνων- περισσότερο και απ ότι έχει αλλάξει η Ελλάδα.

Σχετικά με το φαινόμενο του ρατσισμού συνειδητοποίησε μεγαλώνοντας πως υπάρχουν πολλές ύπουλες μορφές και συγχρόνως προβληματικές του ρατσισμού – πχ παλιότερα το ότι του έλεγαν τι καλά που μιλάς τα ελληνικά, παρόλο που είσαι Αλβανός, δεν το εκλάμβανε ως ρατσιστικό σχόλιο, ενώ σταδιακά συνειδητοποίησε πόσο άσχημο ακουγόταν, αφού είναι αυτονόητο πως όταν ζεις σε μια χώρα, μετέχεις της παιδείας και ζεις εκεί είναι φυσικό να γνωρίζεις άψογα τη γλώσσα. (Εδώ τα παιδιά του μετέφεραν αντίστοιχο περιστατικό με μαθήτρια μας που της είπαν συμμαθητές της: Πολύ καλό κορίτσι είσαι για Αλβανίδα!)

Αυτό που τόνισε όμως στα παιδιά είναι πως πάντα αντιδρούσε στα περιστατικά ρατσισμού και έχει υποσχεθεί πως πάντα θα αντιδρά όταν θα βλέπει την αδικία, ακόμη και όταν δεν αφορά τον ίδιο , αφού δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα απ το να σε υπερασπίζονται άγνωστοι άνθρωποι, να μην αδιαφορούν σε ό,τι συμβαίνει μπροστά σου.

Στην ερώτηση ποια ανάγκη τον οδήγησε να γράψει αυτό το βιβλίο μας είπε πως ο λόγος που το έγραψε , πέρα από το ότι το όνειρο του ήταν να γίνει συγγραφέας, ήταν πως ήθελε να επικοινωνήσει όσα έζησε . Ήθελε ο κόσμος να ακούσει και την πλευρά των Αλβανών μεταναστών , να παρουσιάσει τα βιώματα των συμπατριωτών του και στην πορεία ανακάλυψε πως ήταν πολλά τα άτομα που είχαν κοινά βιώματα με τον ίδιο.

Στην ερώτηση αν είναι ο πρώτος συγγραφέας που το κάνει αυτό μας είπε ότι είχε προηγηθεί ο Γκαζμέντ Καπλάνι- μετανάστης πρώτης γενιάς- με το Μικρό ημερολόγιο συνόρων , ενώ ο ίδιος είναι παράδειγμα συγγραφέα – μετανάστη της δεύτερης γενιάς. Ό λόγος που τον έδιωξε από την Ελλάδα είναι η οικονομική κρίση, αλλά τελικά ανακάλυψε στο εξωτερικό πολλές κρυμμένες πτυχές του εαυτού του. Ειδικά η ζωή στο Βερολίνο είναι μια γεμάτη ζωή, καθώς είναι μια πολυπολιτισμική πόλη , ανοιχτή στους ξένους και με πολιτιστικό υπόβαθρο.  Η Ελλάδα είναι σαφώς πιο συντηρητική ως χώρα, αν και  αυτό δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν ρατσιστικά φαινόμενα και στη Γερμανία.

Ο κ.Ζγκούρη όμως έκανε και αυτός ερωτήσεις στα παιδιά σχετικά με τη λέσχη Ανάγνωσης και τους είπε πως είναι πολύ τυχερά που έχουν στο σχολείο τους τέτοιες ευκαιρίες και ότι ο ίδιος θα ήθελε ως μαθητής να είχε την ευκαιρία να βρίσκεται σε μια Λέσχη, καθώς ως παιδί δε διάβαζε πολύ. Ο ίδιος δεν ήταν δημοφιλής στο σχολείο , αντίθετα ήταν ντροπαλός και εσωστρεφής. Διάβασε στην Γ Γυμνασίου τα πρώτα του βιβλία και μέχρι την Α Λυκείου. Μετά έχασε το ενδιαφέρον του και τελειώνοντας τις σπουδές του έπιασε πάλι το νήμα της ανάγνωσης. Από τότε διαβάζει πολλά βιβλία- τουλάχιστον 30 το χρόνο. Μάλιστα στην ερώτηση των παιδιών για το πώς γίνεται κάποιος συγγραφέας απάντησε διαβάζοντας άλλα βιβλία. Αν και αυτό δε φτάνει καθώς είναι εσωτερική ανάγκη η συγγραφή και πρέπει να έχει κάποιος και άλλα ερεθίσματα από τη ζωή. Στην ερώτηση των παιδιών αν όλες οι ιστορίες του βιβλίου είναι αληθινές μας είπε πως ναι, αν και αρκετές δεν είναι δικές του, αλλά γνωστών, ξένων και φίλων. Όσο για τα συναισθήματα του όταν γράφει το πρώτο που νιώθει είναι λύτρωση, απελευθέρωση. Νιώθει ότι βγαίνουν τα αγκάθια που τον βάραιναν, ίσως γιατί είναι τραυματική εμπειρία να θυμάται όσα έζησε, να σκεφτεί τα άσχημα. Ωστόσο νιώθει και νοσταλγία για όλες τις ωραίες στιγμές.

Από τα βιβλία που διάβασε τελευταία μας πρότεινε το βιβλίο της Αγλαίας Μπλιούμ «Αποχαιρέτα τη Στουτγάρδη, Αστυάνακτα» και τον Κόσμο της σοφίας του Γιόστιν Γκάρντνερ, ενώ από ταινίες μας πρότεινε το Κύμα και την Ακαδημία Πλάτωνος.

Αναφερόμενος στις άλλες ασχολίες του μας είπε πως σπούδασε Πληροφορική και η δουλειά του είναι πάνω σε αυτόν τον τομέα, ενώ η συγγραφή είναι το χόμπι του. Παράλληλα με το γράψιμο, κάνει λογοτεχνικές εκδηλώσεις στο Βερολίνο (παρουσιάσεις βιβλίων και κινηματογραφικές προβολές).

Όσο για το να γράφει για να αφήσει το δικό του στίγμα στον κόσμο μας τόνισε και πάλι τη βαθύτερη ανάγκη της συγγραφής . και γράφει και πράγματα που ξέρει ότι δε θα τυπωθούν . Νιώθει όμορφα όμως όταν γράφει. Στις προσωπικές του αναγνώσεις προτιμά να διαβάζει βιβλία στα ελληνικά και στα αλβανικά καθώς του είναι πιο οικείες γλώσσες, ενώ σκέφτεται και στα αγγλικά, και τα ελληνικά και στα αλβανικά. Κυρίως όμως οι σκέψεις του είναι στα ελληνικά. Στο σπίτι μιλάνε όλες τις γλώσσες- και ελληνικά, και αλβανικά και γερμανικά και αγγλικά.

Όσο για το ότι γράφει στα ελληνικά μας είπε πως αυτό συνδέεται με τη γλώσσα που διδάχθηκε ως παιδί και αυτή ήταν τα ελληνικά.

Ο τίτλος τώρα του βιβλίου δόθηκε γιατί θεωρεί πως δεν πρέπει να υπάρχει διαχωρισμός στην κοινωνία, πως όλοι οι άνθρωποι είμαστε όμορφοι ανεξάρτητα από πού κρατάει η σκούφια μας. Τέλος μας είπε πως η νοσταλγία αντιμετωπίζεται με την επικοινωνία. Επικοινωνεί με τους γονείς , τους φίλους του, αλλά και γράφει πολύ για να νιώσει καλύτερα. Τη διαδικτυακή αυτή επικοινωνία κατάφεραν να τη σπάσουν και κάποια αστεία που ανταλλάξαμε με το συγγραφέα – ο Μανώλης με την επισήμανση του για το δανεικό και αγύριστο μπουφάν και η παρατήρηση του Κώστα για το αν τα κορίτσια στο Βερολίνο είναι όμορφα!

Ευχαριστούμε πολύ τον κ.Έλσον Ζγκούρη για το χρόνο που μας διέθεσε και ευχόμαστε να τα ξαναπούμε στο επόμενο βιβλίο του!

Crash - "Νομίζεις ότι ξέρεις ποιος είσαι. Ιδέα δεν έχεις.."

 

 

Την περασμένη Κυριακή παρακολουθήσαμε την ταινία Crash (2004) στην Κινηματογραφική Λέσχη μας. Η υπόθεση της ταινίας : Δύο τροχαία ατυχήματα, ένας βίαιος βανδαλισμός εργασιακού χώρου και ένα ύποπτο δολοφονικό χτύπημα ενός αστυνομικού προς έναν άλλον αστυνομικό, όλα τοποθετημένα πίσω από το σκηνικό ενός ρατσιστικού αστυνομικού τμήματος στο Λος Άντζελες και το δικαστικό σύστημα της πόλης. Ένας εισαγγελέας και η σύζυγός του. Ένας πέρσης καταστηματάρχης. Δύο αστυνομικοί ντετέκτιβ, οι οποίοι είναι ταυτόχρονα κι εραστές. Ένας αφρο-αμερικανός τηλεοπτικός σκηνοθέτης και η σύζυγός του. Ένα μεξικανός κλειδαράς. Δύο κλέφτες αυτοκινήτων. Ένας απατεώνας αστυνομικός. Ένα ζευγάρι μεσήλικων από την Κορέα. Όλοι ζουν στο Λος Άντζελες και κατά τη διάρκεια των επόμενων 36 ωρών, θα συγκρουστούν.

Ποιος ήταν ο αγαπημένος σας ήρωας και γιατί;

Ο αγαπημένος μου ήρωας στην ταινία ήταν αυτός που στην τελική πέθανε, διότι καταβαθος ήταν καλός άνθρωπος και δεν ήθελε το κακό κανενός.

Ο έγχρωμος που πέθανε στο τέλος καθώς ήταν ο μόνος που δεν είχε ρατσιστικές απόψεις

Ο άντρας που ήταν κλειδαράς

Ο μαυρουλης που πέθανε

Ο κλειδαράς γιατί παρόλο της εμφάνισης του ήταν πάντα εκεί για την οικογένεια του

Ο Ντανιελ

Ο τομι επειδή ήταν σίγουρος πως δεν ήταν ρατσιστής ή «κακός» άνθρωπος και με το που έκανε μια άσχημη πράξει απλά κατάλαβε πως δεν γνωρίζει καθόλου τον εαυτό του…

Ο αγαπημένος μου ήρωας ήταν το κοριτσάκι που ο μπαμπάς της, τής έδωσε το κολιέ που την προστατεύει γιατί η σκηνή αυτή που πήγε για να τον σώσει με συγκίνησε

Αυτος που πεθανε

Ο Graham που βοηθούσε την μαμά του

Ο αγαπημένος μου ήρωας ήταν ο μπαμπας γιατί με συγκίνησε ο τρόπος που μεγαλωνε την κόρη του

Ο κλειδαράς γιατί ήταν καλός άνθρωπος και αγαπούσε πολύ την κόρη του παρόλο που του φαίνονται άδικα .

Αυτός που έφτιαχνε τις πόρτες διότι παρά την εμφάνιση του ήταν πολύ καλός μπαμπάς

Όνομα δεν θυμάμαι αλλά αυτός που πέθανε ο αδελφός του αστυνομικού

Ο πατέρας από το μικρο κοριτσάκι γιατί δεν ήταν ρατσιστής

Το μικρό κοριτσάκι που πήγε να σώσει τον πατέρα της

Ο αδελφός εκείνου του αστυνομικού που πέθανε στο τέλος της ταινίας γιατί ήταν ο πιο αθώος από όλους

Δεν είχα κάποιον αγαπημένο ήρωα.

Ο κλειδαράς διότι έκανε τα πάντα για να προστατεύσει την οικογένεια του

Ο αγαπημένος μου ήρωας ήταν ο αδερφός του έγχρωμου αστυνόμου επειδή φάνηκε ότι δεν είχε ρατσιστικές αντιλήψεις

Ο Peter, γιατί ήταν ο μόνος που δεν είχε κάποια ρατσιστική αντίληψη για κανέναν

Ο αστυνομικός που πείραζε την γυναίκα στην αρχη της ταινίας επειδή μετά είδαμε τι άνθρωπος ήταν στην αληθεια

Ο μαυρουλης που τον σκότωσε ο μπάτσος επειδή παρόλο που πήγε να κλέψει ήταν ποιο ταπεινός

Μου άρεσε ο έγχρωμος κύριος που λήστευε τους λευκούς γιατί παρά όσα κάνει φαίνεται να έχει έστω και λίγη ηθική όταν βοήθησε τα θύματα trafficking, επίσης είχε χιούμορ

Ο αγαπημένος μου ήρωας ήταν ο συνάδελφος του Ματ παρόλο που στην αρχή φαινόταν σωστός, έδειξε πόσο δύσκολο είναι να μένεις πιστός στις αξίες σου όταν φοβάσαι και μπερδεύεσαι.

 

"Νομίζεις ότι ξέρεις ποιος είσαι. Δεν έχεις ιδέα" λέει ο Ματ Ντίλον στο συνάδελφο του αστυνομικό όταν εκείνος ζητά και φεύγει από το περιπολικό, μετά το περιστατικό της παρενόχλησης της γυναίκας. Τι εννοεί;

.

Κοντά στο τέλος της ταινίας, ο συνάδελφος του Ματ Ντιλον πυροβολεί τον αθώο άντρα, φοβούμενος ότι θα του κάνει κακό. Ο Ματ Ντιλον, όπως αναφέρθηκε στην ταινία, ήταν πιο έμπειρος αστυνομικός από τον συνάδελφο του, αν και αυτό δεν δικαιολογεί την πράξη του. Ετσι, ‘προειδοποίησε’ τον συνάδελφο του ότι στην πραγματικότητα δεν ξέρει ακόμα ποιος είναι και δεν ξέρει που μπορεί να φτάσει.

Εννοεί ότι ούτε ο ίδιος δεν ξέρει τον ευατο του

Εννοεί ότι και αυτός είναι ρατσιστής απλά δεν το ξέρει ακόμα

Ότι πολλές φορές πιστεύουμε πως ξέρουμε τον εαυτό μας αλλά κάποιες συνθήκες που συμβαίνουν καλός ή κακός στην ζωή μας μας δείχνουν πως δεν τον ξέρουμε και τοσο καλά

Εννοεί ότι κάθε άνθρωπος δεν ξέρει τι θα γίνει με τις σκέψεις του

Εννοεί πως δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε στα αληθινά και τι θα κάναμε σε δύσκολες περιστάσεις (κυρίως όταν πρέπει να σκεφτούμε και να δράσουμε αμέσως). Πολλές φορές οι άνθρωποι τρομάζουν με τις ίδιες τους τις πράξεις.

Εννοεί πως και εκείνος σκέφτεται ρατσιστικά και έχει και εκείνος τέτοιες αντιλήψεις απλώς δεν το έχει καταλάβει μέχρι να του συμβεί κάτι που θα τον κάνει να σκεφτεί έτσι

Οτι στη πορεια θα κανει πραγματα που δεν ηθελε ή δεν περιμενε πως θα κανει στη ζωη του

Κανείς δεν ξέρει τον εαυτό του μέχρι να βρεθεί σε δύσκολη θέση

Ότι τα περιστατικά που θα ζήσει ή η καθημερινότητα που μπορεί να ζήσει θα τον αλλάξουν χωρίς καν να το καταλάβει

Ο συνάδερφος του δεν γνωρίζει πραγματικά τον εαυτό του αυτό θα το καταλάβει όταν πιεστεί και φοβάται

Εννοεί ότι δεν είναι ο άνθρωπος που πιστεύει ότι είναι και ότι στο μέλλον θα καταλάβει ποιος είναι

Κατά την άποψη μου νομίζω του έλεγε ότι νομίζεις ότι δεν είσαι ρατσιστής αλλά όλοι είμαστε απλά κάποιοι έχουν την ιδέα ότι δνε είναι

Ότι δεν ήταν πάντα τόσο μαλακας και ο αστυνομικός αλλά έγινε έτσι δεν είναι κ δικαιολογία όμως αλλά αυτό ενοει

Οτι ακόμα και νομίζεις ότι ξέρεις ποιος είσαι έρχονται στιγμές που κάνεις πράγματα που ποτέ δεν πίστευες ότι θα εκανες

Επειδή ο Ματ Ντιλον δουλεύει περισσότερα χρόνια στη δουλειά θεωρεί ότι και να μαθευτεί αυτό που έγινε δε θα επηρεαστεί η θέση του, οπότε λέει στον συνάδελφο του ότι δεν έχει ιδέα ποιος ειναι( δηλαδή ότι δεν έχει καθόλου δύναμη στη δουλειά του

Ότι δεν ξέρει τι μπορεί να κάνει και ότι και εκείνος κάποια στιγμή θα σκεφτεί όπως έκανε και ο ίδιος

Ο Ματ Ντίλον του λέει πως οι άνθρωποι συχνά έχουν λανθασμένη εικόνα για τον εαυτό τους και ότι μπορούν να κάνουν πράξεις που δεν φαντάζονταν ποτέ

Εννοεί ότι αυτοί που προσποιούμε ότι είμαστε δεν αντιστοιχεί πάντα με τις πράξεις μας ή ποιος πραγματικά είμαστε

Ότι ο άλλος μπορεί να είναι 100% σίγουρος ότι ξέρει ποιος είναι,αλλά καταβαθος κανένας δεν μπορεί να ξέρει ποιοι είμαστε σαν άνθρωποι και πως μπορούμε να αλλαξουμε

Ότι όταν νομίζεις και είσαι σίγουρος για κάτι δεν είσαι το αντίθετο

Πιστεύω πως εννοεί ότι ο συνάδελφος του ακόμα δεν έχει δει και περάσει όσα πέρασε αυτός και πως δεν είναι όσο καλύτερος όσο πιστεύει πως είναι και μια μέρα θα καταντήσει σαν εκείνον και όλους τους συναδέλφους του

Εννοεί ότι νομίζουμε πως ξέρουμε ποιοι είμαστε, αλλά στην πραγματικότητα δεν βλέπουμε τα λάθη και τις προκαταλήψεις μας

 

 

Γιατί ο έγχρωμος σκηνοθέτης είπε στον έγχρωμο που πήγε να του κλέψει το αυτοκίνητο : Μη με ρεζιλεύεις. Μη ρεζιλεύεις τον εαυτό σου". Τι νομίζετε ότι εννούσε;

Ο έγχρωμος σκηνοθέτης χρησιμοποιεί την φράση αυτή διότι με την κλοπή του αμαξιού, επιβεβαιώνεται στους αστυνομικούς το στερεότυπο ότι ‘όλοι οι μαύροι είναι εγκληματίες’ όπως αναφερόταν συχνά στην ταινία.

Πιστεύω εννοούσε ότι όλοι θεωρούν τους εκχρωμους "εγκληματίες" και έτσι όπως έκανε όντως έδειχνε ότι αυτό που πιστεύω για αυτούς ισχύει

Οτι μάλλον είναι καλός καταβαθος και με αυτά που κάνει θέλει να δείξει την κακή του πλευρά και έτσι όλοι τον θεωρούν κακό κ ότι οι έγχρωμοι είναι κακοι

Εννοούσε ότι όλα αυτά που γινόντουσαν με τους μαύρους και τον ρατσισμό ευτεγε με λίγα λόγια κάτι τύποι σαν εκείνον

Να μην κάνει ότι πιστεύει ο κόσμος πως κάνουν "οι μαύροι" και να είναι έντιμος και επίσης του λέει να σέβεται και ο ίδιος τον εαυτό του

Νομίζω εννοούσε για την μαύρη κοινότητα

Βασικά δεν έχω ιδέα

Πιστεύω πως εννοούσε για την ρατσιστική αντίληψη που υπάρχει, εννοώντας πως τον ρεζιλεύει και εκείνον αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό γιατί ότι πιστεύουν οι γύρω του εκείνος τα κάνει

Πιστευω πτι ενωπυσε πως ως ενας και εκεινος απο τη μαυρη φιλη που οπλοφορει τους κανει και τους δυο να κινδυνεύουν και να επιβεβαιώνουν τις υποψιες που καου γι αυτους οι ασπροι

Δεν θέλει να μοιάσει σε αυτό που η κοινωνία φοβάται και ότι αξίζει κάτι καλύτερο από αυτό

Ότι με τέτοιες συμπεριφορές δίνει την επιβεβαίωση σε ρατσιστές ότι έχουν δίκιο να πιστεύουν ότι είναι επικίνδυνοι

Οτι να μην κάνει κάτι κακό που θα κάνει τπυς άλλους να μας βλέπουν όλους χειρότερα

Εννοούσε λόγω του ότι και οι δύο είναι μαύροι

Ότι πήγε να κάνει κακό ,δηλαδή να κλέψει έναν άντρα ο οποίος είναι ίδιος με αυτόν μαύρος και έτσι ρεζιλεύεται το χρώμα τους ως φυλή ας το πω

Το είπε για την καταγωγή τους

Ότι ρεζιλεύει τους μαύρους γτ δείχνει τα στερεότυπα ότι γίνονται όντως

Ότι όλοι είδη πιστεύουν ότι οι μαύροι κλέβουν και αν εξακολουθεί να τα κάνει αυτά θα αποδείξει σε όλους ότι έχουν δίκιο

Στη ταινία οι έγχρωμοι άνθρωποι ή οι άνθρωποι με άλλες εθνικότητες θεωρούνταν κατώτεροι από τους «λευκούς» οπότε ο έγχρωμος σκηνοθέτης το είπε αυτό στον έγχρωμο που πήγε να του κλέψει το αυτοκίνητο διότι είναι ίδια η εθνικότητα τους και «ρεζιλεύει» την εθνικότητα τους περισσότερο με το να κλέβει ένα αμάξι.

Επειδή είναι και οι δύο έγχρωμοι ρεζιλεύει εκείνον επειδή είναι έγχρωμος αλλά και τον εαυτό του

Το λέει επειδή φοβάται ότι η πράξη του κλέφτη επιβεβαιώνει τα ρατσιστικά στερεότυπα Με το μη με ρεζιλεύεις εννοεί μην εκθέτεις όλους τους μαύρους και μην εκθέτεις τον ίδιο σου τον εαυτό.

Εννοούσε ότι είναι ντροπή ένας έγχρωμος άντρας σαν εκείνον είχε καταφύγει στην κλοπή ενώ θα μπορούσε να κάτι πιο ηθικό και να πάει ενάντια στη ρατσιστική αντίληψη ότι όλοι οι έγχρωμοι είναι εγκληματίες

Επειδή υπάρχουν πόλοι ρατσιστές που έχουν τα βασικά στερεότυπα όπως είδαμε και στην αρχή της ταινίας που κλέψανε ένα αμάξι και η γυναίκα το ήξερε ότι θα γίνει κάτι τέτοιο επειδή το ειχε ξανά δει αυτό,γιαυτό ο έγχρωμος σκηνοθέτης του λέει να μην ρεζιλευει άλλο τους έγχρωμους ώστε μια μερα να μην υπάρχουν πλέον στερεότυπα

Ότι επειδή ήταν και εκείνος σκούρος

Νομίζω πως προσπαθούσε να πει πως με τις πράξεις του δεν ρεζιλεύει μόνο τον εαυτό του, αλλά όλοι την κοινότητα τον έγχρωμων ανθρώπων και για αυτό το λόγο ο κόσμος έχει κακή στάση προς αυτούς

Εννοούσε ότι με τη συμπεριφορά του επιβεβαιώνει τα αρνητικά στερεότυπα και μειώνει τόσο τον εαυτό του όσο και την εικόνα των ανθρώπων της ίδιας κοινότητας.

 

 

Ποιο ήταν το μήνυμα της ταινίας για σας; 

Πιστεύω το μήνυμα της ταινίας είναι ότι ο ρατσισμός υπάρχει σε διάφορες μορφές, και ότι κάθε άνθρωπος μπορεί να δεχτεί ρατσισμό, ανεξαρτήτως από το χρώμα του.

Ότι όλοι είναι ρατσιστές με κάποιους

ΟΤΙ όλοι έστω κ λίγο είναι ρατσιστές

Οτι δυστυχώς όλοι μας έτσι και από λίγο είμαστε λίγο ρατσιστές σ και απλά δεν μπορούν να το συνειδητοποιήσουν και να το αποδεχτούμε

Πως είτε είσαι μαύρος είτε άσπρος είτε καφέ δεν έχει καμία σημασία

Ότι κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του τρόπο ρατσισμού

Οτι για πολλούς η ζωή δεν είναι εύκολη και υπάρχουν δύσκολες συνθήκες ζωής και διακρίσεις από άλλους ανθρώπους. Επίσης ότι δεν γνωρίζουμε πότε 100% τον εαυτό μας.

Το μήνυμα της ταινίας για εμένα είναι ότι πρέπει να υπάρχει ισότητα μεταξύ όλων των ανθρώπων χωρίς να ξεχωρίζει κανένας είτε από το χρώμα του είτε επειδή είναι γυναίκα ή άντρας…

Πως ολοι ειναι ρατσιστες ανεξαρτητα απο το εαν εχουν δεχτει ρατσισμο

Όλοι κρίνουμε τους άλλους χωρίς να το καταλαβαίνουνε

Ότι όλοι μας ανεξάρτητα από το χρώμα ή την καταγωγή μας ή ακόμα και τα πιστεύω εν τέλη κρίνουμε έναν ρατσιστή και ότι ρατσιστής μπορεί να είναι οποιοσδήποτε

Το μήνυμα είναι ότι οι άνθρωποι κρίνουν ο ένας τον άλλον από την εμφάνιση , χρωμα ή καταγωγή αλλά όλοι έχουμε φόβους και κάνουμε λάθη

Ο ρατσισμός και η διευρυμένη κοινωνία

Ότι όλοι είμαστε ρατσιστές απλά ο καθένας θα το ανακαλύψει όταν του συμβεί κάτι και το συνειδητοποιήσει ο ίδιος ότι είναι και επίσης ότι ο ρατσισμός δεν πρέπει να υπάρχει όλοι είμαστε άνθρωποι και όλοι ίδιοι

Ότι όλοι είναι ρατσιστές

όλοι είναι ρατσιστές υπάρχει καλος κ κακός κόσμος και ο καθένας περνάει τον ρατσισμό αλλά και είναι σε μερικά επίπεδα ο ίδιος που μπορεί να μην το καταλαβαίνει κιόλας

Οτι σχεδόν όλοι μας βγάζουμε συμπεράσματα για τον άλλον από κάποια χαρακτηριστικά του ακόμα και να μην το γνωρίζουμε τον άλλον

Το μήνυμα της ταινίας είναι ότι όλοι μας κρύβουμε προκαταλήψεις και φόβο για το «διαφορετικό», αλλά ταυτόχρονα όλοι έχουμε την ανάγκη να νιώσουμε μια αληθινή ανθρώπινη σύνδεση.Συνήθως, συχνά «συγκρουόμαστε» με τους άλλους γιατί τους κρίνουμε από την εμφάνιση ή την καταγωγή όμως η ταινία μας λέει πως αν κοιτάξουμε κάτω από την επιφάνεια, θα δούμε ότι όλοι υποφέρουμε και ότι έχουμε όλοι μας πιο πολλά κοινά απ ότι διάφορες

Για εμένα το νόημα της ταινίας είναι ότι κανένας δεν θα έπρεπε να είναι ρατσιστής

Για μένα, το μήνυμα της ταινίας είναι ότι οι άνθρωποι συγκρούονται λόγω προκαταλήψεων αλλά μέσα από αυτές τις συγκρούσεις αποκαλύπτεται πως κανείς δεν είναι καλός ή κακός και όλοι μπορούν να αλλάξουν

Ότι όλοι κατά κάποιον τρόπο πίστευαν σε ρατσιστικές αντιλήψεις ακόμα και αν δεν το συνειδητοποιούσαν

Κάθε ώρα κάθε στιγμή ο καθένας ζει την δικιά του ζωή με τα δικά του προβλήματα,και συνήθως είναι όλα συνδεδεμένα καπως

Να μην είσαι ρατσιστής

Πως όλοι μπορούν να είναι ρατσιστές κατά κάποιο τρόπο και πως ο ρατσισμός είναι κάτι πολύ πιο συνηθισμένο στην καθημερινότητα από όσο νομίζουμε

Το μήνυμα της ταινίας είναι ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν προκαταλήψεις, αλλά μέσα από την επαφή και την κατανόηση μπορούν να αλλάξουν και να δουν ο ένας τον άλλον πιο ανθρώπινα.