Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

Καλός μαθητής vs κακός μαθητής.



Καλός μαθητής θεωρείται ο μαθητής που είναι συνεπής στις σχολικές του υποχρεώσεις και επιμελής. Επίσης, ο καλός μαθητής δε δημιουργεί  προβλήματα στο σχολείο , σέβεται τους δάσκαλους και δεν ενοχλεί τους συμμαθητές του. Είναι , όμως, μόνο αυτά τα κριτήρια για να ανήκει κάποιος μαθητής σε αυτήν την ομάδα; Καλός μαθητής κατά τη γνώμη μου δεν είναι μόνο αυτός που είναι πρώτος ή ανάμεσα σε πρώτους. Καλός είναι και ο αισιόδοξος μαθητής, ο προσεκτικός μαθητής που εμπιστεύεται τις γνώσεις του, αυτός που είναι τακτικός και οργανωμένος και ξέρει να ζητά βοήθεια όποτε την χρειάζεται. Επιπλέον, ο καλός μαθητής δεν απογοητεύεται με τις χαμηλές αποδόσεις, δεν τα παρατά εύκολα και προσπαθεί μέσα απ όλα να μαθαίνει , αλλά πρωτίστως ο καλός μαθητής προσπαθεί  με επιμονή και υπομονή να κατακτά τους στόχους του, έχοντας σωστούς τρόπους συμπεριφοράς , εκτιμώντας την οικογένεια , τους φίλους και τους συμμαθητές του.
Καλλιόπη Δρόσου, Γ2




Κακός μαθητής είναι αυτός ο οποίος δε διαβάζει,  δε συμμετέχει στο μάθημα και παράλληλα κάνει φασαρία στην τάξη. Όμως ο κακός μαθητής τις περισσότερες φορές μπορεί να έχει περάσει πολλά στη ζωή του και έτσι να έχει προκύψει αυτή η συμπεριφορά. Επίσης μπορεί να μην έχει την προσοχή του γονέα και να νιώθει μόνος ή να έχει ένα μόνο γονιό και να περνάει εξίσου δύσκολα.
Αναστασία Ζελεζνιάκ, Γ2





Κατά τη γνώμη μου καλός μαθητής δεν είναι πάντα αυτός που παίρνει είκοσι σε κάθε μάθημα και είναι καλός σε όλα. Ένας καλός μαθητής μπορεί να είναι κάποιος που ο μεγαλύτερος βαθμός που έχει στον έλεγχο είναι το 17. Πάρα πολλά άτομα έχουν έφεση στη ζωγραφική, στο τραγούδι, στο χορό και άλλα. Δεν είναι αναγκαίο ο κάθε γονιός να έχει γεννήσει ένα Άλμπερτ Αϊνστάιν. . Ωστόσο πολλοί άνθρωποι έχουν στο μυαλό τους το πρότυπο του καλού μαθητή ως τον πρώτο κι όχι τον δεύτερο ή τον τρίτο που υπάρχει μέσα σε μια τάξη , και τον κακό μαθητή , όχι ως αυτόν που δε μπορεί ή δε θέλει τα γράμματα , αλλά αυτόν που βαριέται να διαβάσει. Πού ξέρουμε όμως ; Μπορεί αυτό που θα σε πάει ψηλά να μην είναι ο βαθμός του απολυτηρίου, αλλά μια πολύ καλή ιδέα.!
Γαβριέλα Δούσμανη, Γ2




Αρχικά, ο καλός μαθητής είναι ενεργός στο μάθημα. Συμμετέχει, απαντά σε ερωτήσεις, προσέχει τον καθηγητή. Ακόμη είναι συνεπής και διαβάζει όσο χρειάζεται όλα τα μαθήματα ανεξαιρέτως. Πέρα των τυπικών όμως η προσπάθεια δεν αρκεί. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει κι αυτό που ξεχωρίζει τους καλούς μαθητές από τους κακούς. Ο καθένας μπορεί να διαβάζει και να κάνει εργασίες , αλλά η ποιότητα του διαβάσματος και των εργασιών αναδεικνύουν το επίπεδο του μαθητή. Τέλος, ο καλός μαθητής συνήθως παίρνει υψηλούς βαθμούς και ξεχωρίζει από το σύνολο των μαθητών της τάξης λόγω των επιδόσεων του.
Διονύσης Καραβίτης, Γ2



Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2018

"Αποσυνδέσου!"


Η καλύτερη ταινία που έχω δει στη ζωή μου! Δεν ήξερα ότι υπάρχουν τέτοιοι κίνδυνοι. Δεν περίμενα ότι γίνονται τέτοια πράγματα στον κόσμο. Δεν ήθελα να ξέρω ότι υπάρχουν. Αλλά όσο πιο νωρίς ενημερώνεσαι για τον κόσμο, τόσο πιο σωστά προετοιμασμένος είσαι για το μέλλον. Καλώς που μας τη δείξατε!
Αυτό λοιπόν που θα μου μείνει στο μυαλό είναι η σκηνή όπου η αδερφή του αγοριού που κρεμάστηκε, ξάπλωσε δίπλα του στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Στόχος της ταινίας ήταν να μας δείξει με έναν πλάγιο τρόπο πώς πρέπει να χρησιμοποιούμε το διαδίκτυο.  Και νομίζω πώς όλοι φοβηθήκαμε και θα προσέχουμε από δω και πέρα. Απλά έχω μια απορία: Αν όντως η ταινία απεικόνιζε την αλήθεια, πόσο τυχεροί παίζει να είμαστε;
Αναστασία Ζήβα, Γ2




Η ταινία «Disconnect» ήταν καταπληκτική. Καταρχάς  νομίζω ότι μου άρεσε επειδή δεν ήταν μια ενιαία ταινία, αλλά τρεις διαφορετικές. Η ιστορία του Μπεν Μπόιντ ήταν η καλύτερη κατά τη γνώμη μου, διότι υπήρχαν αρκετά συγκινητικά σημεία- όπως η σκηνή που ο πατέρας μάχεται για το γιο του και τελικά συμφιλιώνονται με τον πατέρα του Ντίξον. Πάντως η πιο συγκινητική στιγμή στην ταινία είναι όταν ο πατέρας άκουγε το τραγούδι Μπεν.
 Η ιστορία με την κλεμμένη πιστωτική ήταν πολύ συνοπτική και πιστεύω ότι ήθελε και άλλη ανάπτυξη. Η ιστορία της Νίνα και του Κάιλ ήταν βαρετή, αν και ήταν αρκετά αναπτυγμένη. Είχε μερικές καλές σκηνές, όπως όταν ο Κάιλ απέτρεψε τον αρχηγό του να χτυπήσει τη Νίνα. Οι αγαπημένοι μου χαρακτήρες ήταν ο πατέρας του Μπεν και ο Ντίξον. Ο πατέρας του Μπεν μου άρεσε,  επειδή υπερασπίστηκε το παιδί του ακόμα και όταν χρειάστηκε να παλέψει. Ο Ντίξον μου άρεσε,  επειδή μετανόησε για τις πράξεις του και συμπαραστάθηκε στον πατέρα του Μπέν. Θα έβαζα στην ταινία 8/10.
Σωτήρης Καβαδάκης, Γ2




Είναι από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει. Μια ταινία που αντιπροσωπεύει τη γενιά μας. Είναι μια ταινία που τα περισσότερα παιδιά ταυτίζονται και μέσα από αυτή την ταύτιση μπορούν να βρουν μια λύση. Μας έδειξε κάποια προβλήματα που αντιμετωπίζουν μικροί και μεγάλοι, ενήλικες.
Είδαμε πώς πρέπει να χρησιμοποιούμε το Ίντερνετ και πώς να προστατεύουμε τα προσωπικά μας δεδομένα καθώς και τον ίδιο μας τον εαυτό. Μας έδειξε τους κινδύνους που υπάρχουν εκεί. Ο καθένας θα μπορούσε να δει αυτή την ταινία και να μάθει πολλά για το θέμα. Αυτές είναι ταινίες που πρέπει να βλέπουμε στην εφηβική ηλικία.
Ραφαηλία Κασάπη, Γ2




Μια ταινία που μπορεί να σου προκαλέσει κλάμα και αγωνία γιατί δεν ξέρεις τι σε περιμένει στο τέλος. Κατά τη γνώμη μου η ταινία είναι καλά σκηνοθετημένη με πολύ σασπένς και δράμα. Η ταινία περιλάμβανε τρεις διαφορετικές ιστορίες για το διαδίκτυο και το τι κακό κάνει, αν δεν μπορείς να το διαχειριστείς σωστά. Προσπαθεί να σου δείξει ότι δεν ξέρεις τι υπάρχει μέσα από την οθόνη. Μπορεί να είναι ο καθένας : ένας φίλος , ένας άγνωστος, ένας συμμαθητής σου. Ένα αρνητικό που είχε κατά τη γνώμη μου  είναι ότι στις στιγμές που έχει μια συγκινητική 
σκηνή και πας να κλάψεις, αλλάζει σκηνή.
Στο τέλος της ταινίας πίστευα πως όλα θα γίνουν καλύτερα , όπως σε όλες τις συνηθισμένες ταινίες αλλά αυτή η ταινία ήταν λίγο διαφορετική. Η ταινία πιστεύω ότι ήταν εξαιρετική.
Αντωνία Καπουράνη, Γ2




Ήταν μια πολύ ωραία ταινία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Μου άρεσε πολύ προς το τέλος που όλοι έδειχναν να είναι κοντά. Μου άρεσε επίσης εκεί που ο Ντίξον πήγε στο νοσοκομείο να δει το άλλο αγόρι, αν και θα μπορούσαν να τον πιάσουν. Όταν τελείωσε σκέφτηκα πόσο καταραμένο παίζει να είναι το διαδίκτυο., πόσο κακό έχει κάνει σε πολλούς ανθρώπους. Μακάρι να προσέχαμε περισσότερο τι κάνουμε.
Αναστασία Ζελεζνιάκ, Γ2


(Ευχαριστούμε τον δικηγόρο κύριο Δρόσο, ο οποίος βρέθηκε σήμερα κοντά μας και, με αφορμή την ταινία που είδαμε, μίλησε στους μαθητές της Κινηματογραφικής Λέσχης για την προστασία των προσωπικών τους δεδομένων και τη χρήση του Ίντερνετ.)





Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2018

"Είμαστε άνθρωποι και έτσι πρέπει να μας φέρονται."- Trash (2014)



Η δικιά μου άποψη για την ταινία: Μπορώ να πω πως η ταινία ξεκίνησε αρκετά καλά και μου τράβηξε το ενδιαφέρον, αλλά! Κάπου στα μισά της ταινίας απογοητεύτηκα,  γιατί άλλαξε τελείως το point της ταινίας! Κατά τα άλλα η ταινία ήταν ωραία! Όμως έχω δύο τελευταία παράπονα και αφορά τα "κλισέ της ταινίας" τα οποία είναι :
α) Μας δείχνει ότι το παιδί δεν σκοτώνει τον αστυνομικό.... Γιατί δεν τον σκότωσε;;
 Οι περισσότερες απαντήσεις θα ήταν
-Αααα,  η ταινία μας δείχνει τα συναισθήματα του παιδιού και του έδωσε την δεύτερη ευκαιρία κάτι που εκείνος δεν θα έκανε, μα καλά που φτάσαμε να είναι σε καλύτερη συμπεριφορά τα παιδιά παρά εμείς;  - Έλεος πια! ΟΧΙ!  Το παιδί θα μπορούσε να μην τον σκότωσε επειδή απλούστατα είναι παιδί!! Η θα μπορούσε να τον σκότωνε γιατί ήθελε εκδίκηση ή επειδή δεν είχε τους "κατάλληλους τρόπους συμπεριφοράς".
 β) Επίσης πετούσαν τα λεφτά λες και δεν τα είχαν ανάγκη! Και έρχομαι και ρωτάω... Πώς θα σου φαινόταν αν 3 παιδιά μετά από χρόνια κούρασης, που δούλευαν σε χωματερή και μάζευαν σκουπίδια για ψίχουλα, όταν ανακάλυψαν δισεκατομμύρια ευρώ τα πέταξαν στα σκουπίδια;;;;  Και ξανά έρχομαι για να απαντήσω εγώ! Το κλισέ είναι κάτι σαν μαξιλαράκι ασφαλείας για τα λόγια του κόσμου! Συζητάνε οι σεναριογράφοι
-Να πούμε πως πήραν τα λεφτά και έζησαν μια τέλεια ζωή;
-Όχι,  θα τα βάλουμε να τα πετάνε στα σκουπίδια, και θα ζούνε υπέροχα ψαρεύοντας ψάρια!
Δεν βγάζει νόημα! Αφού έτσι όπως έχουμε "καταντήσει" με το γεγονός ότι παντού χρειάζονται λεφτά! Γιατί δεν μας έδειξαν αυτό; Γιατί φοβούνται τα λόγια και της αντιδράσεις του κόσμου! Οι οποίες θα οφείλονται στο κάτι διαφορετικό! Για αυτό υπάρχει το κλισέ! Για μα σου θυμίζουν πόσο τέλεια είναι τα πάντα!!!! Και πάντα να σε απομακρύνουν από την πραγματικότητα!
Δημήτρης Κανέλλης, Γ2




Η ταινία προσωπικά μου άρεσε αρκετά. Τα μηνύματα που μας περνάει είναι εξίσου ωραία και σημαντικά. Μας δείχνει το πιο γνωστό πρόσωπο του ρατσισμού καθώς οι μεγάλοι θεωρούν τα σκουρόχρωμα παιδιά σκουπίδια. Και το πιο έντονο σημείο ήταν όταν φέρθηκαν έτσι στο 14χρονο Ραφαέλ. Επίσης, μέσω της ταινίας αυτής , ο κάθε άνθρωπος μπορεί αν αντιληφθεί το σημαντικό ρόλο που παίζει η δικαιοσύνη αλλά και η ισότητα μεταξύ των ανθρώπων, καθώς όλοι είμαστε άνθρωποι και δικαιούμαστε την ελευθερία μας. Η ταινία ήταν αρκετά ρεαλιστική , κάτι που την έκανε ακόμη καλύτερη. Σε γενικές γραμμές η ταινία ήταν απίστευτη και αξίζει να τη δει ο οποιοσδήποτε.
Ιλιριάνα Τρίμι, Γ6





Η ταινία ήταν πολύ ωραία και είχε πολύ δράση , πράγμα το οποίο μου αρέσει στις ταινίες. Αυτή η ταινία ήταν απλά τέλεια. Το αγαπημένο μου σημείο ήταν όταν ο Αρουραίος άφησε το χαρτί που είχε ζωγραφίσει θλιμμένο τον εαυτό του και μετά όταν τα κατάφεραν γύρισε και άφησε και περισσότερα χρήματα και ζωγράφισε στο χαρτί τον εαυτό του χαρούμενο.. Μου άρεσε όταν η δασκάλα ρώτησε τα αγόρια γιατί έκαναν ό,τι έκαναν και ο Γκάρντο απάντησε «Γιατί είναι το σωστό». Επίσης η σκηνή που είχε μεγάλο νόημα ήταν εκεί που τα αγόρια πετάνε τα χρήματα στην χωματερή. Εκεί που είχαν βρει το πορτοφόλι και από κει ξεκίνησαν όλα .Ήθελαν λοιπόν να τελειώσουν εκεί. Η σημασία της πράξης τους είναι ότι τα λεφτά είναι σκουπίδια.
Αναστασία Ζελεζνιάκ, Γ2





Επρόκειτο για μια ταινία που μας έδειξε τη σκληρότητα και την αδικία του κόσμου και μας έβγαλε από το κλουβί μας, δείχνοντας μας τι γίνεται στον έξω κόσμο. Μας έδειξε πως υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να φτάσουν στα άκρα για το χρήμα, ενώ και άλλοι που εκτιμούν το κάθε τι και είναι πρόθυοι να θυσιαστούν επανειλημμένα για να απονεμηθεί η δικαιοσύνη και να βοηθηθούν οι συνάνθρωποί τους. Ήταν μια πραγματικά ενδιαφέρουσα ταινία με τα συγκινητικά και τα σκληρά της κομμάτια και πιστεύω πως ήταν μια πολύ καλή επιλογή εκ μέρους των καθηγητών μας.
Μαρία Χατζημιχαήλ, Γ6




Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2018

"Αγαπητοί μου γονείς, φεύγω. Σας αγαπώ, μα φεύγω..."


Πρώτη ταινία για φέτος η "Οικογένεια Μπελιέ" και οι πρώτες κριτικές από την Ειρήνη και τη Φανή!



Έχω παρακολουθήσει διάφορα είδη ταινιών κατά την διάρκεια της ζωής μου. Ταινίες κωμικές, τρόμου, περιπέτειας και άλλες πολλές. Οι περισσότερες από αυτές μου ήταν αδιάφορες. Αλλά η συγκεκριμένη ταινία με έχει βάλει σε σκέψεις. Λάτρεψα μερικά σημεία της και αρκετά μηνύματα που περνούσε. Αλλά δυστυχώς δεν μου άρεσε η προβλεψιμότητα της. Ήταν φανερό ότι στην ταινία η πρωταγωνίστρια θα νικούσε τον διαγωνισμό στο τέλος,  οπότε δεν εντυπωσιάστηκα από το αποτέλεσμα. Μπορώ να παραδεχτώ ότι μου άρεσε η αίσθηση του χιούμορ που περιείχε παρόλο που σε κάποια σημεία είχε υπονοούμενα. Πιστεύω πως έκανε όλους τους θεατές να δούνε με έναν διαφορετικό τρόπο την ζωή και την καθημερινότητα ενός κωφάλαλου, πράγμα που την κάνει ξεχωριστή διότι μας βάζει στην θέση των ατόμων αυτών.  Είναι μια ταινία που θα την θυμάμαι για αρκετό καιρό  και ίσως την ξαναδώ και στο μέλλον.
Ειρήνη Παπούλη, Γ4

Η ταινία ήταν πολύ συγκινητική , κυρίως στα σημεία που εξηγούσαν οι γονείς στην κόρη τα συναισθήματα τους, όταν γεννήθηκε η μικρή τους και έμαθαν ότι ακούει ,  και όταν έκανε νοηματική,  ενώ τραγουδούσε. Η ταινία αυτή πέτυχε να έρθουμε στην θέση της Πώλα και να νιώσουμε τα συναισθήματα της καθώς και των γονιών της κυρίως σε εκείνες τις σκηνές. Παρόλα αυτά η ταινία ήταν επίσης πολύ αστεία και γενικά ενδιαφέρουσα. Συμπερασματικά,  εμένα μου άρεσε πολύ η ταινία γιατί μου πρόσφερε όλα τα συναισθήματα από χαρά μέχρι συγκίνηση.
Φανή Οικονόμου, Γ4


Αρχικά, να τονίσω ότι δεν είμαι λάτρης των ταινιών. Προτιμώ να περάσω τον ελεύθερο μου χρόνο διαβάζοντας βιβλία καθώς πιστεύω ότι οι γνώσεις που πρόκειται να αντλήσω από αυτά είναι πολύ περισσότερες. Παρ'όλα αυτά, αν πρόκειται να επιλέξω μια ταινία για να παρακολουθήσω τοτε θα είναι μια με νόημα που στην λήξη της θα μου έχει προσφέρει γνώσεις και τροφή για σκέψη. Μια τέτοια ταινία ήταν και αυτή που παρακολουθήσαμε με την Κινηματογραφική Λέσχη  του σχολείου μας.
   Πρόκειται για μια ταινία που με έκανε να σκεφτώ και να μπω στη θέση του άλλου και πάνω από όλα να καταλάβω ότι σε όλα υπάρχει και μια θετική πλευρά. Αυτό όμως είναι το μήνυμα που εξέλαβα ως άτομο με πλήρη ακουστική ικανότητα.
   Μπαίνοντας στη θέση ενός ανθρώπου με προβλήματα ακοής, το νόημα φαίνεται εντελώς διαφορετικό. Τα άτομα αυτά παρουσιάζονται ανίκανα να επικοινωνήσουν με τον έξω κόσμο και να εργαστούν χωρίς την βοήθεια ενός "ακουστικά υγιή" ανθρώπου. Αυτό πολύ πιθανόν να τα κάνει να νιώθουν μειονεκτικά παρακολουθώντας τη συγκεκριμένη ταινία - το οποίο φυσικά και δεν είναι το ζητούμενο.
   Κλείνοντας, θα ήθελα να πω πως αυτή η ταινία ήταν πολύ συγκινητική για μένα, ως ακουστικά υγιή άτομο, όμως ενδεχομένως θα έπρεπε να αλλάξουν κάποια πράγματα, ούτως ώστε να είναι κατάλληλη για παρακολούθηση από άτομα χωρίς ακουστική ικανότητα χωρίς αυτά να νιώσουν μειονεκτικά ή ακόμα και να προσβληθούν.

Μαρία Χατζημιχαήλ, Γ6


Τρίτη, 28 Αυγούστου 2018

Κώδικας για ιππότες, Ίθαν Χοκ

Ο Ίθαν Χοκ γράφει το βιβλίο «Κώδικας για ιππότες» με αφορμή την επιστολή ενός φανταστικού πρόγονου του - του Ιππότη σερ Τόμας Λέμιουελ Χοκ. Ο πρόγονος του καταγράφει στο γράμμα αυτό τη λίστα των αξιών που θέλει να παραδώσει στα παιδιά του προκειμένου να τα καθοδηγήσει στη ζωή τους. Ο σερ Λέμιουλ Χοκ, όπως υποστηρίζει στην αρχική του επιστολή, θέλει να ενδυναμώσει το χαρακτήρα των παιδιών του και να τα ωθήσει στο να αναλαμβάνουν κάθε φορά τις ευθύνες τους, ακόμα κι όταν αυτός δε θα είναι στη ζωή. Ο συγγραφέας, λοιπόν, υποστηρίζει ότι μετέφρασε και ενοποίησε όλες αυτές τις συμβουλές του προγόνου του δημιουργώντας ένα κώδικα για την ιπποσύνη.. Οι συμβουλές αυτές είχαν παραδοθεί σε εκείνον με τη μορφή ενός χειρογράφου από το δικό του παππού.
Οι οδηγίες ζωής του προκύπτουν από απλές καθημερινές ιστορίες που έχει ζήσει με τον παππού του ο σερ Λέμιουελ και καταδεικνύουν ένα άνθρωπο που γνωρίζει να φέρεται σαν ιππότης, ακόμη κι όταν η ζωή του στήνει ανυπέρβλητα εμπόδια. Οι συμβουλές του είναι ξεκάθαρες και διαγράφουν ένα πλήρη χαρακτήρα. Τα επεισόδια αυτά της ζωής του αναφέρονται σε σημαντικές αξίες: Πώς να αναγνωρίζεις την αξία της μοναξιάς. Πώς να χτίσεις μια φιλία αληθινή και μακρόβια. Παρουσιάζει την αξία της ταπεινότητας στη ζωή του ανθρώπου, την ευγνωμοσύνη, το να μάθει να είναι περήφανος για όλα όσα αξίζει ο καθένας από μας. Η συγχώρεση και το θάρρος είναι αρετές που μας βοηθούν να προχωράμε στη ζωή μας. Η ειλικρίνεια εξοικονομεί χρόνο και μας σώζει από μια άσκοπη σπατάλη ζωής. Η ικανότητα να δεχόμαστε τις αλλαγές και η υπομονή μας οδηγούν αβίαστα σε μια ζωή γεμάτη ηρεμία και απαλλαγμένη από το άγχος . Η διεκδίκηση της δικαιοσύνης και της αξιοπρέπειας καθώς και η ισότητα μεταξύ των ανθρώπων πρέπει να αποτελούν βασικά ορόσημα για ένα ιππότη. Η γενναιοδωρία κάνει τον άνθρωπο να προχωρά ανάλαφρος, ενώ η πειθαρχία και η αφοσίωση τον οδηγούν στη επιτυχία. Τέλος, η αληθινή αγάπη κατακτιέται με υπομονή, ενώ ο θάνατος ολοκληρώνει μια γεμάτη ζωή.
Το βιβλίο αυτό μπορεί να αποτελέσει μια πυξίδα στη ζωή των νέων. Καταφέρνει να μιλήσει με απλότητα για όλα όσα απασχολούν τον άνθρωπο και να παρουσιάσει όλα όσα δίνουν αξία στη ζωή και την ομορφαίνουν. Σε πολλά σημεία του βιβλίου ο αναγνώστης θα προβληματιστεί, θα αναλογιστεί τη δική του θέση στον κόσμο, θα συγκινηθεί και θα χαμογελάσει . Οι επιταγές ζωής του βιβλίου μπορεί να αποτελέσουν το δικό του εξοπλισμό στην πορεία του μέσα στην κοινωνία και στη συναναστροφή του με τους συνανθρώπους του. Κι αυτό γιατί οι αξίες αυτές είναι διαχρονικές και διόλου παρωχημένες και μας βοηθούν να εξελισσόμαστε και να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Όπως λέει και ο ίδιος σε μια από τις προτροπές του: «Πρέπει να ψάχνετε το καλύτερο στους άλλους και τον εαυτό σας.»

Ακροβάτες του χρόνου, Πολυχρόνης Κουτσάκης

Το 2014 διάβασα για πρώτη φορά το βιβλίο του Πολυχρόνη Κουτσάκη «Ακροβάτες του χρόνου». Το βιβλίο είχε κυκλοφορήσει το 2005 από τις εκδόσεις Μίνωας και το ανακάλυψα μόνο όταν γνώρισα τον ίδιο τον συγγραφέα που ήρθε προσκεκλημένος του σχολείου μας για το εφηβικό του μυθιστόρημα «Καιρός για ήρωες». Το διάβασα μονορούφι και συνειδητοποίησα ότι πρώτος ο Πολυχρόνης σκέφτηκε να ταξιδέψει τους λογοτεχνικούς τους ήρωες στο χρόνο και να βάλει στο δρόμο τους διάσημα ιστορικά πρόσωπα- πολύ πριν ο Γιούνας Γιούνασον γράψει το βιβλίο «Ο εκατοντάχρονος που πήδηξε από το παράθυρο» και χρησιμοποιήσει το ίδιο λογοτεχνικό τέχνασμα.
Φέτος την άνοιξη το βιβλίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη σε αναθεωρημένη μορφή και το διάβασα δεύτερη φορά – για να επιβεβαιώσω τα συμπεράσματα της πρώτης ανάγνωσης! Το χιούμορ του βιβλίου, οι ζωντανοί διάλογοι, ο απροσποίητος τρόπος έκφρασης των ηρώων και η παιχνιδιάρικη προσέγγιση των ιστορικών προσώπων, όπου ταίριαζε, κερδίζουν αμέσως τον αναγνώστη – ιδιαίτερα τον έφηβο, που αποτελεί και το πιο δύσκολο αναγνωστικό κοινό.
Λίγα λόγια όμως για την υπόθεση του βιβλίου.
Ο Λεωνίδας και η Αφροδίτη, ζουν στο σήμερα, είναι έφηβοι και πολύ ερωτευμένοι! Και όπως όλοι οι ερωτευμένοι έχουν τα δικά τους , μικρά και μεγάλα προβλήματα. Η Αφροδίτη τρελαίνεται να ακούει τις ιστορίες που αφορούν τη ζωή του παππού και της γιαγιάς του Λεωνίδα -(σε σημείο που τις ξέρει πια απέξω!)- αφού τη μεταφέρουν στο παρελθόν μακριά από τη δική μας εποχή, που, κατά τη γνώμη της, είναι σκοτεινή και άσχημη. Στο ρόλο του αφηγητή εναλλάσσονται ο Λεωνίδας και η Αφροδίτη, παράλληλα με την αφήγηση των δικών τους ιστοριών, που αφορούν κυρίως τη σχέση τους με τους γονείς τους, αλλά και τη δική τους προσωπική σχέση.
Πίσω στο 1933 ο Λεώ και η Ειρήνη είναι δυο έφηβοι που κουβαλούν από ένα φοβερό μυστικό ο καθένας –θα το μάθετε διαβάζοντας το βιβλίο! Ο Λεωνίδας κατάγεται από την πάμπλουτη οικογένεια των Στρατάκηδων, ζει στην Αθήνα και ο κολλητός του φίλος είναι ο Φανούρης, ένας ΧXL τύπος με αδυναμία στο καλό φαγητό. Οι δυο τους ξεκινούν ένα ταξίδι για να ζήσουν τη μεγάλη περιπέτεια. Το ταξίδι τους έχει ως αφετηρία τη Θεσσαλονίκη - εκεί θα γίνει η πρώτη γνωριμία του νεαρού Λεωνίδα με την όμορφη Ειρήνη – που έχει καταφύγει στην πόλη για να γλιτώσει από το γάμο που της επιβάλλουν οι πάμφτωχοι γονείς της. Η συνάντηση αυτή όμως δεν θα έχει ευτυχές αποτέλεσμα , παρά τον κεραυνοβόλο έρωτα που νιώθουν. Στη Θεσσαλονίκη οι δύο ήρωες θα ανακαλύψουν τις σούπερ δυνάμεις που κατέχουν και θα πορευτούν παράλληλους δρόμους μέχρι να συναντηθούν ξανά και να μείνουν μαζί για πάντα. Μέσα στα επόμενα χρόνια, θα δημιουργήσουν μαζί ένα πολύ μεγαλύτερο μυστικό: πίσω από τις σημαντικότερες στιγμές που σημάδεψαν τον εικοστό αιώνα βρίσκονται, όλοι κι όλοι, δύο άνθρωποι και αυτή είναι η ιστορία τους.
Η Ειρήνη θα φύγει από τη Θεσσαλονίκη, θα συναντήσει τους ιδρυτές του μαγικού τσίρκου Σκοτ και θα εργαστεί γι αυτούς. Οι δημιουργοί του Σούπερμαν, Τζο Σούστερ και Τζέρι Σίγκελ, θα εμπνευστούν τον ήρωα τους, όταν ένα βράδυ στη Θεσσαλονίκη θα γίνουν μάρτυρες των μυστηριωδών δυνάμεων των δύο ηρώων μας. Ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Πάμπλο Πικάσο , ο Ανρί Ματίς, ο διάσημος ψυχίατρος Καρλ Γιουνγκ, ο παρ’ ολίγον δολοφόνος του Χίτλερ Γκέοργκ Έσλερ, ο «άγγελος του θανάτου» Τζόζεφ Μένγκελε, η Άγκαθα Κρίστι, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν και ο Τάσος Λειβαδίτης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Ντίνος Δημόπουλος είναι μερικοί από τα διάσημα πρόσωπα που θα συναντήσουν ο Λεωνίδας και η Ειρήνη στη ζωή τους.
Ο αισιόδοξος τόνος του βιβλίου, ακόμη κι όταν περιγράφονται σκοτεινές ιστορίες , παρασύρει τον αναγνώστη και καθιστά απολαυστική την ανάγνωση. Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης έχει ένα ιδιαίτερο στυλ στην αφήγηση του που είναι αυτό που κάνει ξεχωριστά τα βιβλία του: γράφει ρεαλιστικά. Οι ήρωες του εκφράζονται με φυσικότητα και είναι κανονικοί άνθρωποι. Δεν προσπαθεί να μιμηθεί κάποιον άλλο, ενώ συχνά αναφέρεται σε αγαπημένες του ταινίες και σε σκηνές από αυτές.
Οι ακροβάτες του χρόνου θα σας ταξιδέψουν στον 20ο αιώνα και σας κρατούν ένα πολύ αισιόδοξο μήνυμα για το τέλος! Ανακαλύψτε το!

«Τ’ άλλο μισό του κόσμου», Τούλα Τίγκα

Ένα παραθαλάσσιο χωριό και ένα «Μαγεμένο» παλιό αρχοντικό αποτελούν το σκηνικό του νέου , εφηβικού μυθιστορήματος της Τούλας Τίγκα. Η συγγραφέας δίνει φωνή σε δύο εφήβους , το Ρηγόπουλο και τη Μαρίνα, για να μιλήσει για την ομοφυλοφιλία, την επιλογή σεξουαλικής ταυτότητας καθώς και τα αδιέξοδα της σημερινής νέας γενιάς. Ο Ρηγόπουλος, ακινητοποιημένος στο κρεβάτι του μετά από ένα ατύχημα που είχε , μιλά για την κλειστή κοινωνία του χωριού, τους φίλους του αλλά και το μάταιο έρωτα της Μαρίνας για το Θοδωρή, το αγόρι που του αρέσουν άλλα αγόρια. Η Μαρίνα με τη σειρά της αναφέρεται στο πώς ερωτεύτηκε το Θοδωρή και πώς βιώνει τον αδιέξοδο αυτό έρωτα. Στο ότι είναι το μοναδικό αγόρι που την κάνει να αισθάνεται όμορφα, πως τον έχει επιλέξει για φίλο της, αλλά συγχρόνως τον σκέφτεται και ερωτικά. Δεν ξέρει όμως με ποιον να συζητήσει όλα αυτά τα θέματα που την απασχολούν και εκείνο που, κυρίως, την ανησυχεί: την ενδεχόμενη απόρριψη του Θοδωρή. Παράλληλα γνωρίζουμε και τους φίλους τους – το Μηνά, το Τζιμάκο, το Γιάγκο – τον παππού του Μηνά , τον ανοιχτόμυαλο Λαμπρινό, καθώς και την καλόβολη τρελή του χωριού τη Ραμόνα και τις ιστορίες που κουβαλά ο καθένας.
Ο ρόλος της Μυρσίνης, της φιλολόγου, που βρέθηκε από επιλογή στο χωριό τους και έχει βιώσει μια ιστορία παρόμοια με αυτή της Μαρίνας, είναι καθοριστικός για την εξέλιξη της υπόθεσης. Η συγγραφέας δίνει σε τριτοπρόσωπη αφήγηση τη φωνή της καθηγήτριας, καθώς εμφανώς θέλει να δώσει χώρο στους εφήβους, να τους αφήσει να εκφράσουν τις αγωνίες και τους προβληματισμούς τους. Δε χρησιμοποιεί τη Μυρσίνη προκειμένου να χειραγωγήσει τους έφηβους ήρωες . Οι σκέψεις της μπαίνουν εμβόλιμα στην πρωτοπρόσωπη αφήγηση και με διαφορετική στοιχειοθέτηση αποδίδοντας τη φωνή της ωριμότητας, τη φωνή του ευαίσθητου ενήλικα, που μπορεί να κατανοήσει τον πληγωμένο έφηβο και να του σταθεί ως συμπαραστάτης κι όχι ως κριτής.
Παράλληλα με τη βασική ιστορία εκτυλίσσονται και άλλα επεισόδια – η ιστορία της Ραμόνας, της άκακης τρελής του χωριού, η ιστορία του Μαγεμένου, η εμπλοκή των παιδιών στη δημοσιογραφική έρευνα για το «στοιχειωμένο» σπίτι και η αποκατάσταση της φήμης του, η ανάρρωση του Ρηγόπουλου και η εορταστική έξοδος με την παρέα, οι συναντήσεις των μαθητών με τη φιλόλογο και οι συζητήσεις τους για τα βιβλία που διάβασαν.
Η κ.Τίγκα ασχολείται με ένα πολύ δύσκολο θέμα , με ένα θέμα ταμπού για τα ελληνικά δεδομένα, όπως είναι αυτό της ομοφυλοφιλίας και της αποδοχής της ή μη από την κοινωνία. Δεν εθελοτυφλεί, δεν προσπαθεί να εξωραΐσει την πραγματικότητα και τολμά να μιλήσει ανοιχτά και χωρίς ενδοιασμούς. Αποτελεί μάλιστα μεγάλο τόλμημα να τοποθετήσει τη δράση σε ένα μικρό χωριό της επαρχίας, στο οποίο είναι αδύνατο να υπάρξει ιδιωτική ζωή και όχι σε μια μεγαλούπολη, όπου οι άνθρωποι και η ιδιωτική τους ζωή περνούν απαρατήρητοι. Η προσέγγιση της είναι ρεαλιστική και αντανακλά το πώς αντιμετωπίζει η κοινωνία αυτούς τους «διαφορετικούς» ανθρώπους (βιαιότητα, γελοιοποίηση και αποξένωση από την ευρύτερη κοινωνία). Οι νεαροί πρωταγωνιστές τολμούν να αμφισβητήσουν την καθωσπρέπει κοινωνία και τις επιταγές της, να επικρίνουν τη στάση της απέναντι στα μέλη της που δεν προσαρμόζονται στα δικά της μέτρα.
Εξάλλου τα περισσότερα πράγματα στη ζωή έχουν να κάνουν με τα συναισθήματα κι όχι με τις όποιες γνώσεις. Όπως λέει και η συγγραφέας δια στόματος του Γιάγκου του Ψηλού: «…Έχει κάτι μαθηματικά στα βιβλία της η ζωή και μια χημεία δύσκολη μεταξύ τους οι άνθρωποι, που τύφλα να έχουν τα βιβλία τα σχολικά!...»