Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Πάσχα με βιβλία!

Βιβλιοπροτάσεις για τις διακοπές του Πάσχα. 
Βιβλία για εφήβους και μη, βιβλία για όσους αγαπούν την ανάγνωση και τα ταξίδια του μυαλού. Καλή Ανάσταση σε όλους!





Βερολίνο, γεια
Εκδόσεις: Κριτική
Ο αφηγητής Μάικ Κλίνγκενμπεργκ, παιδί μιας αλκοολικής και ενός αδιάφορου πατέρα, είναι καλός μόνο στο άλμα εις ύψος και στη ζωγραφική, ενώ όλοι στην τάξη του τον έχουν στο περιθώριο. Το τέλος του χρόνου τον βρίσκει απογοητευμένο επειδή η ενδόμυχη αγάπη του, Τατιάνα, δεν τον καλεί στο πάρτι που θα κάνει. Από την άλλη, ο Αντρέι Τσιχάτσοφ ή Τσικ, Ρώσος εμιγκρές, όταν δεν πίνει είναι πολύ δυνατός στα μαθηματικά, αλλά γενικά είναι βρόμικος και φέρεται παράξενα. Τους ενώνει ένα Λάντα, που τους φέρνει στους γερμανικούς δρόμους κατά τις καλοκαιρινές διακοπές…






Αλάστρα-Το βιβλίο των δύο κόσμων
Συγγραφέας: Γιώργος Παναγιωτάκης
Εκδόσεις: Πατάκης
Όταν η Βικτώρια και ο Χρήστος μαθαίνουν ότι θα περάσουν μια ολόκληρη εβδομάδα από τις διακοπές τους στο σπίτι της προγιαγιάς τους, δε χαίρονται καθόλου. Και αυτό γιατί: α) το σπίτι βρίσκεται στη μέση ενός μακρινού σκοτεινού δάσους, β) η προγιαγιά τους είναι κακότροπη και τρομακτική και γ) μέχρι τότε δε γνώριζαν καν ότι είχαν προγιαγιά!
Σύντομα, θα ανακαλύψουν κι άλλους λόγους για να ανησυχούν. Για παράδειγμα, μέσα στο σπίτι υπάρχει ένα απαγορευμένο βιβλίο που μοιάζει να γράφεται μόνο του κάθε βράδυ. Οι ήρωες αυτού του βιβλίου έχουν πολλές ομοιότητες με τον Χρήστο και τη Βικτώρια. Με τη διαφορά πως ζουν σε έναν παράξενο, μυθικό κόσμο, όπου μόλις έχει ξεσπάσει ένας φοβερός πόλεμος ανάμεσα στους ανθρώπους και στις τρεις φυλές των στοιχειών  – τα πλάσματα του Δάσους, της Θάλασσας και του Κάτω Κόσμου.
Άραγε, πού οδηγεί το πηγάδι σε σχήμα κλειδαρότρυπας που βρίσκεται έξω από το σπίτι; Ποια είναι η πραγματική ταυτότητα της προγιαγιάς τους και ποια η αποστολή της; Και το σημαντικότερο: Γίνεται κάποιος να μπει σε ένα βιβλίο ή να αλλάξει θέση με τα πρόσωπα που ζουν και αναπνέουν στις σελίδες του; 
Μια συναρπαστική περιπέτεια που διαδραματίζεται σε δύο αντικριστούς κόσμους. Δυο κόσμους  με τα δικά τους μαγικά πλάσματα, τα δικά τους προβλήματα και τους δικούς τους αγώνες που πρέπει να δοθούν.      







Η εφεύρεση του Ουγκό Καμπρέ
Συγγραφέας: Brian Selznick
Μεταφραστής: Αργυρώ Πιπίνη
Ορφανό, συντηρητής ρολογιών και κλέφτης, ο δωδεκάχρονος Ουγκό ζει πίσω από τους τοίχους ενός πολυσύχναστου σιδηροδρομικού σταθμού του Παρισιού. Η επιβίωσή του εξαρτάται από τα μυστικά και την ανωνυμία του. Όταν όμως ξαφνικά ο κόσμος του μπλέκεται με τη ζωή ενός παράξενου κοριτσιού και του ιδιοκτήτη ενός μικρού μαγαζιού παιχνιδιών στον σιδηροδρομικό σταθμό, η μυστική ζωή του Ουγκό καθώς και το πιο πολύτιμο μυστικό του κινδυνεύουν. Ένα ακατανόητο σχέδιο, ένα πολύτιμο σημειωματάριο, ένα κλεμμένο κλειδί, ένας μηχανικός άνθρωπος και ένα κρυμμένο μήνυμα συναντιούνται στην Εφεύρεση του Ουγκό Καμπρέ.
Η εφεύρεση του Ουγκό Καμπρέ είναι ένα εκθαμβωτικό κινηματογραφικό ταξίδι από έναν θαρραλέο και καινοτόμο παραμυθά, καλλιτέχνη και συγγραφέα. Ο Μπράιαν Σέλζνικ περιγράφει το βιβλίο του ως εξής: «Oύτε μυθιστόρημα ούτε εικονογραφημένο βιβλίο ούτε κόμικ ούτε γκράφικ νόβελ ή ταινία, αλλά μάλλον ένας συνδυασμός όλων αυτών». Με 284 σελίδες αυθεντικών εικόνων και συνδυάζοντας στοιχεία από εικονογραφημένο βιβλίο, κόμικ και κινηματογράφο, ο Σέλζνικ παραβιάζει την κλασική δομή του μυθιστορήματος, για να δημιουργήσει μια τελείως νέα εμπειρία ανάγνωσης.
Η κύρια έμπνευση για το βιβλίο είναι η αληθινή ιστορία του Ζορζ Μελιές, πρωτοπόρου του κινηματογράφου των αρχών του εικοστού αιώνα, η ιστορία των ταινιών του που διασώθηκαν και η συλλογή του από μηχανικές κουρδιστές μορφές, τα ονομαζόμενα «αυτόματα». Στο τέλος της ζωής του ο Μελιές ήταν απένταρος (αν και οι ταινίες του προβάλλονταν ευρέως στις Ηνωμένες Πολιτείες) και δούλευε σε ένα μαγαζάκι με παιχνίδια στον σιδηροδρομικό σταθμό του Παρισιού. Ο Σέλζνικ ζωγράφισε στο βιβλίο την πραγματική εξώπορτα του Μελιές.
Το βιβλίο ήταν για πολλές εβδομάδες στη λίστα των μπεστ σέλερ των New York Times και της USA Today, κέρδισε το Μετάλλιο Κάλντεκοτ για το πιο αξιόλογο αμερικανικό εικονογραφημένο βιβλίο, έφτασε στους τελικούς διεκδικητές του National Book Award, πήρε το βραβείο Καλύτερου Βιβλίου της Χρονιάς από το Publishers Weekly και το βραβείο Καλύτερου Εικονογραφημένου Βιβλίου των New York Times. Επίσης έχει γυριστεί σε ταινία από τον βραβευμένο με Όσκαρ σκηνοθέτη Μάρτιν Σκορσέζε. Ο Μάρτιν Σκορτσέζε κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα σκηνοθεσίας για το Hugo. 








Άννα Φρανκ: ένα κόμικ-βιογραφία (Σε συνεργασία με το Σπίτι της Άννας Φρανκ)
Συγγραφέας: Sid Jacobson
Μεταφραστής: Μαρίζα Ντεκάστρο
Σχεδιασμός Εξωφύλλου: Εικονογράφηση εξωφύλλου Ernie Colon, Επιμέλεια εξωφύλλου Francesca Leoneschi, Σχεδιασμός εξωφύλλου Andrea Cavallini

Η Άννα Φρανκ έγραφε το ημερολόγιό της από τις 12 Ιουνίου 1942 μέχρι την 1η Αυγούστου 1944. Σκόπευε να το εκδώσει. Ακούγοντας τον εξόριστο στο Λονδίνο Ολλανδό Πρέσβη να ανακοινώνει μέσα από το ραδιόφωνο πως μετά τη λήξη του πολέμου θα αναζητούσε ντοκουμέντα (ημερολόγια, γράμματα κά) για τα εγκλήματα της γερμανικής κατοχής, είχε μάλιστα ξεκινήσει να το επιμελείται για να το εκδώσει.
Δεν πρόλαβε... Έγινε ηρωίδα χωρίς τη μεσολάβηση κανενός επισήμου.
Αυτό το κόμικ είναι μία βιογραφία της Άννας Φρανκ που εκδίδεται σε συνεργασία με το μουσείο «Σπίτι της Άννας Φρανκ» στο Άμστερνταμ.

Βρισκόµαστε στο 1918 και η Ευρώπη βγαίνει µε δυσκολία από τον εφιάλτη του Α΄ Παγκοσµίου πολέµου: µία σύγκρουση που σφραγίστηκε από τις µάχες των χαρακωµάτων, όπου πάνω από εννέα εκατοµµύρια στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους και είκοσι εκατοµµύρια περίπου τραυµατίστηκαν. Ο Γερµανοεβραίος Όττο Φρανκ είναι ανάµεσα στους λίγους τυχερούς που επιστρέφουν σώοι και αβλαβείς στην πατρίδα τους. Μία Γερµανία βαριά τραυµατισµένη από τη φρίκη που έχει µόλις βιώσει, αφόρητα πιεσµένη από το βάρος των πολεµικών αποζηµιώσεων που πρέπει να πληρώσει. H ζωή όµως είναι φτιαγµένη για να συνεχίζεται κι ενώ η παγκόσµια πολιτική τάξη µπαίνει σε νέες βάσεις, όπως ορίστηκαν από τον πόλεµο, εκατοµµύρια άνθρωποι αρχίζουν πάλι να ζουν, προσπαθώντας, µέρα µε τη µέρα, να σβήσουν τις αναµνήσεις της βίας: το ίδιο κάνει και ο υπολοχαγός Φρανκ και η σύζυγός του Έντιθ, οι οποίοι το 1925 είναι ένα νεαρό ερωτευµένο ζευγάρι, που βλέπει την ευτυχία του να κορυφώνεται µε τη γέννηση δύο υπέροχων κοριτσιών. Μέσα στην ασφάλεια της οικογένειας Φρανκ, η γλυκιά, ήσυχη Μαργκό και η µικρότερη και πιο ζωηρή Άννα περνούν γαλήνια παιδικά χρόνια, παρόλο που τα τερτίπια της παγκόσµιας ιστορίας και οι συνέπειες της εθνικής πολιτικής δυσχεραίνουν κάθε µέρα όλο και περισσότερο τη ζωή όλων. Η Άννα είναι µια ανέµελη παιδούλα τριών χρόνων όταν το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόµµα κερδίζει για τα καλά έδαφος στο γερµανικό κοινοβούλιο και τεσσάρων χρόνων µόλις όταν ο Αδόλφος Χίτλερ χρίζεται καγκελάριος. Ακόµη δεν µπορεί να διαβλέψει τον νέο εφιάλτη που θα ζήσει η ίδια και εκατοµµύρια άλλοι Εβραίοι: τον εφιάλτη µιας χαµένης ζωής, µιας αξιοπρέπειας που κοµµατιάζεται και ποδοπατείται, τον ατέλειωτο τρόµο εξαιτίας της ανθρώπινης αγριότητας, που η Άννα, έφηβη ήδη κι αναγκασµένη να κρύβεται από τους ναζιστές σε ένα µυστικό καταφύγιο, περιγράφει, µέρα µε τη µέρα, στο περίφηµο ηµερολόγιο που θα την κάνει αργότερα διάσηµη, όσο και ο Shoah, ένα εξαιρετικά δυνατό πρόσωπο-σύµβολο.
Το βιβλίο κλείνει µε τη µαρτυρία του µοναδικού επιζώντα, του πατέρα της Άννας, αναφορικά µε την ανακάλυψη και δηµοσίευση του ηµερολογίου.






Υπέροχος κόσμος
Συγγραφέας: Φίλιππος Μανδηλαράς
Εκδόσεις: Πατάκης
Δεκατέσσερις έφηβοι από μια υποβαθμισμένη περιοχή πολύ κοντά στο κέντρο της Αθήνας, περιμένουν –ο καθένας για τον δικό του λόγο– το αποχαιρετιστήριο πάρτι του γυμνασίου, το οποίο θα γίνει στον χώρο του σχολείου τους.
Όμως, μια σειρά ατυχών συμπτώσεων και ένας ασυνείδητος μικροκακοποιός αδερφός οδηγούν μια παρέα από κλεφτρόνια στο σχολείο το βράδυ της προηγουμένης, με σκοπό να κλέψουν τα ακριβά ηχητικά μηχανήματα που βρίσκονται κλειδωμένα στο σχολείο.
Την ίδια ώρα, ένας από τους έφηβους ήρωες καταφέρνει να τους φωτογραφίσει και να εκβιάσει τον αρχηγό τους ώστε να επιστρέψει τα κλοπιμαία στο σχολείο πριν το μεσημέρι, για να μπορέσει να γίνει το πάρτι.
Αυτό που ακολουθεί είναι από τη μία ο αγώνας της συμμορίας να κρατήσει με νύχια και με δόντια τα ακριβά μηχανήματα, κι από την άλλη αυτός όλων των συμμαθητών να πάρουν πίσω τα μηχανήματα ώστε να γίνει το πάρτι. Στην πλοκή αυτή ξετυλίγονται σε πρώτο πρόσωπο οι φωνές των δεκατεσσάρων εφήβων, οι αναζητήσεις, οι ανησυχίες, οι πόθοι και οι έρωτές τους, δημιουργώντας τελικά μια ολοζώντανη τοιχογραφία του κόσμου τους. 
Γιατί –όπως φαίνεται σίγα σιγά– το πάρτι είναι μόνο η αφορμή για να έρθουν όλοι πιο κοντά, να γνωρίσουν τα όριά τους (αλλά κι αυτά του διπλανού τους), να συγκρουστούν, να φιλοσοφήσουν, να εκμυστηρευτούν, να αγκαλιαστούν, να ερωτευτούν, να θρηνήσουν και, πάνω απ’ όλα, να ονειρευτούν. Να συνειδητοποιήσουν, τελικά, ότι ζουν σ’ έναν υπέροχο κόσμο γιατί, παρότι ζουν στην πληγιασμένη πλευρά της πόλης, μπορούν να μεταποιούν τη σκοτεινή ύλη της καθημερινότητάς τους σε γέλιο, αγκαλιές κι αγάπη. Μπορούν ακόμα να κουρδίζουν πότε πότε το «εγώ» τους στην κλίμακα του «εμείς».






Αναζητώντας την Όντρεϋ
Συγγραφέας: Sophie Kinsella
Μεταφραστής: Στέλλα Κάσδαγλη
Εκδόσεις: Πατάκης

Η Όντρεϋ είναι 14 ετών και έχει πολλά στο κεφάλι της: πρώτα πρώτα μια αγχώδη διαταραχή και ένα σωρό φοβίες που την εμποδίζουν ακόμα και να βγει από το σπίτι, εξαιτίας ενός γεγονότος bullying – αλλά αυτά τα λέει καλύτερα η ίδια στο βιβλίο. Έχει και τους γονείς της, που δυσκολεύονται πάρα πολύ να καταλάβουν πώς λειτουργεί το μυαλό ενός εφήβου, και τον αδερφό της τον Φρανκ, που ίσως (ίιιισως) να έχει μια εμμονή με τα παιχνίδια στον υπολογιστή και που διαρκώς ξεφυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουν. Με λίγα λόγια, το σπίτι της είναι ένα ατελείωτο ναρκοπέδιο, το οποίο –επιπλέον– η ψυχολόγος της της ανέθεσε να κινηματογραφήσει.
Μέσα σε όλα να προσθέσουμε κι έναν φίλο του μεγάλου της αδελφού, τον Λάινους, που στην αρχή την τρομάζει –όπως όλοι–, αλλά στη συνέχεια θα γίνει εκείνος που θα τη βοηθήσει να βγει σιγά σιγά από τον μικρό ασφυκτικό κόσμο της και να ζήσει την πραγματική ζωή, με όλες τις υπέροχες στιγμές και τα ζιγκ ζαγκ της.
Η Σόφι Κινσέλλα, πασίγνωστη από τη σειρά Ψωνίζω, άρα υπάρχω, γράφει το πρώτο της εφηβικό μυθιστόρημα και είναι... σαν να βρίσκεται μέσα στο μυαλό σου.
Θα την αγαπήσεις για τον αστείο τρόπο με τον οποίο εκφράζει τα όσα σκέφτεσαι και περιγράφει σκηνές της καθημερινότητας που μπορεί καμιά φορά να νόμιζες ότι είναι περίεργες και μόνο δικές σου.
Για να μη λέμε πολλά: ένα βιβλίο για σένα, που, όταν το τελειώσεις, μπορεί και να το δώσεις στη μαμά σου μήπως και σε καταλάβει καλύτερα. Ποτέ δεν ξέρεις!







Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΗΣ ΛΕΡΟΥ. Περιπέτεια στο νησί της Άρτεμης
Συγγραφέας: ΣΤΟΦΟΡΟΣ, ΚΩΣΤΑΣ
Εκδόσεις: Κέδρος

Μια παρέα από αγόρια και κορίτσια ταξιδεύει για διακοπές στη Λέρο.
Εκεί τα παιδιά θα γνωρίσουν καινούριους φίλους και θα ζήσουν μια συναρπαστική αλλά συγχρόνως επικίνδυνη περιπέτεια, αφού, προσπαθώντας να διαφυλάξουν ένα έγγραφο μοναδικής σημασίας για την ιστορία του νησιού, θα βρεθούν αντιμέτωπα με μια αδίστακτη συμμορία.
Ένα μυθιστόρημα γεμάτο καλοκαίρι, θάλασσα, ζήλιες, παιδικούς έρωτες και... μερικούς ενηλίκους που συχνά φέρονται σαν παιδιά.
Αλλά και με ένα σπουδαίο και επίκαιρο κοινωνικό μήνυμα, μια που ένας από τους πρωταγωνιστές είναι ο μικρός Ελίας, πρόσφυγας από τη Συρία. Μαζί με την οικογένειά του θα γνωρίσει το σκληρό πρόσωπο της εποχής, θα γευτεί όμως και τη ζεστασιά της αλληλεγγύης και της φιλίας.






Η ΚΛΕΦΤΡΑ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ
Εκδόσεις: Ψυχογιός
Τι θα γινόταν αν έπρεπε να κρύψεις κάτι για να το σώσεις;
Όταν η νεαρή Λίζελ φτάνει στο σπίτι των θετών γονιών της, έχοντας χάσει την οικογένειά της, το μόνο που κρατάει στα χέρια της είναι το κλεμμένο εγχειρίδιο ενός νεκροθάφτη, το οποίο δεν μπορεί καν να διαβάσει, αφού δεν ξέρει γραφή και ανάγνωση. Αυτή θα είναι και η αρχή της καριέρας της ως… κλέφτρας. Η Λίζελ θα αρχίσει να κλέβει βιβλία - βιβλία που πετάνε οι ναζί στη φωτιά για να τα κάψουν, βιβλία από τη βιβλιοθήκη του δημάρχου, βιβλία που τη συντροφεύουν στις περιπέτειές της παρέα με το φίλο της, Ρούντι, στους δρόμους της πόλης, βιβλία που θα γεμίσουν τις ώρες του άλλου φίλου της, του κυνηγημένου Μαξ. Κι ενώ οι βόμβες των Συμμάχων πέφτουν συνεχώς και οι σειρήνες ουρλιάζουν, η Λίζελ μοιράζεται τα βιβλία της με τους γείτονές της στα καταφύγια και βρίσκει σ' αυτά παρηγοριά. Μέχρι που κάποια μέρα η σειρήνα θα αργήσει να σφυρίξει…
Μια αξέχαστη ιστορία για τη δύναμη της ανθρωπιάς, τις ανατροπές της ζωής, αλλά και για την αστείρευτη γοητεία των βιβλίων!





Βίνσεντ Βαν Γκογκ
Barbara Stok
Μετάφραση: Μαργαρίτα Μπονάτσου
Εκδόσεις: Αιώρα

Τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του ο Βίνσεντ βαν Γκογκ εγκατέλειψε το Παρίσι και εγκαταστάθηκε στη νότια Γαλλία. Ερωτεύτηκε το τοπίο και το φως, ζωγράφιζε ακατάπαυστα και με πάθος. Είναι η περίοδος που μπήκε σ’ έναν διαρκή διάλογο με την τέχνη, με τις ιδέες και τα όνειρά του: δημιούργησε τα πιο ωραία έργα του, ονειρεύτηκε να στήσει μια εστία καλλιτεχνών, βασανίστηκε από την ψυχασθένειά του – που κορυφώθηκε στο γνωστό επεισόδιο με το κόψιμο του αυτιού.

Με φωτεινά, δυνατά χρώματα, όπως στα έργα του, η Μπάρμπαρα Στοκ, βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και στις επιστολές που αντάλλασσε με τον αδερφό του Τέο, ζωντανεύει τον Βίνσεντ και του δίνει φωνή. Ξετυλίγοντας πτυχές του χαρακτήρα του, τόσο στις δημιουργικές στιγμές του όσο και στις εξάρσεις της ψυχικής του αστάθειας, μας αποκαλύπτει τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από τα μοναδικά έργα τέχνης.






Μα γιατί μου φταίνε όλα;!
Εικονογράφηση:
Τάσος Μαραγκός –
TASMAR
Εκδόσεις: Κέδρος

Για όσους τους φταίνε τα πάντα, για όσους τρώγονται με τα ρούχα τους, για όσους δεν είναι ευχαριστημένοι με τίποτα, για όσους τους λένε μίζερους και γκρινιάρηδες... αυτό είναι το βιβλίο τους. Αν είσαι από εκείνους που έχεις όλη την καλή διάθεση να βρεις κάτι στραβό στα πάντα και να σου χαλάσει το κέφι, ίσως και να ταυτιστείς. Μπορεί να σου αρέσει κάπως, αλλά σίγουρα θα στραβώσεις και μ’ αυτό.


Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Με δανεική ταυτότητα (Dancing Arabs)


Η τελευταία ταινία για φέτος δεν άγγιξε το κοινό μας  λόγω της ιδιαιτερότητας του θέματος. Το θέμα της –ένα νεαρός Άραβας που  φοιτά σε σχολείο εβραϊκό, ερωτεύεται συμμαθήτρια του Εβραία και παράλληλα φροντίζει νεαρό Εβραίο με μυική δυστροφία – είχε αρκετό ενδιαφέρον για όσους έχουν μια ιδέα του παλαιστινιακού προβλήματος.  Επίσης ενδιαφέρουσα ήταν η προσέγγιση του σκηνοθέτη που παρουσίασε τα γεγονότα δίχως ίχνος διδακτισμού . Τα μηνύματα πολλά : το θέμα της ταυτότητας και του πολιτιστικού υπόβαθρου, ο έρωτας ανάμεσα σε άτομα διαφορετικής εθνικότητας αλλά και θρησκείας, η οικειοποίηση μιας διαφορετικής ταυτότητας προκειμένου το άτομο να αλλάξει ζωή.
Κλείνοντας το πρόγραμμα της κινηματογραφικής Λέσχης για φέτος και κάνοντας μια αποτίμηση της χρονιάς οι υπεύθυνες του προγράμματος νιώθουν την ανάγκη να ευχαριστήσουν τους μαθητές που στήριξαν για έκτη χρονιά το πρόγραμμα, παρακολούθησαν τις ταινίες με ενδιαφέρον και αγάπησαν το πρόγραμμα!! Τα λέμε του χρόνου με νέες ταινίες και άλλους μαθητές!

Ξεχωριστό το ευχαριστώ μας για την Κατερίνα μας, που, παρόλο που βρίσκεται πια στη Β Λυκείου, μας τιμά συχνά πυκνά με την παρουσία της και αυτή τη φορά ανέλαβε να γράψει και την κριτική της ταινίας!





Η ταινία που προβλήθηκε την περασμένη Κυριακή ήταν μια σχετικά καλή ταινία κατά τη γνώμη μου. Ένας Άραβας μαθητής ξεκινά να φοιτά σε ένα ιδιωτικό σχολείο στην Ιερουσαλήμ. Έτσι προσπαθεί να προσαρμοστεί σε αυτό το σχολείο και σε αυτήν την κοινωνία, όπου ζουν μόνο Εβραίοι. Η έχθρα, όμως, που υπάρχει ανάμεσα στους Εβραίους και στους Άραβες καθιστά την κατάσταση δυσχερέστερη. Έτσι μέσα από τις δυσκολίες που βιώνει ο συγκεκριμένος μαθητής, μεταδίδεται στο θεατή το μήνυμα ότι είναι σχεδόν αδύνατο να προσαρμοστεί κανείς σε ένα τέτοιο περιβάλλον.
 Και ο πρωταγωνιστής της ταινίας για να το καταφέρει αναγκάστηκε, κυριολεκτικά, να αλλάξει ταυτότητα. Κάτι που είναι αδιανόητο για τον καθένα μας.
Βλέποντας, λοιπόν αυτήν την ταινία γίνεται αντιληπτό στον καθένα ότι ο πόλεμος δεν προκαλεί μόνο ένα τεράστιο πλήθος θανάτων, αλλά καλλιεργεί και συναισθήματα απέχθειας μίσους και εντείνει τη ρατσιστική συμπεριφορά ακόμα και στον άμαχο πληθυσμό. Οπότε παρόλο που δε δίνεται τόσο βάση στην προβολή πολεμικών σκηνών, δεν παραλείπονται τόσο τα αντιπολεμικά όσο και τα αντιρατσιστικά μηνύματα.
Κατερίνα Παπαδάκη, μαθήτρια Β Λυκείου



Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Ο αγώνας μας είναι μεγάλος και η αγάπη για την πατρίδα ακόμη μεγαλύτερη. (Γράμματα από το πολιορκημένο Μεσολόγγι)


Αγαπητή μητέρα,
Έχει πέσει πείνα στο Μεσολόγγι, καθώς οι Τούρκοι μας έχουν περικυκλώσει και δεν έχουμε άλλες προμήθειες. Πολλοί νέοι πολεμιστές πέφτουν  στο πεδίο της μάχης και σκοτώνονται. Αυτή τη στιγμή που σου μιλάω βρίσκομαι εκεί που είναι μαζεμένοι όλοι οι στρατιώτες. Έπεσε η νύχτα και τα πάντα έχουν σωπάσει. Όμως αυτή η σιωπή με ανησυχεί. Δεν ξέρω πόσο θα ζήσω ακόμα. Εκτός από τον Τούρκο μας πολεμά η πείνα και οι αρρώστιες. Η κατάσταση είναι τραγική. Οι άνθρωποι , αφού τελείωσαν τα γαϊδούρια, έχουν αρχίσει να τρώνε γάτες και σκύλους, χωρίς να νοιάζονται για το αν είναι καθαρά. Εγώ ευτυχώς έχω ακόμα λίγο αλεύρι και βρίσκω και κάποια χόρτα πού και πού.
Όμως καλή μου μητέρα, ο αγώνας μας μου δίνει δύναμη. Μπορεί κάθε μέρα που ξυπνώ να δυσκολεύομαι να σταθώ όρθιος από την αδυναμία, όμως την ίδια στιγμή βρίσκω κουράγιο. Ο αγώνας μας είναι μεγάλος και η αγάπη για την πατρίδα ακόμη μεγαλύτερη.
Μη φοβάσαι μάνα! Ξέρω ότι θα αντέξουμε!
Ο γιος σου, Σταύρος

Σταύρος Γρύλλης, Γ1





Αγαπητή θεία,
Έπειτα από τόσους μήνες πολιορκίας, όλα γύρω μας είναι ερείπια από τις οβίδες των εχθρών. Οι επαναστατικές μας σημαίες όμως , κυματίζουν περήφανα στα τείχη του Μεσολογγίου. Οι Τούρκοι νομίζουν ότι θα παραδοθούμε σύντομα. Στην πραγματικότητα , όμως δε γνωρίζουν την αγάπη που έχουμε για την πατρίδα μας και αυτό μας δίνει περισσότερη δύναμη για να κερδίσουμε τη μάχη. Η πείνα και η δίψα θερίζει εμάς και ακόμα περισσότερο τις αδύναμες ψυχές των παιδιών μας.
Η τροφή μας – αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι- αποτελείται από ζώα και τρωκτικά –τα οποία έχουν ξεκινήσει και λιγοστεύουν- καθώς και μεγάλες ποσότητες από αρμυρίκια . και όλα αυτά για να μπορέσουμε να τα καταφέρουμε. Το κρύο υπερβολικό . Τα ξύλα τελειωμένα και φωτιά δε μπορούμε να ανάψουμε . Σαν τη σκουριά στο σωλήνα που τον καταστρέφει σιγά σιγά , έτσι και μας μαστίζουν και μας τρώνε οι ασθένειες. Οι νεκροί αμέτρητοι , όχι μόνο από τους βομβαρδισμούς , αλλά και από τη πείνα.
Μανάδες σφάζουν τα παιδιά τους και αυτοκτονούν οι ίδιες για να γλυτώσουν από τη φρίκη της πολιορκίας. Απελπισία. Που θα μας οδηγήσει όλο αυτό άραγε; Πρωί-βράδυ προσευχόμαστε στο Θεό να μας βοηθήσει , αλλά εκείνος τίποτε. Ούτε καν ένα σημάδι να μας δείξει ότι θα σωθούμε. Παρόλα αυτά η ελπίδα βρίσκεται πάντα μες στην ψυχή μας!
Με αγάπη, η ανιψιά σου Γεωργία

Γεωργία Διακονικολή, Γ1





Αγαπημένη μου θεία,
Σου γράφω γιατί ήθελα να μιλήσω σε κάποιον . Αυτές μπορεί να είναι οι τελευταίες μέρες της ζωής μου. Η κατάσταση είναι τραγική. Ο Νικόλας μου υποφέρει και δεν έχω να τον ταΐσω ένα εξάχρονο που έχει ζήσει τα χειρότερα αυτές τις μέρες. Πολλά παιδιά έχουν πεθάνει αυτές τις μέρες βλέποντας πρώτα τον θάνατο όλων των αγαπημένων τους προσώπων.
Ο πατέρας του , όπως γνωρίζεις, έχει ήδη σκοτωθεί πολεμώντας γενναία για την ελευθερία της πατρίδας. Με ρωτάει συνέχεια γι αυτόν και δεν ξέρω τι να του πω. Τα τρόφιμα έχουν τελειώσει εδώ και μέρες. Έχουμε ξεκινήσει αν τρώμε ακάθαρτα ζώα , χόρτα και αρμυρίκια. Βλέποντας το σπουργίτι να βρίσκει σπόρους για το παιδί του και γνωρίζοντας πώς δε μπορώ να κάνω τίποτε για το δικό μου παιδί, βλέποντας το να αργοπεθαίνει μέρα με τη μέρα, νιώθω ζήλια , θυμό και θλίψη.
Έχει αρχίσει να ακούγεται πώς η μόνη λύση αυτής της κατάστασης είναι η έξοδος . Τουλάχιστον θα πεθάνουμε γενναία παλεύοντας για την ελευθερία μας. Θέλω λοιπόν να σε αποχαιρετήσω αγαπημένη μου θεία , γιατί δεν ξέρω αν θα σε ανταμώσω πάλι ζωντανή. Χαιρέτησε  μου και την υπόλοιπη οικογένεια και δείξτε κουράγιο, θάρρος και αγωνιστικότητα για τη λευετεριά του έθνους μας!
Με αγάπη, η ανιψιά σου Κάτια

Κάτια Σπύρου, Γ5





Πολυαγαπημένα μου παιδιά,
Ευχαριστώ κάθε μέρα το θεό, που προλάβατε και φύγατε από το Μεσολόγγι. Εδώ η κατάσταση είναι τραγική. Άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα, παιδιά και νέοι που είχαν μέλλον μπροστά τους γίνονται ζωντανοί νεκροί και οι ηλικιωμένοι, κάθε μέρα που ξυπνούν εύχονται να είναι η τελευταία τους. Οι Τούρκοι έχουν κλείσει τις εισόδους έτσι ώστε κανείς πια δε μπορεί να μας φέρει τρόφιμα.
Δε σας το κρύβω πώς ορισμένες φορές φοβάμαι, φοβάμαι για το τι θα επακολουθήσει, όχι για μένα , αλλά για τους υπόλοιπους. Εγώ έτσι και αλλιώς δε μπορώ να γίνω χειρότερα. Η μοναξιά μου τρώει τα σωθικά και ο σκελετωμένος πλέον εαυτός μου δε μπορεί να κάνει τίποτα.
Αναπολώ ξανά και ξανά τις μέρες που ήμασταν όλοι μαζί. Νοστάλγησα τις στιγμές μας και πονάω καθώς σκέφτομαι ότι τίποτε δε θα είναι πια το ίδιο.  Η μόνη μου συντροφιά είναι η ανάμνηση σας και το τουφέκι μου που πλέον δεν το χρειάζομαι, δε μπορεί αν με σώσει.
Πιθανόν αυτό το γράμμα να είναι το τελευταίο που σας στέλνω και θα είμαι πανευτυχής εάν φτάσει στα χέρια σας. Σας εύχομαι ολόψυχα ό,τι καλύτερο. Να προσέχετε τη μητέρα σας και να βοηθάτε και να αγαπάτε ο ένας τον άλλον. Μην με ξεχάσετε .Θα σας προσέχω από κει ψηλά.
Με αγάπη, ο πατέρας σας.


Ματίνα Τρακόσα, Γ5


Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Το μίσος και η αγάπη χωρίζονται από μια πολύ λεπτή γραμμή! 10 things I hate about you.

Μέσα από μια συνηθισμένη ιστορία νεανικής αγαπης,προβάλλονται οι χαρακτήρες των ηρώων που συχνά ταυτίζονται με αρκετούς εφήβους. Η ταινία,αρχικά, περιγράφει πολύ επιφανειακά τις ζωές των νέων στην εφηβεία και αργότερα παρουσιάζει περίτεχνα τις ιδιαιτερότητες τους. Συγκεκριμένα, έχουμε δύο νέους που φαίνονται να μην ανήκουν στη μάζα. Χαρακτηρίζονται από κακότροπη και απότομη συμπεριφορά. Και οι δύο αντικοινωνικοί λόγω αυτού,αλλά ταυτόχρονα πανεξυπνοι. Η γνωριμία τους ξεκίνησε με ένα απλό στοίχημα.
Κανείς από τους δύο δεν επιδίωκε μια σοβαρή σχέση. Για εκείνον ήταν ένα παιχνίδι. Για εκείνη ήταν ένας ενοχλητικός τύπος.Κι όμως,με τον καιρό η διαφορετικότητα τους ταίριαξε. Η αγάπη του καθενός για ενα καταφύγιο φαντασίας μέσα στον πραγματικό κόσμο,προβάλλοντας έναν αυστηρό και αντισυμβατικό χαρακτήρα, κέρδισε τον άλλον. Ο έρωτάς τους ξεπέρασε κάθε στοίχημα όταν ειδικά εκφράστηκε μέσω ενός ποιήματος του Σαίξπηρ. Το μίσος και η αγάπη, τελικά, χωρίζονται από μια πολύ λεπτή γραμμή!
Αγγελική Γεροβασίλη, Γ1



 Η ταινία που παρακολουθήσαμε σήμερα στην κινηματογραφική λέσχη, είναι αδιαμφισβήτητα η πιο ωραία ταινία που έχουμε δει μέχρι σήμερα και δεν το λέω αυτό επειδή είμαι λάτρης των ρομαντική ταινιών! Είχε επίσης να περάσει στους θεατές κάποια ,αν και λίγα ,σημαντικά μηνύματα για τη ζωή! Όπως για παράδειγμα πως δεν πρέπει να χειραγωγούμαστε και να γινόμαστε θύματα προπαγάνδας. Αντί αυτού ,πρέπει να πράττουμε σύμφωνα με τα δικά μας "θέλω"και να μην ακολουθούμε το σύνολο, όπως υποστηρίζει η Κατ. Μου άρεσε πολύ το γεγονός πως παρόλο που όλο αυτό ανάμεσα στα δυο παιδιά ξεκίνησε με άλλο σκοπό, εξελίχθηκε όμως σε έναν μεγάλο έρωτα! Η αγαπημένη μου σκηνή, είναι αυτή στο τέλος που η Κατ διαβάζει το ποίημα της και μιλά για τα πράγματα που μισεί πιο πολύ πάνω στον φίλο της, αλλα στο τέλος αποκαλύπτει πως το πράγμα που μισεί περισσότερο από όλα ειναι πως δεν μπορεί να τον μισήσει ούτε λίγο,παρόλο τον άσχημο τρόπο που της φέρθηκε .
Φαίη Παπαχαραλάμπους, Γ4



Η ταινια "10 Things I Hate About You" ήταν μία από τις πιο αισθηματικές ταινίες που έχουμε παρακολουθήσει στην Κινηματογραφική, διότι μας περιγράφει πως μπορεί μία αληθινή αγάπη να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο για να μπορέσει κάποιος να είναι με αυτόν/ην που αγαπά.
Πιο συγκεκριμένα, στην ταινία οι αδερφές Κατ και Μπιάνκα Στράτφορντ δεν μοιάζουν σε τίποτα, αφού η Κατ είναι μία ειλικρινής και ανεξάρτητη φεμινίστρια, ενώ η Μπιάνκα είναι μία έφηβη που θέλει να γίνει δημοφιλής ακόμα αν και πρέπει να υποκύπτει σε κάποιες απαιτήσεις, όπως στον κανόνα του πατέρα τους. Δηλαδή θα πρέπει για να πηγαίνει σε πάρτι και να γνωρίζει κόσμο,  θα πρέπει να συνοδεύεται από την αδερφή της, πράγμα δύσκολο, εφόσον η Κατ για να βγει θα χρειαστεί ένα ολόκληρο σχέδιο. Όλα αυτά όμως δεν θα έχουν καμία σημασία μέχρι να βρεθεί στην αγκαλιά του Πάτρικ,  όπου τα πράγματα θα πάρουν άλλο δρόμο....

Χρυσοβαλάντω Αυγενάκη, Γ1




Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Μαθήματα Αμερικάνικης Ιστορίας


Η ταινία «Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας» είναι μία από τις αγαπημένες μου. Αρχικά, καθένας μας πάνω από την ηλικία των δεκατεσσάρων –δεκαπέντε χρονών, θα έπρεπε να τη δει τουλάχιστον μία φορά. Η ταινία είναι κατά του ρατσισμού και ναζισμού. Είναι συγκλονιστικό πόσο ηλίθιος είναι κάποιος, που δεν ξέρει Ιστορία, πόσο εύκολα πιστεύει σε κάποιον που θα του προσφέρει λίγη δύναμη. Βασικά γελοίο είναι , όχι συγκλονιστικό. Ρατσισμός είναι να μισείς κάτι που τυχαία δεν είσαι. Γιατί να μισείς όμως κάτι διαφορετικό από εσένα; Γιατί θεωρείς τον εαυτό σου ανώτερο από τον άλλον; Τι κερδίζεις με το να μισείς; Καλυτέρεψε η ζωή σου μήπως ; Όπως είπε ο Σουίνυ «Πρέπει να κάνεις τις σωστές ερωτήσεις». Πρέπει να κάνεις τις σωστές ερωτήσεις , για να δεις αν είσαι σωστός, αν είσαι χαρούμενος και ικανοποιημένος. Τέλος θα αναφέρω αυτό που είπε ο Ντάνι στο τέλος της ταινίας: «Το μίσος είναι βάρος».  Το μίσος είναι βάρος. Αν μισείς και είσαι θυμωμένος, εκνευρισμένος όλη την ώρα , δε χαίρεσαι τη ζωή σου, δεν διασκεδάζεις, απλά μαραζώνεις εσωτερικά. Γιατί να χάνεις το χρόνο σου σκορπώντας μίσος και οργή , ενώ θα μπορούσες να μοιράσεις χαρά και αγάπη;
Μαρία Νίκη Χατζαντώνη, Γ5


 Η ταινία "Μαθήματα Αμερικάνικης Ιστορίας" είναι μια από τις ταινίες που μας μιλάνε για τις συμμορίες και για τις συγκρούσεις που υπάρχουν μεταξύ λευκών και μαύρων. Σε αυτήν την ταινία οι συγκρούσεις είναι αρκετά έντονες και βίαιες,  ανάμεσα στους λευκούς και στους μαύρους. Ο Ντερεκ,  που ήταν ο κύριος χαρακτήρας της ταινίας και ήταν ένας από αυτούς του λευκούς που πίστευαν ότι όλοι οι λευκοί είναι κατώτεροι και έπρεπε να φύγουν από την χώρα ή να πεθάνουν. Ο Ντερεκ φυλακίστηκε με την κατηγορία της αυτοάμυνας για 3 χρόνια και πέρασε αρκετά μέσα στην φυλακή. Κατάλαβε όμως πόσο λάθος ήταν οι  των αντιλήψεις που είχε και βγαίνοντας από την φυλακή αποφάσισε ότι τελείωσαν όλα αυτά για εκείνον και την οικογένεια του και προσπάθησε να σώσει τον αδελφό του από όλο αυτό το μπλέξιμο. Το μήνυμα που μας περνάει η ταινία είναι ότι, ο πόνος είναι βάρος και δεν μπορούμε να ευχαριστηθούμε τίποτα αν είμαστε συνεχεία τσαντισμένοι.

Ζωζώ Τσακίρη, Γ5


Συνάντηση με το Μικρόκοσμο του Γ.Παναγιωτάκη!

Την Παρασκευή 17 Μαρτίου ο συγγραφέας Γιώργος Παναγιωτάκης επισκέφτηκε το σχολείο μας και συναντήθηκε με τα παιδιά των Λεσχών Ανάγνωσης της Α και Β Γυμνασίου, που είχαν διαβάσει το βιβλίο του «Μικρόκοσμος».
Ο κ. Παναγιωτάκης βρέθηκε στο νησί μας καλεσμένος των διορργανωτών των «Ημέρων  παιδικού βιβλίου» - της κ.Χατζηχριστοφή, του κ.Κουτσιαρή και του κ.Διακομανώλη.Οι Ημέρες παιδικού βιβλίου πραγματοποιούνται για δεύτερη χρονιά στο νησί με τη συμμετοχή 100 περίπου εκπαιδευτικών, 19 σχολείων και περισσότερων από 1.700 μαθητών.    
Οι μαθητές μας τον υποδέχτηκαν με πολλή χαρά στην αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου μας ! Η συνάντηση μαζί του κράτησε κοντά δυο ώρες και ο συγγραφέας απάντησε σε όλα τα ερωτήματα και τις απορίες των παιδιών, υπέγραψε τα βιβλία τους και δέχτηκε τα δώρα τους- ζωγραφιές,  χειροποίητο περιοδικό-  κριτική για το βιβλίο του και ένα βίντεο -δημιουργία των μαθητών με αποσπάσματα από το βιβλίο του!

Όπως , λοιπόν, μας είπε ο ίδιος έμπνευση για τη συγγραφή του βιβλίου του στάθηκε η αγάπη που είχε από μικρός στις μυρμηγκοφωλιές – παρακολουθούσε τη ζωή των μυρμηγκιών και τον εντυπωσίαζε ο τρόπος οργάνωσης και ύπαρξης αυτών των μικρών κοινωνιών. Όταν λοιπόν έγραψε το βιβλίο, σκέφτηκε να είναι αλληγορία και να μη γράψει ένα βιβλίο που να αναφέρεται στον κόσμο των ανθρώπων, διότι πιστεύει ότι αυτός ο τρόπος παρουσίασης βοηθάει τον αναγνώστη να κατανοήσει καλύτερα τα μηνύματα του βιβλίου. Γι αυτό και πουθενά μέσα στο βιβλίο δεν αναφέρεται η λέξη μυρμήγκι –για να μπορέσει ο αναγνώστης να ταυτιστεί με τους ήρωες σαν να ήταν κανονικοί άνθρωποι κι όχι έντομα. Παράλληλα, στο βιβλίο αυτό είναι εμφανές ότι η εσωτερική δύναμη του καθενός είναι πιο σημαντική από τη σωματική δύναμη. Είναι αυτή που μας βοηθά να συνεχίσουμε , να μην το βάζουμε κάτω, να θέλουμε να πετύχουμε τους στόχους μας.
Στην ερώτηση γιατί κεντρική ηρωίδα του βιβλίου είναι ένα κορίτσι, η Σβέλτα, και όχι κάποιο αγόρι μας είπε ότι ήθελε πρωταγωνιστή του βιβλίου του ένα πλάσμα φαινομενικά πιο αδύναμο μέσα στην κοινωνία ( γυναίκα, διαφορετική , με αναπηρία). Οι γυναίκες στην κοινωνίας μας θεωρούνται υποδεέστερες , είναι κανόνας να παρουσιάζονται αδύναμες. Γενικά οι γυναίκες ηρωίδες είναι «ριγμένες» στα βιβλία και στις ταινίες. Όμως , αυτό ανατρέπεται και στη ζωή αλλά και στο βιβλίο- η Σβέλτα διαθέτει , όχι φυσική δύναμη, αλλά εσωτερική δύναμη, πείσμα και αποφασιστικότητα.

Όταν ξεκίνησε να γράφει το βιβλίο σκοπός του ήταν να παρουσιάσει τα προβλήματα της κοινωνίας και αυτό να γίνει όχι με διδακτισμό αλλά με μια ωραία ιστορία . Γι αυτό και όπως προείπε διάλεξε την αλληγορία. Η ιστορία του ήθελε να έχει αίσιο τέλος, γιατί ο ίδιος είναι αισιόδοξος άνθρωπος και πιστεύει ότι όλα μπορεί να αλλάξουν.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στους ήρωες του βιβλίου του. Το Μόμο που θυσιάζεται για τη φίλη του, αφού πρώτα την έχει βοηθήσει να κερδίσει την ελευθερία της . Πεθαίνει λοιπόν ευτυχισμένος!  Η βασίλισσα πάλι, ήταν αδιάφορη, και ο μοναδικός της ρόλος ήταν να γεννά αδιάκοπα χωρίς να έχει αληθινή επαφή με τους υπηκόους της. Ο Μίλτον πάλι, το σαλιγκάρι που κοιτούσε τη δουλειά του και το σπιτάκι του, αποτελεί ένα αναγνωρίσιμο πρόσωπο της κοινωνίας μας – ο ατομιστής συνάνθρωπος που δεν υπολογίζει την παρουσία των άλλων, που στόχος του είναι να περνά μόνο εκείνος καλά, που αδιαφορεί για το συνάνθρωπο και εύκολα θα τον καταδώσει, αν χρειαστεί, προκειμένου να μη διασαλευτεί η δική του ησυχία. Η αναφορά στα ναρκωτικά έγινε γιατί αποτελεί μια εύκολη καταφυγή για τους αδύναμους ανθρώπους, για όσους εγκαταλείπουν στην πρώτη δυσκολία –όπως συμβαίνει και στη ζωή.
Γενικά οι περιπέτειες της Σβέλτα ξεκινούν μετά την έξοδο της στον κόσμο, αφού αυτό που ήθελε να φανεί ο ίδιος είναι ότι δεν υπάρχει εύκολος αγώνας για την υλοποίηση των επιθυμιών, των στόχων μας, των ονείρων μας. Πάντα θα υπάρχουν εμπόδια και πρέπει να βρούμε τρόπους να τα ξεπεράσουμε.   Όσο για το  ότι δεν παρουσίασε την ιστορία και από την πλευρά του Ασμάρ, αυτό έγινε γιατί η Σβέλτα ήταν η κεντρική ηρωίδα και η ιστορία ήταν δοσμένη από την πλευρά της. Παράλληλα, έτσι η ιστορία είχε μεγαλύτερη αγωνία αλλά και περιπέτεια.

Τα παιδιά τον ρώτησαν τι είδους βιβλία διάβαζε όταν ήταν στην ηλικία τους και όπως μας είπε διάβαζε πολλά βιβλία – κυρίως κοινωνικά αλλά και αλληγορίες. Στον ίδιο άρεσε και να διαβάζει πολύ αλλά και να σκέφτεται ιστορίες και να γράφει.  Στο σχολείο δεν ήταν καλός μαθητής αλλά αγαπούσε τη γνώση, αγαπούσε τη λογοτεχνία και αν και η επιθυμία του ήταν να γίνει ποδοσφαιριστής και συγγραφέας, τελικά έγινε μόνο συγγραφέας!
Ο συγγραφέας, όταν γράφει ένα βιβλίο το κάνει για να επικοινωνήσει με τους άλλους, για να στείλει το δικό του μήνυμα. Ένα βιβλίο είναι ένα μήνυμα σε ένα μπουκάλι, μια προσπάθεια επαφής με τους αναγνώστες. Βέβαια το μήνυμα αυτό μπορεί να διαβαστεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους –και αυτό είναι λογικό αφού ο αναγνώστης έχει το δικαίωμα να «μεταφράσει» όπως θέλει το βιβλίο που διαβάζει, να το αγαπήσει, να το απορρίψει να συνομιλήσει μαζί του. Στην ουσία , το βιβλίο γράφεται και από τον αναγνώστη.
Στη συνέχεια τα παιδιά είπαν τη γνώμη τους για το βιβλίο- αν τους άρεσε, αν δεν τους άρεσε, αν αγάπησαν τους ήρωες, αν ταυτίστηκαν μαζί τους και εξέφρασαν τις αντιρρήσεις τους σχετικά με την υπόθεση. Τέλος, ο συγγραφέας υπέγραψε τα βιβλία τους και φωτογραφήθηκε μαζί τους!

Ευχαριστούμε τον κ.Παναγιωτάκη για την όμορφη συνάντηση! 


Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

Spijt! - Παρατήρησε γύρω σου και βόηθα!


Η 6η Μαρτίου έχει οριστεί ως Ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού και κάθε χρόνο υπάρχουν δράσεις στο σχολείο μας για το θέμα αυτό. Καθώς όμως η ημέρα αυτή ταυτίζεται με την παραμονή της Ενσωμάτωσης των Δωδεκανήσων , οι δράσεις αυτές μεταφέρονται τις επόμενες ημέρες.
Φέτος με το Γ5 –και μέσα στις επόμενες ημέρες και με το Γ3- παρακολουθήσαμε την ταινία Συγγνώμη (Spijt!) –μια ταινία από την Ολλανδία- παραγωγής 2013.
 Ο Γιόχεμ, συμμαθητής του Ντάβιτ, πέφτει συχνά θύμα εκφοβισμού επειδή είναι παχύς. Τα περισσότερα περιστατικά λαμβάνουν χώρα μέσα στο Γυμνάσιο και κανείς δεν τα βάζει με τους «νταήδες», ούτε καν ο καθηγητής και μέντορας των μαθητών. Η παρενόχληση συνεχίζεται, οι φιλίες των μαθητών οδηγούνται σε κρίση και ο Γιόχεμ δεν αντέχει άλλο…
Πολλά τα συναισθήματα που γεννήθηκαν στους μαθητές κατά την προβολή της ταινίας- συγκίνηση, κλάμα, θυμός, θλίψη…-  και εκφράστηκαν τόσο στο φύλλο εργασίας που τους δόθηκε όσο και  στη συζήτηση που ακολούθησε.
Οι μαθητές τοποθετήθηκαν τόσο για τα αίτια του εκφοβισμού του Γιόχεμ όσο και για το ποιος είχε την ευθύνη όλης αυτής της κατάστασης που οδήγησε στο τραγικό τέλος του μαθητή. Όλοι συμφώνησαν πώς αν ο Γιόχεμ είχε μιλήσει σε κάποιον μεγαλύτερο –γονείς, διευθυντή του σχολείου, ακόμα και την αστυνομία ανέφεραν κάποιοι, η κατάσταση δε θα είχε βγει εκτός ελέγχου.
Μερίδιο ευθύνης, ωστόσο, είχε και ο καθηγητής των παιδιών, ο οποίος δεν έδωσε την απαραίτητη προσοχή στο θέμα, αν και έβλεπε ότι οι μαθητές πείραζαν το Γιόχεμ με άσχημα αστεία.


Η παρέα των παιδιών που εκφόβιζαν το Γιόχεμ με αρχηγό τη Σάννε- εντυπωσιαστήκαμε από το ότι στην ταινία ο αρχηγός της παρέας των νταήδων δεν είναι αγόρι αλλά κορίτσι- δρούσε ανεξέλεγκτη και οι υποτακτικοί έκαναν ό,τι ακριβώς τους υπαγόρευε η αρχηγός, καθώς φοβόντουσαν το θυμό της. Η Σάννε ζώντας με ένα υπέρβαρο και ανάπηρο πατέρα και θεωρώντας ότι η ζωή δεν της χαρίστηκε στρέφεται ενάντια στον Γιόχεμ που της θυμίζει τον πατέρα της και προσπαθεί να πάρει εκδίκηση για όλα όσα στερέιται. 
Ακόμα όμως και οι φίλοι του Γιόχεμ δεν έδρασαν όταν έπρεπε, με αποτέλεσμα να νιώθουν ενοχές για το θάνατο του. Τραγικά πρόσωπα οι γονείς του Γιόχεμ που, παρόλο που βίωσαν τη απώλεια του γιου τους, δεν εξέφρασαν θυμό ή κατηγόριες , αλλά στήριξαν ακόμα και τον ίδιο το Ντάβιντ που ένιωθε ενοχές. 
Ακολουθούν οι απόψεις των παιδιών για το μήνυμα της ταινίας .



Ποιο είναι το μήνυμα ή τα μηνύματα της ταινίας;

Το κεντρικό μήνυμα της ταινίας είναι πώς ο εκφοβισμός και όλος αυτός ο ψυχολογικός πόλεμος από τούς νταήδες σε ανήμπορα παιδιά είναι ό,τι χειρότερο υπάρχει.

Να μην κρίνουμε τον άλλον από την εξωτερική του εμφάνιση , αλλά από τον χαρακτήρα του. Ο εκφοβισμός μπορεί να οδηγήσει σε απάνθρωπα και φρικτά αποτελέσματα.

Όταν βλέπεις να διαπράττεται bullying να μη μένεις με σταυρωμένα χέρια. Να αντιδράς!

Αν είμαστε στη θέση του Γιόχεμ να αντιδράσουμε και αν είμαστε στη θέση των μαθητών να μιλήσουμε στους καθηγητές.

Όταν βλέπουμε κάτι να συμβαίνει , πρέπει να μιλάμε και να βοηθάμε τον άλλον, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται.

Η γενιά μας ασχολείται με ασήμαντα θέματα θεωρώντας τα σημαντικά-και όχι με θέματα που συμβαίνουν γύρω μας. Ένα ακόμη μήνυμα της ταινίας είναι ότι ο θάνατος δεν είναι ποτέ λύση. Πάντα υπάρχει άλλος τρόπος.

Ο εκφοβισμός μπορεί να οδηγήσει τα παιδιά σε αυτοκτονία , αφού πιστεύουν ότι είναι η μόνη λύση.

Παρατήρησε γύρω σου και βόηθα!

Ο εκφοβισμός μπορεί να πάρει μεγάλες διαστάσεις .Δεν είναι πλάκα. Πρέπει να μιλάμε είτε είμαστε θύματα είτε παρατηρητές.

Να σεβόμαστε τη διαφορετικότητα.

Να μιλάμε όταν βλέπουμε κάτι τέτοιο και όχι να μένουμε άπραγοι.