Νανούρισμα στον γιο μου

Κοιμήσου αστρί, κοιμήσου αστρί μου
να μου το πάρεις ύπνε μου, ετούτο το παιδί μου.


Της Ερωφίλης τον καημό ποτέ να μην του δώσεις
όμορφο αλλά και σοφό να μου το καμαρώσεις.


Τα πάθη της βροχής ποτέ μην συναντήσει,
μοναχά με τη χαρά κάμε να συμβαδίσει.


Ύπνε μου καλε σαν τον Ποσειδώνα, ξακουστέ
κάτι τελευταίο σου ζητώ, κάτι τοσο δα μικρό.


Τούτη τη νυχτιά στο παιδί μου στείλε όνειρα γλυκά
να μη μου το ταράξεις, στείλτου δύναμη να γίνει ο πρώτος μαθητής της τάξης.


Κοιμήσου αστρί, κοιμήσου αστρί μου
να μου το πάρεις ύπνε μου ετούτο το παιδί μου.


Θεολόγος Βρεττός, Γ1

Το νησί μου, η Κως

 

 

Το νησί που ζω και ‘εργάζομαι’ είναι η Κως. Η Κως μπορεί να αρέσει στους ξένους και στους υπόλοιπους Έλληνες για την ιστορία που έγραψε αλλά εμένα προσωπικά δεν μου αρέσει. Γνωρίζω ότι παλιά την Κω είχαν κατακτήσει οι Ιταλοί και οι δικοί μας ήταν ‘ελεύθεροι πολιορκημένοι’ ουσιαστικά από τους Ιταλούς. Οι δικοί μας έγραψαν εδώ μοναχοί τους την αυτοβιογραφία τους απελπισμένοι μην πεθάνουν και παρακαλούσαν βίο να μην έχουν αν είναι να ζουν υποταγμένοι σε άλλους ξένους λαούς. Οι Ιταλοί έκαναν όμως ένα σωρό σπουδαία έργα με το πασίγνωστο τότε φαντασμαγορικό και αξιοθαύμαστο Ιταλικό σχέδιο. ‘Δουλειά χωρίς ελπίδα’ ήταν μία κλασική και επαναλαμβανόμενη φράση από όλους τους υποταγμένους πατριώτες.

            Όλα αυτά όμως ήταν παρελθόν, σήμερα όταν ανοίγει κάποιος τα μάτια του όταν φτάνει στην Κω μέσα απ’το πλοίο ή το αεροπλάνο βλέπει και αισθάνεται πως έχει κάνει κάποιο λάθος με τον προορισμό του, καθώς βλέπει μπροστά στα μάτια του πηγαίνοντας παραλιακώς ,δρόμους, βρώμικες θάλασσες και παραλίες που μοιάζουν με σκουπιδότοπους. Οι μόνες αποδείξεις μας ότι εμείς είμαστε το νησί που απελευθερώθηκε απ’ τους  Ιταλούς μαζί με κάποια άλλα πολιορκημένα νησιά της Δωδεκανήσου επίσης είναι η ύπαρξη των έργων και των κτιρίων που έκτισαν εκείνη την εποχή οι Ιταλοί και διατηρούνται σε μία σχετικά καλή κατάσταση. Παρόλο αυτά το νησί δεν συγκρίνεται με άλλα πανέμορφα μέρη όπως η Άρτα με το πασίγνωστο ‘γιοφύρι της Άρτας’. Ζητείται ελπίς. 

 

Γιάννης Μυτιληνιός, Γ3

Το τρένο

<<Nα μου το πάρεις ύπνε μου,κοιμήσου αστρί μου>>, άκουγα μια γιαγιά δίπλα μου που προσπαθούσε να νανουρίσει το εγγονάκι της.Έγειρα το κεφάλι μου στο παράθυρο και ένιωσα τα τριξίματα του τρένου, καθώς έτρεχε πάνω στις ράγες.Μια γλυκιά νύστα βάρυνε τα βλέφαρα μου.Στην σκέψη μου ήρθε η δική μου γιαγιά και η ζεστασιά που ένιωθα κάθε φορά που με έπαιρνε στην αγκαλιά της .
Δυνατές και πονεμένες αυτές οι γυναίκες να έχουν να φροντίζουν να εχουν να φροντιζουν το σπιτι, τα παιδια, τα ζά σκέφτηκα .
Απο το παράθυρο αγνάντευα το τοπίο.Το τρένο πλησίαζε στην Άρτα και μέσα απο τα δέντρα διέκρινα το φημισμένο <<γιοφύρι της Άρτας >>.Στο μυαλό μου ήρθε η ιστορία του. <<Δουλειά χωρίς ελπίδα>>, θυμήθηκα τον παππού μου που μου έλεγε κάθε φορά που διηγόταν την ιστορία του.Το μυαλό μου έφυγε απο όλα αυτά. Το βλέμμα μου έπεσε στο βιβλίο ενός κυρίου που καθόταν στο απέναντι κάθισμα .<Ο Ερωτόκριτος>>, μια πολύ ωραία ιστορία αγάπης του Βιτσέντζου Κορνάρου σκέφτηκα.
Τότε ακούστηκε μια φωνή απο το μεγάφωνο πως το τρένο έφτασε στο σταθμό.Στο παράθυρο κόλλησαν τριαντάφυλλα και τοτε κατάλαβα πως είχαμε φτάσει στα υπέροχα Γιάννενα.

Διονυσία Παπανικόλα, Γ3

Η έξομολόγηση ενός δολοφόνου

Ήταν Κυριακή 6 Νοεμβρίου. Καμια βδομάδα πριν με είχαν πάρει τηλέφωνο οι "Μεγάλοι"- έτσι λέγαμε τα αφεντικά. Μου είπαν οτι αν δεχτώ, θα βγάλω πολλά λεφτά. Μπορεί να ήταν σκληρά αφεντικά, αλλά πάντα μου βρίσκανε τις καλύτερες δουλειές κι εγώ έκανα πάντα καλά τη δουλειά μου. Δεν είχε σχέση η ηλικία, η φυλή, το κοινωνικό status.  Όποιος κι αν ήταν ,άμα μου ζητούσαν να τον καθαρίσω θα το έκανα. Οι πελάτες μου αυτή τη φορά ήταν μια οικογένεια. Μου είχαν πει να τελειώνω όσο πιο γρήγορα μπορώ.

 Μην νομίζετε πως οι δολοφόνοι έχουμε εύκολη δουλειά. Κάθε φορά που καθαρίζεις  κάποιον, ακούς τις φωνές των προηγούμενων - ειδικά η πρώτη δουλειά είναι πολύ δύσκολη. Το καλό όμως είναι ότι γίνεται γρήγορα: σκοτώνεις, φεύγεις. Δεν προλαβαίνεις  να νιώσεις τύψεις, όταν απομακρύνεσαι αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι εσύ σκότωσες, ότι εσύ πήρες  μία ζωή χωρίς να ξέρεις καν το λόγο. Αλλά οι άνθρωποι είναι ζα. Όταν έχεις όπλο στα χέρια σου τα ξεχνάς  όλα.

Έφτασε λοιπόν και η μεγάλη μέρα. Ήμουν έτοιμη. Ήταν ένα μικρό σπίτι με τριαντάφυλλα στα παράθυρα. Το είχα επισκεφθεί πολλές φορές μες την βδομάδα για να βρω την κατάλληλη ώρα. Μπήκα χωρίς να κάνω θόρυβο .Ήταν τρεις στο σύνολο όλοι τους σε διαφορετικά δωμάτια, πράγμα το οποίο με βόλευε πολύ. Σκότωσα πρώτα την γυναίκα, δεν κατάλαβε τίποτα. Καλύτερα. Το δεύτερο θύμα ήταν ένας άντρας, και αυτός δεν ήταν πρόβλημα. Έπειτα ανέβηκα τα σκαλιά και βρήκα μπροστά μου ένα κοριτσάκι. Με το ζόρι 5 χρονών. Είχε ξανθά μαλλιά και γαλανά μάτια που με κοιτούσαν, όχι με φόβο όπως είχα συνηθίσει, αλλά με απορία. Ξαφνικά άρχισε να μιλάει. Δεν είχα ξαναζήσει κάτι τέτοιο. Έμεινα πέντε λεπτά να την κοιτώ, ενώ μου μιλούσε. Δεν καταλάβαινα λέξη. Πρώτη φορά ένιωσα πραγματικά ανάγκη να εξαφανίσω κάποιον. Ήταν λες και το κεφάλι μου θα έσπαγε. Είδα όλα μου τα θύματα,  ξανάκουσα τις τελευταίες τους λέξεις, τα ουρλιαχτά τους. Βγήκα από το σπίτι με τα τριαντάφυλλα τρέχοντας. Ένιωσα λες και είχα ακούσει μετά από τόσο καιρό την συνείδηση μου, λες και ήταν μεταμφιεσμένη σε αυτό το κοριτσάκι.

 Τώρα πια, μετά από τόσα χρόνια εδώ μέσα στο κελί μου θυμάμαι ακόμα το κοριτσάκι. Το κοριτσάκι που με έφερε στα όρια της τρέλας.

Δανάη Αμάλβυ, Γ1

Παίζει αρχαίο θέατρο η Ρωμιοσύνη;

Βλέποντας κανείς την επικαιρότητα , αναρωτιέται… Η Ρωμιοσύνη παίζει «αρχαίο

θέατρο»; Κι όμως, αυτό θυμίζουμε! Διαδήλωση με φωνές που ουρλιάζουν ασταμάτητα

«Ζητείται Ελπίς». Ουλαλούμ θυμίζουν οι πλατείες και τα σοκάκια λες κι έχουμε πόλεμο. Οι νέοι , οι μεγαλύτεροι, βρίσκουν δουλειά χωρίς ελπίδα. Τι να τα κάνουν τα τριαντάφυλλα στο παράθυρο όταν δεν έχουν να τα ποτίσουν; Ζητιάνοι γίναμε στη χώρα μας. Ο βίος μας δε θυμίζει σε τίποτα την ένδοξη ιστορία μας. Τα ζα που μας κυβερνούν μας έδωσαν σαν δέσμη από τριαντάφυλλα τα μέτρα πείνας, φτώχιας και εξαθλίωσης. Τα δώρα στους νέους θυμίζουν ματωμένο λυρισμό, εκπαίδευση που αργοπεθαίνει, λες και ζούμε στο 200 π.χ. Μέλλον αβέβαιο με τη λήθη πίσω μας στις πρώτες ενθυμήσεις που κάναμε, σε όνειρα για μια ζωή στρωμένη, με δουλειά και μισθό αξιοπρεπή.

          Ο τύπος και η ουσία εξιστορούν πως έρχονται δύσκολες μέρες. Τι κι αν είσαι ο κακός μαθητής; Το μέλλον είναι κοινό. Με πτυχίο ή όχι πάλι τις ίδιες δουλειές θα κάνουμε….

Γι’ αυτό μια συμβουλή…. Όσο μπορείς κάνε όνειρα, όμως μη στηρίζεσαι σ’αυτά ….

Μπορεί να απογοητευτείς….!!!

                                                                   Σοφία Σούλη  (τμήμα: Γ4)

Ελευθερία ή θάνατος!

Η μέρα δεν ξεκίνησε καλά. Ο Παπατρέχας φώναζε σε έναν συμπολεμιστή τα χαράματα, ο οποίος αντί να κρατά σκοπιά έγραφε τάχα τα Απομνημονεύματά του. Έχει περάσει ένας μήνας από τότε που ξεκίνησε ο αγώνας – Η επανάσταση.

Μας είχαν για χαζούς και άβουλους, μας εκμεταλλεύονταν και μας αφήναν στους δρόμους ότι δήθεν υπήρχε κρίση και δεν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στις οικονομικές μας ανάγκες : Υπήρχε πάντα ο Γερμανός, ο Ιταλός ή ο Ρωσσαγγλογάλλος που είχαν προτεραιότητα στα χρήματα, επειδή τους χρωστούσαμε. Και ποιοι είμαστε εμείς; Εγώ πάντως δεν θυμόμουν να δανείστηκα χρήματα ποτέ, ούτε να χρωστάω τίποτα σε κανέναν. Παρόλα αυτά δεν ήταν τα χρήματα ο λόγος που ξεσηκώθηκα. Δεν ήμουν ο άτυχος που έχασε τα πάντα, ο ζητιάνος, ούτε ο ζωγράφος που δεν είχε σταθερή δουλειά και τον τελείωσε η κρίση, μήτε ο κακός μαθητής που δεν θα κατάφερνε να βρει δουλειά. Εμένα, δόξα τω Θεώ η μητέρα τύχη μου είχε χαμογελάσει και τα οικονομικά μου ήταν σε καλό δρόμο, ο βίος μου ήταν λαμπρός.

Αυτό που με ξεσήκωσε ήταν η διαδήλωση και το ότι συνέβηκε εκεί. Μέχρι τότε ζούσα στη σκιά, στο σκοτάδι. Δεν ήξερα τις διαστάσεις που είχαν τα πράγματα. Νόμιζα ότι αν όλοι προσπαθούσαν σαν και εμένα θα καταλήγανε σαν και εμένα. Έκανα λάθος όμως. Τα ΜΜΕ μου ρίχνανε σκόνη στα μάτια και εγώ, σαν κορόιδο ζητούσα κι άλλο. Και ήταν λογικό, κανένας δεν θέλει να πιστέψει ότι υπάρχει τέτοια ξευτίλα στον κόσμο. Εν τέλει όμως έμαθα. Έμαθα για τη φτώχεια και τα βάσανα των ανθρώπων, που τους τα παίρνουν όλα οι μεγάλοι με ψεύτικες δικαιολογίες. Άκουσα τις φωνές τους και διέκρινα την ειλικρίνεια μέσα τους. Φαινόταν ο πόνος στα μάτια τους και στα σώματα τους και τότε αποφάσισα ότι δεν θα το άφηνα έτσι, ότι θα αγωνιζόμουν, όχι για μένα, αλλά για όλους.

 Και έτσι τώρα, δυο μήνες μετά ξεκινήσαμε την επανάσταση. Όμως δεν είναι όλα τόσο εύκολα. Οι δυνατοί έχουν και αυτοί τους δικούς τους οπαδούς, οι οποίοι έχουν σκοπό να μας εξολοθρεύσουν και να βάλουν τους γνωστούς ψεύτες να μας κατηγορήσουν για τρομοκράτες. Εμείς όμως δεν θα κάνουμε πίσω, θα παλέψουμε και θα κερδίσουμε.

Σήμερα το βράδυ θα πάω εγώ κι ο Ορέστης – ένας συμπολεμιστής – στο Νυχτερινό – ένα από τα λίγα μπαρ που έχουν απομείνει – για να μαζέψουμε πληροφορίες. Κυκλοφορεί μια φήμη ότι θα μας την έχουνε στημένη, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να το ρισκάρουμε, για το κοινό καλό. Προσεύχομαι στον όποιο Θεό ,στην αγάπη μου για τους συμπολεμιστές μου και αυτήν να επιστρέψω ζωντανός.....

Αριστοτέλης Δράκος, Γ1

Δημιουργική γραφή

Μάλλον θα καταντήσουμε βαρετοί, αλλά η πρώτη εργασία της χρονιάς είθισται να είναι η δημιουργία πρωτότυπων εργασιών με τη χρήση των τίτλων του σχολικού βιβλίου. Θα δημιοσευτούν οι αρτιότερες εργασίες από μαθητές όλης της Γ Γυμνασίου.