Παράξενα πλάσματα οι άνθρωποι..- Ημερολόγια και επιστολές γαϊδάρων

 

Κεμάλ Ντονλού, Γ5

Στα Κείμενα συχνά ζητάμε από τους μαθητές να γίνουν οι ίδιοι αφηγητές ενός κειμένου παίρνοντας τη φωνή κάποιου από τους ήρωες. Αυτή είναι μια δημιουργική άσκηση που συνήθως τους αρέσει πολύ. Ολοκληρώνοντας, λοιπόν, «Τα ζα» του Μυριβήλη οι μαθητές-τριες γίνονται γαιδουράκια και μεταφέρουν τη δική τους εμπειρία από τη συμμετοχή τους στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο κρατώντας ημερολόγια ή γράφοντας επιστολές στους αγαπημένους τους γαιδουροσυγγενείς! Έχουμε γαιδουράκια εγγράμματα, με υψηλή παιδεία, αγράμματα, απλοϊκά, φιλοσοφημένα, με συγγενείς ή χωρίς.Διαβάστε τις φετινές τους δημιουργίες!

18η Μαΐου 1917

  Είχε μεγάλη αναστάτωση στο λιμάνι. Ήταν γεμάτο κόσμο και άνδρες με παράξενα καπέλα και στολές. Βαβούρα. Πηγαινοφέρναν κάτι τεράστιες τσάντες και κούτες μέσα και έξω από το πλοίο. Μας κοιτούσαν όλοι με απογοήτευση· καλέ, γαϊδούρια δεν περιμένατε; Ένας από τους άνδρες ήρθε και μας κατέταξε το ένα πίσω από το άλλο και μπροστά το καράβι. Ήμουν πρώτο.

  Μου φορούν μία περίεργη σέλα -δεν είχα ξαναδεί ποτέ τέτοια- και την γαντζώνουν με ένα σχοινί από πάνω μου. Ένα σύνθημα και ξαφνικά ακούγονται παράξενοι ήχοι από σίδερα και γρανάζια που τρίζουν. Νιώθω πίεση στο στομάχι μου από την σέλα· πανικοβάλλομαι, το αίμα μου παγώνει. Από το πουθενά, βρίσκομαι στον αέρα και εκεί τα χάνω. Ουρλιάζω και χτυπιέμαι καθώς με παρακολουθούν οι άνδρες από κάτω μου με μία αηδία και φρίκη στα πρόσωπά τους. Φτάνω ακριβώς πάνω από το πλοίο και σιγά σιγά κατεβαίνω. Με αφήνουν μέσα και βλέπω το ίδιο να ακολουθείται και για τους υπόλοιπους από τους δικούς μου.

  Όταν πλέον μπήκαμε όλοι μέσα, το πλοίο άρχισε να απομακρύνεται από το λιμάνι. Όλοι στρυμωγμένοι και δίπλα μας οι τσάντες που κουβαλούσαν οι άντρες πριν. Κάποιοι από αυτούς κοιμόντουσαν πάνω στα κιβώτια και στις τσάντες. Ένιωθα κάτι παράξενο όταν τους έβλεπα. Παρόλο που κοιμόντουσαν, δεν ήταν καθόλου ήρεμοι. Ήταν σφιγμένοι και οι καρδίες τους χτυπούσαν δυνατά. Είχαν τον πόνο και τον φόβο ζωγραφισμένο στις εκφράσεις τους. Παράξενα πλάσματα οι άνθρωποι..

19^η Μαΐου 1917

  Το πλοίο σταμάτησε και βρισκόμαστε πλέον σε άλλο λιμάνι. Ήταν ακόμα ξημέρωμα και είχαν αρχίσει ήδη να ξεφορτώνουν το πλοίο. Τι πολύτιμο να είχαν μέσα αυτές οι τσάντες για να χρειάζονται τόση φροντίδα και αγάπη; Με προσοχή τις βάλανε και με προσοχή τις βγάλανε. Στο πλοίο μείναμε μόνο εμείς μαζί με κάποιους από τους άντρες. Βλέπουμε το σχοινί από πάνω μας. Επικρατεί πανικός. Προσπαθήσαμε να φύγουμε αλλά το πλοίο ήταν στενό ακόμα και χωρίς να κουνιόμασταν.

  Ξαναζήσαμε τον εφιάλτη λοιπόν για δεύτερη φορά, αλλά τουλάχιστον βρισκόμασταν πλέον και πάλι στην στεριά. Μας φόρτωσαν με τις τσάντες. Δεν ξέρω ακόμα τι έχουν μέσα αλλά σίγουρα είναι αρκετά βαρύ. Ανησυχητικό για εμάς. Από ό,τι φαίνεται το ταξίδι μας δεν είχε τελειώσει ακόμα.

22^η Μαΐου 1917

  Έχουμε εξουθενωθεί. Οι τσάντες τελικά έχουν κάτι κλαδιά μέσα. Είναι όλα ίδια όμως· μακριά, με λεπτή μύτη και πλατιά πίσω άκρη. Τόση φασαρία για αυτό; Απογοητεύομαι.

23^η Μαΐου 1917

  Επιτέλους σταματήσαμε. Μας ξεφόρτωσαν τις τσάντες και οργανωθήκαμε για να κάτσουμε κοντά σε ένα μικρό χωριουδάκι. Θα μέναμε αρκετές μέρες εδώ, πάλι καλά..

  Μας άφησαν σε ένα κοντινό λιβάδι. Είχε και άλλα γαϊδούρια, ήταν σκέτος παράδεισος. Υπήρχε μπόλικο χορτάρι και πολλά δέντρα. Η ανοιξιάτικη βροχή είχε ποτίσει το λιβάδι και τώρα πλέον κυριαρχούσε η ζεστασιά του ήλιου και του καθαρού ουρανού. Οι ηλιαχτίδες έβρισκαν τον δρόμο τους ανάμεσα από τα φυλλώματα των δέντρων και φώτιζαν τις μαργαρίτες που μέχρι τότε ήταν κρυμμένες ανάμεσα στο καταπράσινο χορτάρι.  Τα περιστέρια και τα σπουργίτια κελαηδούσαν σαν τρελά και άφηναν την μουσική τους να χρωματίσει κάθε γωνία του λιβαδιού· όπως και εμείς, βέβαια. Δεν αντισταθήκαμε το κάλεσμα της ζωής και της φύσης. Οι ύμνοι των ζώων άρχισαν να ακούγονται από παντού καθώς ο αέρας του έρωτα και της άνοιξης μας χτυπούσε την πόρτα.

30^η Μαΐου 1917

  Η ζωή περνά ξένοιαστα στο λιβάδι όλες αυτές τις μέρες. Το κάλεσμα της φύσης και το κλίμα της ευφορίας δεν έχουν ακόμα ετοιμαστεί για να φύγουν. Παρόλα αυτά όμως, σήμερα οι άνδρες βρίσκονται πάλι αναστατωμένοι και είναι πάλι μέσα στις άσχημες στολές τους. Έχουν μετακινηθεί από το χωριό σε ένα λάκκο κάτω από το χώμα και κρύβονται ανιχνεύοντας κάθε δευτερόλεπτο της περιοχή. Τι περιμένουν; Παράξενα πλάσματα, το είχα πει.

  Ένας από τους άνδρες τρέχει προς εμάς καθώς ένα παράξενο βουητό ακούγεται από ψηλά. Έμοιαζε με πουλί; Έντομο; Ήταν πολύ ψηλά για να καταλάβουμε, γι’ αυτό και δεν δώσαμε καθόλου σημασία. Ο άντρας ξανακοιτάει τρομοκρατημένος ψηλά και σταματάει στον δρόμο του προς εμάς. Μεταβολή και πίσω! Το βουητό γίνεται πιο δυνατό και καταλήγει σε σφύριγμα. Να το! Το κάλεσμα της ζωής.

  Το σφύριγμα χτυπά και σκάει στο έδαφος. Δεν άκουσα τίποτα. Χίλιοι άνεμοι ντυμένοι με φλόγες τρυπούν, γδέρνουν, και μαχαιρώνουν το δέρμα μου. Τι έγινε; Η σκόνη είναι παντού. Πού είναι το χορτάρι; Τα κελαηδήματα; Αρχίζω να πονάω αφόρητα. Η ανάσα μου κόβεται.    Κλαίω· σπαράζω. Κοιτάω κάτω καθώς αίμα ρέει από τα σπλάχνα μου και ποτίζει το χώμα όπως η βροχή. Όλα μαυρίζουν.

Αργύρης  Χαϊλης, Γ7

Ειρήνη Μπακρατσά, Γ5

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

  Πάνε πενήντα δύσεις του ηλίου από τότε που μία ομάδα ανθρώπων με απομάκρυναν άγρια από την πατρίδα μου. Κάθε βράδυ φαντάζομαι την επιστροφή μου στην φάρμα και στον κυρ Γιώργη. Είναι η κρυφή μου ελπίδα, η μοναδική πηγή φωτός μέσα σε όλο αυτό τον συσκοτισμό που καταπνίγει όλη μου την ύπαρξη. Μέσω αυτής της φαντασίωσης βρίσκω παρηγοριά και κίνητρο να συνεχίσω να ζω. Χθες ένα άλογο κατέρρευσε και δεν ξανασηκώθηκε. Λένε ότι έφταιγε η στενοχώρια. Ζώα σε τόση μεγάλη οδύνη: απλά ανήκουστο. Η αλήθεια είναι ότι βαθιά μέσα μου το γνωρίζω πως δεν υπάρχει επιστροφή. Ό,τι κι αν λαμβάνει χώρα αποκλείεται να έχει αίσιο τέλος.

   Τόσες μέρες προσπαθώ να κατανοήσω τι συμβαίνει και τι ακριβώς προσπαθούν να επιτύχουν οι άνθρωποι. Για το μόνο που είμαι σίγουρη είναι ότι αδιαφορούν παντελώς για εμάς και την επιβίωση μας. Μας μεταφέρουν σαν τσουβάλια, μας αναγκάζουν να κινούμαστε με εξωπραγματικό βάρος στις πλάτες μας για βασανιστικά μεγάλα χρονικά διαστήματα και μας ταΐζουν με αποφάγια. Για νερό ούτε λόγος. Ακόμα σε περίπτωση που κάποιος από εμάς αρρωστήσει ή σταματήσει να κάνει αυτό που του έχει ανατεθεί τον εκτελούν αμέσως με ένα μικρό όπλο το οποίο παρά το μέγεθος του, είναι ικανό να παράγει εκκωφαντικού κρότους. Κάθε λίγο ή και πολύ, δεν είμαι πια σίγουρη, αυτός ο διαπεραστικός, σύντομος ήχος ξεσπάει και το μαχαίρι που κάρφωσε την ψυχή μου από την πρώτη μέρα διεισδύει όλο και πιο βαθιά.

      Τις τελευταίες μέρες η καθημερινότητα μου έχει πάρει ακόμα πιο δυσμενή τροπή, διότι καθώς ανεβαίναμε έναν απότομο λόφο, γλίστρησα, έγδαρα το πόδι μου και νομίζω πως έχει προκληθεί και ένας εσωτερικός τραυματισμός αλλά κανένας άνθρωπος δεν ασχολείται. Το βλέπω στα μάτια τους πως μάλλον σκέφτονται να σκοτώσουν κι εμένα. Άλλωστε τι είμαι; Ένα ζωντανό πλάσμα που τραυματίστηκε εξαιτίας τους και τους υπηρετεί επειδή υστερεί δε νοητική ικανότητα και βιολογική εξέλιξη. Ωστόσο, ο θάνατος δεν με φοβίζει πια. Αντιθέτως υπάρχουν στιγμές που τον επιζητώ και εύχομαι να έρθει για να δώσει ένα τέλος στη μέγγενη της πραγματικότητας. Είναι πια μία ουσιατική ανάγκη που όλοι διατηρούν, αλλά δεν προχωρούν στην ικανοποίηση της καθώς παραπλανούνται από την που θα μπορούσαν να ζήσουν και τα μέρη στα οποία θα μπορούσαν να βρίσκονται.

     Χθες άκουσα δύο μουλάρια να λένε πως έχει ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ των ανθρώπων και μας χρειάζονται για την μεταφορά εφοδίων και πυρομαχικών, όμως εγώ δεν τα πιστεύω. Η μάνα μου λίγες μέρες μετά την γέννηση μου είπε πως ο άνθρωπος είναι το πιο έξυπνο αι το πιο λαμπρό είδος πάνω στον πλανήτη. Λοιπόν, μου φαίνεται αδιανόητο οι άνθρωποι να επιδίδονται και να αναλώνονται σε τέτοιες πράξεις κενοδοξίας και αποτροπιασμού. Τα πλάσματα που ανακάλυψαν το σχήμα το κόσμου μας και πάτησαν πάνω στο φεγγάρι, τούτα τα πλάσματα δεν μπορεί να είναι τόσο κοντόφθαλμα και αφελή. Απλά αδύνατον.

      Σήμερα φτάσαμε σε ένα πανέμορφο αλλά ερημωμένο χωριό γεγονός αλλόκοτο. Μολαταύτα, έχω απολαύσει στο ζενίθ κάθε μία ώρα μου σε αυτό τον επίγειο παράδεισο. Τα αισθήματα φόβου και ταραχής έχουν υποχωρήσει και τα φυσικά μου ένστικτα έχουν ξαναπάρει το πηδάλιο. Τόσο καιρό είχα ξεχάσει και τι είμαι. Νιώθω σχεδόν σαν να αναγεννήθηκα στο ίδιο σώμα και χωροχρόνο. Οι κακουχίες που έχω βιώσει τις τελευταίες πενήντα μέρες έχουν καταφέρει να αναθεματίσουν ολόκληρη την ζωή μου πριν από αυτές. Μπορώ επιτέλους να κάνω μια νέα αρχή. Ωχ! Βλέπω έναν διάττοντα αστέρα. Πιθανότατα να σηματοδοτεί την έναρξη της καινούριας μου ζωής. Ο ενθουσιασμός μου είναι τόσο μεγαλειώδης που ακόμα κι η μητέρα φύση αντιδρά. Κι όμως πλησιάζει πολύ…………

Ελευθερία Σπύρου, Γ6

Ευθύμης Τρουμούσης, Γ7

Αντριάννα Ντουκάι, Γ5

05/02/1917

Αγαπητό ημερολόγιο,

Άλλη μία μέρα που βόμβες και πυροβολισμοί και άνθρωποι που τρέχουν αναστατωμένοι με ξύπνησαν από τον κόσμο που μπορώ να συνυπάρχω με γαλήνη. Απέχω πολύ από το να καταλάβω τι γίνεται στον κόσμο. Το μόνο που βλέπω είναι άλογα και γαιδούρια να πεθαίνουν είτε από εχθρούς είτε από αρρώστιες. Κουβαλάμε άπειρα πράγματα, με αποτέλεσμα πολλές φορές να μην υπάρχει άλλη δύναμη και οι ιδιοκτήτες απλά μας κλωτσάνε περιμένοντας να συνεχίσουμε τη πορεία μας. Άμα πεθάνει κάποιος από εμάς, οι άνθρωποι απλά πάνε στο επόμενο ζώο, λες κι γι αυτούς είμαστε μόνο σκλάβοι. Το έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια. Το έχω δει στα υπόλοιπα ζώα. Βλέπω τη θλίψη στα μάτια τους πριν αφήσουν την τελευταία τους πνοή. Δεν ξέρω για πόσο θα αντέξω, οι δυνάμεις μου σιγά σιγά με εγκαταλείπουν. Προσπάθησα μία νύχτα να δραπετεύσω από αυτη τη παράνοια αλλά δεν λειτούργησε. Ίσως είναι καλύτερα έτσι. Οι ιδιοκτήτες μου με προσέχουν, έαν ήμουν μόνος μου δεν θα επιβίωνα. Ο παραμικρός δυνατός ήχος με τρομάζει και με κάνει να ρίχνω κάτω τα πράγματα που θα έπρεπε να κουβαλάω, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς και τελευταία, τα αυτιά μου αντί να ηχούν από όμορφες μελωδίες πουλιών έχουν αρχίσει να συνηθίζουν τις βόμβες και τους πυροβολισμούς και τους ανθρώπους να ξεψυχίζουν μπροστά μας.

Έλενα Σανάι, Γ6

Πάνος Τρακόσας, Γ7

Αθηνά Τρουμούση, Γ7

Γκιουλσέν Χατζηκαρά, Γ7

Αγαπητό μου ημερολόγιο…                                                                                                                                        

 

                     Οι ημέρες όσο πάνε και δυσκολεύουν! Οι συνθήκες στις οποίες ζούμε είναι άθλιες. Όλοι ήμαστε πάρα πολύ κουρασμένοι και οι άνθρωποι μας σέρνουν από εδώ και από εκεί λες και είμαστε άψυχα όντα. Όλες οι μέρες ήταν δύσκολες αλλά εγώ ξεχώρισα την σημερινή. Σήμερα ήταν η μεταφορά μας στον τόπο του μακελειού. Εκτός από ότι εξαντλήθηκα σωματικά, η καρδιά μου δεν σταμάτησε να χτυπάει από τον φόβο μου! Δεν ήξερα τι να κάνω. Μας είχαν μεταφέρει στο λιμάνι, και εκεί υπήρχε ένα τεράστιο πλοίο. Είχα τρομοκρατηθεί! Στην συνέχεια αφού μας έβαλαν σε σειρά μας τοποθετούσαν ένα ένα σε έναν τεράστιο και επώδυνο γερανό. Νόμιζα ότι πέθαινα! Έβλεπα τους φίλους μου να παίρνουν σειρά και ύστερα ήρθε και η δική μου, Πονούσα απίστευτα πολύ και μούγκριζα όσο πιο δυνατά μπορούσα ώστε να με κατεβάσουν. Αφού πέρασαν μερικά ατελείωτα δευτερόλεπτα πάνω στον γερανό, με ξεφόρτωσαν στο πλοίο το οποίο πήγαινε προς Θεσσαλονίκη. Είχα πίσει τον εαυτό μου ότι αυτό το φρικτό μαρτύριο είχε τελειώσει αλλά στη συνέχεια συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν μόνο η αρχή ενός βασανιστικού ταξιδιού.

Σεβαστιάνα Τρουμούση,  Γ7

Ζωή Πετρή, Γ6

1η μερα

Εκεί που καθόμουν και έτρωγα τον φρέσκο γρασίδι μου έρχονται κάτι άνθρωποι με στολές πράσινες και ένα μεγάλο πράγμα στην πλάτη. Από ότι κατάλαβα θα μας έπαιρναν από το χωριό αλλά το θέμα είναι που θα μας πάνε. Από την μια χαιρόμουν που φεύγαμε γιατί βαρέθηκα λίγο το χωρίο και το χορτάρι δεν ήταν αρκετό για όλους μας, αλλά από την άλλη θα μου λείψει και λίγο. Έτσι αναχωρήσαμε και μετά από καμία ωρίτσα βρεθήκαμε στο λιμάνι. Εκεί θα μας επιβίβαζαν σε ένα πλοίο αρκετά μεγάλο. Αυτό όμως που με ανησύχησε ήταν πως μας ανέβαζαν με γερανό. Όταν λοιπόν ήρθε η σειρά μου, με δέσανε στον γερανό και αυτός άρχισε να με τραβάει προς τα πάνω. Ένιωθα ένα πολύ άβολο συναίσθημα και άρχισα να φωνάζω και να γκαρίζω αλλά κανένας δεν μου έδωσε σημασία. Αφού επιβιβάστηκε και ο φίλος μου ο Τζακ που ήταν τελευταίος αναχωρήσαμε για τον άγνωστο προορισμό.

 

6^η μέρα

Πέρασαν 5 ολόκληρες μέρες από τότε που φύγαμε από το χωριό.  Σε αυτές τις 5 μέρες πολλές φόρες κουνούσε πολύ το πλοίο και μου ερχόταν να κάνω εμετό. Ήθελα να φύγω από κει και να πατήσω πάλι τα πόδια μου στην ξηρά. Καλά τουλάχιστον ξεκουράστηκα αρκετά αλλά ψυχικά δεν ήμουν και στα καλύτερά μου. Την έκτη μέρα φτάσαμε σε ένα άλλο λιμάνι, όπου εκεί αποβιβαστήκαμε. Έπειτα, μας φόρτωσαν με κάτι πολύ βαριά πράγματα τα οποία αποκαλούνταν πυρομαχικά και όπλα στην γλώσσα των ανθρώπων.

 

8^η μέρα

Πέρασαν μέρες και ώρες που εμείς τα καημένα κουβαλούσαμε τα πράγματα των ανθρώπων. Διασχίσαμε χιλιόμετρα και δεν ένιωθα πια τα πόδια μου. Ήθελα να πέσω κάτω και να μείνω εκεί. Δεν μπορούσα άλλο, είχα παραδώσει. Την στιγμή εκείνη που θα τα παράταγα άκουσα τον φίλο μου τον Τζακ να λέει «Φτάσαμε επιτέλους». Έτσι λοιπόν αφού φτάσαμε μας άφησαν να ξεκουραστούμε. Εκεί είχε πάρα πολύ χορτάρι και εγώ χωρίς δεύτερη σκέψη πήγα εκεί να φάω όσο πιο πού μπορώ. Ένιωθα μια γαλήνη να με περικλοίει και να μην θέλει να φύγει. Ένιωθα το συναίσθημα της ελευθερίας και της ηρεμίας. Όμως ένα ιπτάμενο πουλί μου χάλασε όλες αυτές τις σκέψεις. Δεν ήταν ένα απλό πουλί τελικά. Ήταν ένα πουλί που πετούσε τεράστιες μπάλες που έσκαγαν στο έδαφος και ανατίναζαν ότι ήταν κοντά του. Προσπάθησα να τρέξω και να απομακρυνθώ αλλά δεν μπορούσα. Ήμουν δεμένος με ένα καρφί στο χορτάρι. Έβρεχε μπάλες που σκάνε και έβλεπα τους φίλους μου να πεθαίνουν. Τελικά κατάφερα να απελευθερωθώ και άρχισα να τρέχω όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Όλα τα ωραία και ειρηνικά συναισθήματα χάθηκαν στην απελπισία και στο σκοτάδι του πολέμου. Δεν θα πίστευα ποτέ πως ο προορισμός μας θα ήταν τόσο φριχτός και απαίσιος. Παντού μαυρίλα, φωνές, πυροβολισμοί. Ακόμα τα άκουγα παρόλου που έτρεχα. Αυτές ήταν οι τελευταίες σκέψεις μου.

Πάνος Τσολάκης, Γ7 

Κεμάλ Ντονλού, Γ5

 

 

 Γιώργος Χανόπουλος, Γ7

Βαγγέλης Πεταλάς, Γ6

 Σταματία Πη, Γ6

Κατερίνα Χατζηστέργου, Γ7

Παρασκευή Νικόλη, Γ5

Μουσταφά Χατζηφειζουλάχ, Γ7

Νάσος Γαρυφάλλης, Γ7

Αλέξανδρος Σαράντης, Γ6

Γιώργος Παπαδόπουλος, Γ5

"Ενεργοί πολίτες για την υπεράσπιση των οικουμενικών αξιών" - Εθελοντισμός- Φύλλα εργασίας

Με την επιστροφή μας στην τηλεκπαίδευση, στις αρχές Μαρτίου, στη Νεοελληνική Γλώσσα της Γ Γυμνασίου μελετήσαμε την 6^η ενότητα του σχολικού βιβλίου που το θέμα της είναι «Ενεργοί πολίτες για την υπεράσπιση των οικουμενικών αξιών». Με τη συνάδελφο  κ. Γεωργακά αξιοποιήσαμε το υλικό της σελίδας «Νοιάζομαι και δρω» και  δημιουργήσαμε φύλλα εργασίας, προκειμένου οι μαθητές δουλεύοντας ομαδικά να έρθουν σε επαφή με τις έννοιες του εθελοντισμού και της αλληλεγγύης και να διακρίνουν τις ομοιότητες και διαφορές με την έννοια της φιλανθρωπίας. Στη συνέχεια τα παιδιά, πάλι χωρισμένα σε ομάδες, δημιούργησαν τις δικές τους εθελοντικές οργανώσεις και έφτιαξαν χειροποίητες αφίσες που περιείχαν τους στόχους της οργάνωσής τους. Μάλιστα τολμήσαμε, αφού είχαμε κάνει το εισαγωγικό μάθημα στον εθελοντισμό, να ενώσουμε δύο τμήματα – ένα της κ.Γεωργακά και ένα δικό μου, τα τμήματα Γ3 και Γ7 αντίστοιχα, σύνολο 50 μαθητές -  για να δουλέψουν ομαδικά και να φτιάξουν τις δικές τους αφίσες. Ακολουθούν τα φύλλα εργασία- λιτά και σαφή- και οι αφίσες που δημιούργησαν οι μαθητές μας. 

(Στην όλη διαδικασία χρησιμοποιήθηκαν και άλλα μέσα: ασφαλής πλοήγηση στο διαδίκτυο και εύρεση πληροφοριών σε συγκεκριμένες ιστοσελίδες, έρευνα στα social media για την ύπαρξη εθελοντικών οργανώσεων , παράλληλη μελέτη άλλων κειμένων, polling κτλ.).

ΟΙ ΑΦΙΣΕΣ ΤΟΥ Γ5

Η ασπίδα του περιβάλλοντος

Η καταστροφή του περιβάλλοντος είναι ένα συχνό φαινόμενο και μας απασχολεί όλους, έτσι αποφασίσαμε να δράσουμε.

Νικόλη Παρασκευή

Παππή Μαρίνα

ΖΩΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ

Μανώλης Περής

Σταυρούλα Μπιλιώνη

Γιονίλα Ντεντάι

Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΣΟΥ

Στην εθελοντική οργάνωση μας θα θέλαμε να ασχοληθούμε με ανθρώπους οι οποίοι είτε μπορεί να είναι άστεγοι είτε μπορεί να είναι παιδιά τα οποία είναι ορφανά είτε με ανθρώπους που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να παρέχουν στον εαυτό τους ή στην οικογένεια τους τα απαραίτητα.

 Το όνομα της οργάνωσης μας είναι '' Η φροντίδα σου''. Βάλαμε αυτό το όνομα γιατί θέλουμε να δώσουμε μια ευρύτερη έννοια και περισσότερη σημασία στην λέξη φροντίδα γιατί αυτή είναι που μας κάνει να διαφέρουμε περισσότερο από όλα τα άλλα όντα. Το να φροντίζεις κάποιον μπορεί να σε κάνει να νιώσεις ότι προσφέρεις. Προσφέρεις αγάπη, υλικά αγαθά ή και ένα χαμόγελο μερικές φορές. Εμείς θέλουμε να προσφέρουμε σε αυτούς τους ανθρώπους ένα συσσίτιο στο οποίο θα τους φτιάξει την ημέρα και όποιος το επιθυμεί και θέλει πραγματικά να δει κάποιους να χαμογελάνε με αυτή την καλή του πράξη, μπορεί να γίνει εθελοντής.

 Υπάρχουν όμως και κάποιοι λόγοι για τους οποίους θέλουμε να οργανώσουμε αυτό το συσσίτιο. Πέρα από τον ενδεχόμενο να δώσουμε την αγάπη μας και την φροντίδα μας, ξέρουμε ότι δεν θα τους βοηθήσει κανείς. Βλέπουμε συνέχεια περαστικούς να περνάνε στον δρόμο και να τους αγνοούν ή μερικές φορές αρνούνται να βοηθήσουν. Εδώ στην Ελλάδα είναι λίγο δύσκολο να βρεις ανθρώπους που να αποδέχονται, να καταλαβαίνουν και να μην κρίνουν. Εμείς ξέρουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι που θέλουμε να βοηθήσουμε έχουν περάσει δύσκολα, έχουν εξαντλήσει την κάθε τους ελπίδα για να ζήσουν ευτυχισμένα γιατί γνωρίζουν την τραγικότητα της κατάστασης και γνωρίζουν ότι δεν θα γίνουν ποτέ αποδεκτοί. Θέλουμε να τους κάνουμε να νιώσουν έστω για μια φορά χαρούμενοι.

 

 Μπακρατσά Ειρήνη,

Μπρόσκα Αννίσα

Πασσαλής Εμίρ,

Ντουκάι Αντριάνα

Paw five!

 

Ο σκοπός αυτής την εθελοντικής οργάνωσης είναι να προστατεύσει τα αδέσποτα ζώα και να καλύψει τις ανάγκες τους .

Όσα αδέσποτα ζώα βρίσκουμε στους δρόμους τα παίρνουμε και τα μεταφέρουμε στα καταφύγιά μας , έπειτα ελέγχουμε την υγεία τους έτσι ώστε άμα κάποιο ζώο έχει κάποιο πρόβλημα να μεταφερθεί στον κτηνίατρο . Σε όλα αυτά τα αδέσποτα παρέχεται τροφή , νερό , στέγη και παιχνίδια . Αυτά τα αδέσποτα μπορούν να υιοθετηθούν προσφέροντάς σας χαρά , διότι λαχταρούν τόσο πολύ ένα σπίτι και έναν φίλο .

Τέλος ο εθελοντισμός μας κάνει όλους εμάς καλύτερους βοηθώντας αυτά τα ανήμπορα αδέσποτα ζωάκια . Γίνεται και εσείς μέλος αυτού του εθελοντισμού παρέχοντας ικανοποίηση σε αυτά τα ζωάκια αλλά και ευχαρίστηση , υπερηφάνεια και χαρά σε εσάς που τα βοηθάτε .

Πόπη Παντελάκη

Δήμητρα Πανοπούλου

Κεμάλ Ντονλού

Όνομα οργάνωσης : Ο.ΔΙ.ΦΥ.Π. : Οργάνωση Διατήρησης Φυσικού Περιβάλλοντος

 

    Η οργάνωση αυτή δημιουργήθηκε για την διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος της χώρας μας το οποίο απειλείται με τις πολλαπλές οικονομικές δραστηριότητες που διεκπεραιώνονται τα τελευταία χρόνια. Τα μέλη της οργάνωσης αυτής πιστεύουμε πως στο σημείο που είμαστε αυτή τη στιγμή με το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής η διατήρηση του φυσικού πλούτου μας πρέπει να είναι η προτεραιότητά μας.

       Οι τρόποι με τους οποίους απαντάμε εμείς στην υπονόμευση του φυσικού περιβάλλοντος είναι οι εξής:

Καθαρίζουμε τις παραλίες από απορρίμματα

Προστατεύουμε τα δάση της χώρας μας την περίοδο του καλοκαιριού από πυρκαγιές

Κάνουμε δράσεις σε σχολεία για την ευαισθητοποίηση των παιδιών

Βοηθάμε στην προστασία των εθνικών δρυμών και των περιοχών Natura

 

Για να συμμετάσχετε στην οργάνωσή μας δε χρειάζεται τίποτε παραπάνω από το να έρθετε σε ένα από τα γραφεία μας για να εγγραφείτε και αν είστε ανήλικος να έχετε την συναίνεση γονέα ή κηδεμόνα για να έχετε τη δυνατότητα να λάβετε μέρος στις δραστηριότητές μας. Επίσης αν έχετε ειδική εκπαίδευση σε περιβαλλοντικά θέματα που έχουν σχέση με τις δραστηριότητες μας, σας ζητούμε να μας ενημερώσετε προκειμένου να αν χρειαστούμε την ειδίκευσή σας σε κάποια δράση μας, να ζητήσουμε τη βοήθειά σας.

Παπαδόπουλος Γιώργος

Πανέρας Μάρκος

Παράι Ντένις

Γιάννης Παπαδημητρίου

 

 

 

 

 

 ΑΦΙΣΕΣ Γ3 ΚΑΙ Γ7

   EcoWarriors

Η εθελοντική μας οργάνωση θα ασχοληθεί με την καταπολέμηση της ρύπανσης του περιβάλλοντος. Κύριοι στόχοι της θα είναι η προστασία περιβαλλοντικών χώρων και η ευαισθητοποίηση των ανθρώπων για την ρύπανση και καταστροφή της φύσης.

Οι εθελοντές της οργάνωσης πρέπει να ξεπερνούν την ηλικία των 13, καθώς οι δράσεις της απαιτούν μία συγκεκριμένη σωματική δύναμη.

Να είναι ενημερωμένοι και να κατέχουν μία βασική περιβαλλοντική εκπαίδευση.

         Επιθυμούμε η οργάνωση μας να έχει μία πιο ευρύ δράση στον αγώνα της. Δηλαδή, δεν θέλουμε οι ενέργειές της να σταματούν μόνο σε μία (πχ. αναδάσωση) αλλά να εξαπλώνονται και σε άλλα μέρη του τομέα της. Μπορεί κάποιες μέρες να ασχολείται με διάσωση των δασών (αναδάσωση, πυροπροστασία, κτ.λ) και άλλες με την προστασία των παραλιών και της θάλασσας (μάζεμα σκουπιδιών). Τέλος, θα οργανώνει διάφορες περιβαλλοντικές διαδηλώσεις για την εξάπλωση της και την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας στο θέμα της μόλυνσης και της αξίας της φύσης.

 Δέσποινα Κουζούκα  Γ3

Αλτάυ Καλαλήογλου  Γ3

Γκιουλσέν Χατζηκαρά  Γ7

Αργύρης Χαϊλης          Γ7

Λευτέρης Καουσάι     Γ7

Σαν οικογένεια

Η αποστολή μας είναι να βοηθήσουμε τους άστεγους και όχι μόνο, το όραμα μας είναι να γίνουμε σαν μια οικογένεια.

Για να γίνει κάποιος μέλος αυτής της οργάνωσης θα πρέπει να πληρεί κάποιες προυποθέσεις αυτές είναι να σέβεται τον συνάνθρωπο του επίσης να ξέρει να μοιράζεται και να θυσιάζει δικά του πράγματα για κάποιον συνάνθρωπο του που τα έχει πρακτικά ανάγκη.

Κάποιες από τις δράσεις μας θα είναι να πηγαίνουμε σε διάφορες γειτονιές και να μοιράζουμε φαγητό ρουχα και πολλά άλλα, επιπλέον θα μαζευόμαστε όλοι μαζί σε κάποιο χώρο και θα τρώμε και όχι μόνο ώστε να νιώσουν ότι έχουν μια οικογένεια και όχι κάποιους οι οποίοι το κάνουν επειδή τους λυπούνται

 Νίκος Χόνδρος  Γ7

Κοτσάκι Λουσίντα  Γ3

Κατσόρχη Λουκία    Γ3

Τρουμούσης Ευθύμης   Γ7

Ζωούπολη

Η αποστολή μας είναι να ιδρύσουμε μια φιλοζωική οργάνωση έχοντας σαν όραμα μας την προστασία και την φροντίδα  των αδέσποτων ζώων για μια αρμονική ζωή. Σε αυτά τα ζώα έχουμε ως στόχο να προσφέρουμε τροφή , ιατρική βοήθεια και το κυριότερο ένα σπίτι με παντοτινή αγάπη .

Για να γίνει κάποιος μέλος της οργάνωσης μας θα δώσουμε περισσότερη βάση σε χαρακτηριστικά όσα αναφορά τον χαρακτήρα του μέλους . Η οργάνωση μας αναζητά άτομα με θέληση , πίστη , αγάπη και υπομονή

Για να επιτευχθούν οι στόχοι μας , σαν οργάνωση έχουμε σκεφτεί να δημιουργήσουμε ιστοσελίδες στο διαδίκτυο και αφίσες για να διαδοθεί γρηγορότερα το έργο μας. Ακόμη θέλουμε σε διάφορα καταστήματα να εγκατασταθούν ταμεία με στόχο μας να συγκεντρωθεί ένα ικανοποιητικό χρηματικό ποσό για να καλύψουμε  τις ανάγκες των ζώων . Τέλος με τον καιρό θα αρχίσουμε να εξαπλώνουμε την φιλοζωική μας λέσχη και στις υπόλοιπες περιοχές της Ελλάδας .

Αρχοντία

Παντελής

Χρήστος

 

 

Η φωνή των ζώων

Θέλουμε να βοηθάμε τα άστεγα και τα κακοποιημένα ζώα . Το όραμά μας είναι στο μέλλον να έχουν όλα τα ζώα σπίτι , φαγητό και ιατρική περίθαλψη

Εθελοντής μπορεί να γίνει όποιος θέλει αρκεί να  έχει θέληση ,  προθυμία, να είναι έμπιστος να αγαπά τα ζώα  , να έχει  υπομονή και δεν έχει σημασία αν έχει καλή δουλειά .

Θα ομαδοποιηθούμε  για να πετύχουμε  τους  στόχους μας οι οποίοι είναι να βρούμε  στέγη και  τροφή στα ζώα  .

Τσιτσίρης Κων/νος Γ7

Κλωνάρη Καλλιόπη Γ3

Ιπποκράτης Τρακόσσας Γ7

Πόπη καρδούλια Γ3

Νάντι Τσέλα Γ7

 

ΒΟΗΘΑ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΣΕ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ

Η αποστολή μας  είναι να δημιουργήσουμε μια εθελοντική οργάνωση για  τους  άστεγους. Το όραμα μας είναι να  βοηθήσουμε όσο πιο πολύ μπορούμε τους άστεγους    όπου θα τους παρέχεται  φαγητό, φροντίδα , ζεστασιά, αγάπη  και πολλά άλλα τα οποία δεν  είχαν στην ζωή τους.

Τα χαρακτηριστικά που θεωρούμε  απαραίτητα για να γίνει μέλος κάποιος στην οργάνωση μας  θα πρέπει να έχει, πρώτο και πιο σημαντικό   θέληση και   πίστη για αυτό που κάνει  και να έχει αγάπη για τον συνάνθρωπο του. 

Τα μέλη της οργάνωσης μας θα μπορούσαν κάθε Σαββατοκύριακο να συγκεντρώνονται σε κάποιο συγκεκριμένο χώρο και να φέρνουν από  το σπίτι τους τρόφιμα και ρούχα τα οποία δεν τους είναι χρήσιμα.

Χανόπουλος Γιώργος Γ7

Τρουμούση Αθηνά

Χρηστοφής Μανώλης Γ7

Κουκουράκη Ρένα Γ3

Καρακιόζη Ειρήνη Γ3

Το χαμόγελο των ζώων.

Στόχος μας είναι να σώσουμε τα αδέσποτα ζώα, να τους δώσουμε τροφή, στέγη, ιατρική περίθαλψη και να δημιουργήσουμε άσυλα. Όραμά μας είναι η μείωση των αδέσποτων ζώων, και να τα χαροποιήσουμε.

Αρχικά, πρέπει να θέλει πραγματικά να βοηθήσει, να αγαπάει τα ζώα, να μπορεί να αφιερώσει χρόνο, να δώσει μερικά χρήματα προς το φαγητό την στείρωσή τους και τα φάρμακα και τα εμβόλια.

Πρώτα, θα στειρώσουμε όσα αδέσποτα μπορούμε, ώστε να μειωθεί ο πληθυσμός τους, να τους παρέχουμε με όσα χρειάζονται για να μεγαλώσουν και να ζήσουν μια υγιή ζωή.Θα ανεβάζαμε διαφημίσεις στην τηλεόραση και στα κοινωνικά δίκτυα, ώστε να προσελκύσουμε περισσότερους εθελοντές.

Καραβίτης Δημήτρης Γ3

Χατζηστέργου Κατερίνα Γ7

Χατζηφειζουλάχ Μουσταφά Γ7

Καραντίνας Χρύσανθος Γ3

Φραγκάκη Στέλλα Γ7

Παιδιά με όραμα

Η αποστολή μας είναι να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη όσο πιο πολύ μπορούμε, προσφέροντας τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης.Το όραμα μας είναι να κινητοποιήσουμε και άλλους ανθρώπους να κάνουν την ίδια κίνηση και να προσφέρουν βοήθεια σε αυτούς  που την χρειάζονται.Τι χρειάζεται για να γίνει κάποιος μέλος της οργάνωσής μας:

   Καλοσύνη

Αλληλεγγύη

Ανιδιοτελής προσφορά

Ενδιαφέρον και Αγάπη για τον Συνάνθρωπό

Προθυμία για Συνεισφορά

     Αρχικά, μια φορά την εβδομάδα θα οργανώνουμε ένα συσσίτιο που θα πηγαίνει σε διάφορες γειτονιές. Ακόμη, θα κάνουμε εκδηλώσεις για να μαζέψουμε χρήματα για κυρίως άστεγους, με σκοπό την αγορά αγαθών πρώτης ανάγκης. Τέλος, θα κάνουμε επισκέψεις σε γηροκομεία για να προσφέρουμε συντροφιά στους ηλικιωμένους.

 

 

 

ΦΥΛΛΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

 

ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ 1 by giota on Scribd

ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ 2 by giota on Scribd

ΦΤΙΑΧΝΩ ΜΙΑ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ by giota on Scribd

ΕΝΟΤΗΤΑ 20 Από την έξωση του Όθωνα (1862) έως το κίνημα στο Γουδί (1909)- Διαδραστικά βίντεο

Η 20^η ενότητα της Ιστορίας της Γ Γυμνασίου αναφέρεται στην έλευση του Βασιλιά Γεωργίου, το Σύνταγμα του 1864, την αρχή της δεδηλωμένης και  το έργο του Χαρίλαου Τρικούπη.  Ακολουθεί μια σειρά διαδραστικών βίντεο σχετικών με τα θέματα αυτά. Τα βίντεο αξιοποιούνται είτε στη δια ζώσης είτε στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση.

"Η ομοιομορφία είναι βαρετή" - Διαδικτυακή συνάντηση με τον κ.Παναγιώτη Πιτσίνιαγκα.

 

Το έργο της Γκιουλσέν Χατζηκαρά

  Σήμερα φιλοξενήσαμε στο σχολείο μας (διαδικτυακά πάντα! , μέσω webex )τον κύριο Παναγιώτη Πιτσίνιαγκα, Υπεύθυνο Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων Ενσυναίσθησης – Εμψυχωτή του ΣΚΕΠ.Ο Παναγιώτης απέκτησε κινητική αναπηρία στα 21 του χρόνια, μετά από τροχαίο.

      Ο ΣΚΕΠ (Σύνδεσμος Κοινωνικής Ευθύνης για Παιδιά και Νέους) είναι Σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα το οποίο ιδρύθηκε στην Αθήνα, το 2008. Στηρίζεται στο θεμελιώδες δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ζει ελεύθερα, χωρίς διακρίσεις. Από το 2008 υλοποιεί Εκπαιδευτικά Προγράμματα Εξοικείωσης με την Αναπηρία, στοχεύοντας στην αλλαγή στάσης και νοοτροπίας απέναντι στη διαφορετικότητα. Με αφετηρία το σχολείο και κατάληξη το σύνολο της κοινωνίας, ο Σ.Κ.Ε.Π. επιδιώκει την ομαλή συνύπαρξη σε μια κοινωνία που διαρκώς εξελίσσεται και μεταλλάσσεται.

 

        Η σημερινή συνάντηση – συζήτηση έγινε στο πλαίσιο της ευαισθητοποίησης των μαθητών για θέματα ρατσισμού και ισότητας και μας τίμησαν με την παρουσία τους και οι συνάδελφοι κ. Γεωργακά και κ.Μπούσμπουλα. Παρόλο που ήταν μια μέρα γιορτής , μαθητές του Γ3, Γ5, Γ7 δήλωσαν συμμετοχή προαιρετικά και αφιέρωσαν δύο ώρες στον προσκεκλημένο μας.

 

       Αρχικά ο κ.Πιτσίνιαγκας μας μίλησε για το ΣΚΕΠ και τις δράσεις του και στη συνέχεια αναφέρθηκε στο ατύχημα που τον καθήλωσε στο αναπηρικό αμαξίδιο. Η όλη συζήτηση βασίστηκε στις ερωτήσεις είτε του κυρίου Πιτσίνιαγκα είτε των μαθητών. Όπως , λοιπόν, μας είπε ο ίδιος πριν καθίσει στο αμαξίδιο ήταν καθηλωμένος στο κρεβάτι και έτσι η χρήση του αμαξίδιου έφερε κάτι καινούριο και θετικό στη ζωή του. Όπως μας είπε χαρακτηριστικά: «Το αγαπώ το αμαξίδιο, διότι μου επιτρέπει να κινούμαι».

    Στην ερώτησή του αν πιστεύουν τα παιδιά πώς στερείται κάποιο άθλημα στη ζωή του , μας μίλησε για τα αθλήματα που μπορεί να κάνει ένα άτομο με αναπηρία και όπως είπε υπάρχουν αθλήματα μόνο για αναπηρία αλλά και αθλήματα άσχετα με αυτή. Ο ίδιος κάνει ράγκμπι με αμαξίδιο.  Έτσι ένα άτομο με αναπηρία μπορεί να κάνει τα πάντα- το μόνο που αλλάζει είναι ο τρόπος με τον οποίο ασχολείται με αυτό.

     Σύμφωνα με τον κ.Πιτσίνιαγκα η αναπηρία δεν αποτελεί εμπόδιο για τη δράση του ανθρώπου. Δε φταίει το σώμα του , η αναπηρία του ή το αμαξίδιο για τη δράση του. Τα εμπόδια τα βάζουμε εμείς οι ίδιοι οι άνθρωποι με τις επιλογές μας- το πώς κατασκευάζουμε τις πόλεις, τα κτίριά μας, πώς έχουμε διαμορφώσει το περιβάλλον μας. Αυτά αποτελούν τροχοπέδη για ένα ανάπηρο, όχι η αναπηρία του. Γι αυτό και θα ήταν καλό η κοινωνία και η πολιτεία να διαμορφώσουν το περιβάλλον , ώστε να βοηθηθούν αυτοί οι άνθρωποι, που μπορούν να κάνουν τα πάντα.

Το έργο του Κων/νου Τσιτσίρη

   Εξάλλου όλοι μας κάποια στιγμή στη ζωή μας είμαστε εμποδιζόμενα άτομα (γυναίκες σε εγκυμοσύνη, γονείς με μωρά στο καροτσάκι, ηλικιωμένοι σε αμαξίδια..) είτε μόνιμα είτε προσωρινά και γι αυτό πρέπει να αναλογιστούμε τι είδους κοινωνία θέλουμε.

       Ο ομιλητής μας αναφέρθηκε και στη δύναμη των ΜΜΕ που διαμορφώνουν στάσεις και στερεότυπα που κυριαρχούν στην κοινωνία και έχουν να κάνουν με τη διαφορετικότητα. Αν δεν έρθει κοντά ο κάθε άνθρωπος με τους ανθρώπους που διαφέρουν από αυτόν – είτε στη φυλή, είτε στη θρησκεία, είτε στη σεξουαλική ταυτότητα- μπορεί πολύ εύκολα να χειραγωγηθεί, να πέσει θύμα των όσων ακούγονται , να τα πιστέψει με ευκολία.  Η διαφορετικότητα μόνο κέρδος μπορεί να φέρει σε καθένα από εμάς. Είναι πολύ βαρετή η ομοιομορφία. Μέσα από τη γνωριμία μας με τον Άλλο άνθρωπο μαθαίνουμε. Όπως είπε χαρακτηριστικά η μαθήτριά μας η Καλλιόπη «αν δεν ξέρουμε τους άλλους, έχουμε μια περιορισμένη αντίληψη της ζωής».

     Στην ερώτηση των παιδιών για το πώς νιώθουν οι άνθρωποι που τον βλέπουν σε αμαξίδιο, ο κ.Πιτσίνιαγκας τους εξήγησε πώς τα μικρά παιδιά έχουν δίκιο να απορούν για τους ανάπηρους και να ζητούν εξηγήσεις. Το θέμα είναι πώς αντιδρούν οι ενήλικοι σε αυτά τα ερωτήματα και πώς τα εξηγούν στα παιδιά.

  Όσο για το σχολείο – η συμπερίληψη των ατόμων με αναπηρία είναι το ζητούμενο. Το παιδί με αναπηρία σαφώς αντιμετωπίζεται με περιέργεια στην αρχή από τους συμμαθητές του. Στη συνέχεια όμως ενσωματώνεται στην κοινωνία του σχολείου και έτσι εμπεδώνεται το συναίσθημα του ότι ανήκουμε όλοι στην ίδια κοινωνία .

Τέλος η μαθήτρια Γκιουλσέν Χατζηκαρά και ο Κωνσταντίνος Τσιτσίρης χάρισαν διαδικτυακά στον κύριο Πιτσίνιαγκα τα έργα που δημιούργησαν γι αυτόν!

    Η συνάντηση με τον κύριο Πιτσίνιαγκα, ήταν κάτι διαφορετικό από τη συνηθισμένη διδασκαλία και τα παιδιά ευχαρίστησαν τον ομιλητή για όσα συζήτησαν. Σαφώς και οι συναντήσεις αυτές ανοίγουν ένα μικρό παράθυρο σε θέματα που μας αφορούν , αλλά συνήθως τα προσπερνάμε ή τα αντιμετωπίζουμε μόνο θεωρητικά. Αυτή η επαφή των μαθητών με άτομα έξω από τη μικρή, στενή τοπική αντίληψη, διευρύνει το πνεύμα τους, τους δημιουργεί ερωτήματα και καλλιεργεί την ενσυναίσθησή τους.

κ.Πιτσίνιαγκα,οι μαθητές μου και εγώ σας ευχαριστούμε θερμά!!

(Θα ήταν παράλειψή μου να μην ευχαριστήσω και την άξια συνάδελφο  κ. Ειρήνη Κουτρέτση που με σύστησε στον κύριο Πιτσίνιαγκα. Ειρήνη, σε ευχαριστώ) 

 

 

ΕΝΟΤΗΤΑ 19 Από την 3η Σεπτεμβρίου 1843 έως την έξωση του Όθωνα (1862)

Η ενότητα 19 του σχολικού βιβλίου της Ιστορίας της Γ Γυμνασίου αφορά το Σύνταγμα του 1844, τη διαμάχη των αυτοχθόνων με τους ετερόχθονες Έλληνες , τη διατύπωση της Μεγάλης Ιδέας και τον Κριμαϊκό πόλεμο. Ακολουθεί μια σειρά διαδραστικών βίντεο σχετικών με τα θέματα αυτά. Τα βίντεο αξιοποιούνται είτε στη δια ζώσης είτε στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση.