Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι - Ο ζωντανός θάνατος της ψυχής

 

Στη συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης πριν το Πάσχα συζητήσαμε για το βιβλίο του Όσκαρ Ουάιλντ «Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι».

Η Ελένη βρήκε πολύ ενδιαφέρον το βιβλίο αν και σκίπαρε το απόσπασμα με τις περιγραφές των επίπλων  και θεωρεί πως ο συγγραφέας παρουσιάζεται αρκετά σεξιστής. Ο Μπάζιλ επειδή ήταν ερωτευμένος με τον Ντόριαν εξέφραζε μισογυνιστικές απόψεις , αλλά το ίδιο ανυπόφορες ήταν και οι απόψεις του Ντόριαν – της ξυπνούσαν το ένστικτο της βίας! Ο Μπάζιλ είναι ένας καλός άνθρωπος σε αντίθεση με τον Λόρδο Χένρυ που ήταν κυνικός και επηρέασε πολύ τον Ντόριαν. Στόχος του συγγραφέα ήταν να δείξει πως βλέπει ο καθένας τον εαυτό του τα νιάτα και το γήρας, αλλά και το πώς το είναι δεν ταυτίζεται πάντα με το φαίνεσθαι. Πολύ προχωρημένο βιβλίο για την εποχή του, πολύ ωραία όλη η ιστορία.

Η Μαρία διασκέδασε πολύ με το βιβλίο, εκτός από το κεφάλαιο που αφορούσε τα έπιπλα- αν και κατάλαβε πως στόχος αυτής της λεπτομερειακής παρουσίασης ήταν να φανεί το κοινωνικό στάτους του ήρωα. Πιστεύει πως ο Ντόριαν ήταν τρομερά νάρκισσος, καθώς έκανε όλες αυτές τις άσχημες πράξεις βρίσκοντας πάντα δικαιολογίες. Το βιβλίο κατά τη γνώμη της αποτελεί μια κριτική στον ηδονισμό αλλά συγχρόνως θίγει και το θέμα του pretty priviledge, των προνομίων των όμορφων ανθρώπων, καθώς σε αυτούς συγχωρούνται πολλές πράξεις που δε θα συγχωρούνταν σε άλλους.

Στην Ιφιγένεια αρχικά δεν άρεσε το βιβλίο , αλλά μετά την ευχή για τον πίνακα της κίνησε το ενδιαφέρον και την περιέργεια να δει πώς θα εξελιχθεί στη συνέχεια. Ο Ντόριαν είναι ένας κακός άνθρωπος, ψυχάκιας και πολύ ντίβα. Συμπάθησε πολύ τον αδερφό του τον Τζέιμς και τελικά της άρεσε πολύ το κεφάλαιο με την περιγραφή των επίπλων του ήρωα καθώς προφανώς ο συγγραφέας είχε μια τόσο δυνατή εικόνα στο μυαλό του και έπρεπε να την δείξει στους αναγνώστες.

Στη Ροδία δεν άρεσε το βιβλίο – μόνο προς το τέλος το βρήκε κάπως ενδιαφέρον. Ο Ντόριαν ήταν πολύ σπαστικός . Στην αρχή ήταν πολύ εσωστρεφής και μετά τη γνωριμία με τον Χένρυ άρχισε να αλλάζει . Ο Χένρυ επίσης ήταν εκνευριστικός με τις μισογυνιστικές απόψεις του – βλέπει τις γυναίκες σαν αντικείμενα, θεωρεί πως εκείνες εκτιμούν αν είναι σκληροί μαζί τους οι άντρες και φαίνεται πως δεν ήξερε στ αλήθεια τον Ντόριαν.

Ο Κώστας θεώρησε πως το βιβλίο αποτυπώνει την ψυχολογία των ανθρώπων . Η αρχή του ήταν λίγο βαρετή και το τέλος αναμενόμενο. Ο Μπάζιλ ήταν ωραίος χαρακτήρας, αλλά πέθανε βάναυσα, τον Χένρυ τον αντιπαθούσε, ενώ ο Ντόριαν ήταν ενδιαφέρουσα περίπτωση ανθρώπου. Ο συγγραφέας πιάνει την ψυχολογία του ανθρώπου.

Η Χριστίνα ήταν αρνήτρια του βιβλίου – ξεκίνησε τις πρώτες 20 σελίδες και μετά το παράτησε και πήρε την απόφαση να μην το διαβάσει. Μετά όμως αποφάσισε να του δώσει μια δεύτερη ευκαιρία, το διάβασε και της άρεσε αρκετά. Για τον Ντόριαν ως χαρακτήρα δεν ένιωσε κάτι ιδιαίτερο -  κατανοούσε το άγχος και τον τρόμο του για τα γηρατειά , αλλά δεν ένιωσε κανένα συναίσθημα γι αυτόν. Ο Χάρυ έκανε επίδειξη των γνώσεων του , ήταν εξυπνάκιας και οι ιδέες του έκρινε πώς δεν ήταν σωστές- αναφορικά με την αμαρτία , την ηθική… Ο Μπάζιλ πάλι ήταν ο αθώος της υπόθεσης . Κατέβαλε προσπάθειες να μην διαφθαρεί ο Ντόριαν και ήθελε να τον λογικέψει και να μην παρασυρθεί από τον Χένρυ, γι αυτό και ο θάνατός του ήταν το πιο λυπητερό σημείο του βιβλίου. Είχε βάλει ένα κομμάτι του εαυτού του στο πορτραίτο και καταστράφηκε ο κόσμος του . Ο Ντόριαν σκότωσε έναν άνθρωπο που θεωρούσε φίλο. Παρατήρησε πως μέσα στον Ντόριαν συνυπήρχε ο άγγελος και ο διάβολος και τελικά ο ήρωας σκότωσε το τελευταίο κομμάτι αγαθοσύνης που υπήρχε μέσα του.

Η Βάλια έκρινε εξαντλητικές τις περιγραφές – όπως στο κεφάλαιο 11 την περιγραφή των επίπλων . Ο Χένρυ ήταν αλαζόνας , ενώ ο Ντόριαν ήταν νάρκισσος . Ο ζωγράφος ήταν ερωτευμένος με τον Ντόριαν και η εκδήλωση των συναισθημάτων του ήταν μέσα από το πορτραίτο.

Η Σμαράγδα επίσης ήταν αρνήτρια του βιβλίου, όπως η Χριστίνα, αλλά μετά ένιωσε τύψεις και αποφάσισε να το διαβάσει μέσα σε μια ημέρα! Ο Ντόριαν έδινε έμφαση αρχικά στην ομορφιά και την αγνότητα και αυτό φαίνεται στον έρωτα του για τη Σίμπιλ – πολύ ωραίο το μέρος του βιβλίου που μιλάει για το ειδύλλιο τους. ήταν νάρκισσος αλλά είχε επίγνωση της άσωτης ζωής του.  Ο Χένρυ είχε αδιανόητα άσχημες ιδέες για τις γυναίκες και τις εξέφραζε με έναν πολύ αλαζονικό τρόπο. Στο βιβλίο εκτίμησε την ομορφιά της λογοτεχνικής έκφρασης , του τρόπου που αποτύπωσε ο συγγραφέας τις ιδέες του. Κατανόησε λοιπόν τη λογοτεχνική του αξία. Ο πίνακας αντιπροσωπεύει τη συνείδηση του Ντόριαν γι αυτό και τον διέλυσε στο τέλος καθώς η έκλυτη ζωή του άφησε σημάδια στην ψυχή του και αποτυπώθηκε έντονα στον πίνακα. Αποτελούσε ο πίνακας το ζωντανό θάνατο της ψυχής του.

Στη Βαλεντίνα άρεσε πολύ η αρχή του βιβλίου  και της τράβηξε αμέσως την προσοχή. Περίμενε ότι θα πέθαινε η Σίμπιλ και ο Μπάζιλ ήταν ο αγαπημένος της ήρωας. Της άρεσε η αναλυτική περιγραφή καθώς και η φαντασία του συγγραφέα. Ο Χάρυ μιλούσε ακατάπαυστα , ενώ ο Ντόριαν παρόλο που ήταν αθώος στην αρχή στη συνέχεια διαφθείρεται και οδηγείται στην καταστροφή.

 

Στη Νταριάνα άρεσε πολύ το βιβλίο και ήταν η δεύτερη φορά που το διάβασε – μάλιστα μας αποκάλυψε πως το όνομα της προέρχεται από το συγκεκριμένο ήρωα(!). Πιστεύει πώς ο ήρωας δεν έκανε χειρότερα πράγματα απ όσο κάνουν σήμερα οι άνθρωποι, αλλά δεν έβγαιναν  προς τα έξω όπως σήμερα. Της άρες επολύ η περιγραφή των συναισθημάτων , του ήλιου, της φύσης. Ο Ντόριαν είχε victim mentality  και ο θάνατος ήταν σημαντικό κομμάτι του βιβλίου. Άφησε τον Χένρυ να τον επηρεάσει πολύ – ίσως και λόγω του νεαρού της ηλικίας του.

Στο Μανώλη δεν άρεσε καθόλου ο τρόπος αφήγησης καθώς ο συγγραφέας πηδούσε από το ένα σημείο στο άλλο. Ένιωθε σαν να ήταν στο κέντρο ενός κουτσομπολιού και προσπαθούσε να βγάλει άκρη. Παρόλο που είχε θανάτους μέσα δεν τον άγγιξε συναισθηματικά, δεν συμπάθησε τον Ντόριαν , δεν ξαφνιάστηκε για το τέλος,

Ο Χρήστος το θεώρησε ένα ενδιαφέρον, κλασσικό βιβλίο .Ο Μπάζιλ μοιάζει με τον πατέρα ή το μεγάλο αδερφό που πάντα σε προσέχει . Είναι ο αγνός , λιτός ήρωας. Το Χάρυ τον συμπάθησε, καθώς θεώρησε πως είναι ο παρεξηγημένος ήρωας της υπόθεσης και αναγνώρισε ως πολύ ρεαλιστικές τις απόψεις του. Ο Ντόριαν πάλι είχε μια περίπλοκη εικόνα του εαυτού του και νιώθει πως μπορεί να ταυτιστεί μαζί του.

Στη γενικότερη συζήτηση που ακολούθησε σταθήκαμε στο πώς το βιβλίο μιλά για  το είναι και το φαίνεσθαι, στην ανάγκη των ανθρώπων να αρέσουν για πάντα, να κυνηγήσουν – μάταια-  την νεότητα, στην αποτύπωση της κοινωνικής ζωής της εποχής αλλά και των ιδεών της συγκεκριμένης περιόδου μέσα από το συγγραφέα. Ήταν μια κλασσική επιλογή που δεν απογοήτευσε τα μέλη της ομάδας!