Εκδρομή στο γιοφύρι της Άρτας.

 

 

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Η σημερινή μέρα, ήταν άλλη μια υπέροχη μέρα των διακοπών μου εδώ στην Άρτα. Σήμερα το πρωί ξύπνησα από μια ωραία μυρωδιά. Ήταν τα τριαντάφυλλα στο παράθυρο που είχε βάλει από νωρίς η γιαγιά μου. Ξύπνησα λοιπόν και πήγα στην κουζίνα να φάω πρωινό. Εκεί ο παππούς μου μου είπε ότι σήμερα θα επισκεπτόμασταν τον αδερφό του ,τον παππού Ηλία, ο οποίος μένει στο διπλανό χωριό. Ένιωσα μεγάλη χαρά μέσα μου,κυρίως γιατί θα έβλεπα τα ξαδέρφια μου τον Ορέστη, τον Ερωτόκριτο και την Ερωφίλη.

Μόλις φτάσαμε έτρεξα αμέσως να βρω τα ξαδέρφια μου που είχα να τα δω από το περσινό καλοκαίρι. Μόλις συναντηθήκαμε αρχίσαμε να παίζουμε σαν τα ζα,που λέει και ο παππούς μου. Εκεί που παίζαμε ήρθε ο παππούς Ηλίας και μας είπε<<Παιδιά οι φωνές σας έχουν ξεσηκώσει όλη τη γειτονιά. Θα νομίζουν ότι έχουμε πόλεμο! Σταματήστε τώρα γιατί θα πάμε μια εκδρομή στο γιοφύρι της Άρτας. Πάρτε και καμία ζακετούλα γιατί ίσως γυρίσουμε το βράδυ.>> είπε και έφυγε. Αχ,τι τέλεια.

Ετοιμαστήκαμε λοιπόν και ξεκινήσαμε. Όταν φτάσαμε αφού πήγαμε στο γιοφύρι της Άρτας, αποφασίσαμε να κάνουμε πικ-νικ σε ένα δασάκι που υπήρχε παρά πέρα. Αφού φάγαμε ζητήσαμε από τον παππού Ηλία να μας πει παραμύθια. Μας είπε διάφορα όπως ο ζητιάνος και ο ζωγράφος. Επίσης μας είπε πως όταν ήταν μικροί εκείνος και ο παππούς μου τους φωνάζανε ο παχύς και ο αδύνατος, γιατί ο ένας ήταν αδύνατος και ο άλλος λίγο πιο..γεματούλης. Επειδή όμως βαρεθήκαμε λίγο πήγαμε να παίξουμε τριγύρω ενώ οι μεγάλοι συζητούσαν κάτω από μια σκιά. Βρήκαμε και κάτι ερείπια που έμοιαζαν με αρχαίο θέατρο. Παίξαμε ωσότου κουραστήκαμε. Έπειτα μπήκαμε στο αμάξι και γυρίσαμε πίσω. Τι κρίμα όμως. Πόσο θα ήθελα να καθόμασταν εκεί και να κάναμε νυχτερινό κάμπινγκ κάτω από το γιοφύρι της Άρτας. Πάντως ήταν μια υπέροχη και αξέχαστη μέρα. Ίσως και η καλύτερη των διακοπών μου!

 

 

Βαγγελίτσα Καπουράνη, Γ1

Δώρα στο παιδί μου

Το μόνο που επιθυμώ
σε όλη τη ζωή μου,
να δώσω αγάπη και ψυχή
σαν δώρα στο παιδί μου.


Αν είναι ο κακός ο μαθητής
θα είμαι πάντα κοντά του
Αν είναι άψογος παντού...
Θα είμαι δίπλα, μαζί του, στη χαρά του...

Κι αν με ρωτήσει κάποτε
"μάνα γιατί μ' αγάπησες"
Η απάντηση είναι απλή...
"Γιατί παιδί μου, δεν είχα ζωή...
Γιατί εσύ μ ανάστησες..."

Ιωάννα Κανδή, Γ1

Παρέα με τις αναμνήσεις

Αγαπημένη μου φίλη Κατερίνα,

Σου γράφω αυτό το γράμμα επειδή θέλω να  μοιραστώ μαζί σου τις αναμνήσεις και τα συναισθήματα μου.

Κάθισα πάλι χθες «Βράδυ» παρέα με τη μοναξιά μου, έχοντας στο μυαλό μου τις «Πρώτες Ενθυμήσεις» από τα ανέμελα παιδικά μου χρόνια.

Θυμάμαι με νοσταλγία τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, τότε που δεν μας ένοιαζε τίποτα, τότε που οι «Φωνές» μας ήταν δυνατές, τα γέλια μας ασυγκράτητα, «Η χαρά» και η ευτυχία ήταν ζωγραφισμένη στα πρόσωπά μας, γιατί τότε δεν μας ένοιαζε τίποτα, μόνο να περνάμε καλά.

Θυμάμαι ατέλειωτες ώρες παιχνιδιού, θυμάμαι την όρεξη για μάθηση για κάθε τι καινούργιο, θυμάμαι την επεισοδιακή μου «Γνωριμία με τη Μόνικα», τον «Ορέστη», αρρώστησε βαριά, θυμάμαι φιλίες αγνές χωρίς πονηριά και κακία.

«Τώρα» όμως μεγάλωσα, έβαλα περισσότερο μυαλό, έγινα πιο επιφυλακτική με τις γνωριμίες μου, γεμάτη ανασφάλειες και χωρίς αυτοπεποίθηση. Σκέφτομαι ότι σε λιγότερο από τρία χρόνια πρέπει να αποφασίσω για το μέλλον μου και τρομάζω, γιατί  δεν ξέρω τι δρόμο να πάρω, φοβάμαι για την οικονομική κρίση που λένε «Οι μεγάλοι» φοβάμαι, «Ζητείται Ελπίς», θέλω την άνοιξη στην ζωή μου, όχι τον χειμώνα, θέλω «Τριαντάφυλλα στο παράθυρο».

Αρκετά σε κούρασα, θέλω να κλείσω έτσι το γράμμα μου. Περιμένω νέα σου.

                                                                                    Φιλιά

                                                                                    Αναστασία Παπαγγελή, Γ3

Το πτυχίο.

<<<Τώρα>> οι καιροί είναι εξαιρετικά δύσκολοι...Η μοναδική λύση,όπως λένε <<οι μεγάλοι>>, είναι το διάβασμα. Η χώρα μας, πάει από το κακό στο χειρότερο και αν θέλω να μην καταλήξω <<ζητιάνος>> πρέπει να διαβάζω, όπως έκανε και ο μεγάλος μου αδερφός,< <ο Ερωτόκριτος>>, και τώρα είναι δικηγόρος. Το ίδιο μου λένε και οι γονείς μου, ειδικά η μητέρα μου, η<< Ερωφίλη>>, η οποία μόλις δει έναν κακό βαθμό αμέσως να βάλει τις <<φωνές>> και να μου πει ότι στο τέλος θα καταλήξω <<ο κακός μαθητής>> της τάξης. Έτσι και εγώ, ακούγοντας αυτά, κάθομαι κάθε <<βράδυ>> και διαβάζω για να μπορέσω να βγάλω καλούς βαθμούς οι οποίοι θα μου δώσουν πτυχία, τα πτυχία θα μου δώσουν δουλειά, η δουλειά θα μου προσφέρει χρήματα και τα χρήματα θα κάνουν τον <<βίο μου>> εύκολο και άνετο. Μα τώρα που το ξανασκέπτομαι, τι να τα κάνω τα χρήματα αν δεν έχω <<χαρά>>, δηλαδή, στην σύγχρονη Ελλάδα, πως να ζει κανείς ευτυχισμένα όταν την ίδια στιγμή άνθρωποι δίπλα μας πεινάνε, όταν οι νέοι αδιαφορούν για το μέλλον τους και όταν οι πολιτικοί τα κάνουν μαντάρα ως συνήθως; Τελικά, το μόνο που μας σώζει είναι να κατέβουμε όλοι σε μια <<διαδήλωση>>.


Γιώργος Αλεξογιαννόπουλος, Γ1

Ένα ερωτικό καβγαδάκι

Άνοιξα το παράθυρο να μπει  λίγος αέρας. Μετά τον καυγά μας, ο Ορέστης είχε βγει να περπατήσει. Αυτή την φορά οι φωνές μας ακούστηκαν μέχρι έξω. Η Ερωφίλη, η γειτόνισσά μας, λίγο έλειψε να καλέσει την αστυνομία. Τώρα το μόνο που θέλω είναι ένα χαλαρό μπάνιο για να φύγει η ένταση.    "Ήθελα να ξέρα γιατί  μ’ αγάπησες αφού δεν με εμπιστεύεσαι" μου είπε, κι τότε ήταν που άρχισε ο μεγάλος τσακωμός. Μα καλά  δεν βλέπει ότι μετά την γνωριμία του με την Μόνικα έχει γίνει άλλος άνθρωπος;  Παλιά ήταν η χαρά της ζωής. Κάθε σαββατοκύριακο  παίρναμε το αμάξι και πηγαίναμε θάλασσα. Περνούσαμε υπέροχα και πάνω από όλα ήμασταν  ευτυχισμένοι. Από τότε που μπήκε στη ζωή μας αυτή, άλλαξαν όλα. Μένει στον από πάνω όροφο μαζί με τον φίλο της τον Μάκη, που είναι ζωγράφος. Βέβαια αν θέλετε την γνώμη μου πιστεύω πως θέλει τον Ορέστη. "Όσο μπορείς να την προσέχεις αυτήν" μου χε πει μια μέρα η Ερωφίλη. Όταν βγήκα από το μπάνιο με περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη .  Αντίκρισα μια δέσμη από κόκκινα τριαντάφυλλα στο παράθυρο. Είχαν και μια κάρτα που έγραφε "ΣΥΓΓΝΏΜΗ". Αχ, να μην μπορώ  με τίποτα να του θυμώσω!! Την επομένη θα έφευγε για την ομιλία που είχε στην Στοκχόλμη και δεν ήθελα να είμαστε άλλο πια μαλωμένοι. Έτσι τον συγχώρεσα.

Μαρία Φάντη, Γ5

Νανούρισμα στον γιο μου

Κοιμήσου αστρί, κοιμήσου αστρί μου
να μου το πάρεις ύπνε μου, ετούτο το παιδί μου.


Της Ερωφίλης τον καημό ποτέ να μην του δώσεις
όμορφο αλλά και σοφό να μου το καμαρώσεις.


Τα πάθη της βροχής ποτέ μην συναντήσει,
μοναχά με τη χαρά κάμε να συμβαδίσει.


Ύπνε μου καλε σαν τον Ποσειδώνα, ξακουστέ
κάτι τελευταίο σου ζητώ, κάτι τοσο δα μικρό.


Τούτη τη νυχτιά στο παιδί μου στείλε όνειρα γλυκά
να μη μου το ταράξεις, στείλτου δύναμη να γίνει ο πρώτος μαθητής της τάξης.


Κοιμήσου αστρί, κοιμήσου αστρί μου
να μου το πάρεις ύπνε μου ετούτο το παιδί μου.


Θεολόγος Βρεττός, Γ1

Το νησί μου, η Κως

 

 

Το νησί που ζω και ‘εργάζομαι’ είναι η Κως. Η Κως μπορεί να αρέσει στους ξένους και στους υπόλοιπους Έλληνες για την ιστορία που έγραψε αλλά εμένα προσωπικά δεν μου αρέσει. Γνωρίζω ότι παλιά την Κω είχαν κατακτήσει οι Ιταλοί και οι δικοί μας ήταν ‘ελεύθεροι πολιορκημένοι’ ουσιαστικά από τους Ιταλούς. Οι δικοί μας έγραψαν εδώ μοναχοί τους την αυτοβιογραφία τους απελπισμένοι μην πεθάνουν και παρακαλούσαν βίο να μην έχουν αν είναι να ζουν υποταγμένοι σε άλλους ξένους λαούς. Οι Ιταλοί έκαναν όμως ένα σωρό σπουδαία έργα με το πασίγνωστο τότε φαντασμαγορικό και αξιοθαύμαστο Ιταλικό σχέδιο. ‘Δουλειά χωρίς ελπίδα’ ήταν μία κλασική και επαναλαμβανόμενη φράση από όλους τους υποταγμένους πατριώτες.

            Όλα αυτά όμως ήταν παρελθόν, σήμερα όταν ανοίγει κάποιος τα μάτια του όταν φτάνει στην Κω μέσα απ’το πλοίο ή το αεροπλάνο βλέπει και αισθάνεται πως έχει κάνει κάποιο λάθος με τον προορισμό του, καθώς βλέπει μπροστά στα μάτια του πηγαίνοντας παραλιακώς ,δρόμους, βρώμικες θάλασσες και παραλίες που μοιάζουν με σκουπιδότοπους. Οι μόνες αποδείξεις μας ότι εμείς είμαστε το νησί που απελευθερώθηκε απ’ τους  Ιταλούς μαζί με κάποια άλλα πολιορκημένα νησιά της Δωδεκανήσου επίσης είναι η ύπαρξη των έργων και των κτιρίων που έκτισαν εκείνη την εποχή οι Ιταλοί και διατηρούνται σε μία σχετικά καλή κατάσταση. Παρόλο αυτά το νησί δεν συγκρίνεται με άλλα πανέμορφα μέρη όπως η Άρτα με το πασίγνωστο ‘γιοφύρι της Άρτας’. Ζητείται ελπίς. 

 

Γιάννης Μυτιληνιός, Γ3