"Κάλλιο η γυναίκα μου να ζει, παρά γιοφύρι να χτιστεί"

Σαράντα πέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες
 γιοφύριν εθεμέλιωναν στης Άρτας το ποτάμι.
Ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ εγκρεμιζόταν.
 Μοιρολογούν οι μάστορες και κλαιν οι μαθητάδες.
"Αλίμονο στους κόπους μας, κρίμα στις δούλεψές μας,
 ολημερίς να χτίζουμε, το βράδυ να γκρεμιέται.
"Πουλάκι εδιάβη κι έκατσεν, αντίκρυ στο ποτάμι,
δεν εκελάηδε σαν πουλί, μηδέ σα χελιδόνι,
παρά εκελάηδε κι έλεγε ανθρώπινη λαλίτσα:
" αν δε στοιχειώσετε άνθρωπο, γιοφύρι δε στεριώνει
και μη στοιχειώσετε ορφανό, μη ξένο, μη διαβάτη,
παρά του πρωτομάστορα την όμορφη γυναίκα,
που έρχεται αργά τ' αποταχύ και πάρωρα το γιόμα.
"Τ' άκουσ' ο πρωτομάστορας και του θανάτου πέφτει.
Πιάνει, μηνάει της λυγερής με το πουλί τ' αηδόνι.
 Αργά ντυθεί, αργά αλλαχτεί, αργά να πάει το γιόμα,
αργά να πάει να διαβεί της Άρτας το γιοφύρι.
Και το πουλί παράκουσε κι αλλιώς επήγε κι είπε:
"Γοργά ντύσου, γοργά άλλαξε, γοργά να πας το γιόμα,
γοργά να πας και να διαβείς της Άρτας το γιοφύρι.
"Να τηνε κι εμφανίστηκε από την άσπρη στράτα.
 Την είδ' ο πρωτομάστορας, ραγίζεται η καρδιά του.

Γεια σας, χαρά σας μάστοροι και σεις οι μαθητάδες

μα τι έχει ο πρωτομάστορας κι είναι βαργωμισμένος;

Αρχίζει ο πρωτομάστορας και βγάζει μέγα λόγο:

«Εγώ μια γυναίκα αγαπώ και δεν τη χαραμίζω,

γιοφύρι αθεμέλιωτο να κάνει να στεριώσει

εγώ δεν το χω ανθρώπινο κτίσμα που δεν στεριώνει

να θυσιαστεί μια ανθρώπινη ζωή για να το συγκρατήσει.

Κρίμα είναι τα νιάτα της κι η τόση ομορφιά της

που είναι σε όλους αγαπητή με τόση καλοσύνη.

να λείψει από τον τόπο μας για να χουμε γιοφύρι.

Δεν είναι σε μένα μπορετό ούτε και πάει η καρδιά μου,

 να χτίσω τη γυναίκα μου την πολυαγαπημένη.

Κάλλιο η γυναίκα μου να ζει, παρά γιοφύρι να χτιστεί.

Και όλοι εξεπλάγησαν με τα σοφά του λόγια

σκεφτήκανε καλύτερα και τότε καταλάβαν

πως τούτη η αντίληψη ήτανε λανθασμένη

και το πουλί αισθάνθηκε τη θλίψη που τον δέρνει.

Νάτο και ξαφανίστηκε αντίκρυ στο ποτάμι

Με ανθρώπινη λαλιά στον πρωτομάστορα είπε:

Καλέ μου πρωτομάστορα, κάνει ό,τι λέει η καρδιά σου

αλλά ξαναπροσπάθησε της Άρτας το γιοφύρι

με τους καλούς σου μάστορες γερά να θεμελιώσεις.

έννοια σου κι αυτή τη φορά μπορεί να στερεώσει

Πιάνουν και χτίζουν όλοι τους, μάστοροι, μαθητάδες,

προσεύχονται κι ελπίζουνε γιοφύρι να στεριώσει

Κι εμπρός ο πρωτομάστορας δίνει τις οδηγίες.

Όταν το ετελείωσαν είχε ήδη νυχτώσει

σκορπίστηκαν και πήγανε όλοι στα σπιτικά τους.

Το άλλο πρωί ξημέρωσε κι όλοι οι οικοδόμοι

 νωρίς νωρίς μαζεύτηκαν να δούνε τι συμβαίνει.

Από μακριά το είδαν το όμορφο γεφύρι

Δεν είχε πάλι γκρεμιστεί αλλά είχε πια  στεριώσει.

 Χριστιάνα Χανοπούλου, Γ6

O εφιάλτης

     

     Δεν θυμάμαι πολλά από εκείνη τη μέρα...θυμάμαι όμως γεγονότα που θα μπορούσαν να σημαδέψουν το μέλλον μου για πάντα. Ήταν μεσημέρι...όχι από εκείνα τα χαρούμενα, που περπατάς στους δρόμους, ακούς την υπέροχη μελωδία των πουλιών, ενώ ταυτόχρονα νιώθεις τον ήλιο μες τα μάτια σου! Ήταν λοιπόν ένα λυπημένο μεσημέρι... ακόμα και ο καιρός συμφωνούσε. Είχε σύννεφα και πολύ κρύο, τόσο που ένιωθες ακόμα και τα κόκαλα σου να παγώνουν.

              Μόλις είχε γυρίσει η μαμά στο σπίτι. Δεν μου μίλησε, απλά μου έδειξε τον έλεγχο από το σχολείο, που μόλις είχε παραλάβει. Δεν είχα πολύ ευχάριστους βαθμούς. Η πρώτη φωνή που ακούστηκε ήταν του μπαμπά. Μου είπε πως είμαι κακός μαθητής και πως αν συνεχίσω έτσι, στο μέλλον θα καταλήξω να είμαι ζητιάνος. Την σκυτάλη του λόγου την πήρα εγώ. Σηκώθηκα απότομα απ' τον καναπέ και φώναξα<< δεν με καταλαβαίνετε!>> και μετά κλείστηκα στο δωμάτιό μου βυθισμένος στις σκέψεις μου.

            Μετά από περίπου δέκα λεπτά αποκοιμήθηκα... κάποια στιγμή ξύπνησα απότομα. Δεν ήμουν όμως στο σπίτι μου. Ήμουν σε ένα μέρος σκοτεινό, δεν μπορούσα να δω τίποτα παρά μόνο τι απόλυτο σκοτάδι. Ξαφνικά άρχισα να ακούω φωνές. Δεν καταλάβαινα τι προσπαθούσαν να μου πουν. Θυμάμαι πως ήταν δυνατές και ανυπόφορες. Άρχισα να ουρλιάζω και να ζητάω απεγνωσμένα βοήθεια, κανείς όμως δεν μου απάντησε. Έκλεισα τα μάτια μου και ευχήθηκα να σταματήσουν, έτσι και έγινε. Μόλις σταμάτησαν άνοιξα τα μάτια μου. Βρισκόμουν σε έναν λαβύρινθο, όπου οι τοίχοι ήταν ράφια με βιβλία. Δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Έπιασα λοιπόν μερικά βιβλία για να διαβάσω. Διάβασα πολλά όπως ένα που λεγόταν <<ο βίος μου>> ή ακόμα και ένα που λεγόταν η <<αυτοβιογραφία>> μου, τότε κατάλαβα ότι βρισκόμουν στο υποσυνείδητο μου. Μετά από αρκετή ώρα στην προσπάθεια μου να βρω μία έξοδο, συνάντησα έναν ζητιάνο. Με σταμάτησε και μου πε << όσο μπορείς να διαβάζεις παιδί μου. Μην καταντήσεις να έχεις μία δουλειά χωρίς ελπίδα.>>. Δεν πρόλαβα να απαντήσω. Οι φωνές επέστρεψαν πάλι. Με είχαν καταλάβει ολόκληρο. Ζήτησα από τον ζητιάνο να με βοηθήσει, αλλά δεν το κανε. Όσο περνούσε η ώρα η παρουσία του άρχισε να χάνεται.  Το δωμάτιο βάφτηκε πάλι μαύρο. Έκλεισα τα μάτια μου έχοντας πάλι την ελπίδα πως οι φωνές θα έπαυαν να υπάρχουν.

            Όταν τα άνοιξα ήμουν στο δωμάτιό μου. Ανακουφίστηκα τόσο που αυτός ο εφιάλτης τελείωσε. Τότε, έτρεξα γρήγορα στους γονείς μου και με μία στοργική αγκαλιά τους υποσχέθηκα ότι θα βελτιώσω τους βαθμούς μου στο σχολείο.

            Μάριος Αυγουλάς Γ'1

                                                                                                                                                 

Απομνημονεύματα της επαρχίας

Πολλές φορές αναθυμάμαι γεγονότα από παλιά, από τότε που ήμουν σε μικρότερη ηλικία. Αυτό που σκέφτομαι περισσότερο είναι το παλιό μας σπίτι , στο χωριό που κατοικούσαμε ως το 2009. Όταν ήμουν μικρή, λοιπόν, κάθε βράδυ η μητέρα μου, μου τραγουδούσε γλυκά το ανούρισμα ¨Να μου το πάρεις ύπνε μου", για να κοιμηθώ. Ο μπαμπάς μου κάθε απόγευμα πήγαινε να διδάξει στο νυχτερινό σχολείο. Μας αποχαιρετούσε και γύριζε το βράδυ.
Τα καλοκαίρια πηγαίναμε συχνά στην εξοχή στο Μαρμάρι. Εκεί είχε ο παππούς μου τα ζα του. Η χαρά μας ήταν μεγάλη που βρισκόμασταν στην εξοχή κι όλα τα παιδιά παίζαμε και τρέχαμε στους αγρούς. Χανόμασταν στα σπαρμένα με στάρι χωράφια και οι μεγάλοι έψαχναν να μας βρουν. Ακούγοντας τα γέλια και τις φωνές μας μας εντόπιζαν εύκολα. Επίσης μας άρεσε να σκαρφαλώνουμε στα δέντρα και να απολαμβάνουμε το αγμάντεμα της θάλασσας. Τα κορίτσια μαζεύαμε αγριολούλουδα και φτιάχναμε ανθοδέσμη απο τριαντάφυλλα.
Ήταν στιγμές ευτυχίας που θα μου μείνουν αξέχαστες. Μια ευκαιρία να απολαμβάνεις τις ομορφιές της φύσης , το καθαρό αεράκι μακριά από την πόλη και τις σκοτούρες της.
Χριστιάνα Χανοπούλου, Γ6

Γυναίκες

Στα 200 π.Χ στις περισσότερες χώρες του κόσμου, οι γυναίκες ήταν κατώτερες από τους άντρες. Έμεναν στο σπίτι για να φροντίζουν τα παιδιά και ασχολούνταν με τις δουλειές του σπιτιού. Απαγορευόταν να κυκλοφορούν μόνες τους έξω και ήταν καλυμμένες στο πρόσωπο με μαντήλι - μόνο τα μάτια τους φαινόντουσαν. Επίσης, όταν έκαναν κάτι λάθος , τους έβαζαν τις φωνές και τις χτυπούσαν.

Ακόμη, σε μερικά κράτη που είχαν βασιλιά , έπαιρναν τις γυναίκες από τις οικογένειες τους και τις έβαζαν στο χαρέμι. Εκεί ήταν πολύ αυστηρά και αν δεν υπάκουαν σε κανόνες μπορεί και να τις σκότωναν. Γενικά συμπεριφέρονταν στις γυναίκες σαν τα ζα. Τώρα όμως έχουν αλλάξει πολλά πράγματα και σχεδόν σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες οι γυναίκες έχουν ίσα δικαιώματα με τους άντρες. Μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερες έξω και να εργάζονται!
Χρυσάνθη Φουντωτού, Γ6

Ονειροκλέφτης

Μια φορά έναν καιρό ζούσε ένα κοριτσάκι που ονομαζόταν Δήμητρα. Στη ζωή της όλα έμοιαζαν με πραγματικό όνειρο. Είχε έναν αδερφό, τον Ιωάννη, που την περνούσε τέσσερα χρόνια. Ήταν ένα ήρεμο και αστείο αγορι , όμως βιαζόταν πάντα με ό,τι έκανε. Ο Παπατρέχας, έτσι τον ονόμαζε όλη η γειτονιά .

Η οικογένεια τους ήταν μια χαρούμενη οικογένεια. Μια νύχτα όμως η Δήμητρα δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Φώναξε τη μητέρα της και αυτή της τραγούδησε ένα τραγούδι: "Να μου το πάρεις ύπνε μου". Το τραγούδησε δυο φορές , της είπε Κοιμήσου αστρί μου και την άφησε να κοιμηθεί.Στις δώδεκα η ώρα η Δήμητρα ξύπνησε. Ήταν τρομαγμένη , γιατί είδε έναν εφιάλτη. Είδε ότι ζούσε σε πόλεμο,  έβλεπε παντού νεκρούς γύρω της και άκουγε μια φωνή να της λέει:  Κρητικός πόλεμος!! Όμως δεν ήξερε από που ακουγόταν. Μετά από δυο λεπτά μπήκε η μητέρα τρέχοντας στο δωμάτι της.Είχε πανικοβληθεί , γιατί η κόρη της τσίριζε. Η Δήμητρα της εξήγησε τι έγινε και η μητέρα της της πρότεινε να κοιμηθεί λίγο ακόμα. Όσο μπορείς , της είπε.
Όταν πήγε να βγει έξω , συνειδητοποίησε ότι μια πεταλούδα είχε καθίσει πάνω στο κομοδίνο της Δήμητρας. Η μητέρα της πήγε πήρε ένα ποτήρι και τη φυλάκισε μέσα. Σιγά σιγά κατέβηκε τη σκάλα και πήγε στη βιβλιοθήκη.Βρήκε ένα βιβλίο με τον τίτλο "Τα πιο παράξενα ζώα και έντομα που υπάρχουν". Το ξεφύλλισε μέχρι που βρήκε το κεφάλαιο που μιλούσε για μια μοναδική πεταλούδα που ονομαζόταν ¨Ονειροκλέφτης". Τώρα σε βρήκα , είπε στην πεταλούδα! Τι είναι αυτό που κάνεις στο παιδί μου!Άφησε την πεταλούδα ελεύθερη και πήγε να κοιμηθεί.
Από τη στιγμή που η μητέρα της έβγαλε την πεταλούδα από το δωμάτι της η χαρά της Δήμητρας επέστρεψε και έπεσε σε ένα βαθύ ύπνο!
Γιάννα Ψώμαλη, Γ6

(Το κείμενο γράφτηκε ως άσκηση δημιουργικής γραφής στο μάθημα των Νέων Ελληνικών)

Το Λύκειο Αντιμάχειας δημιουργεί!

Λίγο πριν την εκπνοή του καλοκαιριού και το άνοιγμα των σχολείων δημοσιεύουμε περσινές εργασίες των μαθητών του λυκείου της Αντιμάχειας. Τις εργασίες έστειλε η συνάδελφος και φίλη κ.Κυριακή Μαργαρίτη.Την ευχαριστούμε πολύ για την ευγενική παραχώρηση!

Το πρώτο κείμενο είναι από το ημερολόγιο της Ευρυδίκης, αφού πληροφορήθηκε το χαμό του Αίμονα και λίγο πριν αυτοκτονήσει. Το δεύτερο είναι της Αντιγόνης, ενώ βρίσκεται στη φυλακή και πριν οδηγηθεί στη σπηλιά. Την ομάδα αποτελούσαν οι μαθήτριες του Β΄ 2 του ΓΕΛ. Αντιμάχειας:Αργυρώ Ιερομνήμων Πόπη Μαλακτάρη, Διονυσία Κουζούκα, Λίνα Κωσταρέλλου και Χρυσούλα Μαστόρου.

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Παντού βλέπω το πρόσωπο του νεκρού πια πολυαγαπημένου μου Αίμονα. Δάκρυα κατακλύζουν την ψυχή μου και μια απέραντη θλίψη με περιβάλλει. Πώς είναι δυνατόν; Δεν μπορώ να το πιστέψω! Πώς να αντέξει μια μάνα τον άδικο χαμό του γιου της; Δεν έχουν περάσει παρά μόνο λίγα λεπτά από την ώρα που έφτασε στα αυτιά μας η θλιβερή είδηση ότι το ίδιο του το ξίφος του στέρησε τη ζωή. Ακόμα ακούω τη φωνή του, ακόμα νιώθω τα χέρια του να μ’ αγκαλιάζουν. Σαν παραίσθηση νομίζω πως εξακολουθεί να είναι δίπλα μου. Λες κι ήταν ένα όνειρο κακό, ένας εφιάλτης, λες και τώρα θα μπει ξανά από την πόρτα του δωματίου. Ασυναίσθητα ψιθυρίζω «γιατί;»… 
Επειδή δεν την αντέχω τη σιωπή πρέπει να τη σπάσω, με πνίγει και χάνομαι μέσα στη νεκρική σιγή. Καλύτερα να είχα φύγει εγώ παρά να χάσω το παιδί μου. Αν δε χανόταν η Αντιγόνη, δε θα είχαμε φτάσει τώρα σε τέτοιο σημείο. Χτυπημένη όμως ήταν από τη μοίρα, πόσα ν’ αντέξει εξάλλου; Η φυλακή δεν είναι εύκολο πράγμα. Αχ κοριτσάκι μου, χάθηκες κι εσύ και πήρες μαζί σου άθελά σου και το παιδί μου. Τουλάχιστον ο Αίμονας ξέρω πως θα σου κρατάει το χέρι εκεί στον Άδη, ξέρω πως θα είστε ευτυχισμένοι μαζί, ξέρω πως δε θα φοβάστε πια γιατί θα έχετε ο ένας τον άλλο.
Ήρθε λοιπόν κι η ώρα η δική μου να έρθω να σας συναντήσω. Δεν μου μένουν πολλά εμένα εδώ πάνω. Το ξέρω πως θα με πουν δειλή, αδύναμη και άλλα πολλά∙  μα κανείς δεν μπορεί να νιώσει τον πόνο μου. Κι αν κάποτε διαβάσει κανείς αυτή την τελευταία σελίδα, να ξέρεις αναγνώστη, δεν είναι με μελάνι γραμμένες αυτές οι λέξεις μα με δάκρυα και αίμα, με πόνο και ψυχή.
Φεύγω, λοιπόν, γιατί ο πόνος έγινε μαχαίρι που σταμάτησε τους κτύπους της καρδιάς μου. Πάω να βρω την ευτυχία δίπλα στο παιδί μου. Ελπίζω κανείς να μην περάσει τη στενοχώρια και τον πόνο τον δικό μου, αλλά ακόμη κι αν έρθουν δύσκολες στιγμές, κανείς να μην επιλέξει το τέλος το δικό μου. Η ζωή είναι ωραία κι ας έχει και τις άσχημες πλευρές της. Αξίζει για να ζήσει κανείς έστω και μια στιγμή που αργότερα θα του μείνει αξέχαστη σαν ανάμνηση. Απολαύστε την όσο περισσότερο μπορείτε, πιείτε μέχρι και την τελευταία της σταγόνα… Αντίο.
Ευρυδίκη

Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Είναι η τελευταία φορά που σου γράφω, γιατί σε λίγες ώρες θα βρίσκομαι στον κάτω κόσμο συντροφιά με τον πολυαγαπημένο μου Πολυνείκη. Δε μετανιώνω για την απόφασή μου να θάψω τον αδερφό μου.  Τώρα όμως που βρίσκομαι τόσο κοντά στο θάνατο συνειδητοποιώ πόσα χάνω. Δεν θα κάνω ποτέ δική μου οικογένεια ούτε θα νιώσω τη χαρά της μητρότητας. Δεν θα έχω ποτέ την ευκαιρία να ζήσω μια φυσιολογική ζωή. 
Αν οι θεοί θεωρούν δίκαιο να βρω το θάνατο ως αντάλλαγμα της πίστης και της αφοσίωσης στον αδερφό μου, ας γίνει έτσι. Το μόνο που μου δίνει κουράγιο αυτήν την κρίσιμη ώρα είναι η χαρά της αντάμωσης με τους γονείς μου, που βρήκαν ατιμωτικό θάνατο εξαιτίας των συμφορών που έπληξαν την οικογένειά μου. 
Σε λίγο εγκαταλείπω τα εγκόσμια αφήνοντας πίσω την δύστυχη Ισμήνη να αντιμετωπίσει μόνη της τον σκληρό Κρέοντα και τον αγαπημένο μου Αίμονα να μαζέψει τα κομμάτια του ανεκπλήρωτου έρωτά μας.
Μη γελιέσαι όμως, δεν μετανιώνω ούτε στιγμή για τα πεπραγμένα. Παρόλο που το τίμημα είναι η ίδια μου η ζωή, εγώ τίμησα το νεκρό αδερφό μου. Το τέλος είναι πια κοντά. Το χάδι του θανάτου ήδη με τυλίγει.
Αντιγόνη




Και μια εργασία από την Α Λυκείου .Τι θα έγραφε η Αρετούσα για τον Ερωτόκριτο γνωρίζοντας ότι είναι εξόριστος και δε θα τον ξαναδεί ποτέ; Η εργασία γράφτηκε την ώρα του μαθήματος.


(Ερωτόκριτος: Το γράφει η Αρετούσα ενώ βρίσκεται στο κελί της)
Ξημέρωσε άλλη μια μέρα σε τούτο το κελί
που οι ώρες δεν περνούνε και μένω μοναχή.
Η πίεση μεγάλη κι ο πόνος δυνατός
μου’ λείπει ο ’Ρωτόκριτος, πού να’ ναι τώρα αυτός;
Μια στιγμή πριν ακόμα σβήσω και χαθώ
τα μάτια του ζητάω απ’ το θεό να δω.
Νομίζω δεν αντέχω, νομίζω δεν μπορώ
σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο τι κάνω τώρα εγώ;
Τα δάκρυα κυλούνε απ’ τα μάτια μου καυτά
’γω ’θε να τον φιλήσω ακόμα μια φορά.
Μ’ αν Θεέ μου αν λυγίσω και σπάσω σα γυαλί
πώς θα’ ρθει εκείνη η μέρα που θα’ μαστε μαζί; 
Γι’ αυτό εγώ θα μείνω, θα μείνω δυνατή
ώστε να περιμένω η αγάπη μου να ξαναρθεί.
Τι σημασία έχει μέσα ή έξω από εδώ
ή αν το φως του ήλιου ποτέ δεν ξαναδώ;
Κάθε μου σκέψη στη ματιά του μια ηλιαχτίδα
κάθε ανάσα που είχα κοντά του μια νέα ελπίδα,
δεν βλέπω πια τ’ αστέρια μήτε τον ουρανό
το πρόσωπό του τάχα σε γαλάζιο ωκεανό.
Γι’ αυτό μια ευχή, μονάχα μια ευχή
αν μ’ αγαπάει κάπου έξω εκεί
καβαλάρης σ’ άσπρο άλογο να έρθει να με πάρει
να ζήσουμε για πάντα κάπου στο φεγγάρι!
Λ. Κ.
(όταν ήταν μαθήτρια του Α΄ 2 στο ΓΕΛ. Αντιμάχειας)

Πήρα απ τη νιότη χρώματα! Αποφοίτηση Γ Γυμνασίου

Την Παρασκευή 26 Ιουνίου έγινε στον προαύλιο χώρο του σχολείου μας η γιορτή αποφοίτησης της Γ Γυμνασίου. Οι μαθητές μας είχαν ετοιμάσει ένα όμορφο πρόγραμμα με μουσική, χορό,  και τραγούδια για να αποχαιρετήσουν τους καθηγητές τους και το σχολείο τους! Παράλληλα δόθηκαν τα απολυτήρια τους, έγιναν οι απονομές των αθλητικών κυπέλλων και μεταλλίων.  αλλά μοιράστηκαν και αναμνηστικά από τη Λέσχη Ανάγνωσης της Γ Γυμνασίου , τα οποία ετοίμασε η ίδια η κ.Κορδάτου , μια από τις υπεύθυνες της λέσχης,  ενώ στα μέλη της Κινηματογραφικής Λέσχης μοιράστηκε το περιοδικό που περιέχει όλες τις φετινές ταινίες που είδαν οι μαθητές μαζί με τις κριτικές τους! Στη γιορτή παραβρέθηκαν οι γονείς των μαθητών μας, συγγενείς, φίλοι αλλά και πολλοί μαθητές από τις άλλες τάξεις.

Τη γιορτή έστησαν οι ίδιοι οι μαθητές μας με τη βοήθεια των συναδέλφων της κ.Ζαχαρή και της κ.Καλύβα. Τα μοντέρνα χορευτικά επιμελήθηκαν οι μαθήτριες  Βαγγελίτσα Κάβουρα και  Μύριαμ Πινακίδου - και αποδείχτηκαν εξαιρετικές δασκάλες!- ενώ το τανγκό και τη χορογραφία του «Πήρα απ τη νιότη χρώματα» δίδαξε η συνάδελφος κ.Καλύβα. Τα τραγούδια τα διάλεξαν οι μαθητές μας και τραγούδησαν: ο Θεοδόσης Παπαστεριάδης, Βαγγελίτσα Κάβουρα, Εύα Γιαλλούση και Ξένια Γεωργίου. Στη λύρα ο μοναδικός Θεόφιλος Κουλλιάς , ο οποίος έπαιξε και μαντινάδες και κρητικά στο τέλος της γιορτής. Στα ντραμς ο Μανώλης Μαραγκός, ενώ κιθάρα έπαιξαν ο Θεοδόσης Παπαστεριάδης και ο Βασίλης Παλάσκας. Τέλος, τα βίντεο επιμελήθηκε ο Μιχάλης Ζαμάγιας,ενώ την παρουσίαση έκαναν οι μαθητές Διονυσία Χόνδρου και Δημήτρης Φρούντζας.







.

 





 


Στη γιορτή συμμετείχαν με αλφαβητική σειρά οι ακόλουθοι μαθητές:

Καρολίν Αγκέλοβα
Ξένια Γεωργίου

Εύα Γιαλλούση

Κων/νος Δέμος

Μιχάλης Ζαμάγιας

Κορίνα Ζήκα

Βαγγελίτσα Κάβουρα

Ανέστης Καραναστάσης

Χρήστος Κοκκινοβασίλης

Θεόφιλος Κουλλιάς

Μανώλης Μαραγκός

Κατερίνα Μάρκου

Σπύρος Μαστρογιώργης

Άννα Μαρία Μήλα

Βασίλης Παλάσκας

Κατερίνα Παπαδάκη

Θεοδόσης Παπαστεριάδης

Μύρια Πινακίδου

Μαρία Σεγραίδου

Κων/να Χαδούλη

Γιώργος Χόνδρος

Διονυσία Χόνδρου

Δημήτρης Φρούντζας

Παράλληλα με την εκδήλωση, στην αίθουσα εκδηλώσεων «Ευαγόρας Παλληκαρίδης» λειτούργησε έκθεση με έργα ζωγραφικής των μαθητών μας τα οποία διατίθενται προς πώληση. Τα χρήματα από την πώληση θα χρησιμοποιηθούν για την αναμόρφωση της αίθουσας καλλιτεχνικών του σχολείου.

 Ευχαριστούμε πολύ το Διευθυντή του σχολείου κ.Βλάχο , το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων που στήριξαν με κάθε τρόπο την οργάνωση της εκδήλωσης καθώς και τον κ.Καματερό που πρόσφερε την τεχνική και ηχητική κάλυψη.

Καλό καλοκαίρι σε όλους!