Αγαπητοί γονείς...., (Παράπονα κι ευχαριστώ από τους μαθητές)

 Το απόσπασμα από το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ που υπάρχει στο βιβλίο των νεοελληνικών Κειμένων της Β Γυμνασίου αφορά τις  σκέψεις και τα παράπονα της Άννας  για τους γονείς της. Αφού ολοκληρώσαμε τη μελέτη του αποσπάσματος, οι μαθητές του Β2 και του Β5 έγραψαν τα δικά τους παράπονα ή τα δικά τους ευχαριστώ στους γονείς τους.Οι εργασίες τους είχαν είτε τη μορφή γραμμάτων προς τους γονείς τους είτε ήταν μια σελίδα από το προσωπικό ημερολόγιο των μαθητών είτε ήταν γράμματα προς κάποιο φίλο/η τους στο οποίο έγραφαν όσα σκέφτονται.

Φίλε μου Τάκη,

       Ύστερα από πολλές συζητήσεις με τους γονείς μου και ειδικά με τον πατέρα έχουν αρχίσει να με καταλαβαίνουν, αλλά και εγώ κατάλαβα αυτούς! Έπειτα από πολλά χρόνια τσακωμών, νεύρων, άγχους και στεναχώριας όλα αυτά τα συναισθήματα έχουν σχεδόν εξαλειφθεί! Θυμάμαι στο τέλος του δημοτικού που ο πατέρας μου πίστευε πως έπρεπε να διαβάζω περισσότερο και ότι έπρεπε να μελετώ ασκήσεις  πέραν από αυτές που μας ανέθεταν στο σχολείο. Επειδή , φυσικά, δεν διάβαζα παραπάνω από αυτά που μας ζητούσαν οι δάσκαλοι τσακωνόμασταν. Άλλοτε αγχωνόμουν μήπως με έπιανε αδιάβαστο ή δεν θυμόμουν κάτι και μου έκανε παρατήρηση νευριασμένος. Αργότερα, στεναχωριόμουν, γιατί δεν είχα κινητό ,όπως οι φίλοι μου, γιατί δεν με άφηναν να δω ταινίες για μεγαλύτερες ηλικίες και γιατί δεν μπορούσα να βγω έξω μέχρι αργά. Έτσι , λόγω του άγχους και άλλων παραγόντων πίστευα πως περνούσα μία άθλια ζωή και ήθελα να σταματήσει όλη αυτή η κατάσταση. Έτσι, άρχισα να τους  μιλάω, να εκφράζω την γνώμη μου και να λέω τι κάνουν λάθος και τι με πειράζει.

         Σήμερα δεν συμπεριφέρονται, ποτέ, με τρόπο που με ενοχλεί και ξέρουν τι με πειράζει. Για παράδειγμα δεν ανακατεύονται στα μαθήματα μου και δεν μου λένε ποτέ πόσο , πότε και τι πρέπει να  διαβάσω. Επίσης, σήμερα, καταλαβαίνω ότι όταν ήμουν μικρότερος είχα άδικο και δεν ήταν σωστό να απαιτώ να έχω κινητό, να παρακολουθώ ακατάλληλα πράγματα και να βγαίνω έξω μέχρι αργά. Οπότε είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που έχω αυτούς τους γονείς οι οποίοι με εκτιμούν , έχουν προσαρμοστεί στις ανάγκες μου και μου συμπεριφέρονται σαν ένα ώριμο και μεγάλο άτομο.

Αγαπητοί γονείς,

Σας στέλνω αυτό το γράμμα για να σας εκφράσω το ένα και μοναδικό παράπονο , που έχω από σας.

Αρχικά, ένα μεγάλο ευχαριστώ που με φέρατε στον κόσμο. Το ξέρω δεν είναι αρκετό, αλλά θα προσπαθήσω να κάνω πράγματα, που θα σας ευχαριστήσουν . Το μοναδικό μου παράπονο δεν έχει να κάνει με την αγάπη σας, αλλά με τα πιστεύω σας. Η ιδεολογία σας είναι αντίθετη με τη δική μου-ίσως γιατί έχουν αλλάξει οι εποχές και οι νέοι σκέφτονται αλλιώς- με αποτέλεσμα να τσακωνόμαστε άσχημα. Το ξέρω ότι θέλετε το καλό μου, αλλά δεν έχετε βρει το σωστό τρόπο να μου δείξετε.

Ελπίζω οι παρατηρήσεις μου να μη σας στενοχώρησαν και να προσπαθήσετε να αλλάξετε. Το ξέρω ότι δεν έχω και τον καλύτερο χαρακτήρα και παίζει ρόλο και η εφηβεία. Συγγνώμη για όσα έχω κάνει και σας στενοχώρησα.

Αγαπητοί γονείς,

Σας γράφω αυτό το γράμμα, για να εκφράσω τα παράπονα που έχω από σας. …. Αυτό που θα ήθελα λοιπόν είναι να μου έχετε περισσότερη εμπιστοσύνη και να μην αμφισβητείτε τη γνώμη μου. Καταλαβαίνω ότι και γω κάποιες φορές παραφέρομαι, αλλά να ξέρετε ότι χαίρομαι γιατί βλέπω πραγματικά ότι προσπαθείτε να μας μεγαλώσετε σωστά και να κάνετε το καλύτερο για μας.

Τα παράπονα μου από τους γονείς μου

·        Φοβάμαι την κριτική τους

·        Δεν ακούνε ποτέ τις απόψεις μου-ίσως ακούει ο πατέρας μου, αλλά κάνει ότι τα ξέρει όλα.

·        Δεν καταλαβαίνουν ποτέ τις ανάγκες ς μου

·        Όταν τους λέω ότι θέλω να ξεπεράσω τους φόβους μου, μου λένε ξεπέρασε τους μόνος σου.

·        Το παιδί του άλλου είναι πάντα πιο έξυπνο από μένα. Εμένα με υποτιμούν.

Αγαπητοί μου γονείς

Σας γράφω αυτό το γράμμα, με σκοπό να σας ευχαριστήσω για όλα όσα μου προσφέρετε. Καταρχάς, όπως κάθε γονιός θέλει το καλό του παιδιού του, έτσι θέλετε και σεις το δικό μου, ώστε να γίνω ένας καλός και χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία.

Μου παρέχετε τα πάντα –μόρφωση, ένδυση, καλή διατροφή, διασκέδαση. Βέβαια , δεν είναι μόνο τα υλικά αγαθά, αλλά το κυριότερο είναι οι ηθικές αρχές, η αγάπη σας-την οποία πολλά παιδιά δεν την έχουν- , η στοργή σας και οι πολύτιμες συμβουλές σας, που θα μου χρησιμέψουν για όλη την υπόλοιπη ζωή μου.

Το μόνο μου και μικρό παράπονο είναι πώς νιώθετε λίγο ανασφαλείς απέναντι μου, όταν βγαίνω έξω με την παρέ αμου. Βέβαια, έχετε δίκιο, διότι έξω παραμονεύουν πολλοί κίνδυνοι.

Εδώ κλείνω το γράμμα μου και θέλω να ξέρετε ότι η αγάπη μου για σας είναι και θα είναι απεριόριστη.

Αγαπητοί μου γονείς,

Σας γράφω αυτό το γράμμα για να σας εκφράσω τα παράπονα μου. Γενικά δεν έχω κάποιο πρόβλημα. Το μόνο μου παράπονο είναι αυτό με τους βαθμούς.

Πολλά παιδιά, μέσα σ αυτά και εγώ , φοβόμαστε την αντίδραση σας στο αντίκρυσμα των βαθμών. Αγχώνομαι πολύ για το πώς θα το πάρετε. Με το να πάρεις ένα χαμηλό βαθμό, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου. Η προσπάθεια είναι αυτή που μετράει, σε ό,τι κι αν κάνεις στη ζωή σου.

Παίρνοντας ένα καλό βαθμό , φυσικά είναι ένας λόγος να χαρείς και να νιώθεις περηφάνια για τον εαυτό σου. Μπορεί όμως να υπάρξει μια άτυχη στιγμή. Θα ήθελα, λοιπόν, να μπορώ να σας λέω ελεύθερα τα αποτελέσματα ενός τέστ ή ενός διαγωνίσματος, χωρίς να φοβάμαι την αντίδραση σας.

Εύχομαι, λοιπόν, με αυτό εδώ το γράμμα, να δείτε λίγο διαφορετικά τη στάση σας απέναντι μου- στο θέμα των βαθμών. Και την επόμενη φορά ενός αποτελέσματος να είμαι πιο χαλαρή απ’ ότι συνήθως.

Αγαπητή μου μητέρα, σου στέλνω αυτό το γράμμα για να σου εκφράσω τα παράπονα μου. Πρώτον: Μανούλα μου, μπορείς να μη με πρήζεις να φορέσω ζακέτα; Έξω έχει 20 βαθμούς Κελσίου και εσύ να φορέσω ζακέτα; Για έλα δοκίμασε το εσύ! Δεύτερον: μη με αναγκάζεις να μιλήσω στο τηλέφωνο κάθε φορά που παίρνει τηλέφωνο η θεία από την Κρήτη. Δεν την έχω δει ΠΟΤΕ μου και δεν την ξέρω. Και θέλεις να της πω και για το πώς περνάει το σόι μου; (Ειλικρινά τέτοιες ώρες παρακαλάω να μην είχαμε τέτοια τεχνολογία!). Τρίτον και σημαντικότερο: Όταν πάω να χτυπήσω την κορούλα σου, σημαίνει πώς κάτι μου έχει κάνει, δεν την βαράω επειδή έτσι μου κάπνισε.

 Αγαπημένοι μου γονείς,

Σας γράφω αυτή την επιστολή για να σας ευχαριστήσω για όλα όσα μου έχετε προσφέρει ως τώρα.

Καταρχάς σας ευχαριστώ για ότι μου παρέχετε. Μου παρέχετε στέγη . τροφή και πολλά πράγματα που μου άρεσαν και σεις μου αγοράσατε.

Αλλά πιο πολύ απ όλα σας ευχαριστώ , επειδή με κάνατε τον άνθρωπο που είμαι σήμερα. Μου μάθατε τρόπους , να είμαι ευγενικός και γενναιόδωρος. Ποτέ δε δείξατε το θυμό σας και τα προβλήματα σας απέναντι μου, αλλά καθόσασταν υπομονετικά και δίνατε προσοχή σε μένα. Ευχαριστώ για τις δραστηριότητες που με έχετε εγγράψει και για όλες τις στιγμές που μου δημιουργείτε χαρά και αγάπη.

Εύχομαι να χαρείτε με αυτή την σύντομη επιστολή και σας ευχαριστώ για όλα , αλλά πάνω απ΄όλα σας ευχαριστώ γιατί μου χαρίσατε ζωή.

Πρόσεχε τις πράξεις σου, γιατί γίνονται συνήθεια... (Γράμματα στην κ.Ιουλία από το διήγημα του Α.Τσέχοφ "Ένας αριθμός")

Αγαπητή κ.Ιουλία,

      Γεια σας, τι κάνετε; Είμαι η Βαρβάρα και σας γράφω αυτήν την επιστολή για για σας εκφράσω την απογοήτευση μου για την στάση που κρατήσατε απέναντι στον εργοδότη σας.

      Πρώτα πρώτα,θα ήθελα να σας πω η στάση σας απέναντι στον εργοδότη σας ήταν απαράδεκτη,διότι δεν πρέπει να αφήνετε κανέναν να σας εκμεταλλεύεται. Ήσασταν άβουλη και ντροπαλή,διστάσατε να πείτε την γνώμη σας.Δεν έπρεπε να συγκρατήσετε τον θυμό σας και να αφήσετε τον πατέρα μου να σας μειώσει τα λεφτά από τον μισθό σας, ενώ τα αξίζατε και είχατε δίκιο.

     Έπρεπε να πατήσετε πόδι και να πείτε την αλήθεια μόλις ακούσατε ότι σας μειώνει τα λεφτά για πράγματα τα οποία δεν κάνατε.Επίσης έπρεπε να εκφραστείτε. Έπρεπε να σκεφτείτε διπλώματικα και να      διαπραγματευτείτε μαζί του.

     Τέλος, παρόλο που ο εργοδότης σας το έκανε αυτό γισα σας δώσει ένα μάθημα πιστεύω ότι πρέπει να ξεχνάτε ότι έχετε φωνή την οποία ΄πρέπει να χρησιμοποιείται για να λέτε την γνώμη σας και να εκφράζεστε.

                                                                                   Με εκτίμηση,

                                                                                       Βαρβάρα!    

Ειρήνη Δημητριάδου, Β2   

Αγαπητή κυρία Ιουλία,

  Σας γράφω αυτό το γράμμα, με αφορμή το χθεσινό περιστατικό στο σπίτι μου, στο οποίο κρυφάκουσα τον πατέρα μου και εσάς να μιλάτε.

  Αρχικά, σας κοροϊδεύει, λέγοντας σας πως αντί για σαράντα είχατε συμφωνήσει για τριάντα ρούβλια τον μήνα. Στη συνέχεια, σας μειώνει τις μέρες τις οποίες εργαστήκατε κατά πέντε, αλλά εσείς μόνο αναφέρατε τις σωστές τιμές και μόλις ο πατέρας μου σας έδωσε την δικαιολογία ότι τις είχε σημειωώσει, αμέσως υποχωρήσατε. Θα μπορούσατε και θα έπρεπε να είχατε διεκδικήσει τα δικαιώματα σας εφόσον ο πατέρας μου σας έκλεβε στην κυριολεξία. Επιπλέον, μετά την πρώτη μείωση του μισθού σας, ο πατέρας μου αναφέρει διάφορα περιστατικά στα οποία εσείς από απροσεξία σας είχατε προκαλέσει ζημιές και με αφορμή αυτές τις ζημιές σας ξαναμειώνει τον μισθό. Τώρα, εσείς μείνατε απολύτως άβουλη, κλειστή και βουβή. Ειδικά στο σημείο που ο πατέρας μου σας είπε ότι θα μειώσει την αμοιβή σας, διότι εγώ έσκισα το σακάκι μου καθώς δεν με επιβλέπατε, έπρεπε να είχατε σταματήσει για να επιχειρηματολογήσετε. Στο κάτω κάτω, δεν έχετε καμία υποχρέωση για να με προσέχετε. Είστε δασκάλα! Μόνο σε ένα σημείο της συζήτησης προσπαθήσατε να δικαιολογηθείτε, όταν είπατε πως δανειστήκατε τρία ρούβλια αντί για δέκα χαμηλοφώνως, όμως φθσικά αυτό δεν έφτανε, διότι πάλι υποχωρήσατε στο γεγονός ότι ο πατέρας μου το είχε σημειώσει.

  Πρέπει να σας πω πως απογοητεύτηκα πολύ από τηυν στάση σας. Φερθήκατε εντελώς παθητικά και διστακτικά και γίνατε μαθητής στη θέση του δασκάλου μπροστά στον πατέρα μου. Εάν δεν σας σεβόταν και σας εξαπατούσε, εσείς θα βγαίνατε χαμένη. Ελπίζω με τα λόγια του πατέρα μου στο τέλος να συνειδητοποιήσατε την άβουλη στάση που κρατήσατε και να την διορθώσετε για το δικό σας καλό.

 Ο μαθητής σας, Κόλιας.

Διονύσης Καραβίτης, Β2

Αγαπημένη μου δασκάλα,

   Με το γράμμα μου αυτό θέλω να σας εκφράσω την απογοήτευση μου για τη στάση που κρατήσατε, όταν ο πατέρας μου προσπάθησε να σας «εκμεταλλευτεί». Παρακολουθούσα κρυμμένη τη σκηνή και πραγματικά λυπήθηκα για την παθητική σας στάση.

    Επρόκειτο για τα χρήματα σας, τον κόπο της δουλειάς σας. Θα ήταν άδικο να μην πληρώνεστε σωστά. Εσείς αντίθετα, όσο ο εργοδότης επιχειρούσε να σας στερήσει ένα μέρος από τα χρήματα σας, δεν τολμήσατε να μιλήσετε κ’ τα μάτια σας γέμισαν δάκρυα. Στο τέλος μάλιστα, αν είναι δυνατόν, τον ευχαριστήσατε που σας έκλεψε!!

     Ομολογώ πως στην αρχή δεν είχα καταλάβει γιατί το έκανε αυτό ο πατέρας μου, που ως άνθρωπος δεν είχε αδικήσει ποτέ κάποιον. Όπως, όμως και εσείς διαπιστώσατε σκοπός του ήταν να σας δώσει ένα μάθημα. Να καταλάβετε ότι πρέπει να φωνάζετε για το δίκιο σας, και να μην είστε άβουλη, γιατί για να επιβιώσει κανείς στον κόσμο σήμερα πρέπει να πατάει πόδι κ’ να δείχνει λίγο τα δόντια του.

      Εύχομαι πραγματικά να αλλάξετε στάση, ώστε να μην πέφτετε θύμα εκμετάλλευσης. Να γίνετε δυναμική κ’ να αντιδράσετε όταν απειλείτε το δίκιο σας. Θα σας πω ακόμη ότι αυτό ήταν κ’ για εμένα ένα πολύτιμο μάθημα για την υπόλοιπη ζωή μου.

Με αγάπη, η  μαθήτριά σας Βαρβάρα

Καλλιόπη Δρόσου, Β2

Αγαπητή κυρία,

Παρακολουθούσα εγώ κρυμμένος, καθώς εσείς βλέπατε τον πατέρα μου να σας «κλέβει». Ξέρω ότι ήταν φάρσα, αλλά και πάλι, για να επιβιώσετε σε αυτόν τον κόσμο, πρέπει να μάθετε να είστε διεκδικητική όσον αφορά τα δικαιώματά σας. Ξεχάστε το γεγονός ότι είστε γυναίκα.

Σας έβλεπα να αγχώνεστε και να βήχετε νευρικά, όσο ο μισθός σας όλο κατέβαινε. Έπρεπε από την πρώτη αφαίρεση να παλέψετε για το δίκιο σας και να το κάνετε ξεκάθαρο με επιχειρήματα λογικά, ότι αξίζετε πολλά περισσότερα. Δεν είστε εργαλείο εκμετάλλευσης!

Ο πατέρας μου χρησιμοποίησε επίσης λανθασμένο τρόπο για να αποδείξει ότι αύτος έχει δίκιο και εσείς άδικο. Θα ήταν ευεργετικό αν ξέρατε να αιτιολογείτε τις αποφάσεις σας. Λέτε στον πατέρα μου ευχαριστώ, επειδή οι άλλοι σας έκλεψαν παραπάνω;! Δουλεύετε τόσο σκληρά μην τυχόν πάθουμε κάτι, μας βοηθάτε στο διάβασμα, μας πηγαίνετε βόλτα και πολλά άλλα! Δεν τεμπελιάζετε καθόλου, κάνετε τη δουλειά σας πολύ καλά! Εγώ είμαι πολύ ευχαριστημένος! Μην σας πω ότι αξίζετε αύξηση κιόλας!

Δεν σας κάνω παρατήρηση βέβαια. Απλά προτείνω τρόπους που θα καλυτερεύσουν το μέλλον σας.

Ο μαθητής σας,

Κόλιας  

Σωτήρης Καβαδάκης, Β2             

     Κυρία Ιουλία

Τις προάλλες παρακολούθησα τη σκηνή με τον πατέρα μου και σας γράφω αυτό το γράμμα για να σας πω πώς ένιωσα.

Στενοχωρήθηκα και απογοητεύτηκα με τη συμπεριφορά σας. Η αλήθεια είναι πως δεν το περίμενα αυτό από εσάς. Πάντα πίστευα πώς ήσασταν μια δυναμική γυναίκα και μια γυναίκα που θα μπορούσε να διεκδικήσει το δίκιο της. Αντίθετα, από όσα είδα,  μάλλον όλα αυτά δεν ισχύουν.

Δεν πρέπει να είστε άβουλη και φοβισμένη. Φωνάξτε.Πάρτε το δίκιο στα χέρια σας. Δεν είναι σωστό να σας κάνουν οι άλλοι ό,τι θέλουν. Πόσο μάλλον όταν δουλεύετε τόσο σκληρά. Το αξίζετε, οπότε μιλήστε γι αυτό που θέλετε.

Τέλος, θέλω να σας πω πώς μπορεί η συμπεριφορά σας να με απογοήτευσε και να με στενοχώρησε αλλά για μένα θα είστε πάντα η καλύτερη δασκάλα του κόσμου. Επίσης θέλω να σας πω πως ανακουφίστηκα πολύ όταν έμαθα πως όλο αυτό ήταν μια φάρσα. Ελπίζω το γράμμα μου να σας βοηθήσει να καταλάβετε το λάθος σας.

Αντριάνα Παππούλα, Β5

Αγαπητή κυρία Ιουλία

Στενοχωρήθηκα πολύ με τη σκηνή που παρακολούθησα χτες με τον πατέρα μου. Δεν ήταν σωστός μαζί σας. Σας αδίκησε. Και εσείς κυρία δε φωνάξατε για το δίκιο σας. Σας έκλεψε και δε βγάλατε τσιμουδιά. Ήθελα να μπω αλλά τρόμαξα.

Είστε δασκάλα κυρία και πρέπει να υποστηρίζετε τον εαυτό σας, γιατί ο κόσμος είναι κακός.

Χάρηκα πολύ που μετά ο πατέρας μου σας έκανε φάρσα, σας έδωσε ένα καλό μάθημα και μετά σας πλήρωσε όλα σας τα χρήματα.

Άκουσα και ότι άλλοι άνθρωποι δε σας έδιναν τίποτε και δεν είναι ωραίο. Πιστεύω ότι αυτό το γράμμα θα σας βοηθήσει να καταλάβετε το λάθος σας και να μην το ξανακάνετε.

Με αγάπη

Η μαθήτρια σας

Πρεσλάβα Πέτροβα, Β5

Αγαπητή κυρία Ιουλία

Υπήρξατε η δασκάλα μου για πολύ καιρό, αρκετό για να σας αγαπήσω και εγώ και η αδερφή μου. Μας μάθατε πολλά και μας κάνατε μεγαλόψυχους και ευγενικούς. Αλλά πάντα είχατε ένα ελάττωμα. Αυτό είναι η ανικανότητα σας να διεκδικήσετε τα δικαιώματα σας.

Δυστυχώς ήμουν παρών στο περιστατικό που συνέβη με τον πατέρα μου. Στενοχωρήθηκα παρά πολύ. Ένιωθα και ακόμη νιώθω ότι αδικήσατε τον εαυτό σας. Αυτό συμβαίνει διότι έχετε την ικανότητα να μιλήσετε ωραία, αλλά δεν έχετε το θάρρος να διεκδικήσετε τα δικαιώματα σας και να απαντάτε σε ότι σας λένε.

Επίσης είναι τραγικό το ότι σας συμπεριφέρονταν όλοι οι προηγούμενοι εργοδότες σας με άσχημο τρόπο και δε σας έδιναν τελικά τα χρήματα που σας χρωστούσαν . Κανονικά οι γυναίκες θα έπρεπε να έχουν ίσα δικαιώματα με τους άνδρες και να μη θεωρούνται κατώτερες.

Ελπίζω στο μέλλον να μην καταδέχεστε να σας κοροιδεύουν ή να σας κλέβουν . Ελπίζω να είστε θαρραλέα και να μη φοβάστε να μιλήσετε . Τέλος, ελπίζω όλες οι γυναίκες του κόσμου κάποτε να έχουν ίσα δικαιώματα με τους άντρες και να έχουν και ελευθερία λόγου.

Σας εύχομαι ό,τι καλύτερο!

Δημήτρης Πλατανίστας, Β5

Αγαπητή κυρία Ιουλία,

Εχθές παρακολούθησα την σκηνή που έγινε με τον πατέρα μου και στενοχωρήθηκα πάρα πολύ.  

Στην αρχή νόμιζα ότι θα σας έδινε παραπάνω χρήματα επειδή είστε τόσο καλή δασκάλα. Αλλά άρχισε να αφαιρεί. Έπρεπε να υπερασπιστείτε τον εαυτό σας, γιατί έλεγε πράγματα που δεν ήταν αλήθεια και σας αδίκησε. Επίσης , αφού νιώθατε αδικημένη έπρεπε να πείτε κάτι, έπρεπε να εκφράσετε τα συναισθήματα σας.

Στο τέλος άκουσα ότι ήταν φάρσα και χάρηκα, μόνο για λίγο όμως. Όταν είπατε ότι σας το έκαναν και άλλοι αυτό, λυπήθηκα. Είστε δασκάλα και διδάσκετε τα παιδιά πώς να συμπεριφέρονται, ενώ εσείς συμπεριφέρεστε σαν έναν άβουλο άνθρωπο; Την επόμενη φορά που θα συμβεί αυτό να μιλήσετε για το δίκιο σας και να υποστηρίξετε τον εαυτό σας. Να μην κάθεστε και ακούτε αυτά τα απαίσια πράγματα που σας λένε. Εύχομαι αυτό το γράμμα να σας βοηθήσει να καταλάβετε ότι πρέπει να μιλάτε για το δίκιο σας.

Με αγάπη, η μαθήτρια σας

Ηλέκτρα Σακελλάρη, Β5      

Άννα Φράνκ: «Υπάρχει ομορφιά ακόμα και μέσα στη δυστυχία»

Η ομάδα μας στην πρώτη της συνάντηση για φέτος διάβασε τη ζωή της Άννας Φράνκ, αλλά σε κόμικ. Η Άννα Φράνκ , μια νεαρή Εβραία, αφηγείται στο ημερολόγιο της πώς βίωσε η οικογένεια της τα γεγονότα του Β Παγκοσμίου πολέμου και τις διώξεις των Γερμανών.Η ίδια πεθαίνει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης λίγες μέρες πριν οι Σύμμαχοι μπουν σε αυτό και απελευθερώσουν τους κρατούμενους. Το ενδιαφέρον σε αυτό το βιβλίο είναι η ρεαλιστική εικονογράφηση αλλά και η παράλληλη αναφορά στα ιστορικά γεγονότα που οδήγησαν στην άνοδο του Ναζισμού και την επικράτηση του Χίτλερ στην εξουσία.

Τα περισσότερα μέλη ήταν και πέρσι στην ομάδα, αλλά φέτος είχαμε και κάποιες νέες αφίξεις! Στην συνάντηση που ορίσαμε το βιβλίο που θα διαβάζαμε, ενημερώσαμε και τα νέα μέλη για τον τρόπο λειτουργίας της Λέσχης μας- επιλογή βιβλίου, συμμετοχή στην ομάδα, συζήτηση. Έτσι σήμερα, περάσαμε κατευθείαν στη συζήτηση, αφού πρώτα τοποθετήθηκαν όλα τα μέλη σχετικά με το αν τους άρεσε ή όχι το βιβλίο. 

Η Σελίν μας είπε ότι η ρεαλιστική εικονογράφηση έκανε ξεκούραστη την ανάγνωση, ενώ οι διάλογοι τραβούσαν την προσοχή του αναγνώστη. Σε αυτό συμφώνησε και ο Χρήστος (Παπασωτήρης) με το Διονύση,  ενώ διαφώνησε ο άλλος Χρήστος (Παπαχρήστος), ο οποίος μας είπε ότι θα προτιμούσε να διαβάσει το βιβλίο. Την ίδια άποψη είχε και ο Φίλιππος. Ο Δημήτρης θεώρησε πρωτότυπο τον τρόπο παρουσίασης της ιστορίας , αν και δεν του άρεσε η εικονογράφηση.

Αναφορικά με την ίδια την ιστορία, η Αναστασία (Ζελεζνιάκ) μας είπε ότι , ενώ αρχικά βρήκε τη πολύ βαρετή, στη συνέχεια, όταν η Άννα άρχισε να αφηγείται λεπτομέρειες από τη ζωή της , απέκτησε ενδιαφέρον. Στην Αναστασία (Ζήβα) άρεσε πολύ το βιβλίο, αλλά τελείωσε πολύ γρήγορα και στενοχωρήθηκε πολύ, όταν άρχισε να αλλάζει η εικονογράφηση του βιβλίου μετά τη σύλληψη και μεταφορά της Άννας και της οικογένειας της στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η Μαρία στενοχωρήθηκε πολύ στο τέλος της ιστορίας και τη γοήτευσαν οι λεπτομέρειες του εγκλεισμού της οικογένειας στο κρησφύγετο. Η Καλλιόπη θεώρησε αρχικά βαρετό το βιβλίο, αλλά μετά , όταν άρχισε να γίνεται πιο αναλυτικό, μπήκε στην ιστορία και τέλος στενοχωρήθηκε από τα λόγια του πατέρα της Άννας –όταν αναφέρθηκε στη σχέση της κόρης του με τη μητέρα της. Και οι δύο Χρήστοι βρήκαν κουραστική την αρχή του βιβλίου, αλλά μετά τους κέντρισε το ενδιαφέρον η ίδια η ιστορία. Μάλιστα ο Χρήστος (Παπαχρήστος) μας είπε ότι ήταν πολύ σκληρές οι εικόνες από το Άουσβιτς. Ο Διονύσης αναφέρθηκε στο ότι παρόλο που ο πατέρας της Άννας πολέμησε στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο και είχε πάρει και παράσημο γι αυτό, βρέθηκε κυνηγημένος στο Β Παγκόσμιο. Ο ίδιος μας είπε ότι αν ήταν στη θέση της Άννας, δε θα είχε επιβιώσει.

Στο Δημήτρη άρεσαν όλες οι ιστορικές λεπτομέρειες που αναφέρονται στο κόμικ-παράλληλα με τη βασική ιστορία- , αν και η ίδια η ιστορία δεν τον συγκίνησε. Ο Σωτήρης εντυπωσιάστηκε από το ότι ο πατέρας δείχνει μεγάλη κατανόηση στην κόρη του-σε αντίθεση με τη μητέρα της Άννας- ενώ του άρεσαν και όλα τα ιστορικά παραθέματα και όχι η παρουσίαση της ζωής στο καταφύγιο. Η Μαριάνθη και Αντωνία συμφώνησαν ότι το τέλος της ιστορίας ήταν πολύ θλιβερό , ενώ τους άρεσαν όλες οι λεπτομέρειες και τα γεγονότα από την καθημερινότητα της Άννας και της οικογένειας της. Η Ντανιέλα στάθηκε ιδιαίτερα στη σχέση της Άννας με το μπαμπά της , ενώ το θλιβερό τέλος της στενοχώρησε. Η Κυρανιώ πάλι, αν και βρήκε βαρετή την αρχή του βιβλίου, στη συνέχεια την τράβηξε η περιγραφή του καταφύγιου και το πώς ζούσαν στην κρυψώνα αυτή. Η Αγγελική θα προτιμούσε να διαβάσει το βιβλίο, διότι το κόμικ δεν της άρεσε- ούτε η εικονογράφηση του, ούτε ο τρόπος που παρουσιάστηκαν τα γεγονότα. Αυτό επίσης που της έκανε εντύπωση ήταν ότι η δασκάλα της Άννας δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσους Εβραίους μαθητές είχε , μέχρι που άρχισε η δίωξη τους από το σχολείο. Η Σελίν αντίθετα βρήκε πολύ ωραίο το κόμικ-και την εικονογράφηση και τον τρόπο παρουσίασης των γεγονότων- και αυτό που την εντυπωσίασε ήτα ότι ο καλύτερος φίλος της Άννας ήταν το ημερολόγιο της.

Στη συνέχεια η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τα θέματα που θίγει το βιβλίο, με πρώτο την άνοδο και την επικράτηση του ναζισμού. Ο Δημήτρης αναφέρθηκε στο πώς ο Χίτλερ στηρίχτηκε στην απελπισία των ανθρώπων, προκειμένου να ανέλθει στην εξουσία , ενώ ο Διονύσης συμπλήρωσε πώς ο ίδιος αιτιολόγησε κάθε πρόβλημα που υπήρχε στη γερμανική κοινωνία, ρίχνοντας τις ευθύνες στην εβραϊκή κοινότητα.  Ο Φίλιππος μίλησε για τις ψεύτικες υποσχέσεις του απέναντι στα λαϊκά στρώματα , ενώ η Σελίν στον ότι όλο αυτό το πολιτικό οικοδόμημα στηρίχτηκε στα συμφέροντα –πολιτικά και οικονομικά. Βέβαια, υπήρξε ευθεία αναφορά και στο σήμερα που βιώνει τόσο η χώρα μας όσο και η Ευρώπη με την άνοδο του νεοναζισμού.

Οι σχέσεις της Άννας με τους γονείς της καθώς και οι συγκρούσεις που βίωνε έκαναν τα μέλη της ομάδας να αναφερθούν στις δικές τους σχέσεις με τους γονείς τους – άλλοι τα βρίσκουν με τον ένα  γονιό και άλλοι με τον άλλον, αλλά όλοι σχεδόν είχαν το παράπονο ότι οι μεγάλοι δεν τους καταλαβαίνουν! Παράλληλα, συζητήσαμε για το αν οι ίδιοι κρατούν ημερολόγιο και αν αυτό τους βοηθά να εκφράσουν καλύτερα τα συναισθήματα τους ή αν είναι ένας τρόπος να μιλούν σε κάποιον γι αυτά, επειδή δεν εμπιστεύονται εύκολα τους φίλους τους. Το αν οι ίδιοι θα άντεχαν να περάσουν όλα αυτά που πέρασε η Άννα, αποτέλεσε μια ακόμη πτυχή της συζήτησης- και εδώ αποδείχτηκε ότι δεν θα αντέχαμε πολλοί αυτή την κατάσταση.

Κλείνοντας τη συζήτηση μας , που κράτησε δύο(!) ολόκληρες ώρες, είπαμε να κρατήσουμε αυτή την όμορφη φράση της Άννας Φρανκ: «Υπάρχει ομορφιά ακόμα και μέσα στη δυστυχία»

"Αγαπητέ Σιάτλ, αργά ή γρήγορα θα χαθεί το είδος των λευκών"

Πρώτο κείμενο στη Νεοελληνική Λογοτεχνία της Β Γυμνασίου το "Ένα παλιό μήνυμα για το σύγχρονο κόσμο", στο οποίο ο Ινδιάνος Σιάτλ προβλέπει τις ολέθριες συνέπειες από την καταστροφή του πλανήτη μας. Οι μαθητές του Β2 και Β5 έγραψαν γράμματα -απαντήσεις στον Ινδιάνο αρχηγό στα οποια -δυστυχώς- επιβεβαιώνουν τις δυσοίωνες προβλέψεις του. Παράλληλα, εμπνεόμενοι από το κείμενο, ζωγράφισαν , παρουσίασαν power point και αναζήτησαν στο διαδίκτυο εικόνες που απεικονίζουν όσα περιγράφει ο Σιάτλ στην απάντηση του.

Αξιότιμε Ινδιάνε Σιάτλ,

Διαβάζοντας την επιστολή σας προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ , σας απαντώ με μια δική μου επιστολή που αναφέρεται στην καταστροφή που έχει προκαλέσει ο λευκός στη δική μου εποχή.

Μετά από τόσα χρόνια, τίποτε δεν έγινε από τις υποσχέσεις των λευκών. Η γη της κόκκινης φυλής έχει σχεδόν ισοπεδωθεί και έχει μεταμορφωθεί σε θάλαμο καυσαερίων. Ζώα σκοτώνονται άδικα καθημερινά, και πουλιούνται για να κερδίσει ο λευκός όλο και περισσότερα λεφτά. Συνέχεια κυνηγαέι το χρήμα, ποτέ δεν είναι αρκετό γι αυτόν. Οι υπόλοιπες φυλές κόκκινων έχουν βρει κρυψώνες που αργά ή γρήγορα θα αποκαλυφθούν. Πάντως κέρδος δεν έχουν οι λευκοί. Αργά ή γρήγορα θα χαθεί το είδος τους.

Αυτά είχα να σας πω.

Αναστασία Ζήβα, Β2

 

Ηλέκτρα Σακελλάρη, Β5

Αγαπητέ κύριε Σιάτλ,

Ονομάζομαι Κλεομένης Καρτέρης. Σας γράφω αυτή την επιστολή γιατί διαβασα την απάντηση που στείλατε στον πρόεδρο των ΗΠΑ, Φραγκλίνο Πηρς. Πιστεύω ότι τα λόγια σας βγήκαν αληθινά.

Ο άνθρωπος δε νοιάζεται για τη φύση και τα ζώα. Το μόνο που τον νοιάζει είναι να κερδίσει χρήματα. Για να το κάνει αυτό καίει τα δάση , με αποτέλεσμα τα ζώα να μην έχουν βιότοπο να ζήσουν και πεθαίνουν. Στη θέση τους χτίζονται εργοστάσια και τσιμεντένιες πολιτείες. Μολύνει τα νερά των θαλασσών, ποταμών, και ο αέρας που αναπνέουμε έχει γίνει επικίνδυνος. Όχι απλά δε σέβεται τίποτα, αλλά πιστεύει ότι τα πάντα του ανήκουν και δε σκέφτεται τι κόσμο θα αφήσει στα παιδιά του.

Ελπίζω τα λόγια σου να τα ακούσουν και οι σημερινοί άνθρωποι και να αλλάξουν τρόπο σκέψης.

Κλεομένης Καρτέρης, Β2

Αρχηγέ Σιάτλ,

Καταρχάς ονομάζομαι Διονύσης και ζω στην Ελλάδα. Η χρονιά είναι το 2017 και σας στέλνω αυτή την επιστολή , έτσι ώστε να επιβεβαιώσω τις προβλέψεις σας, τις οποίες αναφέρετε στη δική σας επιστολή προς τον Αμερικανό πρόεδρο, Φραγκλίνο Πήρς.

Αρχικά, όπως αναφέρατε , τεράστιες εκτάσεις δασών αποψιλώθηκαν από εμάς τους λευκούς , και μαζί με αυτές και διάφορα οικοσυστήματα. Για να φανταστείτε , έχουμε φτάσει να αποκαλούμε ένα μέρος που κάποτε ήταν δάσος – τον Αμαζόνιο- έρημο. Αυτό τώρα συνδέεται άμεσα με την εξάλειψη ολόκληρων ειδών ζώων, ως αποτέλεσμα της καταστροφής οικοσυστημάτων, λαθραίου κυνηγιού και φυσικά κλιματικών αλλαγών, όπως το φαινόμενο του θερμοκηπίου καθώς και της τρύπας του όζοντος, τα οποία προκλήθηκαν από εμάς.

Επιπλέον, όπως πάλι προβλέψατε, σήμερα υπάρχουν ελάχιστες αγνές περιοχές με άγρια ζωή. Λόγω της καταστροφής των δασών, της εκτεταμένης μόλυνσης και της επέκτασης των λευκών σε μέρη που θα έπρεπε να υπάρχουν δάση με πυκνή βλάστηση ή απέραντοι κάμποι, είναι χτισμένες γιγαντιαίες πόλεις. Αυτό με φέρνει σε ένα άλλο πρόβλημα της σημερινής εποχής επιβεβαιώνοντας ότι στις μεγαλουπόλεις των λευκών σήμερα δεν υπάρχει ούτε μια ήσυχη γωνιά, ούτε ένα ίχνος πρασίνου. Αντιθέτως, συνωστισμός, ρύπανση ήχου και αέρα, αμάξια, λεωφορεία, σκουπιδότοποι κ.α. Εγώ προσωπικά που μένω σε νησί δεν γνωρίζω πώς ακριβώς είναι η καθημερινή ζωή σε τέτοιες πόλεις και ούτε θέλω.

Τέλος, ένα τεράστιο πρόβλημα , το οποίο δεν αναφέρατε ξεκάθαρα, αλλά συνδέεται με ό,τι άλλο προβλέψατε είναι η μόλυνση. Εργοστάσια, και μέσα μεταφοράς εκλύουν βλαβερότατα αέρια για το περιβάλλον. Επίσης, πετρελαιοκηλίδες και σκουπίδια σε θάλασσες και ποτάμια μολύνουν τα ύδατα, την ατμόσφαιρα και το έδαφος. Κλείνοντας, όπως ακριβώς προβλέψατε, μολύνοντας το περιβάλλον , ό,τι κάνουμε επιστρέφει πίσω σε μας, οπότε εμείς είμαστε οι χαμένοι. Όμως δεν υπάρχει πρόοδος και τα προβλήματα μόνο μεγαλώνουν.

Βλέπετε λοιπόν αρχηγέ Σιάτλ, ότι η παράκληση σας να μείνει η γη αγνή , απλά παραλήφθηκε –για κακή μας τύχη…

Διονύσης Καραβίτης, Β2

 

Μαρία Ηλιοπούλου, Β2

Αγαπητέ Σιάτλ, διάβασα το γράμμα σου προς τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και σου γράφω για να σου περιγράψω τον σημερινό κόσμο και να σου πω πόσο δίκιο είχες για τις προβλέψεις σου.

Εμείς οι λευκοί καταστρέφουμε τα βουνά και ξεγυμνώνουμε τα δάση για να χρίσουμε πολιτείες και να βάλουμε σύρματα τηλεφώνου που με το βουητό τους φέρνουν αναταραχή στα ζώα. Επίσης έχουμε μολύνει τον αέρα με τα καυσαέρια και τα χημικά. Οι θάλασσες , οι ακτές και οι αμμουδιές έχουν μολυνθεί και αυτές από τα σκουπίδια και τις πετρελαιοκηλίδες.

Κόβουμε ασυνείδητα τα δέντρα για να κάνουμε χαρτί, κάνουμε υπεραλίευση με αποτέλεσμα πολλά είδη ψαριών να κινδυνεύουν να εξαφανιστούν και τέλος σκοτώνουμε τα ζώα για να περάσει η ώρα μας παρά γιατί έχουμε έλλειψη τροφής.

Τελικά, αγαπητέ Σιάτλ ο λευκός έχει μεγάλη πλεονεξία και μπορεί να καταστρέψει τη γη και να αφήσει πίσω του μια ερημιά…..

Σπύρος Πάτρης, Β5

 

Αναστασία Ζήβα, Β2

Προς Ινδιάνο Σιάτλ

Τελικά, ποιος θα το λεγε ότι οι προβλέψεις σας θα έβγαιναν αληθινές στο μέλλον!

Είχατε απόλυτο δίκιο. Στις μέρες μου οι άνθρωποι μέρα με τη μέρα καταστρέφουν όλο και περισσότερο την «υγεία» της γης. Καθημερινά πετάνε σκουπίδια σε ακτές και θάλασσες, καίνε την κατοικία των ζώων, τα δάση, προς δικό τους όφελος, μερικά είδη από τα ζώα κινδυνεύουν να εξαφανιστούν, πολεμάνε μεταξύ τους με σκοπό να κατακτήσουν πλούτη και εδάφη. … Μερικοί άνθρωποι  έχουν φτάσει σε σημείο να μη σέβονται τίποτα. Αυτό είναι απαίσιο.. Σε λίγα χρόνια , με την πορεία που ακολουθούμε, θα καταστρέψουμε τελείως αυτόν τον τόπο. Μακάρι αν μπορούσε κάποιος να τους βάλει μυαλό. Όσο μεγαλώνω , τόσο πιο πολύ απογοητεύομαι…

Ειρήνη Παππούλη, Β5

10+1 βιβλία για το καλοκαίρι!

Γίνεται καλοκαίρι χωρίς βιβλία; Όχι βέβαια! Ιδού λοιπόν μερικές προτάσεις για βιβλιόφιλους όλων των ηλικιών!

"Το κοκάλινο σπουργίτι", Ζάνα Φρέιλον 

εκδόσεις Ψυχογιός, σελ. 304

«Είθε να μας φέρνεις πάντα τύχη και να μας προστατεύεις και είθε να οδηγείς τις ψυχές μας στην ελευθερία».

Ο Σούμπι είναι πρόσφυγας. Αυτή είναι η ιστορία του, η ιστορία εκατομμυρίων..

Η συγγραφέας Ζάνα Φρέιλον γεννήθηκε στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, αλλά έζησε τα παιδικά της χρόνια στο Σαν Φρανσίσκο. Εχει σπουδάσει Ιστορία και Παιδαγωγικά κι έχει εργαστεί ως δασκάλα σε δημοτικά σχολεία. Η παγκόσμια προσφυγική κρίση την οδήγησε να γράψει «Το Κοκάλινο Σπουργίτι», θέλοντας να μιλήσει για όλους αυτούς τους ανθρώπους πίσω από τους στατιστικούς πίνακες και να φανερώσει την πραγματικότητα που βιώνουν στα κέντρα κράτησης - με την ελπίδα οι μελλοντικές γενιές να διαχειριστούν με καλύτερο τρόπο τόσο δύσκολα θέματα όπως αυτό. «Το Κοκάλινο Σπουργίτι», που κυκλοφορεί σε 9 χώρες, ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Guardian Children’s Book Prize 2016 και έχει προταθεί για το CILIP Carnegie Medal 2017. Η Ζάνα Φρέιλον έχει γράψει κι άλλα βιβλία για παιδιά. 

ΘΩΜΑΣ Q.BIT  

Ταξιδιώτης στο κάτοπτο του χρόνου , Β. Ηλιόπουλος

εκδόσεις Πατάκη, σελ.264

Ο Θωμάς, μαθητής στο λύκειο, παίζει όλη μέρα στον υπολογιστή του και κυκλοφορεί στο διαδίκτυο με "ταχύτητες κβάντων". Να γιατί όλοι τον φωνάζουν Θωμά Q. Bit. 

Όταν προκαλεί, χακάροντας τη μεγαλύτερη εταιρεία ηλεκτρονικών παιχνιδιών, ούτε ο ίδιος δεν μπορεί να φανταστεί σε τι περιπέτειες μπλέκει.
Ταξιδεύει στην Ιστορία, στο κάτοπτρο του χρόνου, και βρίσκεται πίσω στο 1944 να αντιστέκεται στους Ναζί. Ταξίδι στο παρελθόν ή εξελιγμένη εικονική πραγματικότητα; 
Ό, τι κι αν είναι, τον φέρνει αντιμέτωπο με τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής αλλά και με τον ίδιο τον θάνατο. Τον γεμίζει εμπειρίες που κανένας άλλος νέος της γενιάς του δεν έχει. Κι όταν γυρίζει στο σήμερα κι όλοι τον αποτρέπουν από το να ψάξει τι ήταν αυτό που έζησε, τον κυνηγούν οι αμφιβολίες. Θα καταφέρει να ξαναγυρίσει στον τόπο και στον χρόνο που τον άλλαξε; Μπορεί να ταξιδεύει στο παρελθόν ή στο μέλλον; Ποιες αποκαλύψεις τον περιμένουν εκεί; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια κριτική για το βιβλίο εδώ. 

Χρονικό ενός τελευταίου καλοκαιριού, Yasmine El Rashidi  

Μτφρ. Μαρία Αγγελίδου
εκδόσεις Κριτική
Σελ. 184

Κάιρο, 1984, ένα ζεστό καλοκαίρι. Ένα μικρό κορίτσι μεγαλώνει στην οικογενειακή έπαυλη. Παράπονό της η απουσία του Πατέρα και η αποστασιοποιημένη αυστηρότητα της Μητέρας. Οι μέρες της περνούν στη σιωπή: κοιτάζει τον ήρεμο Νείλο από το παράθυρό της, παρακολουθεί χωρίς ήχο τα τρία μη απαγορευμένα κανάλια, πλάθει με τη φαντασία της τις ζωές των άλλων.
Η Yasmine El Rashidi αποτυπώνει την εντελώς ρευστή πραγματικότητα που ζει ως κορίτσι, ως έφηβη, ως γυναίκα. Ισορροπώντας μεταξύ επιβίωσης και συνενοχής, διηγείται την πορεία μιας γενιάς που μεγάλωσε στη σιωπή και συγχρόνως το πρόσφατο ταραγμένο πολιτικό σκηνικό της γειτονικής Αιγύπτου.

Προδημοσίευση του βιβλίου εδώ. 

Εικόνες της μεγάλης σου αγάπης , Wolfgang Herrndorf

Μετάφραση: Απόστολος Στραγαλινός
Κριτική
152 σελ

Πρωταγωνίστρια η δεκατετράχρονη Ίζα. Παραμονεύει στον κήπο του ιδρύματος. Η σιδερένια πύλη ανοίγει. Ένα φορτηγό περνάει. Η κατάλληλη ευκαιρία για απόδραση. Το ταξίδι της αρχίζει. Το ξυπόλυτο κορίτσι στη διαδρομή του συναντά ανθρώπους κάθε είδους –έναν μαουνιέρη, πιθανότατα ληστή τράπεζας, έναν εργάτη που ξέχασε το όνομα της πρώτης του αγάπης, έναν παλαβό νταλικέρη, μια λεσβία οργανωμένη στους οικολόγους– πριν συναντήσει το απίθανο δίδυμο Τσικ και Μάικ, τους ήρωες του μυθιστορήματος Βερολίνο, γεια που μεταφράστηκε σε 25 γλώσσες και μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη από τον Φατίχ Ακίν.

Το βιβλίο Εικόνες της μεγάλης σου αγάπης γράφτηκε υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες λόγω της προχωρημένης αρρώστιας του συγγραφέα, Βόλφγκανγκ Χέρντορφ. Ωστόσο, παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, ο Χέρντορφ δούλεψε μέχρι τέλους για την έκδοσή του.
Ο αναγνώστης ξαναβρίσκει τη φρεσκάδα της γραφής, το χιούμορ και την ανατρεπτική διάθεση που τόσο αγαπήθηκαν από το κοινό.(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Διπλό χτύπημα, Λυχναρά Λίνα

Εκδόσεις Πατάκη

Έτος: 2017

Σελίδες 230

Μαθητές από όλη την Ελλάδα πρόκειται να λάβουν µέρος στο Φεστιβάλ Μαθητικού Θεάτρου που πραγµατοποιείται σε ένα νησί του Αιγαίου. Κάποιοι από αυτούς θα βρεθούν σε κίνδυνο, αφού µια ρατσιστική οργάνωση προετοιµάζει ένα διπλό χτύπηµα µε στόχο τους ίδιους και την καθηγήτριά τους. Τα παιδιά θα παρουσιάσουν τον "Έµπορο της Βενετίας" του Σαίξπηρ. Στο έργο αυτό, ο βασικός ήρωας σχεδιάζει το δικό του ύπουλο χτύπηµα, κάτι που οι σύγχρονοι εγκληµατίες σκοπεύουν να εκµεταλλευτούν στο έπακρο. Ο αστυνόµος Μίλτος Ζαφείρης θα πρέπει να λύσει τα µυστήρια και να βρει τους πραγµατικούς ενόχους, πριν να είναι αργά για τα παιδιά και την καθηγήτριά τους.

Σταργκερλ, Τζέρι Σπινέλλι

Εκδόσεις Πατάκη, σελίδες 220

Η Στάργκερλ είναι μαγευτική σαν τον ουρανό της ερήμου, παράξενη σαν τον αρουραίο της, μυστηριώδης σαν το όνομά της.Από τη μέρα που εμφανίστηκε στο ήσυχο Λύκειο Μάικα μέσα σε μια έκρηξη χρωμάτων και ήχων, σε όλο το σχολείο ακούγεται ένα και μόνο μουρμουρητό: «Στάργκερλ, Στάργκερλ…».

Η Στάργκερλ κλέβει την καρδιά του Λίο Μπόρλοκ με ένα της μόνο χαμόγελο και βάζει φωτιά στο ομαδικό πνεύμα του σχολείου με μία μόνο ζητωκραυγή. Οι μαθητές του Λυκείου Μάικα τη λατρεύουν. Στην αρχή.Λίγο καιρό μετά στρέφονται εναντίον της και την αποκλείουν εξαιτίας των όσων την κάνουν διαφορετική.

Ο βραβευμένος Τζέρρυ Σπινέλλι υφαίνει μια γεμάτη ένταση και συναίσθημα ιστορία γύρω από τους κινδύνους του να είναι κανείς δημοφιλής αλλά και γύρω από την έκσταση και την έμπνευση που χαρίζει η πρώτη αγάπη. Ένας ύμνοςστον αντικομφορμισμό που θα ενθουσιάσει με την ειλικρίνειά του, θα συγκινήσει με το συναίσθημα που διακινεί και, κυρίως, θα μετακινήσει τους αναγνώστες.

Οι υπόλοιποι απλώς ζούμε εδώ, Πάτρικ Νες,

Εκδόσεις Πατάκης, σελ. 350

ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ όλοι εκλεκτοί
Τι γίνεται αν δεν είσαι ίντι παιδί, από αυτά που αποκρούουν ζόμπι ή ό, τι, τέλος πάντων, είναι αυτή η καινούρια φάση με τα γαλάζια φώτα και τους θανάτους;
Τι γίνεται αν είσαι σαν τον Μάικυ;
Ο οποίος το μόνο που θέλει είναι να αποφοιτήσει προτού κάποιος ανατινάξει το σχολείο. Πάλι.
Κάποιες φορές πρέπει απλώς να βρεις με ποιον τρόπο ακόμα και μια συνηθισμένη ζωή μπορεί τελικά να είναι ασυνήθιστη.
Από τον δημοφιλή και βραβευμένο συγγραφέα του μυθιστορήματος "Το τέρας έρχεται", ένα τολμηρό, αστείο και διορατικό μυθιστόρημα για τις πολλές διαφορετικές εκδοχές του ξεχωριστού. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Απ τον αέρα πιο ελαφριά, Φεδερίκο Ζανμερ

Εκδόσεις Όπερα, σελ. 248

"Κάτσε στο σκέπασμα της τουαλέτας. Αν θέλεις. Δε σε πιέζω. Αλλά μου φαίνεται πως θα 'σαι πιο άνετα καθισμένος στο σκέπασμα της τουαλέτας. Παίρνω κι εγώ μια καρέκλα και τη βάζω μπροστά στην πόρτα.
Θα σου αφηγηθώ κάτι.
Μη κλαψουρίζεις. Δε θα σου κάνει καλό, ούτε θα κερδίσεις τίποτα. Άσε που κινδυνεύεις να σου ανέβει η πίεση. Σ' τ' ορκίζομαι. Εμένα μου 'χει συμβεί.
Θα σου αφηγηθώ κάτι που θέλω πολύ να σ' το αφηγηθώ.
Σε παρακαλώ. Μη μου το χαλάς τώρα. Σταμάτα να μιλάς, ηρέμησε, μη βαράς την πόρτα σαν χαζός κι άκουσέ με ήσυχα ήσυχα - δε θα πάθεις τίποτα αν μ' ακούσεις.
Θα σ' αρέσει - ξέρω τι σου λέω.
Πάντα κάτι μαθαίνεις απ' τους γέρους. Το ξέρω πως εσείς, κι εννοώ τους νέους, δε συμφωνείτε, λέτε πως τίποτα δεν μπορείτε να μάθετε από μια γριά σαν εμένα. Ενενήντα τριών είμαι. Πάω στα ενενήντα τέσσερα. Πολλά, ε;"
Η υπερβολική αυτοπεποίθηση και η εφηβική απρονοησία καταδικάζουν έναν δεκατετράχρονο ληστή σε μια αναπάντεχη κάθειρξη. Η μοναχική υπέργηρη γυναίκα την οποία επιχειρεί να ληστέψει, τον κλειδώνει στο μπάνιο και στρογγυλοκάθεται μιλώντας του έξω από την πόρτα. Η τιμωρία του: να μετατραπεί στον ιδανικό (και τραγικό) ακροατή, που θ' ακούσει θέλοντας και μη ολόκληρη την ιστορία μιας μακράς ζωής που οδεύει προς το τέλος της.
Ιλαρό και δραματικό μαζί, λαμπερό και ερεβώδες, το "Απ' τον αέρα πιο ελαφριά" είναι ένα λογοτεχνικό κατόρθωμα. Ένα μυθιστόρημα που -σαν γνήσιο θρίλερ- κρατάει τον αναγνώστη σε αγωνία ως την τελευταία σελίδα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο κύριος Ιμπραήμ και τα άνθη του Κορανίου, Έρικ Εμάνουελ Σμιτ

Εκδόσεις Όπερα, σελ. 88

Περίληψη:
«Α όχι, Μομό! Βγες από τον αυτοκινητόδρομο! Αυτοκινητόδρομος σημαίνει: Περάστε, περάστε, δεν έχει τίποτα να δείτε. Είναι για τους χαζούς που θέλουν να πάνε γρήγορα από το ένα σημείο στο άλλο. Εμείς δεν κάνουμε γεωμετρία· ταξιδεύουμε. Βρες μου ωραίες δημοσιές που δείχνουν ό,τι αξίζει να δει κανείς.» «Πώς φαίνεται ότι δεν οδηγείτε εσείς, κύριε Ιμπραήμ...» «Για να σου πω, Μομό! Αν δεν θες να δεις, πάρε το αεροπλάνο όπως όλος ο κόσμος.» «Το μέρος εδώ είναι φτωχό, κύριε Ιμπραήμ;» «Ναι· είναι η Αλβανία.» «Κι εδώ;» «Σταμάτα το αυτοκίνητο. Μύρισε. Τι μυρίζεις; Μυρίζει ευτυχία: είμαστε στην Ελλάδα. Οι άνθρωποι δεν τρέχουν πέρα-δώθε, μες στο χασομέρι τους μας κοιτάζουν να περνάμε, αναπνέουν βαθιά. Βλέπεις, Μομό, εγώ θα 'χω περάσει όλη μου τη ζωή δουλεύοντας, αλλά δουλεύοντας αργά, με το πάσο μου- ούτε πολλά λεφτά μ' ένοιαζε να κάνω, ούτε να 'ρχονται ουρές οι πελάτες. Αυτό είναι το μυστικό της ευτυχίας: η βραδύτητα. Τι θες να κάνεις όταν μεγαλώσεις;» «Δεν ξέρω, κύριε Ιμπραήμ. Ή μάλλον ξέρω: Εισαγωγές-εξαγωγές.»

Κάντε κάτι επιτέλους, Ελένη Ρουφάνη

Εκδόσεις Κέδρος, σελ. 184

«Μου χρωστάς», της λέει αργότερα ο Φοίβος μέσα απ’ τα δόντια καθώς ανεβαίνουνε τις σκάλες, «απαιτώ να μου δώσεις εξηγήσεις. Με ποιον γύρναγες και προτιμάς να νομίζουν ότι ήσουνα στην πορεία; Ελπίζω να παίρνεις προφυλάξεις…»
Μια σφυριχτή κατραπακιά τον κάνει να σταματήσεις – για μια μόνο στιγμή. 
«Αν έχει μπλέξει με τίποτα ναρκωτικά δε θέλω να σε ξέρω», ψιθυρίζει στο αυτί της αδελφής του και χώνεται στο δωμάτιό του, προτού εκείνη προλάβει να αντιδράσει. 
Τα παράθυρα στην απέναντι πολυκατοικία είναι όλα κλειστά. Με το φόβο απλωμένο σαν σεντόνι πάνω απ’ την πόλη, η Αλίκη νιώθει ασφυξία. Αυτομάτως το κεφάλι της παίρνει τη στάση στην οποία κάθε φορά σταβολαιμιάζει, για ν’ αντικρίσει ένα κομμάτι ουρανό. Έχει μέρες να σκεφτεί τον Κωνσταντίνο…

Στη σημερινή Αθήνα, οι ήρωες παλεύουν με το τέλος της εφηβείας και με την κατάρα που βαραίνει την εποχή τους. Από το κέντρο της πόλης μέχρι της άκρη του σύμπαντος, ταξιδεύουν σ’ έναν κόσμο όπου τα πάντα αναποδογυρίζουν. Συνωμοσίες, καβγάδες, επικίνδυνες ενέδρες και φαντασιώσεις ζωντανεύουν σε μια διαρκή σύγκρουση με την ταραγμένη κοινωνική πραγματικότητα και με τις αποτυχημένες συμβάσεις της. Όχι, δε θα φοβηθούν, θα γελάσουν με τους αγέλαστους, θα τραγουδήσουν, θα ερωτευτούν, θα αγωνιστούν για τα όνειρά τους και θα το αλλάξουν το γκρίζο τοπίο του πλανήτη.

Λόγια δηλητήριο, Μάιτε Καράνθα

Εκδόσεις Κέδρος, σελ. 280

Καμιά φορά η αλήθεια βρίσκεται κρυμμένη στο σκοτάδι και, για να έρθει στο φως, αρκεί μια χαραμάδα...

Η δεκαπεντάχρονη Μπάρμπαρα Μολίνα εξαφανίζεται από το σπίτι της. Η αστυνομία αρχικά θεωρεί πως το έσκασε, αλλά ένα τηλεφώνημα της κοπέλας στη μητέρα της αλλάζει τα δεδομένα. Είναι η τελευταία φορά που έρχεται σε επαφή με τους δικούς της. Ύστερα από αυτό δεν υπάρχουν νέα της και όλοι τη θεωρούν νεκρή.

Όμως η Μπάρμπαρα είναι ζωντανή. Το ίδιο και το τρομερό της μυστικό.

Τέσσερα χρόνια αργότερα το μυστήριο της εξαφάνισής της παραμένει άλυτο. Ώσπου ένα νέο τηλεφώνημα έρχεται να ανατρέψει τη ζωή όλων: μιας μητέρας που έχει χάσει την ελπίδα πως θα ξαναδεί την κόρη της, ενός αστυνομικού που ετοιμάζεται να συνταξιοδοτηθεί, μιας κοπέλας που πρόδωσε την καλύτερή της φίλη…

Μια ιστορία γεμάτη μυστικά, ψέματα και παραπλανητικά στοιχεία, μια συγκλονιστική αφήγηση που αποκαλύπτει την υποκρισία της σύγχρονης κοινωνίας.