Parasite - Όταν συσσωρεύεται η οργή και η κοινωνική αδικία...

 

Την Κυριακή 18 Ιανουαρίου παρακολουθήσαμε με τα παιδιά της Κινηματογραφικής Λέσχης την ταινία Parasite. Η ταινία , άρεσε στα παιδιά και όπως μας είπαν  δεν είχαν δει ποτέ κάποια παρόμοια. Και μάλιστα αρκετοί την σκέφτονταν και την επόμενη μέρα.

 Το Parasite, που θριάμβευσε στο φετινό Φεστιβάλ Καννών και κέρδισε μόλις τα Όσκαρ σκηνοθεσίας, Καλύτερης ταινίας και σεναρίου, είναι η ιστορία μιας άπορης τετραμελούς οικογένειας που μπαίνει με ψέματα σε ένα πλουσιόσπιτο, υπηρετώντας σε ισάριθμα οικιακά πόστα ένα ανδρόγυνο και τον ανήλικο γιο τους. Ο μπαμπάς οδηγεί, η μητέρα μαγειρεύει, ο γιος διδάσκει και η κόρη ψυχαναλύει. Κανονικές παραδουλεύτρες, που μάλιστα αναρωτιούνται αν η ευγενική συμπεριφορά των προϊσταμένων τους οφείλεται στον πλούτο που διαθέτουν ή αν τα πολλά χρήματα έρχονται σε αυτούς που φέρονται σωστά!

 Τα οικονομικώς άνετα αφεντικά τούς πιστεύουν με ευγνωμοσύνη. Οι προηγούμενοι «υπηρέτες» εκδιώκονται με δόλο και διαβολή, στημένη με τέτοιον τρόπο ώστε να μη γίνεται ορατή η αντικατάστασή τους από τους δαιμόνιους doppelgängers.

Ωστόσο, ο ένοικος του μυστικού υπογείου της έπαυλης δυναμιτίζει το κόλπο και οι φτωχοδιάβολοι, που δεν παριστάνουν ακριβώς κάποιους άλλους αλλά δεν έχουν διαφορετικό τρόπο να βρουν εργασία, τα βρίσκουν σκούρα από τη μία στιγμή στην άλλη – όσο αβίαστη είναι η εισβολή τους, τόσο άτσαλη και αιματοβαμμένη γίνεται η ηρωική τους έξοδος από την πολυτελή παγίδα που έστησαν μόνοι τους.

Ακολουθούν οι απαντήσεις των παιδιών στο σχετικό ερωτηματολόγιο.

Ποια οικογένεια θεωρείτε πιο ευτυχισμένη και αγαπημένη: των πλούσιων ή των φτωχών και γιατί;

Στο Parasite, η φτωχή οικογένεια δείχνει περισσότερη αγάπη και δεσμό, παρότι ζει δύσκολα, ενώ η πλούσια έχει άνεση αλλά πιο επιφανειακές σχέσεις.

Των φτωχών διότι ο κύριος του έκανε αγγλικά σκέφτηκε την οικογένεια του και έτσι έγινε όλο αυτό και το πως συνεργάστηκαν εναντίον των άλλων φτωχών

Των φτωχών γιατί ήταν όντως οικογένεια παρά τις δυσκολίες του

Των φτωχών διότι είναι πιο δεμένοι και απέδειξαν ότι θα έκαναν ο ένας για τον άλλο τα πάντα

ποιο ευτυχισμένη θεωρω πως ηταν η οικογένεια των φτωχων διοτι φαινεται να εχουν καλυτερες σχεσεις μεταξυ τους και να δρουν ολοι μαζι για το καλο της οικογένειας τους σε αντίθεση με την οικογένεια των πλουσίων

η φτωχή καθώς φαίνονται να είναι πιο δεμένη και αγαπημένη παρόλο που έχουν τα προβλήματα τους

Θεωρώ ότι παρόλο που το έκαναν με τελείως λάθος τρόπο , η φτωχή οικογένεια θέλοντας να εξασφαλίσουν κάποια πράγματα ο ένας για τον άλλο, βγήκαν εκτός ορίων όμως ο πραγματικός λόγος ήταν για να δείξουν την αγαπη τους ο ένας για τον άλλο

Των πλούσιων γιατί είχαν χρήματα

Πλουσιους

Των φτωχών γιατί παρόλο που περνούσαν τόσα, ετρεφαν τεράστια αγάπη ο ένας για τον άλλο και θα έκαναν τα πάντα για την οικογένεια τους, σε αντίθεση με τους πλούσιους όπου ο άνδρας δίστασε να πει πως αγαπάει τη γυναίκα του

Των πλούσιων γιατί ήταν καλύτερα οικονομικά και δεν είχαν δυσκολίες.

Η οικογένεια των φτωχών είναι πιο ευτυχισμένη αν και εγκληματίες παρέμεναν ενωμένοι για να αντεπεξέλθουν

Η οικογένεια των φτωχών γιατί είναι πιο ανθρώπινη και παλεύει να επιβιώσει. Παρότι κάνουν λάθη, καταλαβαίνουμε γιατί το κάνουν, σε αντίθεση με την οικογένεια των πλουσίων που ζει πιο άνετα. Επίσης παρά που δεν έχουν λεφτά, έχουν ο ένας τον άλλον.

Των πλουσίων γιατί δεν χρειαζόντουσαν να περάσουν όσα περνούσαν οι φτωχοί

Των πλουσίων επειδή τουλάχιστον ήταν καλοί μαζί

Των φτωχών γιατί ήταν πολύ κοντά και προσπαθούσαν να βοηθήσουν ο ένας τον αλλον

Των φτωχών γιατί φαίνεται ότι είναι πιο δεμένοι

Θεωρώ πως και οι δύο οικογένειες είχαν προβλήματα αλλά η ποιο αγαπημένη πιστεύω πως ήταν των πλουσίων. Λόγο των χρημάτων που διέθεταν δεν χρειάστηκε να έρθουν σε θέση να πουν ψέματα για το ποιοι είναι , αλλά αντίθετα ζούσαν όλοι μαζί χαρούμενοι

Τον πλούσιων γιατί δεν είχαν κανένα πρόβλημα και ούτε κανένα παράπονο

Δεν θεωρώ καμία από τις δύο οικογένειες ευτυχισμένες αφού και οι δύο είχαν προβλήματα αλλά αν έπρεπε να διαλέξω θα έλεγα την οικογένεια των πλουσίων γιατί δεν τους έλειπε τίποτα από τη ζωή

Φτωχών αφού φαίνεται ότι θα κάνουν τα πάντα ο ένας για τον άλλον με κάθε κόστος.

Των πλούσιων γιατί έχουν την δύναμη των χρημάτων

Των φτωχών, καθώς παρά τις δυσκολίες τους, ήταν ενωμένοι και αγαπημένοι, ενώ τα μέρη της πλούσιας οικογένειας σπάνια έβλεπαν ο ένας τον άλλον και δεν μπορούσαν να αναπτύξουν στενές σχέσεις, όσο κι αν προσπαθούσαν

Των πλουσίων γιατί απλά απολάμβαναν την ζωή χωρίς ανησυχίες για το πως θα βρουν να φάνε αύριο

κανένα διότι και οι δύο οικογένειες είχαν θέματα αρκετά και κανείς τους δεν ήταν ευτυχισμένοι

Των φτωχών γιατί περνάνε περισσότερο χρόνο μαζί και η μιζέρια φέρνει τους ανθρώπους κοντά

Θεωρώ ότι και οι δύο οικογένειες είχαν προβλήματα, αλλά πιο ευτυχισμένη πιστεύω πως ήταν οι πλούσιοι αφού με τα λεφτά είχαν αρκετά πράγματα τα οποία οι φτωχοί δεν μπορούσαν να έχουν.

Πιο ευτυχισμένη οικογένεια θεωρώ αυτή των πλουσίων, διότι μέσα από την ταινία φάνηκε πως δεν τους έλειπε τίποτα και οι γονείς ήθελαν το καλο των παιδιών τους.

Των πλούσιων γιατί ήταν στον δικο τους κόσμο

Των πλουσίων διότι οι φτωχοί πάντα θα έχουν έγνοια τα λεφτά και δε θα μπορέσουν ποτέ να είναι ικανοποιημένοι με τη κατάσταση που βρίσκονται

Αγαπημένη θεωρώ είναι και οι δύο με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο. Παρόλα αυτά δεν θα έλεγα πως και οι δύο οικογένειες είναι ευτυχισμένες. Η φτωχή οικογένεια βιώνει δύσκολες συνθήκες ζωής που τους αναγκάζει να γίνουν «απατεώνες» ξεγελώντας τους πλούσιους ώστε να καλύψουν τις ανάγκες τους. Δεν υπάρχουν στοιχεία ευτυχίας.

Η οικογένεια που ήταν πιο ευτυχισμένη και αγαπημένη ήταν η πλούσια καθώς είχαν την οικονομική δυνατότητα να κάνουν ο,τι θέλουν χωρίς άγχος ενώ οι φτωχοί προσποιούνταν και έκαναν ανήθικα πράγματα επειδή ήταν κουρασμένοι δυσαρεστημένοι και απελπισμένοι για χρήματα ώστε να φτιάξουν τη ζωή τους

Των φτωχών διότι ακόμη και ότι πέρασαν ο ένας εξακολούθησε να είναι δίπλα με τον άλλον

 

 

Γιατί η οικογένεια Κιμ στήνει με δόλιο τρόπο την απομάκρυνση των άλλων εργαζομένων; Είναι κακοί άνθρωποι; ή κάτι άλλο τους ωθεί να το κάνουν;

Η οικογένεια Κιμ δεν δρα από κακία, αλλά από ανάγκη και φόβο για την επιβίωση, μέσα σε ένα άδικο κοινωνικό σύστημα.

Αναγκάζονται να το κάνουν διότι είναι πολύ χάλια οικονομικά και αυτό τους αναγκάζει

Τους ώθησε η φτωχιά

Όχι λόγω της ανάγκης να ζήσουν και να επιβιώσουν

δεν ειναι κακοί ανθρωποι απλα βρισκονταν σε αναγκη για χρηματα και ο τροπος με τον οποίο θα μπορούσαν να τα αποκτήσουν ηταν απομακρύνοντας τους αλλους εργαζόμενους ωστε να παρουν την δουλειά τους

δεν ειναι κακοί άνθρωποι αλλά ο μόνος λόγος που απομακρύνουν τους άλλους εργαζόμενους είναι για να βελτιώσουν την ζωή τους και αυτό που τους οδηγεί να το κάνουν είναι η φτώχεια

Ζουν μόνο με στερήσεις η ζωή που για ένα μικρό χρονικό διάστημα ήταν συνολικά, αν και ψεύτικη τους γέμιζε, ψυχικά, σωματικά

Είναι καλή άνθρωποι απλά χρειαζόντουσαν χρήματα

Ζητούν επιβίωση

Το έκαναν για να έχουν μια εργασία με καλό μισθό και να βοηθηθεί η οικογένεια τους οικονομικά, δεν είναι κακοί άνθρωποι απλά είχαν μεγάλη ανάγκη για τα χρήματα.

Η οικογένεια Κιμ δεν είναι απλώς «κακοί άνθρωποι», αλλά ωθείται από τη φτώχεια και την ανάγκη για επιβίωση, σε ένα σύστημα που δεν τους αφήνει άλλες ευκαιρίες.

Δεν είναι κακοί άνθρωποι αλλά η φτώχεια μπορεί να μας κάνει να φερόμαστε σαν κακοί ώστε να καλύψουμε τις ανάγκες μας

Γιατί θέλουν τα λεφτά που τους δίνει η πλούσια οικογένεια να πάνε όλα στην οικογένεια Κιμ και όχι στην άλλη οικογένεια

Θέλουν μόνο το καλό τους και δεν σκέφτονται τους άλλους

Λόγο οικονομικών για να μπορούν να ζήσουν

Δεν ηταν κακοι ανρθωποι απλα ειχαν αναγκη τα λεφτα

Επειδη δεν είχαν φαγητό να φάνε και χρειαζόντουσαν την δουλειά

Ο Κιμ και η οικογένεια του ζούσαν σε άθλιες συνθήκες και αυτό τους οδήγησε να πουν ψέματα για αυτό που είναι και να διώξουν τους άλλους εργαζόμενους με σκοπό να πάρουν χρήματα

Το κάνουν γιατί ήθελαν και αυτοί να ζήσουν μια χαλαρή ζωή

Πιστεύω ότι δεν είναι κακοί άνθρωποι αλλά επειδή χρειάζονταν τα λεφτά σκέφτηκαν αυτό το σχέδιο έτσι ώστε να πάρουν κάποια επιπλέον χρήματα

Τους ωθεί η φτώχεια να το κάνουν αφού θέλουν με έξυπνο και πονηρό τρόπο να βγάλουν λεφτά.

Δεν είναι κακοί άνθρωποι απλώς κοιτάνε την δική τους επιβίωση λόγω της φτώχειας

Δεν είναι κακοί άνθρωποι. Είναι απλά μέλη μιας φτωχής οικογένειας που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα

Τους ωθεί να το κάνουν

Δεν είναι κακοί άνθρωποι, απλά θέλουν να εξασφαλίσουν θέσεις εργασίας για όλα τα μέλη της οικογένειας

Δεν ήταν κακοί άνθρωποι απλώς είχαν ανάγκη τα χρήματα οπότε αυτό τους ωθούσε σε αυτές τις πράξεις

Η οικογένεια Κιμ απομάκρυνε τους άλλους εργαζόμενους κυρίως από ανάγκη για χρήματα. Αν και δεν ήταν ηθικό, ήταν η μόνη λύση να βγάλουν χρήματα και να ζήσουν μια καλύτερη ζωή, αν και στην τελική είχε συνέπειες.

Όχι δεν είναι κακοί άνθρωποι απλά κοιτούν το συμφέρον τους και θέλουν να βγάλουν όσο περισσότερα χρήματα μπορούν για να ζήσουν καλυτερα

Αυτό το θεώρησα ανόητο. Μεν το έκαναν για να βγάλουν λεφτά,αλλά από την άλλη είχαν μπλεχτεί μέσα στα ψέματα.

Δεν είναι κακοί άνθρωποι κάτι άλλο τους ωθεί να το κάνουν και αυτό είναι το συμφέρον τους. Ώστε να έχουν μια πιο πολυτελές ζωή με περισσότερη άνεση κάνουν σχέδια να δουλέψει όλη η οικογένεια σε ένα σπίτι πλούσιων ώστε να πληρώνονται καλά.

Παρόλο που δεν ήταν ηθικό αυτό που έκαναν θεωρούσαν ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να επιβιώσουν και να ζήσουν μια καλύτερη ζωή. Η φτώχεια και η εξαθλίωση τους ώθησε να το κάνουν

Η φτώχεια των ώθησε σε αυτόν τον δρόμο και όχι η κακιά …η φτώχεια σε άλλους τους ωθεί σε πιο επικίνδυνα και παράνομα πράγματα

 

"Οι πλούσιοι είναι ευγενικοί γιατί έχουν χρήματα. Και εγώ θα ήμουν ευγενική, αν είχα χρήματα" : υποστηρίζει η σύζυγος τους Κιμ. Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; 

Συμφωνώ

Συμφωνώ: όταν κάποιος έχει χρήματα, η ζωή είναι πιο εύκολη και έτσι είναι πιο εύκολο να είναι ευγενικός.

Και συμφωνώ και δεν συμφωνώ διότι δεν καθορίζουν πάντα τα λεφτά τους ανθρώπους δηλαδή και ένας φτωχός άνθρωπος είναι ευγενικός

Συμφωνώ καθώς οι πλούσιοι δεν έχουν λόγο να ζηλεύουν αν δεν τους προβληματίζει τίποτα και συνεπώς να είναι αγενείς

Συμφωνώ με αυτήν την άποψη.

συμφωνώ διοτι οπως και η ιδια η ταινία απέδειξε τα χρηματα αλλάζουν τον άνθρωπο και πολλες φορες γίνονται ολη του η προσωπικότητα

Διαφωνώ καθώς η ευγένεια δεν εξαρτάται από το χρήμα

Πιστευω ναι , το χρήμα μπορεί να λύσει πολλά πρόβληματα και να κάνει την ζωή κάποιου πολύ πιο ευχάριστη και εύκολη όμως αν δεν υπάρχει αγάπη τίποτα δεν μπορεί να την αντικαταστήσει

Συμφωνώ καθώς οι πλούσιοι δεν έχουν άγχος

Συμφωνώ καθώς αν έχεις χρήματα είναι ευκολότερο να νοιάζεσαι με πράξεις για τους γύρω σου καθώς δεν θα στερηθεις κάτι από αγαθά υλικά μιας και υπάρχουν ατέλειωτοι πόροι.

Συμφωνώ, γιατί τα χρήματα προσφέρουν ασφάλεια και άνεση, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να μην ζουν με πίεση και να μπορούν ευκολότερα να φέρονται ευγενικά.

Διαφωνώ γιατί πρέπει να είσαι ευγενικός και χωρίς χρώματα αρκεί να είσαι ο εαυτός σου

Συμφωνώ

Διαφωνώ καθώς το χρήμα δεν έχει να κάνει με αυτό

Διαφωνώ οι περισσότεροι πλούσιοι είναι ξινοι

Συμφωνω

Πιστεύω πως τα χρήματα φέρνουν χαρά και ευχαριστήσει αρκεί να τα χρησιμοποιούμε για καλό σκοπό και να μην γινόμαστε σπάταλοι .

Δεν συμφωνώ απόλυτα γιατί δεν είναι όλοι οι πλούσιοι ευγενικοί. Επίσης οι περισσότεροι είναι δυστυχισμένοι συνήθως όμως η σύζυγος τους Κιμ νομίζω ότι το πιστεύει αυτό γιατί από τους πλούσιους δεν λείπει τίποτα από τη ζωή και εχουν λόγο να είναι ευτυχισμένοι και ευγενικοί

Συμφωνώ. Τα χρήματα μπορούν να καλύψουν πολλές ανάγκες ακόμα και την ευτυχία. Οταν ζεις μια οικονομικά άνετη ζωή όλα γύρω σου είναι ευκαιρίες και εύκολο να τα αποκτήσεις.

Συμφωνώ. Οι φτωχοί άνθρωποι συνήθως είναι πιο «άγριοι» και αγενείς, καθώς κουβαλάνε πολλά προβλήματα, το βασικότερο από αυτά να είναι η φτώχεια

Δεν συμφωνώ παρόλο που οι περισσότεροι συμφωνούν με αυτό και το κατανοώ αλλά δεν έχει καμία σημασία το χρήμα

Συμφωνώ,γιατί οι πλούσιοι δεν αναγκάζονται να υποφέρουν καθημερινά και να μην έχουν ούτε τα βασικά να ζήσουν

Διαφωνώ διότι θεωρώ πως υπάρχουν και πλούσιοι οι οποίοι δεν είναι ευγενικοί

Δεν συμφωνώ τοσο με την άποψη της συζύγου του Κιμ. Το να είσαι ευγενικός απέναντι σε κάποιον αρκετές φορές δεν σχετίζεται με τα χρήματα, αλλά με τον χαρακτήρα του και το οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο έχει μεγαλώσει κάποιος.

Όχι δεν συμφωνώ. Τα χρήματα μόνο δεν μπορούν να φέρουν την ευγένεια.

Συμφωνώ αν και κάποιες φορές βλέπουμε το αντίθετο στη πραγματικότητα γιατί πολλές φορές ισχύει: πλούτος= εγωισμός

Εν μέρη συμφωνώ. Οι φτωχοί σίγουρα μπορούν να είναι ευγενικοί και ας ζουν δύσκολα όπως και οι πλούσιοι μπορούν να είναι αγενές και κακοί όσο και εύκολη αν είναι η ζωή τους. Παρόλα αυτά συμφωνώ διότι είναι πιο εύκολο να είσαι ευγενικός αν η ζωή σου «φέρετε ωραία».

Από τη μια οι πλούσιοι άνθρωποι καθώς ζουν άνετα χωρίς να τους λείπει κάτι οπότε θεωρούνται ευτυχισμένοι με αποτέλεσμα να είναι ευγενικοί, απο την άλλη ακριβώς επειδή έχουν χρήματα μπορεί να βλέπουν υποτιμητικά τους άλλους και να είναι αγενείς

Διαφωνώ …δεν χρειάζονται τα χρήματα για να είσαι ευγενικός αρκεί να έχεις μεγαλώσει με τρόπους και δεν εννοώ μόνο από το σχολείο γιατί συνήθως οι φτωχοί δεν πάνε εννοώ οι γονείς σου να σου μάθουν τρόπους

 

Ποιος ήταν ο λόγος που ο Κιμ καταλήγει να γίνει δολοφόνος στο τέλος;

Ο Κιμ γίνεται δολοφόνος από οργή και απόγνωση λόγω της φτώχειας και της αδικίας που ζει.

Γιατί ο μπαμπά της πλούσιας οικογένειας κράταγε συνέχεια την μύτη του και αυτό του θυμίζει από που ειναι

Νευρίασε από την ασέβεια του πλούσιου πατέρα

Γίνεται δολοφόνος διότι ο πλούσιος δεν σταματούσε να πιάνει την μύτη του και να του θυμίζει τι είδους άνθρωπος είναι.

ο κιμ κατέληξε δολοφόνος στο τελος λογω του οτι ο αλλος του υπενθυμιζε συνεχως πως μυριζε περιεργα κλείνοντας την μυτη του γεγονος που του θυμιζε την φτώχεια στην οποια ζουσε εκεινος και η οικογένεια του

επειδή ο πλούσιος άντρας κρατούσε συνέχεια την μύτη του γιατί μύριζε άσχημα ο κιμ και στο τέλος τον κοιτούσε με μίσος έτσι δεν άντεξε άλλο και τον σκότωσε

Ο πλούσιος επιδεικτικά έδειχνε ότι τον ενοχλούσε η μυρωδιά του κ Κιμ , έτσι κάποια στιγμή θεωρώ πως δεν άντεχε άλλο , ίσως σκέφτηκε ότι λόγω της ζωής τέτοιων ανθρώπων, οι άλλοι , σαν τον Κιμ ζουνε μια ζωή που ουσιαστικά δεν μπορεί να ζήσει κάποιος

Γιατί του την έσπασε που ακούμπησε την μύτη του

Να πάρει εκδίκηση

Ο θυμός του προς τον πλούσιο που εξέφραζε αηδία κάθε φορά που πλησίαζε έναν φτωχό τον έφερε στο άκρο και ξέσπασε, καθώς σκεφτόταν όσα περνάει η οικογένεια του.

Ο Κιμ καταλήγει δολοφόνος επειδή συσσωρεύεται μέσα του η ταπείνωση, η οργή και η κοινωνική αδικία, που εκρήγνυνται στη στιγμή της απόλυτης πίεσης.

Κατέληξε δολοφόνος ο Κιμ γιατί ο πλούσιος τον κορόιδευε συνεχώς για την μυρωδιά του ακόμα και πίσω από την πλάτη του και ο Κιμ ένιωθε άσχημα για την κατάσταση που βρισκόταν

Ο Κιμ σκοτώνει γιατί έχει μαζέψει πολύ θυμό και νιώθει πως τον υποτιμούν, και στο τέλος δεν αντέχει άλλο.

Είχε κουραστεί να τον κοιτάνε λες και είναι σκουπίδι

Κουρασμένος από τους πλούσιους π κρατήτανε την μύτη τους όταν περνάει γτ δεν ξέρουν καν πως είναι ν μην μπορείς ν πλυθείς να αλλάξεις λοξό οικονομίας

Γιατι δεν αντεξε τις αντιδρασεις του πλουσιου που ολοι την ωρα κραταγε την μυτη του

Γιατί νευρίασε με τον τρόπο του πλούσιου προς στους φτοχους

Ο λόγος που οδήγησε τον Κιμ να σκοτώσει τον άντρα αφορά την μυρωδιά του. Λόγο των άθλιων συνθηκών που ζούσαν ( το σπίτι στο υπόγειο ) ο Κιμ είχε μια άσχημη μυρωδιά. Ο άντρας όταν περνούσε δίπλα του έκλεινε την μύτη του και αυτό εξόργισε τον Κιμ με συνέπεια να τον σκοτώσει

Ο λόγος ήταν επειδή δεν άντεχε άλλο οι πλούσιοι να λένε ότι έχουν μια περίεργη μυρωδιά διότι αυτό θύμιζε του Κιμ την πραγματικά ότι ήταν φτωχοί

Πιστεύω ότι ο Κιμ σκότωσε τον πλούσιο στο τέλος γιατί συνέχεια έπιανε την μύτη του από την άσχημη μυρωδιά που είχαν ο Κιμ και ο άνθρωπος που ζούσε στο υπόγειο, διότι ήταν «φτωχοι». Ετσι ο Κιμ νευρίασε με τον πλούσιο γιατί αυτό γινόταν συχνά και αποφάσισε να τον σκοτώσει

Ο Κιμ αποφασίζει να σκοτώσει τον πλούσιο αφού οι αντιδράσεις του ήταν απαράδεκτες και τον πείραζε το πραγματικό.

Δολοφόνησε το πλούσιο αφεντικό του γιατί του υποδείκνυε με προσβλητικό τρόπο συνεχώς ότι μυρίζει άσχημα περνώντας μας το μήνυμα τγσ κατάστασης ανάμεσα σε έναν φτωχό και έναν πλούσιο άνδρα .

Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας ο μπαμπάς της πλούσιας οικογένειας υπενθύμιζε έμμεσα ( πιάνοντας τη μύτη του, πράγμα που δείχνει ότι ο Κιμ είχε κάποια δυσοσμία) στον Κιμ την κοινωνική του τάξη, πράγμα που τον οδήγησε στη δολοφονία, καθώς αποτελούσε γι αυτόν ένα πολύ μεγάλο κόμπλεξ

Γιατί δεν αντέχει άλλο την αγένεια προς τους φτωχούς

Το μίσος που είχε γιατί να ήταν έτσι η ζωή του

Ο θυμός του τον οδήγησε στον φόνο, εφόσον οι πλούσιοι συνέχεια ανέφεραν την δυσμενές μυρωδιά που κουβαλούσε η οικογένεια του.

Ο Κιμ καταλήγει να γίνει δολοφόνος διότι προσβλήθηκε από την κίνηση του αφεντικού του που έκλεισε την μύτη του

Ο Κιμ στο τέλος της ταινίας φαίνεται να μην ανέχεται άλλο την στάση του πλούσιου απέναντι σε αυτόν, έτσι τον μαχαιρώνει, διότι έκανε συχνά σχόλια για την μυρωδιά του.

Ο Κιμ κατέληξε να γίνει δολοφόνος στο τέλος της ταινίας γιατί βρισκόταν σε πολύ κρίσιμη ψυχολογική κατάσταση και ήθελε κάπως να λήξει τις επαφές του με τον παρκ

Έγινε δολοφόνος διότι ο άντρας της πλούσιας οικογένειας του θύμιζε συνέχεια τη μυρωδιά του Κιμ,δηλαδή από πού κατάγεται και έρχεται πραγματικά

Λόγο τις αγένειας των πλούσιων. Έλεγε συνεχώς πως ο Κιμ μύριζε άσχημα και συνεχώς έκλεινε την μύτη του μέχρι και σε κρίσιμες καταστάσεις όπως πχ όταν έπιασε τα κλειδιά όσο πάλευαν με τον δολοφόνο οι άλλοι. Αυτές οι πράξεις που έκανε ο πλούσιες έδειχναν σε πόσο διαφορετικό κόσμο ζουν οι πλούσιοι απο τους φτωχούς και το πως δεν υπάρχει καμία ενσυναίσθησης. Οι πλούσιοι δεν θα μπορούσαν ποτέ να καταλάβουν τους φτωχούς.

Ο κιμ δεν άντεχε να νιώθει κατώτερος και ότι τον υποτιμάνε επειδή δεν βρισκόταν σε κακή οικονομική κατάσταση και αφού ο πλούσιος άντρας συνέχεια έκλεινε τη μύτη του υπονοούσε ότι δε μυρίζει ωραία πράγμα το όπιο του θύμιζε συνέχεια τη κατάσταση του και τον γέμιζε με οργή αφού ούτε αυτός ήταν ικανοποιημένος με την ποιότητα της ζωής του για αυτό καταλήγει να γίνεται δολοφόνος

Ο λόγος ήταν πως παρόλο όλα αυτά που έγιναν εκείνη την στιγμή ο πατέρας από την οικογένεια των πλουσίων έκλεισε πάλι την μύτη του με αυτόν τον τρόπο ο κιμ νευρίασε καθώς τον είχε σχολιάσει προηγουμένως και γιατί μέσα σε όλο αυτό το κακό αυτός έκλεισε την μύτη του οπότε ο κιμ νευρίασε και έκανε αυτό που έκανε

 

 

 

 

 

"Η ορχήστρα του αδερφού μου" - (Η οικογένεια που θα χτίσεις εσύ για σένα είναι διαλεγμένη από εσένα)

 

Πρώτη Κυριακή του 2026 και με τα παιδιά της Κινηματογραφικής Λέσχης παρακολουθήσαμε την ταινία του Εμανουέλ Κουρκόλ (Emmanuel Courcol) Η Ορχήστρα Του Αδερφού Μου (En Fanfare – The Marching Band). Η γαλλική παραγωγή έκανε πρεμιέρα στο επίσημο πρόγραμμα Cannes Premiere του Φεστιβάλ Καννών και ήταν υποψήφια για 7 Βραβεία Σεζάρ (Καλύτερης Ταινίας, Σεναρίου, Ερμηνείας και για τους τρεις  πρωταγωνιστές, Μοντάζ και Ήχου).

Υπόθεση:

Ο Τιμπό (Μπενζαμέν Λαβέρν της Comédie Française) είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος διευθυντής ορχήστρας. Όταν έρχεται αντιμέτωπος με ένα πρόβλημα υγείας, ανακαλύπτει ότι είναι υιοθετημένος και έχει έναν μικρότερο αδερφό στην επαρχία, τον Τζίμι (Πιέρ Λοτέν – Ένας Θρίαμβος), ο οποίος εργάζεται στο εστιατόριο ενός σχολείου και παίζει τρομπόνι στην τοπική φιλαρμονική ορχήστρα που αποτελεί το καμάρι και την ελπίδα μιας εργατικής κοινότητας που απειλείται από την ανεργία. Οι δυο τους δεν φαίνεται να έχουν πολλά κοινά εκτός από την αγάπη τους για τη μουσική, αλλά όταν ο Τιμπό αντιλαμβάνεται το εξαιρετικό ταλέντο του αδερφού του, αποφασίζει να διορθώσει τις αδικίες του πεπρωμένου και να τον βοηθήσει να αναπτύξει τα ταλέντα του.

 

Οι δύο ήρωες αποφασίζουν να αναπληρώσουν τον χαμένο χρόνο μιας ολόκληρης ζωής που δεν έζησαν μαζί, αλλά και να ενώσουν δύο διαφορετικούς κόσμους και δύο διαφορετικές τάξεις και μέσω της μουσικής έρχονται κοντά.  

Τα παιδιά είπαν:

Τελικά οι οικογενειακές σχέσεις χτίζονται (όπως αυτή των δύο αδερφών)ή επιβάλλονται εξαιτίας της συγγενειας; Ποια είναι η δική σας γνώμη

Οχι δεν χρειαζεται να εχεις καποια συγγενεια με τον αλλον απλα να θελεις να τον γνωρισεις και μετα ολα φτιαχνονται

Πιστεύω πως χτίζονται. Πολλά αδέρφια δεν είναι κοντά μεταξύ τους χωρίς λόγο,δε χρειάζεται κάποιος να έχει τσακωθεί με κάποιον για να έχουν κακές σχέσεις. Θεωρώ γενικά πως η κάθε σχέση χτίζεται με χρονο

Πιστεύω είναι κάτι που διαμορφώνεται με την πάροδο του χρόνου και εξαρτάται από των χαρακτήρα του καθενός, γενικά ομως επηρεάζεται σε τεράστιο βαθμό από το οικογενειακό περιβάλλον αφού είναι αυτό από το οποίο "δημιουργήθηκε" αυτή η σχέση

Οι οικογενειακές σχέσεις χτίζονται. Μπορεί οι γονείς σου να είναι εκεί από την ώρα που γεννήθηκες αλλά αυτό δεν σημαίνει πως έχετε καλές σχέσεις μεταξύ σας. Ενας ανθρωπος χρειάζεται σεβασμό, υποστήριξη και αγάπη, κάτι που κάποιοι γονείς δυστυχώς δεν δείχνουν.

Η δική μου άποψη είναι ότι χτίζονται.

Οι οικογενειακές σχέσεις χτίζονται, ανεξάρτητα από την συγγένεια γιατί οι οικογενειακές σχέσεις δεν βασίζονται πάνω στο αίμα αλλά στην σχέση που καλλιεργούμαι με το άλλο άτομο

Οι οικογενειακές σχέσεις δεν επιβάλλονται μόνο από τη συγγένεια, αλλά χτίζονται με χρόνο και κοινές εμπειρίες

Οι οικογενειακές σχέσεις χτίζονται μεταξύ συγγενών όπως είδαμε και στην ταινία.

η γνωμη μου ειναι οτι πρεπει να χτίζονται τετοιου ειδους σχεσης ειναι πολυ σημαντικό να ενδιαφέρεσαι και να νοιαζεσαι για τον αλλον δεν χρειάζεται να επιβάλλεται τιποτα λογο συγγενειας

Χτίζονται η αγάπη μετράει πιο πολύ από ότι το αληθινό dna

Εγώ πιστεύω πως χτίζονται,όπως τα αδέλφια που δεν είχαν στην αρχη μια καλή οικογενειακή σχέση,απλά ότι επειδή είναι αδέλφια πρέπει να φέρεται ο ένας τον άλλον σαν αδέλφια,αλλά προς το τέλος της ταινίας που μας έδειξε τον Τζίμι να κλαίει για τον αδερφό του τότε καταλαβαίνουμε ότι είχε χτιστεί μια συγγένεια μεταξύ τους

Μέσα από την ταινία, καταλαβαίνουμε πως οι οικογενειακές σχέσεις χτίζονται τις περισσότερες φορές

Θεωρώ ότι οι οικογενειακές σχέσεις Χτίζονται

Πιστεύω ότι χτίζονται

Σίγουρα χτίζονται οι οικογενειακές σχέσεις με τον καιρό

Χτίζονται σε ότι ηλικία και να είναι κάποιος

πιστεύω ότι οι οικογενειακές σχέσεις χτίζονται

Η οικογένεια σου τυχαίνει. Αλλά η οικογένεια που θα χτίσεις εσύ για σένα είναι διαλεγμένη από εσένα

Οι οικογενειακές σχέσεις χτίζονται όπως αυτή των δυο αδερφών

Ναι πιστευω πως χτιζονται καθως αλοτε μπορει να ειμαστε πιο κοντα με τα αδερφια μας κ αλοτε οχι για διαφορους λογους

Χτίζονται

δεν πίστευα πως οι οικογένειακες σχέσεις επιβάλλονται εξαιτίας της οικογένειας.Αντιθετως,χτίζονται οπως φαινεται και στην ταινια , αν τα δυο αυτα ατομα ειναι πρόθυμα

Οι οικογενειακές σχέσεις χτίζονται όπως όλες τις άλλες, και βέβαια δεν θα έχεις καλή σχέση με τα ίδια άτομα της οικογενείας σου εάν δεν σου αποδείξει πως αξίζει. Η συγγένεια δεν λέει πολλά

Σίγουρα πολλές φορές επιβάλλονται εξαιτίας της συγγένειας αλλά έως ένα σημείο μετά είναι στο χέρι του καθενός αν θα τις χτίσει ή αν θα της αφήσει ως έχουν

"Το μουσείο των αποξηραμένων συναισθημάτων " Θ. Κούκιας - Πρώτη συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης για το 2026!

 

Την Κυριακή 11 Ιανουαρίου τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης συναντήθηκαν στη βιβλιοθήκη του 2^ου ΓΕΛ Κω και αφού έκοψαν τη βασιλόπιτά τους  συζήτησαν για το βιβλίο του Θοδωρή Κούκια: «Το μουσείο των αποξηραμένων συναισθημάτων».  Το φλουρί έπεσε στην Καμέλα και ήταν μια δωροεπιταγή 50 ευρώ για αγορές βιβλίων από το βιβλιοπωλείο Έκφραση.

 Η Ελένη μίλησε πρώτη για το βιβλίο – ήταν και ανυπόμονη! Το βιβλίο είχε πολύ χιούμορ και η ίδια ταυτίστηκε με τη Νεφέλη που καταπιέζει τα συναισθήματά της και αλλάζει θέμα κάθε φορά που πρέπει να τα αποφύγει , να έρθει αντιμέτωπή μαζί τους. Έτσι φαίνεται αδιάφορη και απαθής- ενώ δεν είναι. Συγκινήθηκε από τη στήριξη που πρόσφερε η Αντέλα στη Νεφέλη- που ρεζίλεψε τον Ίμπιζα μπροστά σε όλα τα παιδιά του σχολείου. Επίσης ξεχώρισε τη σκηνή που όλο το σχολείο φωνάζει πως είναι ο Κανένας , αποκαλύπτοντας επιτέλους την απαράδεκτη στάση του συμμαθητή τους. Η στάση του διευθυντή και των καθηγητών ήταν  απαράδεκτη , αφού εξαιτίας των συναλλαγών που είχαν εκτός σχολείου, υποστήριζαν συγκεκριμένα άτομα εντός σχολείου. Τα παιδιά ήταν ρεαλιστικοί χαρακτήρες , θα μπορούσαν αν είναι στο σχολείο μας. Επίσης αναφέρθηκε στη συζήτηση της Λίνας, της μητέρας της Νεφέλης, με την κουτσομπόλα γειτόνισσα και εξήρε τη στάση της, το ότι δεν επέτρεψε στη γυναίκα αυτή να επηρεάσει τη δική της σκέψη. Α! Και θεώρησε αχρείαστο να φιλήσει τον Ιωνά η Νεφέλη στο τέλος!

Ο Κώστας διάβασε απνευστί το βιβλίο μέσα σε δύο ημέρες και ξεχώρισε τον Ίωνα ως προσωπικότητα: ήταν ένα άτομο που φερόταν αυθόρμητα κάνοντας ό,τι του ερχόταν στο μυαλό, χωρίς να υπάρχει φίλτρο στις σκέψεις του. Εκνευρίστηκε με το διευθυντή και τη στάση του απέναντι στα περιστατικά της βίας , καθώς έβαζε το προσωπικό του συμφέρον πάνω από το συμφέρον των μαθητών του σχολείου. Ένιωσε ότι το έγραψε έφηβος – ειδικά στα σημεία που η Νεφέλη μετέφερε τις σκέψεις της μέσα από την Ταβούλα Ράσα.

Η Μαρία βρήκε πολύ όμορφη την ιστορία – η ίδια ταυτίστηκε με την Ταβούλα γιατί της άρεσε ο χαρακτήρας της: παρόλο που ήταν σε ένα περιβάλλον που την υποτιμούσε εκείνη συνέχισε να ονειρεύεται και δεν το έβαλε κάτω. Η αλληγορία με τα αναλώσιμα του γραφείου ήταν εξαιρετική.

Η Ροδία βρήκε πολύ ωραίο το βιβλίο και τα θέματα που αναδείκνυε: το διαζύγιο των δύο γονιών και ο τρόπος που στιγμάτισε τη ζωή της Νεφέλης, τις συνεχείς μετακομίσεις, την επανάσταση της Νεφέλης με το σύνθημα για το δολοφόνο της γατοικογένειας, το πώς η Νεφέλη σταδιακά έχανε τη χαρά της, το χαρακτήρα του Ίωνα (ξεχώρισε ως πολύ ιδιαίτερη τη μετατροπή των ονομάτων με βάση τον περιοδικό πίνακα, είχε πολλή πλάκα!). Οι ήρωες του βιβλίου θα μπορούσε να ήταν συμμαθητές της – ο Ίμπιζα που εκμεταλλευόταν τη δύναμη του πατέρα του, οι σκηνές μπούλιγκ, το περιστατικό της Πρωταπριλιάς – στο οποίο ο Ίωνας αποσυντονίστηκε- το τρακάρισμα της Νεφέλης. Και βέβαια της άρεσε ο τρόπος με τον οποίο στάθηκαν οι φίλοι της Νεφέλης στα προβλήματά της – ήταν δίπλα της και την ενδυνάμωναν.

Η Βάλια βρήκε πολύ ενδιαφέρον το βιβλίο , αν και είχε ανάμεικτα συναισθήματα για τους ήρωες: νεύρα για τους κακούς, συμπόνια για τους καλούς. Η στάση του διευθυντή ήταν απαράδεκτη και φερόταν πολύ άσχημα στους μαθητές.

Η Σμαραγδα βρήκε πολύ ενδιαφέρον το βιβλίο και όπως σχολίασε επιτέλους διαβάσαμε ένα βιβλίο που δεν αφήνει στη φαντασία μας το τέλος, αλλά μας το εξηγεί! Το βιβλίο της προκάλεσε έντονα συναισθήματα. Αναφέρθηκε στη συνάντηση της Νεφέλης με την ψυχολόγο και στη βελτίωση που παρουσίασε μετά από αυτή. Επιπλέον ξεχώρισε την κυρία Αγαθαγγέλου, την καθηγήτρια, που ασχολήθηκε ουσιαστικά με τη Νεφέλη – που της μίλησε, τη νοιάστηκε, πήγε στο διευθυντή και κατάγγειλε το περιστατικό βίας, έστειλε στο διαγωνισμό τα διηγήματά της. Φαίνεται ότι είναι καθηγήτρια με αληθινή αγάπη για τους μαθητές της σε αντίθεση με το διευθυντή του σχολείου. Από τις σκηνές που της άρεσαν περισσότερο ήταν η σκηνή με τον Ίωνα που έφερε τις πυγολαμπίδες στο σπίτι της Νεφέλης καθώς και τα κεφάλαια  με την ιστορία των αναλώσιμων – πολύ ευφυής η σύλληψη με τα ονόματα τους.

Και στη Χριστίνα το βιβλίο άρεσε πάρα πολύ – αν και αρχικά δεν είχε καταλάβει ότι η Ταβούλα Ράσα ήταν μια φωτοτυπία, ένα κομμάτι χαρτί. Η μεταφορά των σκέψεων και των συναισθημάτων της Νεφέλης στην Ταβούλα ήταν πολύ έξυπνη. Αλλά και οι άλλοι ήρωες ήταν πολύ ενδιαφέροντες: ο Ίωνας, που ήθελε το πρόγραμμά του, η Αντέλα , με το τσαγανό της , που δεν έχασε στιγμή την αυθεντικότητά της , που δεν την ενδιέφερε να γίνει ένα με το σύνολο. Η Νεφέλη ήταν ολοφάνερο για κάποιον που ξέρει τα σημάδια, ότι  είχε κατάθλιψη- μετά τη μετακόμιση του πατέρα και την αρχή του χαρακώματος της,  ήταν πιο έντονη αυτή.

Ο Χρήστος βρήκε ότι το βιβλίο και πολλά στοιχεία του είχαν αναφορές σε προηγούμενα χρόνια και όχι στο σήμερα- του θύμισε περασμένη δεκαετία γιατί υπήρχαν κάποιες παρωχημένες αναφορές. Θεώρησε ότι ο συγγραφέας προσπάθησε να δώσει ένα εφηβικό πνεύμα , αλλά ότι δεν ήταν πολύ επιτυχές. Ωστόσο ξεχώρισε και εκείνος τον Ίωνα –ίσως επειδή και ό ίδιος έχει ένα φίλο με αυτισμό-  και τη συμπεριφορά του. Επίσης βρήκε πολύ στερεοτυπική την παρουσίαση του μπούλι ήρωα , του Ίμπιζα- το πλούσιο παιδί που έχει δεχτεί κακοποίηση. Τέλος ο ίδιος ανάφερε πως λυπήθηκε τους θύτες, δεν τους μίσησε,  γιατί κανείς δεν ασχολείται με τα αίτια της συμπεριφοράς τους .

Η Καμέλα το περίμεν διαφορετικό αλλά τελικά ταυτίστηκε με τη Νεφέλη και τις σκέψεις της. Η ηρωίδα προσπαθούσε να κάνει τις επαναστάσεις της , να μην περνάει αδιάφορη, να δείξει την ταυτότητά της. Η ίδια μπόρεσε να την καταλάβει, αν κατανοήσει τις σκέψεις και τα συναισθήματά της.

Στο Μανώλη δεν άρεσε το βιβλίο, του φάνηκε πολύ ανούσιο. Είχε εκτενείς περιγραφές που τον κούρασαν αλλά και  αναφορές σε στερεοτυπικές συμπεριφορές που δεν τον έπεισαν.

Αποσπάσματα του βιβλίου που ξεχωρίσαμε:

Σελ. 13 : Όλοι κατά καιρούς κλεινόμαστε στη γλυκιά φυλακή του εαυτού μας και αρνούμαστε να ξεκουνήσουμε απ’ αυτή. Επειδή νιώθουμε ασφαλείς εκεί. Ή επειδή φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε τον αληθινό κόσμο.

 

Σελ. 47: Να ξέρετε παιδιά  ο άνθρωπος ό,τι δεν μπορεί να κατανοήσει το φοβάται και προσπαθώντας να το εξηγήσει, να το φέρει στα μέτρα του, είναι ικανός ακόμη και να το καταστρέψει..

 

Σελ. 235:Ο καθένας έχει το γκρίζο του καράβι και το άσπρο του νησί..

Σελ Μα ζεύει, μαζεύει ο άνθρωπος και κάποτε δεν αντέχει άλλο και ξεσπάει, είτε στους γύρω του είτε στον εαυτό του , έχει όρια η ανθρώπινη υπομονή , εξαντλείται και επανεμφανίζεται όταν εκείνος ηρεμήσει..

 

 

"Μαύρο νερό" Μ.Μακρόπουλος - Λέσχη Ανάγνωσης 2ου ΓΕΛ Κω

Συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης του 2^ου ΓΕΛ Κω στην εκπνοή του 2025 με το βιβλίο «Μαύρο νερό», του Μιχάλη Μακρόπουλου. Ένα βιβλίο με πολύ ιδιαίτερο θέμα που άγγιξε τα περισσότερα μέλη της ομάδας.

Πρώτος πήρε το λόγο ο Κώστας που είπε πως το βιβλίο του άρεσε : του άρεσε η περιγραφή της φυσικής ομορφιάς , του τοπίου και τον συγκίνησε ο ξεριζωμός των ανθρώπων από το χωριό τους .Επίσης τον άγγιξε το γεγονός πως ο πατέρας είχε αφοσιωθεί στον γιο του το Χριστόφορο και τον φρόντιζε με τρυφερότητα.

Η Νταριάνα βρήκε βαρύ και στενάχωρο το βιβλίο με σκληρές και ρεαλιστικές εικόνες της ζωής σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες. Οι κάτοικοι του χωριού είχαν καταδικαστεί να ζουν σε έναν τόπο μολυσμένο, καταραμένο αλλά δε ήθελαν να φύγουν ούτε να εγκαταλείψουν τους δικούς τους ανθρώπους – ζωντανούς και νεκρούς.

Η Κατερίνα βρήκε πολύ ενδιαφέρον το βιβλίο .Αναφερόταν σε αληθινά προβλήματα και ο συγγραφέας απέδωσε τα συναισθήματα των ηρώων πολύ ρεαλιστικά .Θλιβερή μεν η ιστορία, ενδιαφέρουσα δε.

Στην Παρασκευή αρχικά φάνηκε κουραστικό το βιβλίο αλλά μετά της τράβηξε το ενδιαφέρον. Οι λεπτομέρειες της αφήγησης ήταν καταθλιπτικές, αλλά παράλληλα ζωντάνευαν μια διαφορετική πραγματικότητα. Ο Χριστόφορος, παρά την αναπηρία του, ήταν ευγνώμων για όσα είχε παρόλο που αυτά ήταν πολύ λίγα. Ο πατέρας – Πατέρας με Π κεφαλαίο, αφού είχε πάρει τη θέση της μάνας- είχε πολύ μεγάλη ψυχική δύναμη – το να ασχολείται με τον ανάπηρο γιο του και να τον φροντίζει, να τον περιποιείται, να τον πηγαίνει βόλτες… Η περιγραφή της ζωής σε αυτό το χωριό τη γέμιζε γαλήνη, παρά τις δυσκολίες. Παράλληλα το βιβλίο την έβαλε σε σκέψεις – πώς είναι η ζωή σε έναν μικρό, απομονωμένο τόπο.

Και στη Μαρία Κ. άρεσε το βιβλίο, παρά το γεγονός πως περιείχε πολλές λεπτομέρειες. Τη βοήθησε να δει την πλευρά ενός φτωχού χωριού και μιας περιοχής που πλήττεται από ένα τεράστιο περιβαλλοντικό πρόβλημα.  Η περιγραφή των άλλων χαρακτήρων, των συγχωριανών, τη βοήθησε να καταλάβει καλύτερα την κατάσταση ενώ εντυπώθηκε στο μυαλό της η εικόνα τους να ψάχνουν τα άδεια σπίτια του χωριού για να βρουν πράγματα να επιζήσουν . Ο πατέρας ήταν ένας δυνατός χαρακτήρας, που αγαπούσε τον τόπο του και δεν ήθελε να ξεριζωθεί , ακριβώς όπως και ο Χριστόφορος. Της φάνηκε παρανοϊκός ο τρόπος της περιγραφής των φόνων , ενώ θεωρεί ότι το βιβλίο στο κλείσιμο του είναι αισιόδοξο.

Η Μαρία Σ. βρήκε το βιβλίο μια σκοτεινή νουβέλα που έχει να κάνει με την απώλεια αλλά και τις ενοχές και την προσπάθεια του ανθρώπου αν διαχειριστεί τις πληγές του. Η οικογένεια έχει βιώσει μια τραγική απώλεια, αυτή της μητέρας , που ήταν θύμα της περιβαλλοντικής καταστροφής . Η σιωπή μεταξύ των μελών λειτουργεί ως βάρος αλλά και ως ένας τρόπος να διαχειριστούν την απώλεια . Η ίδια δεν ένιωσε να ταυτίζεται με τους ήρωες , αλλά συγκινήθηκε πολύ με την περιγραφή αυτής της θλιβερής κατάστασης.

Ο Μανώλης καθώς διάβαζε το βιβλίο θεώρησε πως όλα πήγαιναν κατά διαβόλου μέχρι που εμφανίστηκε ο αντιπρόσωπος που τους πρότεινε να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και θεώρησε πως αυτό ήταν μια λάμψη ελπίδας γι αυτούς. Η ανατροπή που ακολούθησε τον αιφνιδίασε. Εκείνο που τον συγκίνησε στο βιβλίο ήταν το νοιάξιμο του ενός κατοίκου για τον άλλον – ειδικά στην περίπτωση του θανάτου και της κηδείας: πόσο φρόντισαν το νεκρό και τον περιποιήθηκαν. Αυτό δεν υπάρχει στις μεγάλες πόλεις, μόνο στις μικρές κοινωνίες νοιάζεται ο ένας για τον άλλον. Οι λίγοι κάτοικοι του χωριού ένιωθε πως έχαναν τον εαυτό τους , καθώς συνεχώς λιγόστευαν.

Η Σμαράγδα στάθηκε περισσότερο στο πώς ο πατέρας φρόντιζε τον ανάπηρο γιο του, το Χριστόφορο, πως του αγόραζε βιβλία και τον περιποιούνταν. Το βρήκε ήρεμο και γαλήνιο και ότι ξυπνά τη νοσταλγία για το παρελθόν . Οι κάτοικοι του χωριού, παρά το ότι ήταν λίγοι σε αριθμό ήταν δεμένοι μεταξύ τους σαν αδέρφια και , αν και δέχονταν ισχυρή πίεση να φύγουν από το χωριό, δεν τα παρατούσαν . Αισιόδοξο το τέλος του βιβλίου με το όνειρο του Χριστόφορου να υλοποιείται και να μένει ανοιχτή η εξέλιξη .

Στη Βαλεντίνα άρεσε πολύ το βιβλίο και το διάβασε πολύ γρήγορα. Ο πατέρας που είχε το ρόλο της μητέρας  και παρά το ότι δεν είχε πολλά χρήματα αγόρασε τα βιβλία για το γιο του ήταν ένας ήρωας πολύ ιδιαίτερος. Ξεχώρισε στο βιβλίο  τη σχέση με τους συγχωριανούς , τη συζήτηση στην εκκλησία στην οποία αποφάσισαν αν μη φύγουν , την πίεση που δέχονταν να φύγουν από τον τόπο κατοικίας τους και τη σταδιακή αποκοπή τους από την πόλη με το σταμάτημα του λεωφορείου, το ότι ο θάνατος θεωρείται ένα φυσιολογικό γεγονός στην εξέλιξη της ζωής και τον περίμεναν όλοι χωρίς φόβο. Το τέλος του βιβλίου όπου ο Χριστόφορος καβαλά το άλογο και η δήλωση της Σοφίας «Όσο κρατήσει..» αποτελούν τις φωτεινές στιγμές του βιβλίου.

Η Ροδία βρήκε βαρετό το βιβλίο, αν και διέκρινε την αξία του. Η στοργή που δείχνει ο πατέρας για το γιο του- τον πηγαίνει παντού χωρίς να διαμαρτύρεται, τον φροντίζει αδιάκοπα, του αγοράζει βιβλία- είναι αυτή που κάνει ιδιαίτερο το βιβλίο.

Στη Μειρά το βιβλίο άρεσε και δεν άρεσε καθώς δυσκολεύτηκε αρκετά να το διαβάσει (σ.σ είναι μόλις τέσσερα χρόνια στη χώρα). Την εντυπωσίασε ο πατέρας που είχε μπει στη θέση της μητέρας και προσπάθησε να βοηθήσει με κάθε τρόπο το παιδί του : φαγητό, ρούχα, βιβλία, βόλτες. Πολύ ρεαλιστική η παρουσίαση του χωριού όπως και η αντιμετώπιση του θανάτου. Τέλος μας είπε πως κατανοεί γιατί ο πατέρας δε θέλει να φύγει από το μέρος του , παρά το γεγονός πως ο πληθυσμός έχει μειωθεί και   δεν έχουν τρόπο να ζήσουν.

Στην Ερίσα το βιβλίο δεν άρεσε ιδιαίτερα. Ωστόσο τη συγκίνησε που ο πατέρας φρόντιζε το γιο του παρόλο που ήταν ανάπηρος και δεν τον εγκατέλειψε. Ο φόνος που λαμβάνει χώρα στην εξέλιξη δεν την παραξένεψε καθώς σε πολλά μικρά μέρη αποτελεί μέρος της κουλτούρας.

Και η Νιλ ήταν αναποφάσιστη για το αν της άρεσε το βιβλίο . Στη διάρκεια της ανάγνωσης ένιωσε θλίψη αλλά και αγωνία για την τύχη του γιου και του πατέρα καθώς κατανοεί πως ήταν πολύ δύσκολο να προσέχει ένα παιδί με αναπηρία.

Η Ιζαμπέλα δυσκολεύτηκε να το διαβάσει – της φάνηκε σα να διαβάζει αρχαία με τόνους και πνεύματα. Ωστόσο συγκινήθηκε από τη σχέση πατέρα – γιου.

Στη Χριστίνα το βιβλίο δεν άρεσε καθόλου. Ήταν το πιο  μακάβριο και σκοτεινό βιβλίο που έχει διαβάσει και πολύ καταθλιπτικό. Η μοναδική νότα αισιοδοξίας ήταν ότι ο Χριστόφορος καταφέρνει στο τέλος αν πραγματοποιήσει το όνειρό του που είναι εμπνευσμένο από το βιβλίο που διάβασε. Η στάση του πατέρα τη συγκίνησε όπως και η απόφαση του Χριστόφορου αν μη φύγει από το χωριό.

Στην Ελένη το βιβλίο δεν άρεσε γιατί η όλη εξέλιξη ήταν απότομη και σύντομη.

Η Βάλια μας είπε ότι αγάπησε το βιβλίο αυτό, ακριβώς επειδή είναι σκοτεινό. Το δέσιμο πατέρα-γιου , το ότι ο Χριστόφορος δε ζητούσε ποτέ τίποτε και ο πατέρας ήταν σταθερά στοργικός με το παιδί του, οι βόλτες στα εκκλησάκια, η βοήθεια που προσέφερε ο Κολτσει στον πατέρα ήταν οι σκηνές που ξεχώρισε.  

Στην Ιφιγένεια δεν άρεσε το βιβλίο αν και βρήκε πολύ καλή τη στάση του πατέρα : το ότι είχε μαζί του το παιδί, του διάβαζε, το έκανε βόλτες.

Αποσπάσματα που ξεχωρίσαμε:

 

Σελ. 13: Τα χέρια τους είχαν μια αφύσικη ακινησία. Ήταν βουβά χέρια που είχαν χάσει τη γλώσσα των νοημάτων , όπως είχαν χαθεί από τη λαλιά τους οι πιο πολλές λέξεις, γιατί ήταν άχρηστες και σε αχρησία. Αυτός όμως διέφερε γιατί είχε τον Χριστόφορο να μιλά και γιατί του Φόρη του άρεσαν τα βιβλία . Έτσι στο σπιτικό τους οι λέξεις παρέμεναν ζωντανές.

Σελ. 27: Το κορμί του ήταν ζωντανό, μα ο ίδιος είχε προ πολλού πεθάνει, και το σπίτι του ήταν το μνήμα του.

Σελ. 60 : Ο Πατέρας γερνούσε, το αγόρι ήταν καταδικασμένο να μείνει για πάντα βρέφος που μπουσούλαγε και δυσκολευόταν να κάνει την ανάγκη του χωρίς βοήθεια, όμως η Μητέρα θα ήταν για πάντα η νέα γυναίκα στη φωτογραφία.

Σελ. 71: Οι άγιοι δεν ήταν μακρινές παρουσίες πλέον, τώρα που δεν υπήρχαν άνθρωποι. Ήταν τόσο κοντινοί όσο και τα φαντάσματα των χωριανών στους άδειους πάγκους της εκκλησίας.