Δημιουργώντας τέχνη!

Στο πλαίσιο των εργασιών της Ιστορίας και την ενότητα για την τέχνη το 19ο αιώνα η Φατμά και η Γκιουλσεβημ  αντί έρευνας αποφάσισαν να δημιουργήσουν δικά τους έργα τέχνης μελετώντας τον Βαν Γκόγκ. Η Γκιουλσεβήμ έφτιαξε το δικό της λιβάδι με τις παπαρούνες  και η Φατμά την αμυγδαλιά! Τα κορίτσια έφεραν έτοιμους τους πίνακες και τους κρεμάσαμε στο Γ6!Μπράβο και στις δυο!

Αμυγδαλιά, Φατμά Χατζησουλειμάν

Λιβάδι με παπαρούνες, Γκιουλσεβημ Χατζησουλειμάν

Το χαμόγελο της Μόνα Λίζα

Την Κυριακή το απόγευμα , ημέρα της Γυναίκας, είδαμε την ταινία Το χαμόγελο της Μόνα Λίζα. Σε αυτή την ταινία πρωταγωνίστρια  είναι η Julia Roberts. Η ταινία διαδραματίζεται στη δεκαετία του '50 και η Τζούλια Ρόμπερτς υποδύεται  μια καθηγήτρια Τέχνης, η οποία προσλαμβάνεται στο κολλέγιο Γουέλσλι, ένα κολλέγιο θηλέων. Οι προσδοκίες της από τις μαθήτριες της είναι πολύ υψηλές, αλλά σύντομα απογοητεύεται, αφού ανακαλύπτει ότι τα κορίτσια πριν καν τελειώσουν το κολλέγιο παντρεύονται και δεν συνεχίζουν τις σπουδές τους δέσμιες των κοινωνικών αντιλήψεων που τις θέλουν καλές συζύγους και νοικοκυρές. Η διδασκαλία της και το ελεύθερο πνεύμα της έρχονται σε σύγκρουση με τις παραδοσιακές αρχές και αξίες και αμφισβητείται έντονα και από τις μαθήτριες της αλλά και από το σχολικό συμβούλιο.  Η ίδια αντιστέκεται και τελικά κερδίζει το σεβασμό αλλά και την αποδοχή . Ορισμένες δε από τις μαθήτριες της ανακαλύπτουν εξαιτίας της ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα στη ζωή πέρα από το γάμο, τη συζυγική ζωή και την τεκνοποίηση.

 Η ταινία θέτει πολλά ερωτήματα σχετικά με τις παραδεδομένες αξίες και τα στερεότυπα της κοινωνίας για το ρόλο της γυναίκας, αλλά παράλληλα μας παρουσιάζει και ένα διαφορετικό τρόπο διδασκαλίας. Μπορεί ένας εκπαιδευτικός να οδηγήσει στη γνώση τους μαθητές του , να τους βοηθήσει να αναπτύξουν ελεύθερη σκέψη και να χρησιμοποιήσουν το μυαλό και την κρίση τους; Κι αν ναι, με ποιο τρόπο θα το καταφέρει; Μένοντας στο σχολικό βιβλίο και διδάσκοντας τη δεδομένη ύλη ή δίνοντας τα ερεθίσματα στους μαθητές του να δημιουργήσουν, να σκεφτούν και να πράξουν βασισμένοι στις δικές τους δυνατότητες; Ακολουθούν οι κριτικές της Ξένιας Γεωργίου και της Αθηνάς Βαρθακούρη.

Αρχικά ο τίτλος της ταινίας δεν με συγκίνησε ιδιαίτερα, αλλά όσον αφορά την ταινία αποδείχθηκα πολύ λάθος! Ο ρόλος της πρωταγωνίστριας μπορεί να εκπνέει μια ταπεινότητα και ηρεμία στην αρχή, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένας χαρακτήρας που υποστηρίζει τις προσωπικές του απόψεις και τα πιστεύω του. Η ταινία διαδραματίζεται το 1953 όπου η θέση της γυναίκας είναι ακόμα υποβαθμισμένη στην κοινωνία. Επικρατούσε η αντίληψη ότι οι γυναίκες, αφού τελειώσουν το κολέγιο, θα πρέπει να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά. Δηλαδή ένα κορίτσι 20 χρονών θα πρέπει να «υπηρετεί» τον άντρα της και να κάνει όλες τις οικιακές δουλειές χωρίς να ασχολείται με κάτι άλλο σύμφωνα με τις τότε αντιλήψεις.

Χελόου? (Όπως λέει και η κ. Κεφαλά) Ποια κοπέλα θα ήθελε τη σήμερον ημέρα να δεσμευτεί από τα 20 όπου η ζωή δεν έχει καν ξεκινήσει καλά-καλά; Η ανατρεπτική καθηγήτρια όμως, ενθαρρύνει τις σπουδάστριες του κολεγίου να ακολουθήσουν την καριέρα που θέλουν οι ίδιες και όχι αυτή που τους επιβάλλεται. Η ταινία θέλει να δείξει ότι οι γυναίκες δέχονταν ρατσισμό και ήταν/είναι υποβαθμισμένες σε σχέση με τους άντρες.

Μπορεί τα τελευταία χρόνια να έχει αλλάξει προς το καλύτερο αυτή η κατάσταση με την ισότητα των 2 φύλων, ωστόσο, συνεχίζεται σε μικρότερο βαθμό. Νομίζω ότι αυτό που θέλει να μας διδάξει η ταινία είναι να διεκδικούμε τα θέλω μας, να πηγαίνουμε κόντρα στις αντιλήψεις της εποχής και να είμαστε πρωτοποριακοί, να πιστεύουμε στον εαυτό μας και να κυνηγούμε τα όνειρά μας και όχι τα όνειρα που μας επιβάλλει η κοινωνία που μπορεί στο κάτω-κάτω να είναι και εφιάλτες…

Ξένια Γεωργίου, Γ1

Η ταινία που παρακολουθήσαμε αποτελεί ένα παράδειγμα της δυναμικότητας του γυναικείου φύλου. Με ρεαλιστικό τρόπο παρουσιάζεται ο σεξισμός κ ο ρατσισμός κατά των γυναικών. Παρουσιάζονται όλα τα στερεότυπα και οι αντιλήψεις του κυρίαρχου φύλου για το γυναικείο φύλο. Ο σκηνοθέτης μεταφέρει το μήνυμα ότι η γυναίκα δεν είναι ούτε σκλάβος αλλά ούτε ένα ον που σχετίζεται αποκλειστικά και μόνο με την αναπαραγωγή και την οικιακή εργασία. Αντίθετα οι γυναίκες είναι η δύναμη, η δυναμικότητα και το θάρρος προσωποποιημένα!!!

Αθηνά Βαρθακούρη, Α λυκείου

Αν θέλεις μπορείς!

Προσπάθησε.
Μόνο η προσπάθεια σε οδηγεί
εκεί που εσύ θέλεις.
Εκεί όπου εσύ ονειρεύεσαι.



Φαίνεται αδύνατο.
Το ξέρω.
Αλλά είναι μαγικός
ο τρόπος με τον οποίο
η προσπάθεια λύνει τα προβλήματα σου.

Αν θέλεις, μπορείς.
Αν θέλεις να φτάσεις εκί ψηλά
που λίγοι έχουν φτάσει...
Μπορείς!!!!

Αρκεί να προσπαθήσεις
όσο μπορείς και περισσότερο.
Κάντο!
Προσπάθησε!
Θα τα καταφέρεις!!

Ένι Χίντα, Γ6

Ημέρα κατά της ενδοσχολικής βίας : Bang bang you are dead

Στα πλαίσια του εορτασμού της ημέρας κατά της ενδοσχολικής βίας και της ευαισθητοποίησης των μαθητών παρακολουθήσαμε με το Γ6 την ταινία Bang bang you are dead.  Η ημέρα αυτή συνδέεται με σειρά δράσεων που γίνεται σε σχολικό επίπεδο.  Πολύτιμο υλικό μπορεί να βρει κανείς σε διάφορους ιστότοπους  αλλά και εδώ. Φυσικά η ενδοσχολική βία δεν είναι ένα φαινόμενο που λύνεται με μέσα σε μια μέρα αφιερωμένη σε αυτή. Ούτε η προβολή μιας ταινίας ή ενός βίντεο θα οδηγήσουν στη συνειδητοποίηση του προβλήματος αλλά μπορεί να αποτελέσουν την αφορμή για γόνιμη συζήτηση με τους μαθητές, για προβληματισμό και παράλληλα για την αναζήτηση λύσεων. Οι εκπαιδευτικοί καθ όλη τη διάρκεια τη χρονιάς συζητούν για το θέμα κάθε φορά που τους δίνεται η ευκαιρία.
Με το Γ6 έχουμε συζητήσει ξανά το θέμα και τα περισσότερα παιδιά,  επειδή συμμετέχουν και στην κινηματογραφική λέσχη του σχολείου,  είναι ενημερωμένα αλλά και ευαισθητοποιημένα για το πρόβλημα.




Οι μαθητές μετά την προβολή της ταινίας συμπλήρωσαν το φύλλο εργασίας που τους δόθηκε και ακολούθησε συζήτηση.  Η συζήτηση επικεντρώθηκε γύρω από το πρόβλημα της βίας που είχε δεχτεί ο Τρέβορ και τον τρόπο με τον οποίο το αντιμετώπισε και επεκτάθηκε στο θέμα της βίας μέσα στο σχολείο.. Βασικοί πρωταγωνιστές στην ταινία ήταν οι γονείς του οι οποίοι αισθάνονταν ντροπή για το γιο τους και για όσα είχαν συμβεί, ο καθηγητής του που προσπάθησε να τον βοηθήσει με κάθε τρόπο, αν και όπως λέει η συνάδελφος του φιλόλογος είναι Δονκιχωτική η συμπεριφορά του,  καθώς και οι συμμαθητές του , που τον αντιμετώπιζαν σαν απόβλητο.

Εστιάσαμε στο βασικό αίτημα του Τρέβορ: του είχαν στερήσει την ταυτότητα του και έπρεπε με κάθε τρόπο να την πάρει πίσω. Είχε νιώσει μηδενικό, είχε αρχίσει να χάνει τον εαυτό του , να γίνεται κάποιος άλλος , να γίνεται η ταμπέλα που του είχαν κολλήσει.  Γι αυτό οδηγήθηκε στην απειλή με τη βόμβα. Η θεατρική παράσταση στην οποία συμμετέχει τον βοήθησε να αντιμετωπίσει τον εαυτό του και να αντιληφθεί ότι ακόμα είχε ανθρωπιά μέσα του και το απέδειξε με το να σώσει τους φίλους και συμμαθητές του από το δολοφονικό τους σχέδιο.

Το βασικό συμπέρασμα στο οποίο καταλήξαμε ήταν ότι τα θύματα της ενδοσχολικής βίας πρέπει να μιλούν για το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν και να μη φοβούνται. Να μπορούν να αντιδράσουν και να κατονομάζουν τους υπαίτιους.

Ακολουθούν κάποιες από τις σκέψεις των παιδιών για τα συναισθήματα του Τρέβορ όπως εικονίζονται στα δυο στιγμιότυπα της ταινίας.

 Ο Τρέβορ νιώθει σαν  να είναι αόρατος, σαν κανείς να μην τον βλέπει , κανείς  να μην του δίνει σημασία, κανείς να μην τον καταλαβαίνει. Όλοι τον έχουν κάνει να κλειστεί στον εαυτό του  και παράλληλα να μη δείχνει τον πραγματικό του  εαυτό…

Καλομοίρα

Ο Τρέβορ έχει δεχτεί βία από όλους: τους γονείς του, τα παιδιά στο σχολείο ακόμα και από μερικούς καθηγητές του. Κατά τη γνώμη μου ο Τρέβορ ένιωθε μεγάλο πόνο για όλα αυτά εφόσον δε φτάνει που δέχεται ο ίδιος βία , αλλά βλέπει να δέχονται βία και άλλοι φίλοι του, να συμβαίνουν σε αυτούς όσα ο ίδιος έχει περάσει. Λύση σε όλα αυτά είναι το ξέσπασμα του απέναντι σε όλους.

Γκιουλσεβήμ

Ο Τρέβορ νιώθει φοβερή στενοχώρια επειδή δε μπορεί να μιλήσει για όλα όσα βλέπει .

Καλλιόπη

Ο Τρέβορ νιώθει πόνο αλλά δε θέλει να εκδηλώσει τα συμπεράσματα του .Θέλει να τον αφήσουν όλοι ήσυχο αλλά δεν το εκφράζει.

Σεμπάστιαν

Ο Τρέβορ νιώθει πως οι γονείς του δεν του δίνουν πλέον σημασία και το μόνο που κάνουν είναι να του βάζουν κάθε τρείς και λίγο τις φωνές χωρίς καν να τον ακούσουν. Το ίδιο νιώθει και για τους συμμαθητές του στο σχολείο , οι οποίοι τον κοροϊδεύουν και του φέρονται πολύ άσχημα. Το πρόβλημα είναι ότι πιστεύει πως δε μπορεί να τα αντιμετωπίσει όλα αυτά και το μόνο που μπορεί αν κάνει είναι να τα δέχεται υπομονετικά , όσο αντέξει, χωρίς καμιά βοήθεια. Η μοναξιά , ο φόβος είναι τα κύρια συναισθήματα του.

Δημήτρης Χ.

Η αδιαφορία των ανθρώπων γύρω του τον κάνει να αισθανθεί άσχημα. Τα λόγια που λένε, οι φήμες που διαδίδουν γι αυτόν του κάνουν κακό. Δεν είναι κακός, οι άλλοι τον κάνουν κακό. Αισθάνεται κενός και άδειος . Κανείς δεν τον βλέπει, δε νοιάζεται κανένας γι αυτόν, νιώθει μόνος. Προσπαθεί να γίνει κακός για να τρομάξει τους γύρω του και να τον αφήσουν ήσυχο.

Φατμά

Ο Τρέβορ λέγοντας αυτά τα λόγια στην πρώτη εικόνα εννοεί πως οι άλλοι σου παίρνουν το πρόσωπο σου και αναγκάζεσαι να φορέσεις μια μάσκα η οποία δεν είναι ο εαυτός σου .  Αυτό τρώει την καρδιά σου , την οποία κανείς δεν ξέρει αφού φοράς μια μάσκα..Έτσι γίνεσαι αόρατος .Κανείς δεν  καταλαβαίνει τον Τρέβορ ούτε καν οι γονείς του. Κάποιοι έκλεψαν τον αληθινό του εαυτό , του στέρησαν την ταυτότητά του. Έτσι ο Τρέβορ αποφασίζει να βγάλει τη μάσκα από το πρόσωπο του, να ξαναγίνει ο εαυτός του.

Ένι

Το παιδί νιώθει θυμό , πόνο. Νιώθει αόρατος αφού κανείς δεν τον βλέπει και όλοι τον συμπεριφέρονται σαν σκουπίδι και γι αυτό αντιδρά με αυτό τον τρόπο. Θέλει να τον προσέξουν, να του δώσουν σημασία. Πρέπει  να αντιδράσει με κάποιο τρόπο για να καταλάβουν ότι υπάρχει.

Χρυσάνθη

Ο Τρέβορ νιώθει θυμό, αγανάκτηση , λύπη. Δέχεται πίεση από όλους  αφού δεν μπορούν να τον καταλάβουν.

Λευτέρης

Νιώθει λύπη , πόνο, απελπισία, και μοναξιά. Αισθάνεται αόρατος από όλους.

Νικολέτα

Ο Τρέβορ νιώθει μόνος , δεν του δίνει κάνεις σημασία. Βιώνει την ταπείνωση και τον εξευτελισμό κάθε μέρα και για αυτό προσπαθεί να ξεφύγει από την πραγματικότητα. Νιώθει τόσο πόνο που φτάνει σε σημείο να προσπαθήσει να αυτοκτονήσει. Νιώθει σαν να μην υπάρχει, αόρατος. Νιώθει την ανάγκη να κρυφτεί από όλους, να κρύψει το πρόσωπο του, τα συναισθήματα του, τη μοναξιά του. Με το βίντεο που φτιάχνει προσπαθεί να εξωτερικεύσει αυτά που νιώθει γιατί κανείς δεν τον καταλαβαίνει. Νιώθει πως ζει, δεν ζει είναι το ίδιο πράγμα.

Ανδρονίκη

Η εικόνα αναφέρεται στο εσωτερικό κλείσιμο του Τρέβορ, το γεγονός ότι δεν τον καταλαβαίνει κανείς, ότι δε μπορεί να βρει βοήθεια.

Χάρης

Νιώθει θυμό, απόγνωση , έχει χάσει κάθε θέληση για ζωή και ψάχνει αν βρει κάποιο τρόπο να του δώσουν σημασία οι συμμαθητές του. Θέλει να σκοτώσει τα συναισθήματα του και να μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο σε κάτι που οι άλλοι αποδέχονται.

Δημήτρης Φ.

(Ακολουθεί το φύλλο εργασίας για την ταινία)

Bang Bang You Are Dead by giota_kefala5891

Το ημερολόγιο ενός δειλού, Βασίλης Παπαθεοδώρου

«Όλα αυτά τα χρόνια το μόνο που 
ευθυνόταν για το πόσο κακοπερνούσα ήταν η δειλία μου και η τεράστια προσπάθεια να αποδείξω στον εαυτό μου ότι δικαιούμαι και γω το νορμάλ. Το κανονικό όμως δεν είναι κάτι που πρέπει να αγωνιστείς γι αυτό, είναι δικαίωμα σου , όπως για όλους τους ανθρώπους». Με αυτές τις σκέψεις του Θοδωρή, του κεντρικού ήρωα-του δειλού του βιβλίου- κλείνει το βιβλίο το Ημερολόγιο ενός δειλού.  

Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου γράφει ένα βιβλίο για την ενδοσχολική βία, ένα θέμα που ίσως ακούγεται κλισέ και της μόδας. Αλλά δυστυχώς δεν είναι τίποτε από τα δύο. Η βία που βιώνουν τα παιδιά στο σχολείο είναι ένα φαινόμενο που δεν γνωρίζουμε την έκταση του , κυρίως γιατί τα θύματα δε μιλάνε. Παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο καθημερινά με έναν κόμπο στο στομάχι, με το φόβο του εξευτελισμού, με την αγωνία για το τι μπορεί να τα περιμένει από τους θύτες τους. Που κάθε μέρα περιμένουν ένα θαύμα για να γλιτώσουν από την κακία των συμμαθητών τους, κάποιο από μηχανής θεό να τους σώσει. Μόνο που αυτός μπορεί να μη φανεί ποτέ και τα σημάδια της ψυχικής και σωματικής κακοποίησης να τους ακολουθούν μια ζωή.

 Ο Θοδωρής, ο ήρωας του Βασίλη είναι ένα παιδί της Β γυμνασίου, που έχει ήδη πέσει θύμα της κοροϊδίας των συμμαθητών του στην Ε δημοτικού. Αλλάζει σχολείο και πιστεύει ότι τα βάσανα του τελείωσαν. Βρίσκει ένα φίλο , τον Κώστα , με τον οποίο ταιριάζουν και έχουν κοινά ενδιαφέροντα (ταινίες, μουσική, παιχνίδια) και η Α Γυμνασίου κυλάει ήρεμα. Δυστυχώς στη Β γυμνασίου τα τμήματα του σχολείου συρρικνώνονται λόγω της οικονομικής κρίσης και ο Θοδωρής βρίσκεται στο ίδιο τμήμα με το νταή του σχολείου, τον Νίκο Γόλιο και τα πρωτοπαλίκαρα του. Ήδη από τη δεύτερη μέρα του σχολείου γίνεται φανερό ότι ο Θοδωρής αποτελεί το αγαπημένο θύμα της συμμορίας και η ζωή του αρχίζει να γίνεται δύσκολη. Λεκτικές προσβολές που σχετίζονται με το βάρος του (βουβάλι, παλιοχοντρέ, κωλοχοντρός), τη συμμετοχή του στο μάθημα και τους βαθμούς του (φύτουλας,γλείφτης) αλλά και τη σεξουαλική του ταυτότητα –χωρίς φυσικά  να έχουν κανένα αποδεικτικό στοιχείο γι αυτό . Ο Θοδωρής υφίσταται όλη αυτή τη βία δίχως να αντιδρά και τις ελάχιστες φορές που το κάνει εισπράττει περισσότερη απαξίωση από τους θύτες. Οι καθηγητές δεν έχουν αντιληφθεί τίποτε και ο γυμναστής, πιστεύοντας ότι όλα αυτά είναι φυσιολογικά πειράγματα μεταξύ των μαθητών, χειρίζεται το θέμα με την συμπεριφορά ενός δεκαπεντάχρονου. Τα πράγματα όμως πάνε από το κακό στο χειρότερο καθώς ο Γόλιος και η παρέα του χοντραίνουν τις πλάκες τους και ο Θοδωρής βρίσκεται έκθετος με φωτογραφίες που έχουν τραβήξει στην τουαλέτα και ανεβάζουν στο facebook,  χωρίς κινητό αφού του το κλέβουν και το χρησιμοποιούν κατά βούληση, και η ιστορία φτάνει στην κορύφωση της με το περιστατικό στο πάρτυ του σχολείου όπου ο Θοδωρής ρεζιλεύεται μπροστά σε όλο το σχολείο. 

Το βιβλίο αυτό του Βασίλη (και θα μου συγχωρέσετε τον ενικό, αλλά μετά από τέσσερις επισκέψεις στο νησί και αντίστοιχες συναντήσεις με τους μαθητές μας, είμαστε πια φίλοι) είναι πάνω από όλα ένα αληθινό βιβλίο. Ο Βασίλης δεν δημιουργεί ψεύτικους χαρακτήρες, δεν επιδιώκει το διδακτισμό, δεν έχει στόχο να κερδίσει το εφηβικό κοινό γράφοντας εύκολα. Οι ήρωες του είναι παιδιά του σήμερα , με εφηβικές ανησυχίες, με την ενασχόληση με τα κινητά αλλά και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης , με τις καταπιεσμένες σκέψεις τους και τον αλλοπρόσαλλο συναισθηματικό τους κόσμο. Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο μπαίνεις στη διαδικασία να καταλάβεις τον ψυχισμό του θύτη πέρα από το θυμό που νιώθεις για τη συμπεριφορά του απέναντι στο θύμα. Η παράλληλη αφήγηση των γεγονότων από τους δυο ήρωες , το θύτη και το θύμα , κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον του αναγνώστη που βιώνει τα έντονα συναισθήματα του θύματος (το φόβο, το θυμό, την πίκρα, την αίσθηση της απόρριψης, την ταπείνωση, το ΓΙΑΤΙ μου συμβαίνουν όλα αυτά, τι δεν κάνω σωστά,) αλλά μπαίνει και στη διαδικασία να «κατανοήσει» και τα ελατήρια του θύτη, την απαξίωση που βιώνει από μια οικογένεια που απέχει από τη ζωή του παιδιού και την ανυπαρξία ηθικών αξιών και ανθρωπιάς.

Ο Βασίλης είναι ένας συγγραφέας που συνομιλεί με τους έφηβους και η αληθινή επαφή και σχέση του  με αυτούς αποτυπώνεται και στον τρόπο που γράφει. Λόγος ρέων, μεστός, με χρήση της νεανικής αργκό , που συμβάλλει στην αληθοφάνεια του βιβλίου , ουσιαστική κατάδυση στον ψυχισμό του καταπιεσμένου και φοβισμένου θύματος και αποκάλυψη όλων των ζοφερών σκέψεων ενός εφήβου που βιώνει τη βία των συνομηλίκων του.

Φτάνοντας στην τελευταία σελίδα του βιβλίου –που λειτουργεί λυτρωτικά- αντιλαμβάνεσαι ότι οφείλουμε ως κοινωνία να δώσουμε ένα τέλος σε αυτή τη βία που ανακυκλώνεται και αναπαράγεται ακρωτηριάζοντας το συναισθηματικό κόσμο ενός έφηβου. Και  ως εκπαιδευτικοί οφείλουμε να έχουμε και ενημέρωση αλλά και να παρεμβαίνουμε στις περιπτώσεις που θα αντιληφθούμε ότι ένας μαθητής μας έχει πέσει θύμα εκφοβισμού.

Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου έγραψε ένα βιβλίο που δε δίνει συνταγές για τη λύση του προβλήματος αλλά έμμεσα προτείνει λύσεις στο θύμα (μίλα, άνοιξε την ψυχή σου στους φίλους, την οικογένεια, τους καθηγητές σου, αντιμετώπισε το θύτη). Για να φτάσει σε όσα λέει ο Θοδωρής στο τέλος του βιβλίου: « Δε με ένοιαζε καθόλου να εκδικηθώ ή να με δικαιώσουν για όσα πέρασα κάποτε. Εγώ ο ίδιος δικαίωσα τον εαυτό μου  όλα αυτά τα χρόνια, ξεπερνώντας τις αδυναμίες και τους φόβους μου με προσπάθεια και κόπο».

Γιώτα Κεφαλά

(Το ημερολόγιο ενός δειλού κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη)

Είσαι εσύ

Μην είσαι ίδιος με τους άλλους

Μην κάνεις ότι και οι άλλοι

Δεν είσαι οι άλλοι

Είσαι εσύ

Μην χωθείς στην ιδιότροπη κοινωνία

Μην γίνεις ένα με το σύνολο

Να είσαι διαφορετικός

Να είσαι ο εαυτός σου

Να είσαι εσύ

Και ακόμα κι όταν φύγεις

Γράμματα να αφήνουν στον τάφο σου

Κι όχι λουλούδια

Λέγοντας και θυμίζοντας σου

Όλες τις χαρές και τις πίκρες που έζησες

Όντας ο εαυτός σου

Όταν ήσουν εσύ

Διονυσία Χόνδρου, Γ6

(Το ποίημα το έγραψε η Διονυσία ως τη δική της συνέχεια στο Όσο μπορείς του Καβάφη)

Trash (2014), Σκουπίδια

Τρία παιδιά που ζουν σε μία χωματερή βρίσκουν την δύναμη να υψώσουν τις φωνές τους. Βρίσκουν ένα πορτοφόλι, το οποίο γρήγορα διαπιστώνουν πως αναζητά αστυνομία. Αποφασισμένα ,λοιπόν, να ανακαλύψουν τι κρύβει το πορτοφόλι και για ποιόν λόγο το αναζητούν ,μπαίνουν στο στόχαστρο ενός αδίστακτου αστυνομικού που δουλεύει για λογαριασμό ενός διεφθαρμένου πολιτικού. Έτσι συνεχίζουν το έργο ενός άλλου ανθρώπου, ο οποίος είχε σκοπό να καταστρέψει τους υπεύθυνους και να μοιράσει τα χρήματα στους άπορους που τα είχαν ανάγκη.  Η ζωή τους κινδυνεύει μέρα νύχτα, όπου κι αν προσπαθήσουν να διαφύγουν τους βρίσκουν. Την γλυτώνουν πάντα στο παρά πέντε. Εκεί  που λες πως όλα τελείωσαν, στην πραγματικότητα εκεί αρχίζουν όλα. Σύμμαχοι τους ένας Πάπας και μία δασκάλα, η οποία είχε την ιδέα να τραβήξει βίντεο στο οποίο τα παιδιά θα έλεγαν για την ζωή τους. Τα παιδιά παρότι είναι αμόρφωτα, πάμφτωχα και δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, φέρονται πολύ έξυπνα και ώριμα. Όταν τους ρωτάνε γιατί τα κάνετε όλα αυτά, αφού μπορείτε να παραδώσετε απλώς το πορτοφόλι και να ησυχάσετε, αυτά απαντούν ότι έτσι πρέπει, ότι αυτό είναι το σωστό. Παρόλο που η αστυνομία καταστρέφει τα πάντα, τα μόνα σπίτια που είχαν αυτοί δεν τα παρατάνε και παλεύουν για την δικαιοσύνη.  Στο τέλος βρίσκουν τα χρήματα και ανακαλύπτουν όλα τα μυστικά που κρύβονταν πίσω από το πορτοφόλι και τους υπευθύνους και απλώς πετάνε τα λεφτά στον σκουπιδότοπο σαν να μην έχουν αξία και πάνε να εκπληρώσουν το όνειρο τους, να ζήσουν στην θάλασσα, την οποία ταυτίζουν με την ελευθερία, την ισότητα και την δικαιοσύνη. Η δασκάλα ανεβάζει το βίντεο στο διαδίκτυο και γίνεται το πρώτο θέμα σε ειδήσεις και εφημερίδες σε όλον τον κόσμο. Έτσι οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, που είχαν κατακλέψει τους πάντες μπαίνουν στην φυλακή και ξεκινούν μία επανάσταση. Αυτή η ταινία είναι πολύ αισιόδοξη και μας δίνει την δύναμη να υψώσουμε τις φωνές μας και να διεκδικήσουμε αυτό που μας ανήκει. Πρέπει να παλέψουμε για να ακουστούμε.

Ανδρονίκη Χατζηβασιλείου, Γ6

Η ταινία με κρατούσε συνέχεια σε αγωνία, άσχετα το αν είχα διαβάσει το βιβλίο και ήξερα τι θα γινόταν! Όλες οι ταινίες οι οποίες βασίζονται σε βιβλία συνήθως δεν μας εντυπωσιάζουν και δεν μένουμε ευχαριστημένοι! Η συγκεκριμένη όμως μπορεί να είχε αρκετές αλλαγές και να παραλείπει σημαντικές πληροφορίες αλλά ήταν από τις πιο ωραίες ταινίες και μπορώ να πω πως δεν απογοητεύτηκα! Επίσης η ταινία περνά πάρα πολλά νοήματα! Τέλος πιστεύω πως πρέπει να προβάλλονται ταινίες όπως αυτή που είδαμε, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που ζουν έτσι και αντιμετωπίζονται με αυτόν τον "σκληρό" τρόπο, ο οποίος είναι ένα είδος ρατσισμού!

Κατερίνα Φαϊλλη, Β6

Κατά τη γνώμη μου, το βιβλίο είναι πολύ ενδιαφέρον γιατί σε κρατάει σε αγωνία σε πολλά μέρη της ιστορίας, περιέχει σημαντικούς και επίκαιρους συμβολισμούς και κυρίως αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα γεγονός που κάνει τον αναγνώστη να προβληματιστεί για διάφορα θέματα όπως η φτώχεια και η εξαθλίωση , η προπαγάνδα και ο κοινωνικός αποκλεισμός.

Η ταινία σε σύγκριση με το βιβλίο παρουσιάζει ορισμένες αποκλίσεις και όπως κάθε μεταποίηση ενός βιβλίου σε ταινία έχει παρακάμψει ορισμένες λεπτομέρειες οι οποίες όμως δίνουν με ένα ευνόητο και ομορφο τρόπο τα συναισθήματα και τα μηνύματα που θέλει να περάσει ο συγγραφέας. Παρόλα αυτά η ταινία μεταφέρει το γενικό περιβάλλον του βιβλίου πολύ αποτελεσματικά με έναν σύντομο τρόπο και καταφέρνει να καλύψει τα κενά που δημιουργούνται με άλλα ενδιαφέροντα πράγματα.

Τέλος  τα μηνύματα που θέλουν να περάσουν στο κοινό ο συγγραφέας και ο σκηνοθέτης είναι εύκολο να τα συμπεράνει ο καθένας. Αυτά είναι: δεν πρέπει να σταματάμε να αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματα μας, ότι αδικία κι αν περάσουμε να ξέρουμε πως στο τέλος θα αποδοθεί δικαιοσύνη και ότι ο καθένας μπορεί να ανακτήσει την ελευθερία του.

Σταμάτης Χατζηπέτρος, Β6