Διαβάζοντας το "Μαζί" της Ελένης Πριοβόλου με τη Λέσχη Ανάγνωσης της Β Γυμνασίου

Κυριακή 8 Νοεμβρίου και η πρώτη συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης  της Β Γυμνασίου είναι γεγονός! Η συνάντησή  μας  όπως πάντα  στο χώρο της βιβλιοθήκης του σχολείου. Το βιβλίο μας, το βιβλίο της Ελένης Πριοβόλου «Μαζί». 
Περισσότεροι μαθητές φέτος, περισσότερες οι εντυπώσεις. Η συζήτηση  πολύ έντονη, τα παιδιά με διαφορετικές απόψεις ,κρίνανε χαρακτήρες και καταστάσεις, μεταφέρανε απορίες και συμπεράσματα. Γόνιμος διάλογος έδωσε απαντήσεις και εξηγήσεις σε ερωτήματά τους και έθεσε προβληματισμούς…..

Ο Σταμάτης δήλωσε ότι  το βιβλίο δεν τον συγκίνησε και βρήκε απλοϊκό το τέλος του , όπου οι κακοί με ένα μαγικό τρόπο μεταλλάσσονται σε καλούς. Η Μαριάννα  πάλι μας είπε ότι το βιβλίο της άρεσε αν και είχε κι εκείνη ενστάσεις για το τέλος του. Αδράξαμε την ευκαιρία και ζητήσαμε από τους μαθητές ως άσκηση δημιουργικής γραφής, να δώσουν ένα διαφορετικό τέλος… Η   Μαρία θα ήθελε και αυτή ένα διαφορετικό τέλος ,αλλά της άρεσε ότι οι ήρωες αλλάζουν όταν  εντάχθηκαν στην θεατρική ομάδα του σχολείου. 
Συζητήσαμε θέματα που τους άγγιξαν. Ακούστηκαν  ωραίες παρατηρήσεις. Σχολικός εκφοβισμός, ο ξένος στην σχολική τάξη, η  εθνική ταυτότητα και η καταγωγή, το διαφορετικό ,πολλά τα θέματα που θίγει το βιβλίο. Το γοητευτικό όμως ,όπως παρατήρησαν τα παιδιά, είναι ότι στο συγκεκριμένο βιβλίο δίνονται λύσεις. Αυτό άλλωστε δηλώνει και ο τίτλος του. Το ανέβασμα μιας θεατρικής παράστασης και η ομάδα που ενώνεται για να πετύχει το αποτέλεσμα, εντυπωσίασε τα παιδιά και προέκυψαν παρατηρήσεις για το ρόλο της τέχνης στην  εξάλειψη των παραπάνω αρνητικών φαινομένων.
Παρακινημένοι λοιπόν συζήτησαν μαζί μας για την πιθανότητα μιας  ανάλογης εμπειρίας, την οποία θα μπορούσαν να ζήσουν  στη δική τους σχολική πραγματικότητα .Η πρόκληση είναι μεγάλη: τα παιδιά της Λέσχης Ανάγνωσης, όλοι μαζί ,συμμετέχουν στο ανέβασμα μιας θεατρικής παράστασης.
Βάσω Καλύβα, φιλόλογος

Και στη ζωή και στο θάνατο θα είμαστε ενωμένοι Αγγελική....

Ο παππούς και η γιαγιά μου γνωρίστηκαν όταν ήταν 18 χρονών και βρίσκονταν στη Γερμανία όπου είχαν πάει να βρουν καλύτερη τύχη. Ο παππούς μου είναι από την Κω και η γιαγιά μου από την Κρήτη . Η γιαγιά μου πήγαινε να επισκεφτεί μια φίλη της σε μια πόλη της Γερμανίας που απείχε μια ώρα με το τρένο από τη δική της . Δίπλα ακριβώς από τη φίλη της  έμενε ο παππούς μου. Ο παππούς μου μαγείρευε μακαρόνια εκείνη την ώρα και είχε ανοιχτή την πόρτα. Καθώς περνούσε η γιαγιά μου λοιπόν σταμάτησε , στάθηκε μπροστά στην πόρτα και τον χάζευε. Ο παππούς μου κάποια στιγμή πέταξε ένα μακαρόνι πάνω στο ταβάνι και η γιαγιά μου άρχισε να γελάει. Τότε ο παππούς πήρε χαμπάρι ότι η γιαγιά μου τον κοιτούσε και γύρισε να τη δει. Η γιαγιά μου τον ρώτησε:

-Γιατί πετάς τα μακαρόνια εκεί πάνω;

Ο παππούς μου τότε της απάντησε :

-Για να δω αν είναι ψημένα!

Η γιαγιά μου τότε του χαμογέλασε και έφυγε.

Μετά από αυτή τη συνάντηση γνωρίστηκαν και άρχισαν να κάνουν παρέα. Ο παππούς μου έπρεπε να γυρίσει στην Ελλάδα για να πάει φαντάρος και η γιαγιά μου τον ακολούθησε. Αρραβωνιάστηκαν και μετά ο παππούς μου έφυγε για το στρατό. Έμειναν 3,5 χρόνια αρραβωνιασμένοι  και μόλις γύρισε ο παππούς μου από το στρατό παντρεύτηκαν! Όσο καιρό ο παππούς ήταν στο στρατό και η γιαγιά στην Κρήτη αντάλλασσαν ποιήματα, τραγούδια και ερωτικά ραβασάκια χειροποίητα. Ο παππούς της έγραφε και της έκανε ζωγραφιές και όλα αυτά με πολύ μεράκι. Τα δίπλωνε και όσο τα ξετύλιγες ανακάλυπτες και ένα καινούριο ποίημα ή μια καινούρια ζωγραφιά!

Αγάπη Δεληγιάννη, Γ1

(Τα ραβασάκια αυτά η Αγάπη μας τα έφερε στο σχολείο και ήταν πραγματικά έργα τέχνης! Ο συμμαθητής της Κωνσταντίνος Ζιάννης προσφέρθηκε να τα πάρει, να τα σκανάρει και να φτιάξει το ωραίο βίντεο που ακολουθεί! Εύγε και στους δυο σας!)

Οι συγγραφείς της ελευθερίας (Freedom writers)

Η ταινία αυτής της βδομάδας, το Freedom writers-  άρεσε πολύ στους μαθητές μας και προκάλεσε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση.Η αληθινή ιστορία αυτών των μαθητών συγκίνησε τα παιδιά και τα έβαλε στη διαδικασία να σκεφτούν πολλά πράγματα σχετικά και με την εκπαίδευση αλλά και με την ομαδικότητα στην τάξη. Ποιος ο ρόλος του δασκάλου  σε μια τάξη παιδιών με  παραβατική –προβληματική συμπεριφορά, τι είναι αυτό που χωρίζει τους ανθρώπους, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που απαξιώνουν τους συνανθρώπους λόγω τους χρώματος ή της καταγωγής τους, πώς και γιατί αντιδρούν επιθετικά παιδιά που προέρχονται από προβληματικό οικογενειακό περιβάλλον, αλλάζει ο άνθρωπος αν δεν το θέλει ο ίδιος, πόσο η εκπαίδευση συμβάλλει στην αλλαγή αυτή, αν η εμπιστοσύνη του εκαπιδευτικού αλλάζει το μαθητή......Ακολοθούν οι απόψεις της Μαρίας και της Γιάννας για την ταινία.

Η ταινία που είδαμε αναφέρεται στην σύγχρονη κοινωνία, βασίζεται σε αληθινά γεγονότα που συμβαίνουν καθημερινά στα σχολείο(περισσότερο στο εξωτερικό).Η Έριν Γκρουέλ μια καινούργια , νεαρή δασκάλα προσπαθεί να κάνει το ακατόρθωτο! Αρχικά έπρεπε να τους καταλάβει, τα προβλήματα που έχουν και τι έχουν περάσει ως παιδιά. Αν τους καταλάβει και βρει τι τους αρέσει να κάνουν τότε έχει πετύχει ως δασκάλα πιστεύω. Μου άρεσε το σημείο που όλα τα παιδιά είχαν το δικό τους ημερολόγιο και μπορούσαν να γράψουν ότι θέλουν και είπε η δασκάλα ότι στο επάνω ράφι θα αφήνετε τα ημερολόγια που θα θέλατε να διαβάσω και αυτά που δεν θέλετε κάτω. Την επόμενη μέρα το επάνω ράφι ήταν γεμάτο με ημερολόγια. Την δασκάλα την άγγιξαν όλα πάρα πολύ. Τα παιδιά γενικά είχαν κλειστούς χαρακτήρες και ειδικά η Εύα, μια Λατίνα, που ήταν πολύ πεισματάρα , αλλά στο τέλος η διδασκαλία της δασκάλας απέδωσε και <<έσπασε>> την Εύα! Επίσης με εντυπωσίασε το ότι όταν τα παιδιά θέλουν κάτι , θα το κάνουν,  ό,τι και να σταθεί μπροστά τους, ο,τι πρόβλημα , θα βρουν την λύση και θα πετύχουν το σκοπό τους! Θα πρότεινα όσοι δεν την έχουν δει την ταινία να την δουν γιατί χαρακτηρίζει απόλυτα τις σύγχρονες ρατσιστικές και δύσκολες κοινωνίες.

Αλέξανδρος Πανέρας, Γ4

Η ταινία που είδαμε ονομαζόταν Freedom Writers και μου άρεσε πάρα πολύ. Προσωπικά με άγγιξε η σκηνή όπου η μια μαθήτρια δίνει στην άλλη το make up της και της λέει: «Νομίζω πως βρήκα το χρώμα σου». Η ταινία μου άφησε το μήνυμα «Δεν μπορεί κανείς να σε αλλάξει, αν δεν το έχεις αποφασίσει εσύ»

Μαρία Χόνδρου, Γ6

Πιστεύω ότι η ταινία που είδαμε ήταν πολύ ωραία και έκρυβε ένα μεγάλο μάθημα για τη διαφορετικότητα .Μας δείχνει πως τα παιδιά που στην αρχή μάλωναν και δεν μπορούσαν να τα βρουν μεταξύ τους, επειδή είχαν άλλο χρώμα , στο τέλος έγιναν πολύ καλοί και αγαπημένοι φίλοι. Ακόμα πιστεύω ότι μια δασκάλα όπως αυτή που γνωρίσαμε στην ταινία είναι δύσκολο να τη βρούμε στην πραγματικότητα. Αυτή η κοπέλα έβαλε τη δουλειά της πάνω από το σύντροφο της. Ταινίες όπως αυτή μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο!

Δασκάλα: απαιτητική, ευγενική, συναισθηματική, νοιάζεται για τους άλλους.

Μαθητές: νευρικά, σκληροί χαρακτήρες, προβληματικά -  στο τέλος όμως κατάλαβαν τα λάθη τους και έγιναν συναισθηματικά και φιλικά.

Γιάννα Ψώμαλη, Γ6

Ακολουθεί ο σύνδεσμος 

" Είστε εκείνη η ευτυχία που μας συμπληρώνει.."

Το σημερινό ζευγάρι του Αυγουλά Μανώλη και της Πέτσαλη Ιωάννα δεν ήταν πάντα έτσι - μάλιστα χρειάστηκαν τουλάχιστον 20 χρόνια για να καταλάβουν ότι αγαπιούνται. Γι’αυτό λοιπόν ας γυρίσουμε λίγο πίσω τον χρόνο…………

Το έτος είναι 1970 σε μια πλατεία του νησιού Κω. Μπορείς να διακρίνεις δεκάδες μικρά παιδιά να τρέχουν και να παίζουν. Μέσα στον χαμό αυτό μπορείς να δεις ένα μικρό αγοράκι με μαύρα μαλλιά και καστανά μάτια να παίζει, ενώ στην γωνιά παρατηρείς ένα χαριτωμένο κοριτσάκι με κοτσιδάκια και ένα μπλε φορεματάκι. Ναι καλά καταλάβατε, είναι οι γονείς μου. Καθόλου περίεργο μιας και μικροί συνήθιζαν να παίζουν ολημερίς και ολονυχτίς σε εκείνη την πλατεία, παρόλο που ζούσαν σε διαφορετικές γειτονιές.

Μερικά χρόνια αργότερα αρχίσανε το σχολείο. Μια «μικρή» συμμορία μικρών αγοριών περνούσε αξέχαστα σχολικά χρόνια και μια παρεούλα συνετών κοριτσιών περνούσαν παρέα με τα μαθήματά τους. Παρόλο που στο σχολείο αντιμετώπιζαν ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον, συνέχισαν να κάνουν παρέα από το Δημοτικό έως και την Τρίτη λυκείου.

Όμως κάτι έγινε. Δέκα οκτώ χρόνια ατελείωτων αναμνήσεων και υπέροχων στιγμών έφυγαν ως δια μαγείας από την πόρτα. Ο λόγος……… περιγράφεται με μία μόνο λέξη.

«ΖΩΗ»

Ο πατέρας γεροδεμένο και ψηλό παλικάρι πήγε να υπηρετήσει την θητεία του στην πατρίδα και η μάνα μου όμορφη και γοητευτική κοπέλα πήγε να σπουδάσει στην Αθήνα.

Βρισκόμαστε τέσσερα χρόνια μετά στο γραφείο του Δήμου στην  Κω.

Μία κοπέλα με το όνομα ΙΩΑΝΝΑ δίνει συνέντευξη για την μελλοντική δουλειά της ενώ ο ταπεινός υπάλληλος ΜΑΝΩΛΗΣ ετοιμάζετε να δώσει κάποια δικαιολογητικά στο γραφείο του προϊσταμένου. Νομίζω καταλάβατε την συνέχεια.

Η Ιωάννα βγαίνοντας κατενθουσιασμένη για την πρόσληψή της, συνάντησε τον πατέρα μου, και εκείνος της λέει.

« Ε όχι κι’εδώ». Πρέπει να είναι το τυχερό μας. Πράγματι.

Αν είναι κάτι που μπορεί να αλλάξει τόσο πολύ την ζωή του ανθρώπου είναι η τύχη.

Αργότερα ο πατέρας μου άρχισε να πλησιάζει την μητέρα μου τραγουδώντας της μαντινάδες κάθε πρωί. Καλό;;;

Μετά από τέσσερα χρόνια παντρεύτηκαν και έκαναν τον μεγαλύτερό μας αδελφό τον ΘΕΟΔΩΡΟ που τώρα σπουδάζει, και μετά εμάς τους δίδυμους.

Λέγοντάς μας αυτήν την ιστορία συμπληρώνουν πάντα με τη φράση.

« Είστε εκείνη η ευτυχία που μας συμπληρώνει».

ΑΥΓΟΥΛΑΣ    ΖΑΧΑΡΙΑΣ    , Γ1

Η κούπα..... του έρωτα!

Ο παππούς και η γιαγιά μου γνωρίστηκαν όταν ήταν πια μεγάλοι, γύρω στα 25. Όμως η ιστορία τους ξεκινά από πολύ παλιά, όταν ήταν ακόμη παιδιά. Ο παππούς μου μεγάλωνε στην Κω και η γιαγιά μου στην Κέφαλο.

Μια μέρα λοιπόν όταν ο παππούς μου ήταν επτά χρονών πήγε στην Κέφαλο κατασκήνωση με το σχολείο του και έχασε εκεί μια αλουμινένια κούπα. Κάθε πρωί τα παιδιά έπαιρναν το πρωινό τους  μέσα στην μεταλλική κούπα: λίγο γάλα με ένα κομμάτι ψωμί. Ο παππούς αφού πήρε το πρωινό του , πήγε στη βρύση του χωριού να πιεί λίγο νερό. Καθώς έφυγε όμως , ξέχασε στη βρύση την κούπα του. Όταν θυμήθηκε να γυρίσει να την πάρει ήταν πια αργά. Η κούπα έλειπε. Όντας ακόμη πιτσιρίκι, ο παππούς στενοχωρήθηκε για την κούπα  του.

Τα χρόνια πέρασαν και ο παππούς μου συναντήθηκε με τη γιαγιά τυχαία στο σπίτι κοινών φίλων .Εκεί γνωρίστηκαν , έγιναν φίλοι αλλά τελικά ερωτεύτηκαν. Μια μέρα η γιαγιά μου πήρε τον παππού μου στην Κέφαλο για να γνωριστεί με τους γονείς της. Ο παππούς μου τότε είδε σε ένα από τα ράφια του σπιτιού μια μεγάλη μεταλλική κούπα. Ρώτησε τη γιαγιά: Αγγελική που βρέθηκε αυτή η κούπα εδώ; Η γιαγιά μου του απάντησε : Όταν ήμουν μικρή τη βρήκα στη βρύση του χωριού παρατημένη και την πήρα. Ο παππούς  όμως της λέει ότι εκείνος είχε χάσει την κούπα του όταν ήταν μικρός. Η γιαγιά μου τότε του είπε σαρκαστικά;: Τόσα παιδάκια στο χωριό βρε Γιώργο, μόνο εσύ θα ξέχασες την κούπα σου; Ο παππούς μου όμως γεμάτος ελπίδα πως τελικά βρήκε τη χαμένη κούπα , πάει στην κουζίνα και αναποδογυρίζει την κούπα. Έμεινε άφωνος! Φώναζε σε όλο το σπίτι : Π.Γ!Π.Γ! Γράφει  Π.Γ! Η γιαγιά μου τον κοιτούσε με απορία. Ο παππούς τότε της εξηγεί: Είναι τα αρχικά μου! Πατάκος Γιώργος! Είχα χαράξει τα αρχικά μου όταν ήμουν παιδί! Η γιαγιά τότε ξέσπασε σε γέλια μαζί με τους γονείς της και ο παππούς μου έβαλε τα κλάματα από τη συγκίνηση.

Τελικά έφτασε και η μέρα του γάμου! Έφτασε η νύφη στην εκκλησία με τον γαμπρό να την περιμένει. Οι συγγενείς και οι κουμπάροι μια έκλαιγαν και μια έδιναν ευχές στο νέο ζευγάρι. Μετά το τέλος της τελετής όλοι πήγαν στο σπίτι της νύφης να φάνε σαν μια οικογένεια. Το κύριο θέμα συζήτησης τότε αλλά ακόμα και σήμερα ήταν η σύμπτωση με την κούπα , που τελικά ένωσε το ζευγάρι από τα παιδικά του χρόνια!

Αγγελική Αντωνοπούλου, Γ1

Μοιραίος έρωτας!

Οι δύο απο τους τέσσερις παππούδες μου μένουν στην Κω. Πριν λίγες μέρες , καθώς είχα πάει να επισκεφτώ την γιαγιά μου άρχισε να μου εξιστορεί διάφορες ιστορίες απο την ζωή της και μια απο αυτές ήταν το πως γνώρισε τον παππού Αντώνη. Η ιστορία έχει ως εξής. Ο παππούς μου είχε γυρίσει απο την Αφρική για τον γάμο της ξαδέλφης του , Γιώτας . Καθώς έγινε ο γάμος και πήγαν στο σπίτι της νύφης η θεία Γιώτα είχε κάποιες φωτογραφίες πάνω στο ξύλινο τραπεζάκι της κουζίνας. Ο παππούς μου βλέποντας αυτές τις φωτογραφίες ξεχώρισε μόνο μια κοπέλα και αυτή ήταν η γιαγιά Σταματία. Η γιαγιά άρεσε πάρα πολύ στον παππού ακόμη και απο την φωτογραφία που την είδε γι'αυτό ζήτησε απο την ξαδέλφη του να πεί στην γιαγιά οτι θέλει να βγούνε ραντεβού. Όταν η γιαγιά το έμαθε δίστασε στην αρχή λέγοντας οτι δεν τον ξέρει και δεν μπορεί να βγει με κάποιον που δεν εχει ξαναδεί , η θεία όμως με πολλά επιχειρήματα έπεισε την γιαγιά Σταματία και την επόμενη μέρα βγήκαν ραντεβού.

 Το ραντεβού πήγε καλύτερα απ'όσο περίμεναν και ο παππούς είπε στην γιαγιά οτι δεν θα ξαναφύγει μέχρι να αρραβωνιαστούν . Έτσι και έγινε , ο παππούς πήγε στους γονείς της γιαγιάς και ρώτησε τον πατέρα της αν μπορεί να πάρει την κόρη του. Ο αρραβώνας έγινε και έφυγαν απο την Κω και πήγαν στο Κονγκό μαζί με τον θείο Γιάννη . Μετά απο ένα μήνα παντρεύτηκαν και η γιαγιά μου γέννησε τον μπαμπά μου και την θεία μου . Τώρα οι παππούδες μου έχουν δύο αξιολάτρευτα εγγονάκια απο την μεριά του μπαμπά μου και αλλα δύο απο την μεριά της θείας μου.

Σοφία Χατζηδημήτρη, Γ6

Bang bang you're dead

Η ταινία που είδαμε στην Κινηματογραφική Λέσχη ονομάζεται «Bang bang you’re dead». Είναι εξαιρετική ταινία κατά τη γνώμη μου. Μας παρουσιάζει ένα αγόρι τον Τρέβορ , ο οποίος είναι περιθωριοποιημένος και του ασκείται καθημερινά λεκτική και σωματική βία από τους συμμαθητές του. Μας παρουσιάζει τη θέση του και τα συναισθήματα του. Αμέτρητα συναισθήματα μου μεταδόθηκαν από την ταινία , μα κυρίως ένιωσα αυτό που ένιωθε, μπήκα για λίγο στη θέση του, ένιωσα το δικαολογημένο του μίσος προς τους υπόλοιπους , τη μοναξιά του.

Η ταινία αυτή με άγγιξε πραγματικά και πέτυχε τον σκοπό της, γιατί όλοι μας πιστεύω βγήκαμε από την αίθουσα λίγο διαφορετικοί, λίγο καλύτεροι,  λίγο πιο άνθρωποι. Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι κάποια από τα βασικά μηνύματα της ταινίας είναι ότι πάντα πρέπει να δείχνουμε λίγη αγάπη και κατανόηση στους συνανθρώπους μας. Το να μην αποδεχόμαστε τις ταμπέλες που έχουν βάλει κάποιοι σε άλλους , αλλά πάντα να θέλουμε να σχηματίζουμε δική μας άποψη γνωρίζοντας κάποιον. Αλλά κυρίως να καταλαβαίνουμε ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν τα όρια τους και δεν πρέπει να παίζουμε με αυτά και να τα καταπατάμε, διότι θα υπάρχουν συνέπειες -  και όχι θετικές.

Προσωπικά έγω βρήκα αυτή την ταινία καθηλωτική και εξαιρετική και παρόλο που δεν έκλαψα σε κάποιο σημείο της , μπορώ να πω ότι με άγγιξε αρκετά. Είναι δύσκολο να περιγράψεις αυτή την ταινία με λέξεις , γιατί τα συναισθήματα που νιώθεις και οι εικόνες που βλέπεις που στη διάρκεια της δεν είναι εύκολο να τα αντικαταστήσει το μελάνι. Πραγματικά αξίζει να δείτε αυτή την ταινία.Εγώ θα την ξαναδώ , αυτό είναι το σίγουρο!Εξαιρετική, τίποτε άλλο!

Εύα Αλευροφά, Γ1

Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν η συμπεριφορά που είχαν οι συμμαθητές του Τρεβορ προς εκείνον..Η ταινία ήταν πολύ συγκινητική αν και στην αρχή δεν μου άρεσε πολύ . Όμως στη συνέχεια άρχισε να γίνεται πιο ωραία και είχα αγωνία για το τι θα γίνει. Επίσης ο Τρεβορ ήταν ένας πολύ δυνατός χαρακτήρας για να αντέξει όλα αυτά που περνούσε καθημερινά στο σχολείο αλλά και στο σπίτι του. Πολύ συγκινητική η στιγμή  ήταν το θέατρο γιατί περίγραφε την ζωή του Τρεβορ μέσα από ένα θέατρο ..Ακόμη αν δεν υπήρχε η κάμερα κανένας δεν θα ήξερε και δεν θα καταλάβαινε το τι περνούσε ο Τρεβορ. Η ταινία με εντυπωσίασε και μου άρεσε  πολύ. Μου άφησε πισω πολλα συναισθήματα..Ήταν υπέροχη!

Δήμητρα Κώστογλου, Γ3