Ο καλός μαθητής!

Για να δούμε, λοιπόν, πως είναι ένας καλός μαθητής. Αλήθεια πως είναι; Ο καλός μαθητής είναι αυτός ο οποίος παίρνει συνέχεια 20 και ξέρει τα πάντα απ’έξω; Ή αυτός που κάθεται ήσυχος στην τάξη και δεν ενοχλεί ούτε το μάθημα ούτε τους συμμαθητές του; Ή μήπως τίποτα από αυτά;

Ναι μάλλον είναι το τελευταίο. Γιατί ο καλός μαθητής δεν είναι αυτός που θα κάτσει ήσυχος στην τάξη διότι αυτό σημαίνει πως δεν θα συμμετέχει. Ούτε είναι αυτός που κάθεται όλη μέρα πάνω από ένα βιβλίο προσπαθώντας να αποστηθίσει μία μία τις λέξεις του μαθήματος ώστε όταν εξεταστεί την άλλη μέρα να ξέρει τα πάντα τέλεια. Ο καλός μαθητής ούτε θα γράφει πάντα 20 ούτε θα είναι πάντα ήσυχος στην τάξη. Γιατί;

 

 

 Γιατί αυτός που είναι πραγματικά καλός θα νοιαστεί για τους βαθμούς αλλά θα νοιαστεί περισσότερο αν ο ίδιος κατάλαβε τι πραγματικά διάβασε. Ποιο το νόημα να μάθεις κάτι απ’έξω όταν δεν ξέρεις καν τι σημαίνει. Αυτός θα ρωτήσει για να καταλάβει πλήρως αυτό που έμαθε, αυτός θα σχηματίσει γνώμη για αυτό που έμαθε και δεν θα μάθει απλά αυτό που του δόθηκε.

Επίσης ο καλός μαθητής θα έχει δική του βούληση και θα έρθει μία στις τόσες αδιάβαστος επειδή προτίμησε να κάνει κάτι άλλο την προηγούμενη ημέρα. Τέλος ο καλός μαθητής θα έχει κενά, αλλά σε αντίθεση με άλλους θα προσπαθήσει να τα καλύψει αντί να κάτσει να κλαίγεται επειδή δεν ξέρει κάτι. Με λίγα λόγια ο καλός μαθητής νοιάζεται να μάθει και όχι να βγάλει έναν καλό βαθμό ο οποίος στην τελική θα του είναι άχρηστος στην πραγματική ζωή. Η γνώση όμως θα του χρησιμεύσει σε κάποια στιγμή της ζωής του.

Λεωνίδας Σεγραίδος, Γ4

Κινηματογραφική Λέσχη 1ου Γυμνασίου Κω!

Τα τελευταία τρία χρόνια στο σχολείο μας λειτουργούσε μια άτυπη κινηματογραφική λέσχη με τη συνδρομή μιας ομάδας καθηγητών  που αγαπούν το σινεμά και πιστεύουν στη δύναμη που ασκεί στα παιδιά .Σε αυτή την τριετία η λέσχη απόκτησε φανατικούς φίλους μαθητές που δεν τη λησμόνησαν μετά την απόλυση τους, με αποτέλεσμα πάντα να έχουμε και αποφοιτήσαντες μαθητές στις συναντήσεις μας. Και βέβαια η χαρά μας ήταν μεγάλη που τα παιδιά μας δεν μας ξεχνούσαν , αλλά γυρνούσαν στο σχολείο και στήριζαν τον κινηματογράφο.

Φέτος λοιπόν η λέσχη μας εντάχθηκε στα πολιτιστικά προγράμματα που στηρίζει το Υπουργείο Παιδείας και ο αριθμός των μελών μας αυξήθηκε θεαματικά. Η λέσχη απευθυνόταν πάντα στα παιδιά της Γ Γυμνασίου και φέτος πάλι περιοριστήκαμε σε αυτή την τάξη. Η ομάδα των εκπαιδευτικών που οργανώνει το πρόγραμμα αποφάσισε και φέτος ο στόχος των προβολών να είναι η ευαισθητοποίηση των μαθητών σε θέματα κοινωνικού ενδιαφέροντος (ρατσισμός, διαφορετικότητα, εφηβεία και προβλήματα των εφήβων, σχέσεις γονιών- παιδιών, σχολείο και σχολική ζωή).

Η πρώτη ταινία που προβλήθηκε ήταν τα Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας και ακολούθησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση σχετικά με την ένταξη των νέων σε νεοναζιστικές ομάδες. Τα παιδιά διατύπωσαν ερωτήματα σχετικά με το θέμα της ταινίας και την τραγική ιστορία των δύο ηρώων και μίλησαν για το θέμα του ρατσισμού και της απόρριψης του ξένου.

 

Επόμενη ταινία ήταν το Μπίλυ Έλιοτ.Τα παιδιά βρήκαν αισιόδοξη την ταινία και αυτό που τους άρεσε στο σύνολο ήταν το ότι ο ήρωας πέτυχε το στόχο του παρά τις αντιξοότητες που είχε να αντιμετωπίσει. Οι κριτικές τους όπως τις κατέγραψαν μετά το τέλος της ταινίας ήταν οι ακόλουθες:

 

Η ταινία ήταν πολύ ωραία. Σου διδάσκει ότι όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ το πετυχαίνεις ό,τι εμπόδια και να βρεις μπροστά σου.

 

Η ταινία ήταν μέτρια. Μου άρεσε όμως επειδή ο Μπίλυ έφτασε στο στόχο του.

Μουσταφάς Άσπαλης

 

 Η ταινία αυτή μου άρεσε, γιατί ο πρωταγωνιστής μετά από πολλά χρόνια σκληρής δουλειάς κατάφερε να γίνει αυτό που ονειρευόταν από παιδί, επαγγελματίας χορευτής.

Βασιλική Κατακαλέα

 

 Η ταινία που είδαμε δεν μου άρεσε γιατί δεν είναι του γούστου μου αυτές οι ταινίες. Προτιμώ ταινίες με δράση. Ως θέμα ήταν καλή και εγώ προσωπικά κατάλαβα από το κλείσιμο της ότι όποιος αγαπάει κάτι πραγματικά το καταφέρνει και φτάνει ψηλά. Όπως είδαμε και στην ταινία ο πρωταγωνιστής έφτασε ψηλά παρά την απαγόρευση του πατέρα του και του αδερφού του.

Μαρία Ιωαννίδου

 

 Η ταινία ήταν ωραία, με ενθουσίασε και με συγκίνησε το πάθος και η επιμονή της του πρωταγωνιστή να γίνει επαγγελματίας χορευτής.

Μαρία Μεγρέμη

 

 Η χτεσινή ταινία ήταν πολύ ωραία. Μας έδειξε πως εάν ένας άνθρωπος θέλει να πετύχει κάτι, θα τα καταφέρει αν προσπαθήσει .

Γιώργος Πλαγγέτης

 

 Η ταινία ήταν πολύ ωραία γιατί το παιδί αυτό κατάφερε να πετύχει αυτό που ήθελε παρά τις δυσκολίες που βρέθηκαν μπροστά του.

Μαρία Κραμπουσανού

 

 Η ταινία που παρακολουθήσαμε ήταν ωραία και μας έδωσε ένα μήνυμα: όταν θέλουμε κάτι και θα πρέπει να αγωνιστούμε για να το πάρουμε.

Αντώνης Πυλιώτης

 

Την Κυριακή που μας πέρασε είδαμε την ταινία Μετά τη Λουτσία, μια ταινία με θέμα  το bullying. Το Μετά τη Λουτσία του Μισέλ Φράνκο αποτελεί μια απλή -αλλά συγκλονιστική ιστορία- για μια μαθήτρια που πέφτει θύμα εκφοβισμού και εκβιασμού από τους συμμαθητές της.

Οι μαθητές μας αντέδρασαν με διαφόρους τρόπους στην ταινία. Άλλοι έκλαψαν, άλλοι θύμωσαν , άλλοι θεώρησαν εξωπραγματική την ταινία, άλλοι αδιαφόρησαν αλλά όλοι ένιωσαν τη δύναμη του σκληρού ρεαλισμού της ταινίας.

Ακολουθούν κάποιες από τις απόψεις των παιδιών  όπως καταγράφηκαν σε ένα φύλλο εργασίας που τους δόθηκε μετά το πέρας της ταινίας και της συζήτησης που ακολούθησε.

Γιατί η Αλεχάντρα δεν αντιδρά όταν τη βιντεοσκοπεί ο φίλος της ;

Διότι ήταν μεθυσμένη, της άρεσε λίγο και δεν περίμενε να διαδοθεί τόσο εύκολα.

 

Γιατί ήταν μεθυσμένη και δεν καταλάβαινε τι έκανε.

 

Γιατί ήταν φίλος της και τον εμπιστευόταν.

 

Η Αλεξάνδρα δεν αντιδρά διότι πιστεύει ότι το βίντεο θα μείνει μεταξύ τους.

 

Γιατί φοβάται μη χάσει το αγόρι.

 

Ενώ αντιλαμβάνεται ότι το θέμα δεν τελειώνει με τη βιντεοσκόπηση , γιατί δεν καταγγέλλει το γεγονός;

Δεν καταγγέλλει το γεγονός διότι φοβάται ότι θα γίνει χειρότερα.Δηλαδή θα της φερόντουσαν με περισσότερη βία.

 

Γιατί φοβόταν μη χάσει το φίλο της.

 

Δεν καταγγέλλει το γεγονός επειδή φοβάται την αντίδραση του πατέρα της.

 

Γιατί νόμιζε ότι μετά θα είχε περισσότερους μπελάδες.

 

Μπορεί να πιστεύει πως κάποτε θα σταματήσουν.

 

Γιατί ντρέπεται.

 

Ντρεπόταν να μαθευτεί το συμβάν, γιατί την εκθέτει ως κοινωνικό άτομο και θα μπορούσαν να την επικρίνουν και εκείνη και τον πατέρα της.

 

Πώς θα αντιδρούσατε εσείς αν σας συνέβαινε κάτι παρόμοιο ή αν συνέβαινε σε κάποιον φίλο σας;

Θα ήταν ένα πολύ σοκαριστικό γεγονός για μένα. Θα βρισκόμουν σε απόγνωση. Αν συνέβαινε σε μένα θα το έλεγα αμέσως στους γονείς μου και θα δεχόμουν τις συνέπειες, ενώ αν συνέβαινε σε κάποιον φίλο μου θα τον παρότρυνα να πει την αλήθεια ή θα το έκανα εγώ.

 

Θα αντιδρούσα. Ήταν πολύ άσχημα όλα όσα πέρασε το κορίτσι και δε θα ήθελα να περάσω τα ίδια όπως και κανένας άλλος. Θα μιλούσα στους γονείς μου και έπειτα θα βρίσκαμε μια λύση.

 

Θα το έλεγα σε κάποιον φίλο μου.

 

Θα το έλεγα στη μαμά μου και στο διευθυντή.

 

Θα το έλεγα στους δασκάλους μου, μετά στους γονείς μου και μετά θα έκανα μήνυση.

 

Θα απευθυνόμουν σε κάποιον ενήλικο.

 

Λόγω του ότι είμαι αγόρι είναι δύσκολο να γίνει κάτι παρόμοιο, αλλά σε τέτοια περίπτωση θα απευθυνόμουν στην αστυνομία και δε θα άφηνα κανέναν να με κοροϊδέψει.

 

Θα το κατήγγειλα.

 

Θα το έλεγα σε κάποιον για αν με βοηθήσει.

 

Αν συνέβαινε σε μένα δεν θα το άντεχα, θα το έλεγα στους γονείς μου, θα άλλαζα σχολείο.

 

Πιστεύετε ότι στο τέλος αποδίδεται δικαιοσύνη;

Πιστεύω ότι δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη, διότι αυτό που έκανε ο πατέρας της Αλεχάνδρα δεν ήταν λύση. Έπρεπε να πληρώσουν όλοι από την παρέα, διότι όλοι της έκαναν τη ζωή κόλαση. Όχι ότι έπρεπε να πεθάνει κάποιος αλλά με κάποιον τρόπο να τους κάνει να πληρώσουν.

 

Ναι, γιατί ο πατέρας παίρνει το αίμα του πίσω, δηλ. ανταποδίδει αυτό που συνέβη. Είμαι μαζί του!

 

Στο τέλος πιστεύω πως ΟΧΙ δεν αποδίδεται δικαιοσύνη. Ναι μεν  έπρεπε να πληρώσει ο μικρός αλλά σίγουρα με φυλάκιση.

 

Όχι, διότι αυτό που πέρασε η κοπέλα ήταν άσχημο και δεν έφταιγε μόνο το παιδί που πέθανε. Όλα τα παιδιά έφταιγαν και έπρεπε να πληρώσουν όλα. Όχι με θάνατο αλλά με τιμωρίες που θα τους έκαναν να νιώσουν παρόμοια και να έβλεπαν την Άλε ευτυχισμένη.

 

Όχι, η εκδίκηση δεν αποδίδει ποτέ δικαιοσύνη.

 

Όχι γιατί το κορίτσι δε δικαιώθηκε. Θα μπορούσε το πρόβλημα να  λυθεί νομικά.

 

Ο πατέρας της Αλε είναι ψυχρός δολοφόνος!

 

 

Αν αγαπάς έναν άνθρωπο μην το λες με λόγια, απόδειξε το!(Pag mahal mo isang tao wag mong sabihin patunayan mo!)

Σήμερα έχω να κάνω μια άσκηση που να διηγείται πως γνωρίστηκαν και παντρεύτηκαν η γιαγιά και ο παππούς μου. Δε μου άρεσε και πολύ αυτή η άσκηση γιατί δεν έχω δει ποτέ τη γιαγιά και τον παππού μου. Τους έχω μιλήσει αλλά δεν καταλάβαινα τι έλεγαν, γιατί μένουν στην άλλη άκρη της γης, στις Φιλιππίνες. Οπότε ρώτησα τον πατέρα μου να μου πει την ιστορία τους.

Όλα άρχισαν σε ένα χωριό στις Φιλιππίνες, στο Σουριγκάου Ντελ Σουρ Κάρμεν, το 1955.Η γιαγιά μου (Νικολασίτα) ήταν 19 χρονών και ο παππούς μου (Φρέντι) 25.Επειδή το χωριό ήταν μικρό όλοι ήταν σαν μια οικογένεια και ο παππούς μου γνωριζόταν καλά με τη γιαγιά μου.

Η γιαγιά μου δεν ήταν τόσο όμορφη αλλά ήταν ψηλή και έμοιαζε σαν μοντέλο. Ο παππούς μου πάλι ήταν πολύ δημοφιλής γιατί ήταν μισός Αμερικάνος, ψηλός και άσπρος.

 

Η πρώτη κίνηση που έκανε ο παππούς μου ήταν να πάρει μια κιθάρα , να πάει κάτω από το παράθυρο της και να της τραγουδήσει. (Στις Φιλιππίνες τα αγόρια για να κερδίσουν την καρδιά της γυναίκας τους τραγουδούσαν κάτω από το παράθυρο της – Harana).Η γιαγιά μου ήταν ευτυχισμένη αλλά ο πατέρας της ήταν αυστηρός και δεν τους άφησε να είναι μαζί γιατί ήταν ακόμη νέοι. Ο παππούς μου όμως δεν σταμάτησε να την αγαπάει πολύ.Η γιαγιά μίλησε στον πατέρα της για το παππού, αλλά δεν κατάφερε τίποτα. Τελικά αποφασίστηκε όταν η γιαγιά γίνει 23 να παντρευτούν.

Το 1959 παντρεύτηκαν και ήταν η πιο όμορφη μέρα της ζωής τους, αν και ήταν πολύ φτωχοί. Έκαναν 9 παιδιά και έμενα όλοι μαζί ευτυχισμένοι σε ένα σπίτι. Δεν μπόρεσαν να σπουδάσουν όλα τα παιδιά τους γι αυτό και τα μεγαλύτερα αδέρφια άρχισαν να δουλεύουν σε μικρή ηλικία.

Αλλά χωρίς αυτά τα προβλήματα δε θα ήμασταν στο σήμερα εγώ με τον αδερφό μου. Η γιαγιά μου τώρα πια είναι άρρωστη με νεφροπάθεια και ο παππούς μου είναι πνευμονοπαθής. Δεν μένουν πια στο ίδιο σπίτι γιατί κανείς δεν μπορεί να τους φροντίζει  και μένουν στο σπίτι των παιδιών τους για να τους φροντίζουν εκείνα. Ποτέ όμως δεν έπαψαν αν αγαπάνε ο ένας τον άλλον για 58 ολόκληρα χρόνια. Αυτο που μου είπαν και θα το θυμάμαι πάντα είναι το εξής:

Pag mahal mo isang tao wag mong sabihin patunayan mo

 

(Αν αγαπάς έναν άνθρωπο μην το λες με λόγια, απόδειξε το!)

 

Έλενα Μακάρθυ, Γ3

 

 

Η ιστορία των παππούδων του Ντάνι!

Ρώτησα τον παππού από τη μαμά μου πως γνωρίστηκαν με τη γιαγιά μου και μου είπε πως γνωρίστηκαν όταν ήταν στο λύκειο. Εκείνη την εποχή ο παππούς ήταν πολύ ρομαντικός. Έδινε συνέχεια λουλούδια στη γιαγιά κάθε φορά που συναντιούνταν. Κάθε φορά που δεν είχαν σχολείο έβγαιναν βόλτα και έτσι γνωρίστηκαν καλύτερα.

Όταν η γιαγιά μου ήταν 22 χρονών και ο παππούς μου 24 ο παππούς μου πήγε στο σπίτι της γιαγιάς μου και είπε στους γονείς της ότι θέλει να παντρευτεί την κόρη τους. Ο πατέρας της γιαγιάς μου δεν δεχόταν. Όμως η μητέρα της δεχόταν γιατί ήξερε καλά τον παππού. Έτσι τελικά οι γονείς της γιαγιάς συζήτησαν το αν θα παντρευόταν η γιαγιά τον παππού και τελικά συμφώνησαν και οι δύο. Όμως ο πατέρας της γιαγιάς μου είπε στον παππού ότι αν χτυπούσε ή πλήγωνε τη γιαγιά μου με οποιοδήποτε τρόπο, θα τον σκότωνε. Κι ο παππούς μου είπε ότι υποσχόταν να μην πληγώσει ποτέ τη γιαγιά.

Τώρα έχουν περάσει 60 χρόνια και ο παππούς μου με τη γιαγιά μου είναι ακόμα μαζί και ευτυχισμένοι και δε θα χωρίσουν ποτέ. Και γω είμαι πολύ ευτυχισμένος που είναι ακόμα μαζί!

Νταν Ντελ Ροζάριο, Γ4

Ο γάμος του Μουσταφά και της Ζινέτ.

Ο παππούς μου ο Μουσταφάς και η γιαγιά μου η Ζινέτ γνωρίζονταν από μικρά παιδιά , γιατί έμεναν στην ίδια γειτονιά. Ο παππούς, επειδή από πάρα πολύ μικρή ηλικία είχε μείνει ορφανός, αναγκάστηκε να δουλέψει πολύ σκληρά. Ενώ η γιαγιά μου παρότι ήταν και οι δυο γονείς της στη ζωή και εκείνη δούλευε από μικρή ηλικία. Ο παππούς μου επειδή έβλεπε κάθε μέρα τη γιαγιά μου στη γειτονιά την ερωτεύτηκε. Μια μέρα αποφάσισε να την ζητήσει από τους γονείς της και πήγε στο σπίτι της γιαγιάς μου με τους τρεις μεγαλύτερους αδελφούς του. Οι γονείς της γιαγιάς μου την έδωσαν χωρίς καμιά αντίρρηση.

 

 

 

Στις 16 Ιανουαρίου του 1977 η γιαγιά μου και ο παππούς μου αρραβωνιάστηκαν .Βασικά αυτό δεν ήταν αρραβώνας, γιατί στα παλιά χρόνια η τιμή της γυναίκας ήταν σημαντική και ο αρραβώνας ήταν σαν το γάμο-υπέγραφες χαρτιά. Εάν δεν υπέγραφες, υπήρχε ο κίνδυνος να σε παρατήσει ο γαμπρός και τότε σε θεωρούσαν ανήθικη. Μετά από τρία χρόνια μόλις ολοκλήρωσαν το σπίτι τους παντρεύτηκαν και επίσημα και έγινε μεγάλο γλέντι. Η γιαγιά μου όταν παντρεύτηκε ήταν 15 χρονών και ο παππούς μου 26.

Μετά από τέσσερα χρόνια έκανε το πρώτο της παιδί και στα 21 της το δεύτερο. Αν και η ζωή της γιαγιάς και του παππού μου πέρασε με πολλές δυσκολίες, γιατί εργάζονταν από πολύ μικροί και παντρεύτηκαν και μικροί, δεν το μετάνιωσαν. Σήμερα η γιαγιά μου είναι 52 χρονών και ο παππούς μου, αν ζούσε, θα ήταν 63. Ο παππούς μου πέθανε πριν τρία χρόνια .Όσο ζούσε όμως η γιαγιά και ο παππούς πέρασαν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους. Η γιαγιά μου δείχνει να έχει ξεπεράσει το θάνατο του, αλλά μέσα της είναι πολύ δυστυχισμένη.

 

Ζινέτ Βολακά, Γ1

Ο γαμπρός το 'σκασε!(η ιστορία έρωτα των παππούδων της Θάλειας)

Ο παππούς μου ο Ντίνος γνωρίστηκε με τη γιαγιά μου τη Θάλεια μου ενώ πότιζαν νερό στη βρύση του χωριού τα άλογα τους. Δεν ήταν από πλούσιες οικογένειες και για αυτό αναγκάστηκαν από μικροί να δουλεύουν στα χωράφια τους. Στις 10 Σεπτεμβρίου του 1962 ο παππούς μου πήρε την απόφαση μαζί με έναν ξάδερφο του να πάνε να ζητήσουν το χέρι της γιαγιάς μου από τον πατέρα της μπάρμπα -Χαράλαμπο (έτσι ήταν γνωστός στο χωριό) μαζί με έναν ξάδερφό τους. Ανέβηκαν και οι δύο στο άλογο του παππού μου και πήγαν στο κτήμα της γιαγιάς μου. Όταν έφτασαν εκεί χαιρέτησαν τον μπάρμπα - Χαράλαμπο, κατέβηκαν από το άλογο και ο παππούς μου είπε πως γνωρίστηκε με τη γιαγιά μου και ότι θέλει να την παντρευτεί. Ο πατέρας της γιαγιάς μου όμως όταν το άκουσε αυτό νευρίασε και έσπασε το ξινάρι που κράταγε στα χέρια του και αυτοί εξαφανίστηκαν από εκεί.

Στερνά από μια εβδομάδα την βρήκε στη βρύση να παίρνει νερό με τη βαρέλα και της εξήγησε τι είχε γίνει. Εκείνη του είπε να το πει στη θεία της για να τους βοηθήσει και την Κυριακή αφού σχολάσει η εκκλησία να πάνε όλοι μαζί στο σπίτι της γιαγιάς μου. Έτσι και έγινε. Όταν όμως έφτασαν εκεί για κακή τους τύχη ο μπάρμπα -Χαράλαμπος πότιζε τα λουλούδια τους στην αυλή. Μόλις του είπαν τις προθέσεις τους αυτός τους έκανε λούτσα, έβρισε και από πάνω την αδερφή του. Τελικά μπήκε στη μέση το σόι του παππού και με λίγα βάσανα έγινε το προξενιό. Ο θείος του όρισε την ημερομηνία μιας και ήταν ο μεγαλύτερος της οικογένειας και περνούσε η γνώμη του.

 Έφτασε η μέρα του γάμου και ο γαμπρός δεν πήγε στη εκκλησία μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο αλλά με το άλογο του. Πήγε στη εκκλησία, χαιρέτησε τον κόσμο, φίλησε το χέρι της πεθεράς και του πεθερού. Την νύφη την συνόδευε ένας ξάδερφος της και του είπε: «τάξε μου για να φιλήσεις τη νύφη» και εκείνος του έταξε ένα βετούλι, και του υποσχέθηκε ότι δεν θα φιλούσε την νύφη, εάν δεν τελειώσει ο γάμος. Καθώς γινόταν το μυστήριο  όταν ο παπάς είπε "η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα" η νύφη πάτησε το πόδι του γαμπρού. Εκείνος αγρίεψε έλυσε το άλογο, ανέβηκε πάνω του και άρχισε να τρέχει. Η νύφη έστειλε τον πατέρα της μαζί με κάτι ξαδέρφια για να τον φέρουν πίσω. Αυτοί τον πρόλαβαν κάτω από μια βελανιδιά στον Άγιο Γεώργιο, του μίλησαν και ο μπάρμπας της τον απείλησε. Αυτός τελικά γύρισε πίσω με τη θέλησή του. Όταν μπήκε στη εκκλησία, ο κόσμος τον χειροκρότησε , εκείνος πήγε στο πλευρό της νύφης και το μυστήριο άρχισε πάλι από την αρχή. Όταν ο παπάς έφτασε ξανά στη ίδια φράση τότε ο παππούς μου πάτησε τη γιαγιά μου και εκείνη του είπε "πάτα όσο θες, αρκεί να μη φύγεις".

 

 

Μετά από τέσσερα χρόνια έκαναν το πρώτο τους παιδί και στη συνέχεια έκαναν άλλα τέσσερα. Έζησαν όλοι μαζί στο χωριό τους, ένα μικρό χωριό στην ορεινή Αρκαδία. Αν και έζησαν δύσκολα και πέρασαν όλη τους τη ζωή στα χωράφια και πάρα τις δυσκολίες ενός γάμου, εξακολουθούν να είναι μαζί, έστω και πολύ κουρασμένοι λόγω της βαριάς και δύσκολης εργασίας. Εξακολουθούν να βοηθούν ο ένας τον άλλο και να είναι μαζί στις χαρές και τις λύπες, όπως ορκίστηκαν και στον γάμο τους.

Θάλεια Αποστολοπούλου, Γ1

 

Διαφημίζω την Κω!

Στα πλαίσια του μαθήματος της Νεοελληνικής Γλώσσας της Γ Γυμνασίου οι μαθητές δημιούργησαν διαφημιστικές αφίσες για το νησί τους.Θαυμάστε κάποιες από αυτές!Είναι οι εργασίες των μαθητών :Φαίδρας Αλεφάντου και Κοκώνας Ζερβάνου (Γ1), του Μάρκου Παπαδημητρίου (Γ4), της Ίριδας Βορριά και της Κατερίνας Γιαλλούση (Γ1), του Μιχάλη Ευσταθιάδη (Γ1) και της Νικολέτας Ανθούλη και Ζινέτ Βολακά (Γ1).

Φαίδρα-Κοκώνα by Γιώτα Κεφαλά

Μάρκος by Γιώτα Κεφαλά

Ίριδα-Κατερίνα by Γιώτα Κεφαλά

Μιχάλης by Γιώτα Κεφαλά

Ζινέτ- Νικολέτα by Γιώτα Κεφαλά