Suffragette ή πως όλα κερδίζονται με αγώνες.

Η ταινία Σουφραζέτες πραγματεύεται το ιστορικό γεγονός, όταν οι γυναίκες στο Λονδίνο που παλεύαν για το δικαίωμα της ψήφου. Κεντρική μορφή ήταν η Έμελιν Πάνκχερστ η οποία καταζητούνταν από τις Αρχές όταν  αποφάσισαν να προβούν σε πιο δυναμικές και άμεσες ενέργειες, προκειμένου να ακουστούν τα αιτήματα τους.

Οι γυναίκες που είναι Σουφραζέτες, είναι αγωνίστριες. Θυσιάζουν την οικογένεια και τη δουλειά τους για το δίκαιο αγώνα τους, φυλακίζονται, ταπεινώνονται, τρώνε ξύλο από την αστυνομία και δε λυγίζουν .Τα δίκαια αιτήματα τους είναι αυτά που καθορίζουν τη ζωή τους.

Αν έρθουμε στο σήμερα, θα διαπιστώσουμε ότι ο αγώνας αυτών των γυναικών εξακολουθεί να είναι επίκαιρος. Τίποτε δεν θεωρείται απόλυτα κατακτημένο.

Γιώτα Κεφαλά

Οι Σουφραζέτες , όπως λέει και το όνομα τους ,ήταν μια ομάδα γυναικών που αγωνίζονταν για να αποκτήσουν ίσα δικαιώματα με αυτά των αντρών. Διότι οι γυναίκες κατά τη διάρκεια του 19^ου αιώνα θεωρούνταν κατώτερες από τους άντρες και για αυτό το λόγο τους συμπεριφέρονταν υποτιμητικά, τις κακοποιούσαν , δεν είχαν το δικαίωμα της ψήφου, τις αντιμετώπιζαν ως άχρηστα αντικείμενα και δούλευαν πάρα πολλές ώρες ,χωρίς όμως να παίρνουν έναν δίκαιο μισθό. Οι Σουφραζέτες λοιπόν αγωνίστηκαν για να αποκτήσουν ίσα δικαιώματα και για να γίνουν ισότιμοι πολίτες της κοινωνίας.

Μέσα από αγώνες, φυλακίσεις και θυσίες οι σουφραζέτες κατάφεραν να αποκτήσουν το δικαίωμα της ψήφου και να γίνουν ισότιμες με τους άντρες. Κάτι το οποίο σημάδεψε ολόκληρη την ανθρωπότητα και άλλαξε το χαρακτήρα της κοινωνίας.

Εντύπωση μου έκαναν λοιπόν τα δεινά που εδώ και τόσα χρόνια αντιμετώπιζαν οι γυναίκες. Η ταινία με έκανε να μπω στη θέση τους και να τις καταλάβω καλύτερα. Επιπλέον με εντυπωσίασε η γενναιότητα τους και το αίσθημα ότι αποτελούν ομάδα. Τέλος  με έκανε να καταλάβω καλύτερα το βαθύτερο νόημα της ζωής που είναι ο σεβασμός στο διαφορετικό, διότι όλοι οι άνθρωποι , άντρες και γυναίκες, είναι ίσοι και έχουν ίσα δικαιώματα και γι αυτό όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο το καλύτερο για μας, τους συνανθρώπους μας και την κοινωνία!

Στεργιάννα Πλαστουργού, Γ4

Θα ήθελα να έχω ένα φίλο σαν τον Αλέξη Ζορμπά;

Υπάρχουν τρεις λόγους για τους οποίους θα διάλεγα το Ζορμπά ως φίλο μου. Ο πρώτος λόγος είναι επειδή αντισυμβατικός και δεν ακολουθεί τι κάνει όλος ο κόσμος, πράγμα που μου αρέσει πολύ να το έχει κανείς στο χαρακτήρα του. Δεύτερον επειδή είναι αυθεντικός και δεν επηρεάζεται από κανέναν , δηλαδή κρατάει τη δική του προσωπικότητα και δεν αφήνει κανέναν να τον επηρεάσει. Τρίτον  επειδή είναι πολύ ειλικρινής και δε φοβάται να πει τα πράγματα όπως είναι.

Σοφία Χατζηδημήτρη , Γ6

Ο Ζορμπάς είναι ένας πολύ ενδιαφέρων χαρακτήρας .Θα ήθελα να έχω ένα φίλο σαν το ζορμπά, γιατί πιστεύω πως αυτός ο αυθορμητισμός και η ειλικρίνεια του λείπουν από μερικά μέλη της παρέας μου. Θα ήταν η τέλεια προσθήκη για μια τέλεια παρέα. Μ΄αρέσει πολύ το αξιοθαύμαστο γεγονός ότι του αρέσει να περνάει καλά στη ζωή του. Όπως για παράδειγμα του αρέσουν οι γυναίκες , τα ποτά και γενικότερα η καλοπέραση. Θα ήταν κάτι σαν τον μεγάλο αδελφό της παρέας και επιβλητική παρουσία.

Αντώνης Χατζηδημήτρης, Γ6

Κατά τη γνώμη μου θα έκανα το Ζορμπά φίλο μου γιατί πιστεύω πως θα μου άρεσε να κάνω παρέα με έναν άνθρωπο, ο οποίος είναι πολύ διαφορετικός αλλά και τολμηρός. Επίσης δείχνει να είναι γενναίος, δε δείχνει να ντρέπεται και του αρέσει να περνάει καλά, κάτι το οποίο αρέσει και σε μένα. Επιπλέον θα έκανε καλή συντροφιά, θα με προστάτευε και θα με υπερασπιζόταν σε κρίσιμες στιγμές. Τέλος θα ήθελα να πω πως ο Ζορμπάς είναι ένας άνθρωπος καλός τον οποίο θα προτιμούσαν οι περισσότερου για κολλητό.

Χρήστος Χρηστοφής, Γ6

Ο Ζορμπάς έχει πολλά πράγματα που ταιριάζουν σε μένα αλλά υπάρχουν κι άλλα τόσα που είναι αντιθετα. Εγώ θα διάλεγα το Ζορμπά για φίλο μου γιατί πιστεύω πως θα συμπληρώναμε ο ένας τον άλλον παρόλο που έχουμε πολλές διαφορές. Και οι δύο αγαπάμε τη ζωή δηλαδή είμαστε φιλήδονοι και μας αρέσει να γνωρίζουμε καινούριους ανθρώπους και αυτό για μένα είναι πολύ σημαντικό. Επίσης και οι δύο είμαστε πολύ ειλικρινείς και λέμε πάντα αυτό που έχουμε στο μυαλό μας και αυτό είναι καλό. Τέλος πιστεύω πως ο Ζορμπάς θα ήταν πολύ καλός φίλος γιατί είναι τσεκουράτος στο λόγο του και κοινωνικός . Επίσης μου αρέσουν οι άνθρωποι που κρατάνε το λόγο τους και αυτοί που δε ντρέπονται να γνωρίζουν καινούριους ανθρώπους και μιλάνε ελεύθερα, χωρίς να ντρέπονται.

Σινέμ Χατζηχαλήλ. Γ6

Θα επέλεγα το Ζορμπά για φίλο μου γιατί από το κείμενο φαίνεται πως είναι ένας άνθρωπος που με συμπληρώνει. Ετσι θα ήθελα να ταξιδέψω μαζί του για να μου δείξει όσα ξέρει και να μου τα μάθει. Το γεγονός ότι τον έχω φίλο μου θα μπορούσε να μου φανερώσει ένα ολόκληρο καινούριο κόσμο από ομοίους του και έτσι να μάθω την κουλτούρα τους . Επίσης απ΄ οσο κατάλαβα είναι αληθινός φίλος και δεν πρόκειται να με προδώσει  η να με παρατήσει ποτέ. Τέλος θα έχω τη δυνατότατα να δω τα πράγματα μέσα από τα μάτια ενός απλού αλλά ωστόσο αντισυμβατικού ανθρώπου.

Σταμάτης Χατζηπέτρος, Γ6

Για φίλο θα επέλεγα το Ζορμπά, γιατί φαίνεται ότι τα λόγια που χρησιμοποιεί είναι  ειλικρινή και αληθινά. Εκτός απ΄αυτό έχει ένα χιουμοριστικό τρόπο να προσελκύει τους άλλους και να γίνονται φίλοι. Ο Ζορμπάς που σου τραβάει το ενδιαφέρον σε μια συζήτηση που θα κάνεις μαζί του-έστω και για ένα ασήμαντο πράγμα. Είναι πολύ αυθόρμητος γιατί έδειρε έναν άνθρωπο χωρίς λόγο και είναι πολύ ειλικρινής γιατί αυτό που λέει το λέει τσεκουράτα.

Τζοντίνο Τσεκάι, Γ6

Σίγουρα θα ήθελα να έχω για φίλο μου το Ζορμπά για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Αρχικά θαυμάζω το γεγονός ότι είναι ένας αυθόρμητος άνθρωπος που κινείτε με βάση το συναίσθημα και όχι τη λογική κάτι που λείπει από το χαρακτήρα μου και θα με συμπλήρωνε σε μία φιλική σχέση . Επίσης η ειλικρίνεια του και η αυθεντικότητα του αποτελούν βασικά κριτήρια επιλογής για κάποιον που θέλω να είναι φίλος μου. Πιστεύω πως θα ήταν αληθινός και θα με συμβούλευε να κάνω όχι αυτό που πρέπει αλλά αυτό που μου ταιριάζει. Τέλος είναι τολμηρός και παρορμητικός, έχει ταξιδέψει σε πολλά μέρη, έχει ζήσει πολλές περιπέτειες και θα μου αρέσει αν ακούω τις ιστορίες του και ίσως να με παρότρυνε να ζήσω και γω μια ζωή λίγο πιο αυθόρμητα και διασκεδαστικά. Συμπερασματικά, θεωρώ πως όλοι πρέπει αν έχουν ένα φίλο αντίθετο από το δικό τους χαρακτήρα για να συμπληρώνει ο ένας τον άλλον.

Κατερίνα Φαϊλλη, Γ6

Αυτοθυσία στην πράξη, Gran Torino

Η ταινία Gran Torino είναι μία από τις ταινίες που περνάει πολλά μηνύματα, τόσο αντιρατσιστικά όσο και αντιπολεμικά. Ο πρωταγωνιστής , Κλιντ Ίστγουντ, έχοντας επιβιώσει από την τριετή στρατιωτική του θητεία στην Κορέα, βιώνει τώρα το θάνατο της αγαπημένης του συζύγου. Η υπόλοιπη οικογένεια του τον θυμάται μόνο όταν αναφέρονται τα χρήματα και ο ίδιος είναι αποκομμένος από αυτούς. Παρόλα όμως τα ψυχολογικά προβλήματα που του προκάλεσαν οι τραυματικές του εμπειρίες  από τον πόλεμο, αυτός καταφέρνει να συμβιώσει με την υπόλοιπη γειτονιά και μάλιστα να εχει στενές σχέσεις με μια οικογένεια Κορεατων.

Σε όλη την ταινία μας παρουσιάζεται ως σκληρός , βίαιος, εκδικητικός και αντικοινωνικός γι αυτό και νομίζω πως κανένας μας δεν περίμενε το τέλος της ταινίας , στο οποίο φανερώνει τον ευαίσθητο εαυτό του δείχνοντας έμπρακτη αυτοθυσία και αγάπη προς τον Ταο και την οικογένεια του , εξασφαλίζοντας με τον θάνατο του ένα καλύτερο και πιο ασφαλές μέλλον μακριά από τις συμμορίες . Επίσης εντύπωση μου έκανε στην ταινία και το ενδιαφέρον που έδειχναν οι Κορεατες γι αυτόν χωρίς να τους συνδέει κάτι ουσιαστικό μεταξύ τους.

Σταμάτης Χατζηπέτρος, Γ6

Δεν περίμενα ποτέ ότι αυτή η συγκεκριμένη ταινία θα γινόταν μία από τις αγαπημένε μου και μάλιστα θα μου ασκούσε τόσο μεγάλη επιρροή. Το Gran Torino είναι μια ταινία καθαρά αντιρατσιστική. Αναφέρεται στην αποξένωση των μελών μιας οικογένειας αλλά θίγει και το θέμα της συμπεριφοράς των νέων ανθρώπων σε μια κοινωνία . Στην ταινία αυτή κυριαρχεί η ανατροπή , η οποία εντείνει ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον του θεατή. Μερικές σκηνές είναι υπερβολικά συγκινητικές και χτυπούν κατευθείαν στο συναίσθημα. Επιπλέον επανερχόμενος στο θέμα της διαφορετικότητας , μου άρεσε το γεγονός ότι παρακολουθήσαμε τη διαφορετικότητα από πολλές οπτικές πλευρές –και του πρωταγωνιστή αλλά και μέσα από τα μάτια των γειτόνων του.

Μάριος Αυγουλλάς, Γ1

Glory road ( "Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν και έπειτα νικάς!")

Η κοινωνική ταινία glory road (ή αλλιώς δρόμος προς την δόξα) είχε ως κύριο θέμα τον φυλετικό ρατσισμό που αντιμετώπιζαν και αντιμετωπίζουν παίκτες του μπάσκετ με διαφορετικό χρώμα, χαρακτηριστικά , καταγωγή και όχι μόνο! Επιπλέον, στην αρχή της ταινίας υπάρχει ρατσισμός προς τις γυναίκες, αφού τόνιζαν συνεχώς ότι ο προπονητής τους στο παρελθόν προπονούσε ομάδα μπάσκετ κοριτσιών! Ακόμη, ο διευθυντής του κολεγίου σε μια σκηνή σύγκρινε δυο διαφορετικά αθλήματα (μπάσκετ και ποδόσφαιρο) θεωρώντας το ποδόσφαιρο "σημαντικότερο" και καλύτερο άθλημα! Επίσης, αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο στην συγκεκριμένη ταινία , που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, ήταν η ομαδικότητα και φιλική διάθεση που υπήρχε ανάμεσα στους παίκτες! Καταληκτικά η αγαπημένη μου φράση στην ταινία ήταν στην σκηνή που ο διευθυντής είπε στον προπονητή: "Ενώ εμείς οι άσπροι που τους εξευτελίζουμε θεωρούμαστε πολιτισμένοι"!

Κατερίνα Φαϊλλη, Γ6

Η ταινία αυτή βασίζεται σε αληθινή ιστορία και αναφέρεται στην πρώτη ομάδα μπάσκετ που αποτελείται κυρίως από μαύρους . Ο προπονητής προσπαθώντας να βρει παίκτες για μια νέα ομάδα, βγαίνει στους δρόμους . Τελικά καταφέρνει να βρει παίκτες, αλλά όλοι γύρω του τον κατηγορούν και τον κοροϊδεύουν λόγω του χρώματος των αθλητών. Παρά την αποθάρρυνση του κόσμου η ομάδα προοδεύει, όμως αυτό μεγαλώνει την εχθρότητα των ανθρώπων κατά της ομάδας. Σύντομα οι οπαδοί των αντίπαλων ομάδων αρχίζουν τις επιθέσεις και τον εκφοβισμό. Οι μαύροι παίκτες της ομάδας στρέφονται εναντίον των λευκών συμπαικτών τους και χάνεται η δύναμη και το πνεύμα της ομαδικότητας. Παρόλα αυτά ο προπονητής καταφέρνει να τους ενώσει ξανά και έτσι παίρνουν το πρωτάθλημα. Μου άρεσε πολύ η ταινία διότι είναι αντιρατσιστική και αποδεικνύει ότι η επιτυχία δεν έχει να κάνει με το χρώμα αλλά με την επιμονή και τη σκληρή δουλειά.

Ραιφέ Κοτζαογλάν, Γ2

Σήμερα είδαμε την ταινία Glory road. Η ταινία αυτή μας περνούσε πολλά μηνύματα. Ότι είναι πολύ πιθανό κατά την διάρκεια της ζωής σου να βιώσεις τον ρατσισμό, την απόρριψη από τους άλλους και να προσπαθούν οι άλλοι να σε εμποδίσουν να κάνεις αυτό που θέλεις στην ζωή σου, όμως εσύ να τους αγνοείς και να προσπαθείς να φτάσεις τον στόχο σου, χωρίς την βία και τον ρατσισμό, αλλά με παιδιά και πειθαρχία, όπως έκανε η ομάδα στην ταινία.

Στέργος Ζαμάγιας, Γ1

Πολύ ωραία ταινία. Κάθε φορά που τη βλέπω , στενοχωριέμαι, μελαγχολώ, θυμώνω, απογοητεύομαι και στο τέλος χαίρομαι. Μια ταινία άκρως ρατσιστική!Το χειρότερο είναι πως δεν πρόκειται για ένα φανταστικό σενάριο ή υπερβολή του σκηνοθέτη. Όλα αυτά συνέβησαν στην πραγματικότητα. Τι πέρασαν αυτοί οι άνθρωποι! Σε μια κοινωνία που δεν ήταν καθόλου έτοιμη να αποδεχτεί τους Μαύρους. Ένας βίαιος κοινωνικός αποκλεισμός, μη αποδοχή, τους έβρισαν, τους χτύπησαν , τους ισοπέδωσαν το ηθικό και την αξιοπρέπεια τους. Αυτοί οι άνθρωποι όλη τους τη ζωή μάθαιναν να είναι σκληροί , ώστε να αντιμετωπίσουν τους λευκούς. Και οι λευκοί έγιναν βίαιοι για να  αντιμετωπίσουν την οργή των μαύρων.

Όλα ξεκίνησαν από τη μη αποδοχή του διαφορετικού. Αυτό που ξεχωρίζει τον καθένα μας. Δεν το έβαλαν κάτω όμως. Μπορεί να φοβήθηκαν, να λύγισαν, να απογοητεύτηκαν, όμως βρήκαν τη δύναμη και συνέχισαν. Συγχαρητήρια και πολλά μπράβο στον προπονητή τους. Ήταν πολύ τολμηρό αυτό που έκανε. Πίστεψε σε αυτά τα παιδιά και τα παιδιά σε αυτόν. Γιατί όπως είπε και ο Μαχάτμα Γκάντι: « Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν και έπειτα νικάς!»

Νικολέτα Κανδυλάκη, Γ2

"Για μένα δε θα γεράσεις ποτέ, ούτε θα ξεθωριάσεις, ούτε θα πεθάνεις.", Shakespeare in Love

Η ταινία μιλάει για τον έρωτα του Σαίξπηρ με τη Βιόλα, μια γυναίκα της αριστοκρατίας και μου άρεσε πολύ! Η γυναίκα αυτή αποτελεί τη μούσα του Σαίξπηρ , αφού τα λόγια του έργου του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», τα γράφει μέσα από τον έρωτα που ζει.

Δυστυχώς όμως ο έρωτας αυτός , παρόλο που πέρασε την απόλυτη ευτυχία, δεν θα εκπληρωθεί, καθώς η Βιόλα θα αναγκαστεί να πάει μαζί με τον άντρα που την υποχρεώνουν να παντρευτεί στην Αμερική. Ο Σαίξπηρ δεν πληγώθηκε από αυτό αλλά συνέχισε να γράφει έργα εμπνεόμενος από τις ωραίες στιγμές που πέρασε με τη Βιόλα.

Πέρα από αυτό η ταινία δείχνει και μια πτυχή της ανισότητας των ευκαιριών των γυναικών εκείνη την εποχή. Στην ταινία λοιπόν δείχνει πως στο θέατρο και τους αντρικούς και τους γυναικείους ρόλους τους έπαιζαν μόνο άντρες. Οι γυναίκες δεν είχαν καμιά θέση στο θέατρο την εποχή εκείνη- όπως και σε πολλούς άλλους τομείς. Το ότι η Βιόλα έπαιξε θέατρο θεωρήθηκε τόσο κακό ώστε το θέατρο παραλίγο να κλείσει. Οσον αφορά την εχθρότητα της εκκλησίας ενάντια στο θέατρο μπορεί να υπήρχε, αλλά ο ίδιος παπάς που το καταδίκαζε στο τέλος παρακολούθησε την παράσταση και την επικρότησε. Γενικά η ταινία ήταν πολύ ωραία και ακριβής πιστεύω ιστορικά όσον αφορά τα γεγονότα εκείνης της εποχής.

Παναγιώτης Δικταπανίδης, Γ1

Μια ταινία που μας γυρίζει πίσω στο χρόνο. Μια ταινία που μας βάζει και εμάς μέσα στα γεγονότα, .έτσι ώστε να αποτελούμε αναπόσπαστο κομμάτι της. Η ταινία μας πληροφορεί για τις συνήθειες , τις συνθήκες και τις αντιλήψεις που επικρατούν εκείνη την εποχή. Μας πληροφορεί για τη θέση της εκκλησίας απέναντι στο θέατρο και την απουσία των γυναικών Από το θίασο.

Παρόλο που εμένα προσωπικά δεν μου αρέσουν οι αισθηματικές ταινίες, αυτή την ταινία την απόλαυσα με την ψυχή μου, καθώς η παραγωγή κατάφερε να συνδέσει με απόλυτη επιτυχία το κωμικό με το αισθηματικό στοιχείο.. Θα πρότεινα αυτή την ταινία σε όλους!

Μάριος Αυγουλλάς, Γ1

Το να είσαι ήρωας έχει απαιτήσεις! , "Καιρός για ήρωες"

Με τα βιβλία υπό μάλης συναντηθήκαμε την περασμένη Κυριακή με τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης της Β Γυμνασίου να συζητήσουμε για το βιβλίο του Πολυχρόνη Κουτσάκη «Καιρός για ήρωες». Ήταν από τις λίγες φορές που η ομάδα συμφώνησε ότι το βιβλίο ήταν ωραίο και είχε δράση!

        Η Αλίκη λοιπόν μας είπε ότι το βιβλίο ήταν ωραίο γιατί κάποιος έδειχνε φροντίδα σε ανθρώπους που δεν το αποζητούσαν και είχε δράση.Η Λάουρα συμφώνησε με την Αλίκη ότι το βιβλίο ήταν ωραίο απλώς δεν της αρέσουν τα βιβλία δράσης. Ό Μάριος με το Γιόβαν και τον Αργύρη στάθηκαν περισσότερο στο θέμα της δράσης με αγαπημένη σκηνή αυτή της αυτοκτονίας. Η Αντονέτα μας μίλησε για την σχέση του Γιώργου με τη Ρέα και τόνισε ότι της άρεσε ο συναισθηματισμός του βιβλίου. Επίσης μας είπε ότι θα ήθελε ένα διαφορετικό τέλος-ίσως μια απαγωγή ή κάποιο άλλο.Στη Γεωργία άρεσε πολύ η δράση , αλλά δεν την τράβηξε ιδιαίτερα η λεπτομερής αφήγηση. Η Δομνίκη μας είπε ότι της άρεσε η αφορμή που δίνεται στην αρχή για να ξεκινήσει η ιστορία καθώς και η ιστορία της Ρέας, αλλά διαφωνεί στην υπερβολή με την οποία περιγράφεται ο Νικ.

        Η Κάτια αναφέρθηκε στο πως πλέκεται η σχέση του Γιώργου και της Ρέας και στον τρόπο αφήγησης, που είναι λιτός και κοφτός και μαζί της συμφώνησε η Ελευθερία. Ο Δημήτρης εστίασε την προσοχή του στον τρόπο αφήγησης της ιστορίας που τον χαρακτήρισε κινηματογραφικό όπως και ο Ιωάννης που εικονοποίησε όλη την ιστορία. Στο Σταμάτη άρεσε η σκηνή της παρ ολίγον αυτοκτονίας καθώς και ο κοφτός τρόπος αφήγησης των γεγονότων. Η Ηλιάνα αναφέρθηκε στην ανάλυση των συναισθημάτων των ηρώων το ίδιο και η Κατερίνα- η οποία χάρηκε που ο ήρωας παίζει βόλει!

      Η γενική συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τα θέματα που βάζει το βιβλίο:είναι καιρός για ήρωες σήμερα, τι μπορεί να μας κάνει ήρωες, η βοήθεια προς τους αδύναμους, η οικονομική κρίση, οι αυτοκτονίες των εφήβων. Οι μαθητές μας αναφέρθηκαν και στο εξώφυλλο του βιβλίου αναλύοντας τη σημειολογία του: στα μάτια της κοπέλας καθρεφτίζεται η σκηνή της παρ ολίγον αυτοκτονίας.Τέλος παρακολουθήσαμε μαζί τη συνέντευξη που είχε πάρει η Σέα Ντρέου από τον κ.Κουτσάκη , όταν μας είχε επισκεφτεί προ διετίας. Όσο για την απάντηση στο ερώτημα αν θα ήθελαν να είναι ήρωες οι ίδιοι ακούστηκαν διάφορες απαντήσεις: τα αγόρια είπαν πως , ναι θέλουν να γίνουν ήρωες αλλά η Γεωργία έθεσε ένα θέμα: ωραία θα ήταν, αλλά σκέψου τις απαιτήσεις!

Children of men, "Μόνη μας ελπίδα ο άνθρωπος"

Η ταινία που είδαμε χτες ήταν πραγματικά απίστευτη! Έδειχνε έναν κόσμο γεμάτο βρωμιά και βία. Έναν κόσμο που φοβόσουν να περπατήσεις, φοβόσουν μην σου έρθει καμιά σφαίρα στο κεφάλι, φοβόσουν να μιλήσεις γιατί θα σε χτυπούσαν ή θα έμπαινες φυλακή. Έδειχνε έναν κόσμο που οι μετανάστες , όπως τους αποκαλούσαν , δεν ήταν άνθρωποι σύμφωνα με τη λογική τους. Έδειχνε έναν κόσμο στον οποίο οι γυναίκες δεν γεννούσαν .Υπήρχαν μόνο γέροι και ενήλικες. Έδειχνε πραγματικά έναν απαίσιο κόσμο, όμως μέσα σε αυτόν τον βρωμερό κόσμο υπήρχε ακόμα η ελπίδα για να εξελιχθεί ο κόσμος. Το γεγονός ότι εκείνη η κοπέλα είχε μείνει έγκυος , μετά από τόσα χρόνια, πραγματικά ήταν θαύμα. Αυτό ήταν και το γεγονός που μας εντυπωσίασε όλους. Και εδώ πιστεύω πρέπει να κάνω μια παύση και να πω ότι αν και ο δικός μας κόσμος συνεχίσει έτσι πετώντας σκουπίδια από δω και από κει , βρωμίζοντας και μολύνοντας το περιβάλλον, θα είμαστε και μείς στο μέλλον κάπως έτσι. Οπότε η ταινία θέλει να μας περάς4ει ένα μήνυμα και να ξυπνήσουμε και να σταματήσουμε να καταστρέφουμε τη γη στην οποία ζούμε γιατί κανείς πιστεύω δε  θα ήθελε να φτάσουμε να ζούμε με αυτόν τον τροπή. Και το βασικότερο μήνυμα που θέλει να μας περάσει η ταινία ήταν ότι υπάρχει ελπίδα μόνο όταν υπάρχει  άνθρωπος.

Αγάπη Δεληγιάννη, Γ1

 Αυτό που με εντυπωσίασε στην ταινία ήταν: ο τρόπος που δέχτηκαν και οι δύο πλευρές το νεογέννητο παιδί, σεβασμό, αγάπη ευγένεια. Επίσης ο τρόπος που φέρθηκε ο Θίο :έδωσε τη ζωή του για να σώσει το νεογέννητο παιδί, που συμβόλιζε την ελπίδα και την αναγέννηση του κόσμου. Τέλος μου άρεσε ο συμβολισμός του πλοίου που ονομαζόταν Tomorrow   γιατί συμβόλιζε τη ελπίδα.

Μιχάλης Πέτσαλης, Γ4

Η ταινία ήταν μία από τις πιο θεαματικές και ρεαλιστικές ταινίες που έχουν προβληθεί στην Κινηματογραφική Λέσχη. Μου άρεσε η επικαιρότητα του σεναρίου η οποία αν και διαδραματίζεται το 2027, δείχνει γεγονότα που συμβαίνουν σήμερα. Επίσης μου άρεσε η ερμηνεία των ηθοποιών της ταινίας, διότι μετέφεραν κυριολεκτικά τους εαυτούς τους σε ένα διαφορετικό τόπο και χρόνο. Αυτό που ήθελε να περάσει η ταινία στους ανθρώπους το πέρασε. Πέρασε την ευαισθητοποίηση μεταξύ των ανθρώπων ενώ παράλληλα έδειχνε την ταλαιπωρία των μεταναστών ακόμα και στο μέλλον το οποίο είναι ή τουλάχιστον φαίνεται ……αβέβαιο και σκοτεινό.

Χάρης Αυγουλλάς, Γ1

Το 2008 είδα για πρώτη φορά την ταινία Children of men  . Μια ωραία ταινία, αλλά πολύ μελλοντολογική. Το 2012 είδα ξανά την ταινία στην Κινηματογραφική Λέσχη που είχαμε άτυπα στο σχολείο .Την ταινία την είχε προτείνει μια μαθήτρια μας, η Δανάη. Την είδαμε , τη συζητήσαμε αλλά μέχρι εκεί. Χτες βλέποντας ξανά την ταινία , τρόμαξα με την επικαιρότητα της. Αυτό που λέμε γροθιά στο στομάχι. Βία, ανυπαρξία γεννήσεων, περιβαλλοντική καταστροφή, το προσφυγικό στην κορύφωση του, οι πολίτες να καταδίδουν τους μετανάστες, άνθρωποι σε κλουβιά, τρομοκρατία…. Ζώντας αυτές τις καταστάσεις στην καθημερινότητα  συνειδητοποιεί κανείς ότι η τέχνη ξεπερνά την πραγματικότητα, την προβλέπει, την φέρνει κοντά μας και μας αφυπνίζει. Το θέμα είναι πως μπορούμε μέσα στην τυφλότητα που διακρίνει το ανθρώπινο γένος να κατανοήσουμε και να προλάβουμε την καταστροφή. Πόσο μπορούμε να κρατήσουμε την ανθρωπιά μας σε χαλεπούς καιρούς, να αντιδράσουμε σε όσα βλέπουμε και συμβαίνουν γύρω μας, να μην μένουμε απαθείς.

Γιώτα Κεφαλά