Ο δρόμος της διαφυγής, εργασίες

Μετά την παρακολούθηση της ταινίας Un sac de billes οι μαθητές ασχολήθηκαν με το φύλλο εργασίας. Σχεδόν όλοι έφεραν όμορφες εργασίες,  αλλά, κλασσικά, βαριούνται να τις στείλουν να δημοσιευτούν. Μεταφέρω λοιπόν εδώ μόνο δύο από αυτές. Στο τέλος της ανάρτησης υπάρχει αναρτημένο το φύλλο εργασίας εκ νέου με τη δυνατότητα να το κατεβάσετε.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Αυτή τη στιγμή βρέχει και βρίσκομαι κάτω από ένα δεντράκι μπας και καλυφθώ λίγο. Τώρα που δουλεύω στο ξενοδοχείο Εξέλσιορ δεν έχω πολλή ώρα μόνος μου, οπότε έρχομαι στον κήπο για να γράψω εδώ. Τις τελευταίες μέρες σκεφτόμουν  ό,τι έχει γίνει στο παρελθόν και έχω καταλάβει πως αυτός ο πόλεμος μας έχει καταστρέψει. Εννοώ εμένα και όλους τους Εβραίους.

Από τότε που εγώ και ο Μορίς φύγαμε από το σπίτι, το ταξίδι μας είναι περισσότερο ένας εφιάλτης. Η απόδραση μας στην ελεύθερη ζώνη μοιάζει με μια γάτα που προσπαθεί να ξεφύγει από τα δόντια ενός σκύλου. Η κατασκήνωση στην οποία βρεθήκαμε ήταν σαν φυλακή και ο τρόπος που μας συμπεριφέρονταν ήταν φρικτός. Το χειρότερο όμως είναι αυτό εδώ το μέρος. Δουλεύουμε σαν σκλάβοι , κοιμόμαστε σαν τα ζώα και μας φέρονται σαν να είμαστε σκουπίδια. Αυτός ο Γερμανός στρατιώτης πήγε να πάρει το Μορίς από μένα. Με χτύπησε και στο μάτι μου. Η κατάσταση εδώ είναι χαοτική. Τις προάλλες είδα ένα μωράκι να κλαίει στα χέρια της μητέρας του και κείνη να προσπαθεί να το καθησυχάσει. Με στοίχειωσε…. Τα πράγματα που έχω δει εδώ δε μπορεί να τα βάλει ο νους του ανθρώπου. Δεν κοιμάμαι πια εύκολα….

Θέλω να πάω σπίτι. Θέλω τη μαμά, το μπαμπά και τα αδέλφια μου. Το ζεστό φαγητό της μαμάς., να μου δώσει παρηγοριά και να με φροντίσει. Θέλω να περηφανευτώ που είμαι Εβραίος , χωρίς λύκους να με κυνηγάνε. Θέλω να γυρίσω στα παλιά.

Αρκετά όμως έμεινα εδώ. Θα υποψιαστούν κάτι και μετά…. Δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα γίνει…

Τζο

Παρασκευή Νικόλη, Β5

Αγαπητό ημερολόγιο,

Μετά από κάποια χρόνια αποφάσισα να γράψω για κάτι που με σημάδεψε για πάντα: τη διαφυγή μου από το Παρίσι το 1942. Είχα μια κανονική ζωή, όμως μια μέρα ένας κατακτητής αποφάσισε να σκοτώσει όλους τους Εβραίους. Φυσικά οι γονείς μου σε μια προσπάθεια διαφυγής με έδιωξαν με το μεγαλύτερο αδερφό μου, το Μορίς. Αυτό το ταξίδι παρόλο που ήταν επικίνδυνο και έντονο , δεν έχει μείνει έντονα στη μνήμη μου. Μόνο ένα περιστατικό που συνέβη στη διάρκεια του θα μου μείνει αξέχαστο. Η διαμονή στο ξενοδοχείο Εξέλσιορ.

Για να πω την αλήθεια  δε θυμάμαι καν πως εγώ και ο αδερφός μου καταλήξαμε εκεί. Το ξενοδοχείο αυτό λειτουργούσε ως χώρος κράτησης των Εβραίων .Με το που μπήκαμε μέσα , παρατήρησα ότι επικρατούσε χάος. Οι υπάλληλοι μας έδωσαν κάτι κόκκινα χαρτιά. Νωρίτερα με είχαν χτυπήσει στο μάτι , οπότε όλα ήταν θολά. Μετά από την αναμονή εκεί μεταφερθήκαμε σε ένα γραφείο όπου ένας άντρας έλεγχε τα στοιχεία του καθενός και τους ανέκρινε με τη χρήση βίας. Μάλιστα πριν από εμάς ανακρινόταν ένας Εβραίος αντιστασιακός , που έπεσε στα χέρια των Γερμανών λόγω του πλαστού διαβατηρίου του. Τον χτύπησαν πολύ πριν ομολογήσει και δυστυχώς τον σκότωσαν, επειδή αντιστάθηκε.

Και μετά ήρθε η σειρά μας. Εάν και ο στρατιωτικός δε μας πίστεψε , δε ομολογήσαμε , ακόμα και με το ξύλο οπότε μας άφησε να περάσουμε στο επόμενο στάδιο, την ιατρική εξέταση. Για κάποιο λόγο , ίσως και επειδή ο ίδιος ήταν Εβραίος, ο γιατρός είπε ψέματα ότι ήμασταν Καθολικοί και χάρη σε αυτόν επιζήσαμε. Τις επόμενες ημέρες δούλευα στην κουζίνα του ξενοδοχείου και μια μέρα έπεσα σε κώμα εξαιτίας της μηνιγγίτιδας. Ο αδερφός μου είχε πάει να βρει ψεύτικα χαρτιά. Και μια μέρα μας έστησαν παγίδα. Ο μάγειρας μας έστειλε να κόψουμε ντομάτες από τον κήπο , όπου η πόρτα ήταν ανοιχτή και τη φυλούσε ένα στρατιώτης κρυμμένος. Με τον αδερφό μου σχεδιάζαμε να φύγουμε, αλλά την τελευταία στιγμή έλαμψε ο ήλιος, είδαμε τη σκιά του στρατιώτη και σωθήκαμε. Σε λίγη ώρα φύγαμε με τη βοήθεια μελών της Καθολικής Εκκλησίας ( σημείωση: εδώ μπορείτε να δείτε μια αληθινή ιστορία στην οποία Μουσουλμάνοι έσωσαν Εβραίους). Τι ειρωνεία.

Πραγματικά χαίρομαι που κατάφερα να επιζήσω από το Ολοκαύτωμα , σε αντίθεση με άλλα άτομα. Προτιμώ να θυμάμαι αυτό το ταξίδι ως ένα μάθημα που μου δόθηκε παρά ως μια διαφυγή από το θάνατοι.

Τζο

Ειρήνη Μπακρατσά, Β5

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΦΥΓΗΣ, Un s... by giota on Scribd

«Αν περάσετε όλη σας τη ζωή με το να είστε κάποιοι άλλοι, ποιος θα είναι εσείς;», Handsome devil

    

Ο Νέντ είναι ένας εσωστρεφής έφηβος που είναι θύμα των συμμαθητών του εξαιτίας της αγάπης του για τη λογοτεχνία και τη μουσική. Όταν ο Κόνορ, ο ανερχόμενος αθλητής, διωγμένος για κακή συμπεριφορά από το προηγούμενο σχολείο, έρθει στο οικοτροφείο και μοιραστούν το ίδιο δωμάτιο θα γίνουν φίλοι , αλλά η φιλία τους θα δοκιμαστεί από την πραγματικότητα του σχολείου και τις συμβάσεις της κοινωνίας. 
Εκπληκτική η ερμηνεία του Άντριου Σκοτ στο ρόλο του ανατρεπτικού καθηγητή που έρχεται με νέες ιδέες στο γεμάτο αγκυλώσεις οικοτροφείο και θα αλλάξει τη στάση των μαθητών απέναντι στο μάθημά του αλλά και στη ζωή. Ενδιαφέροντες οι άλλοι ήρωες: ο ομοφοβικός προπονητής, οι «μάτσο» συναθλητές του Κόνορ, ο φιλελεύθερος διευθυντής. Από τις πιο ωραίες στιγμές της ταινίας όταν ο καθηγητής Λογοτεχνίας  καλεί τους μαθητές του να μην μιλούν με δανεική φωνή, τους λέει να μην είναι πρόβατα και τους ρωτά «Αν περάσετε όλη σας τη ζωή με το να είστε κάποιοι άλλοι, ποιος θα είναι εσείς;». Η ταινία διαπραγματεύεται με ένα εξαιρετικά τρυφερό τρόπο αυτό το δύσκολο θέμα της σεξουαλικής ταυτότητας, χωρίς να έχει ούτε μια σκηνή ερωτισμού.

Η συζήτηση μετά το τέλος της ταινίας ήταν πολύ εποικοδομητική. Οι μαθητές μας τοποθετήθηκαν για το θέμα της ομοφοβίας, διατύπωσαν πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις και κατέθεσαν τους προβληματισμούς τους. Ακολουθεί η κριτική της Ιωάννας.

Η ταινία ήταν πάρα πολύ ωραία. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που παρουσίασε την ομοφυλοφιλία. Δηλαδή που το πιο «ευαίσθητο» παιδί το οποίο όλοι περίμεναν πως θα ήταν  ομοφυλόφιλος και τον κορόιδευαν για αυτό τελικά δεν ήταν,  ενώ ήταν ο περισσότερο «άντρας» . Επίσης μου άρεσε πολύ στο τέλος η σκηνή που ο δάσκαλος γνωρίζει τον φίλο του στον διευθυντή και εκείνος το παίρνει καλά, ενώ θα μπορούσε να έχει αντιδράσει κάπως αλλιώς.

Ιωάννα Αρκούδη, Γ1

"Το μουσείο των αποξηραμένων συναισθημάτων"- Θοδωρής Κούκιας

Την περασμένη Κυριακή, εν μέσω γρίπης, συναντηθήκαμε με τα παιδιά της Λέσχης Ανάγνωσης να συζητήσουμε το βιβλίο του Θοδωρή Κούκια «Το μουσείο των αποξηραμένων συναισθημάτων". Το βιβλίο έχει συμπεριληφθεί  στον κατάλογο White Ravens 2017,όπου η Διεθνής Νεανική Βιβλιοθήκη του Μονάχου συγκέντρωσε τα 200 καλύτερα βιβλία (εκδόσεις του 2016) από 56 χώρες. Επίσης βρέθηκε στη Μικρή Λίστα των «Λογοτεχνικών Βραβείων του Αναγνώστη 2017» στην κατηγορία ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ και στη Βραχεία Λίστα για το ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΦΗΒΙΚΟΥ-ΝΕΑΝΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ του Κύκλου του  Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου.

Περίληψη του βιβλίου (από το οπισθόφυλλο): Η Νεφέλη βρίσκεται για ακόμη μία φορά σε καινούριο σχολείο. Αισθάνεται ότι δεν ανήκει πουθενά, ούτε σε κάποια παρέα ούτε σε κάποιο τόπο. Νιώθει τα χρώματα της σκέψης της να εξαφανίζονται σιγά σιγά… λες και έχει τρυπώσει στο κεφάλι της μια χρωμοπαγίδα που τα αιχμαλωτίζει. Μόνη της παρηγοριά η Ταβούλα Ρασά, μια φίλη διαφορετική απ’ όλες τις άλλες.Ο Ίωνας είναι ο πιο παράξενος έφηβος του σχολείου. Την ώρα που οι συμμαθητές του ανταλλάσσουν I <3 facebook="" o:p="" u="">

Αρκετά μέλη μας απουσίαζαν από τη συνάντηση λόγω ασθενείας και έτσι βρεθήκαμε μόνο με έξι μαθήτριες. Η Κοκώνα μας είπε ότι το βιβλίο της άρεσε πολύ. Το διάβασε εύκολα και η υπόθεση της τράβηξε την προσοχή. Ξεχώρισε την ηρωίδα, τη Νεφέλη, που τη βρήκε πολύ ενδιαφέρουσα ως προσωπικότητα.  Η Ρένα μας είπε ότι αρχικά μπερδεύτηκε με τη δεύτερη ιστορία που υπάρχει μέσα στο βιβλίο, την ιστορία με την Ταβούλα Ρασά, μέχρι να καταλάβει στο τέλος το ρόλο της στην όλη υπόθεση. Αναφορικά με την πρωταγωνίστρια του βιβλίου, τη Νεφέλη, μας είπε ότι την παραξένεψε το γεγονός ότι απευθυνόταν στους γονείς της με τα ονόματα τους σαν να ήταν φίλοι,αλλά της άρεσαν τα κριτήρια της για τη φιλία- το ότι είχε διαλέξει για φίλους την Αντέλα, που διέφερε ως προς την καταγωγή, και τον Ίωνα, που είχε Ασπεργκερ. Η Μαρία μπερδεύτηκε και αυτή με την ιστορία της Ταβούλας, αλλά αυτό δεν άλλαξε τη γνώμη της για το βιβλίο που το βρήκε πολύ ωραίο. Τη συγκίνησε πολύ το συμβάν με τον εκφοβισμό του Ίωνα – εκεί έκλαψε κιόλας. Στην Άννα Μαρία άρεσε το ότι το βιβλίο έχει ως κεντρικό θέμα την κατάθλιψη και το διάβασε μέσα σε μια ημέρα . Βρήκε εύστοχες όλες τις περιγραφές των συναισθημάτων της ηρωίδας , αν και το λεξιλόγιο το θεώρησε αρκετά δύσκολο. Αυτό που έχει απορία είναι γιατί απουσιάζει η εξωτερική περιγραφή των ηρώων του βιβλίου. Η Ελευθερία μας είπε ότι διάβασε πολύ γρήγορα το βιβλίο, αλλά δεν ανήκει στο είδος των βιβλίων που τη συγκινούν. Αυτό που ξεχώρισε ήταν ότι οι ήρωες του βιβλίου ήταν ρεαλιστικοί, αναγνωρίσιμα πρόσωπα.  Η Ειρήνη, αν και μπερδεύτηκε και εκείνη με την Ταβούλα, διάβασε εύκολα το βιβλίο-μέσα σε ένα απόγευμα- και της άρεσε πολύ. Ταυτίστηκε με την κυκλοθυμία της ηρωίδας καθώς και με την αγάπη της  για το πάπλωμα της, το ινδιάνικο καταφύγιο της, ενώ εξοργίστηκε με το συμβάν του σχολικού εκφοβισμού και της ατιμωρησίας του θύτη.

Η συζήτηση που ακολούθησε περιστράφηκε γύρω από το θέμα του εκφοβισμού καθώς και την εφηβική κατάθλιψη. Παράλληλα μιλήσαμε για τη φιλία στην εφηβεία, την εφηβική κυκλοθυμία, την εσωτερίκευση των συναισθημάτων των νέων, την αδυναμία τους να εκφράσουν όσα σκέφτονται και τους στενοχωρούν, τη διαφορετικότητα και το πώς αυτή πυροδοτεί το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού-για τους θύτες και τα θύματα. Τέλος αναφερθήκαμε στο εξώφυλλο του βιβλίου, το οποίο βρήκαμε πολύ καλλιτεχνικό, καθώς και τον τίτλο, που εκφράζει με λογοτεχνική ακρίβεια τον ψυχισμό του καταθλιπτικού εφήβου.  Τέλος, σημειώσαμε όσα θα ρωτήσουμε από κοντά το συγγραφέα Θοδωρή Κούκια, αφού θα μας επισκεφτεί στις αρχές Μαΐου και θα συζητήσουμε από κοντά για το βιβλίο.

Μαθήματα Αμερικάνικης Ιστορίας

Η πιο πρόσφατη ταινία που παρακολουθήσαμε, τα «Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας» ήταν μια πολύ σκληρή ταινία, η οποία μας παρουσίασε μία άλλη πλευρά της ζωής, που δεν τυχαίνει να συναντάμε στη χώρα μας: τον σκληρό και απάνθρωπο ρατσισμό που υπάρχει στην Αμερική και που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των λευκών και των αλλοδαπών. Στην συγκεκριμένη ταινία παρουσιάζεται το απόλυτο χάος και το μίσος, τα οποία αλληλοσυμπληρώνονται.Η ταινία ομολογώ πως μου προκάλεσε δέος και τρομερό άγχος. Για εμένα το μήνυμα αυτής της ταινίας ήταν ξεκαθαρα αντιρατσιστικό και ότι το μίσος μόνο μίσος γεννά!! Αγάπη λοιπόν ώστε να εισπράττουμε αγάπη!! Ευχαριστώ τις καθηγήτριες για την εξαιρετική τους επιλογή!! Την προτείνω σε όλους όσους θέλουν να προβληματιστούν και να ανοίξουν τα μάτια τους!!

Μεχμέτ Σουμόν, Γ5

Η ταινία αφηγείται την ιστορία των δύο αδελφών από το Λος Άντζελες που συμμετέχουν στο νεοναζιστικό κίνημα. Ο μεγαλύτερος αδελφός κάνει τρία χρόνια στη φυλακή για ανθρωποκτονία, αλλάζει τις πεποιθήσεις του και προσπαθεί να αποτρέψει τον αδελφό του να ακολουθήσει το ίδιο μονοπάτι. Αυτή η ταινία κατάφερε να αποτυπώσει με ρεαλισμό και ακρίβεια το κλίμα ανάμεσα στις συμμορίες και τα συναισθήματα των ανθρώπων που είναι μέλη της. Μέσω της ταινίας αυτής μπορεί κανείς να καταλάβει τις ιδεολογίες που υπήρχαν το 1998. Οι νεοναζιστες νομίζουν ότι μπορούν να διατηρήσουν τις ισορροπίες , πέφτουν θύματα στις ίδιες τους ιδεολογίες καταστρέφοντας, όχι μόνο τις δικές τους ζωές, αλλά κι αυτών που αγαπάνε περισσότερο και ήθελαν να προστατεύσουν. Τέλος, όταν ο μεγάλος αδερφός περιέγραφε στον μικρό του αδερφό τι έχει περάσει στην φυλακή τόνισε μια ερώτηση που όλοι οι άνθρωποι πρέπει να θέτουμε για να καταλάβουμε εάν πετυχαίνουμε  τελικά τους στόχους μας. " Ο,τι έχεις κάνει καλυτέρεψε καθόλου η ζωή σου; " αυτή ήταν η ερώτηση που πρέπει να θέτουμε.

Αργυρώ Πλαγγέτη, Γ5

Η ταινία «Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας» μου φάνηκε πολύ καλή καθώς περνούσε αρκετά μηνύματα κατά του ρατσισμού, αλλά αυτό που μου έμεινε ήταν η σκηνή που λέει πως το μίσος είναι  βάρος.

Νικόλας Διώτης, Γ1

"Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας" ήταν ο τίτλος της τελευταίας προβολής στην κινηματογραφική μας λέσχη. Πολλοί όπως και οι εκπαιδευτικοί μας συμφώνησαν πως η ταινία ήταν αρκετά σκληρή. Εγώ θεωρώ πως δεν ήταν η ταινία σκληρή, αλλά η αλήθεια που κρυβόταν από πίσω. Η αλήθεια είναι αυτή που όλοι δεν μπορούν να αντέξουν γιατί πονάει. Πονάει η πραγματικότητα του κόσμου μας, η μηδαμινή ανθρωπιά που κρύβουμε μέσα μας. Εκνευρισμός και φόβος κυρίαρχα συναισθήματα κατά την διάρκεια παρακολούθησης της ταινίας αυτής. Ο φόβος μου όχι για το τι θα γίνει στο τέλος αλλά για το ότι η ταινία είναι τρομακτικά επίκαιρη προκαλώντας διάφορες σκέψεις για το παγκόσμιο πρόβλημα της διάκρισης και του ρατσισμού.

Αργυρώ Γεωργίου, Γ1

Η ταινία που παρακολουθήσαμε σήμερα ήταν πολύ σκληρή αλλά ταυτόχρονα μας περνάει και θετικά μηνύματα. Οι σκηνές ήταν πολύ δυσάρεστες και βίαιες. Το μήνυμα που λάβαμε όλοι ήταν πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να υπάρχει μίσος και πως ότι κακό κάνεις αυτό γυρνάει πίσω σε εσένα και τιμωρείσαι ..

Αλκμήνη Χατζηνικολάου, Γ6

Για να είμαι ειλικρινής η ταινία δεν με ενθουσίασε ιδιαίτερα, ούτε με άγγιξε πολύ. Ναι μεν θίγει ένα θέμα το οποίο είναι αρκετά σημαντικό και σήμερα, αλλά δεν μου άφησε πολλά. Μπορεί κάποια άλλη στιγμή εάν την ξαναδώ μετά από κάποια χρόνια να μου αφήσει περισσότερα, αλλά προς το παρόν το μόνο που μου έμεινε είναι οι σκηνές στην φυλακή, δηλ.το πως ο Ντέρεκ κατάλαβε τι γίνεται στην συμμορία του και το τι έκανε και έπαθε ώστε να απαλλαχτεί από εκείνους, πόσο ακριβά πλήρωσε τα λάθη του και ας τα είχε μετανιώσει.

Ιωάννα Αρκούδη, Γ1

"Nα μην αφήσεις κανέναν να σου στερήσει τα όνειρά σου" - Blinded by the light

Σήμερα στην κινηματογραφική η ταινία που είδαμε ήταν ιδιαίτερη, καθώς υπήρχαν πολλά στοιχεία μέσα στην ταινία που έδειχναν το πως νιώθουμε σαν έφηβοι. Αρχικά στην ταινία ο ήρωας έκανε ότι του έλεγε ο πατέρας του. Ο πατέρας του ήρωα δεν τον άφηνε να ακολουθήσει τα όνειρα του ,να γίνει συγγραφέας, αλλά καθόριζε ο ίδιος ο πατέρας τι θα κάνει στην ζωή του ο γιος του. Υπήρχαν σημεία στην ταινία που ταυτίστηκα με τον ήρωα. Βέβαια δεν πιστεύω ότι ότι έγινε στην ταινία μπορεί να το δει κάποιος μόνο σε μια οικογένεια Πακιστανών,  αλλά μπορεί να το δει ο καθένας σε διάφορες οικογένειες. Ο πατέρας πιστεύω ότι προσπαθούσε να κάνει ευτυχισμένο τον γιο του με τον λάθος τρόπο και ποτέ δεν προσπαθούσε να ακούσει τον γιο του και το πως νιώθει. Το τέλος ήταν το αγαπημένο μου σημείο καθώς ο πατέρας υποχώρησε και ένιωσε περήφανος για τον γιο του και ο ήρωας ακολούθησε το όνειρο του, να γίνει συγγραφέας καθώς ο ήρωας είχε μεγάλο ταλέντο.

Λουκία Εξαρχοπούλου, Γ1

Μία από τις καλύτερες ταινίες που παρακολουθήσαμε το "blinded by the light".Η συγκεκριμένη ταινία μας παρουσιάζει ένα έφηβο αγόρι το οποίο έχει καταγωγή από το Πακιστάν. Ήταν εξαιρετική ταινία, αφού καυτηρίασε κάποια σημαντικά κοινωνικά προβλήματα της δεκαετίας του 1980.Ακόμη με εξέπληξε το γεγονός ότι η μουσική κατάφερε να βγάλει στην επιφάνεια κάποια απωθημένα συναισθήματα που ο ίδιος ο πρωταγωνιστής έθαβε καιρό μέσα του. Είναι μία ταινία που με άγγιξε πολύ αφού περνούσε έντονα το αντιρατσιστικό μήνυμα. Επίσης η συγκεκριμένη ταινία ενθαρρύνει τους νέους να ακολουθήσουν τα όνειρά τους παρά τις δύσκολες συνθήκες που ίσως επικρατούν. Φανταστική ταινία,  την προτείνω σε όλους!!!

Μεχμέτ Σουμόν, Γ5

Ένας έφηβος Πακιστανός μεγαλώνει σε μια πόλη της Αγγλίας το Λούτον και θέλει να γίνει συγγραφέας. Ο πατέρας του όμως δεν τον αφήνει λόγω του ότι είναι Πακιστανός και νομίζει πως δε θα καταφέρει αυτό που θέλει να κάνει. Το αγόρι όμως δεν τα παρατάει και καταφέρνει να γίνει συγγραφέας με τη βοήθεια μιας δασκάλας του, που πίστευε σε αυτόν και της άρεσαν τα γραπτά του. Μετά από καιρό και αφού συνέβησαν διάφορα, οι γονείς του και κυρίως ο πατέρας του διάβασαν αυτά που έγραφε και έτσι κατάλαβαν πώς δεν έχει σημασία από ποια χώρα είσαι ή πώς είσαι , αρκεί αυτό που θες να κάνεις να σου αρέσει και να μην αφήσεις κανέναν να σου στερήσει τα όνειρά σου.

Μαρία Πίτση, Γ5

Ζήσε τη στιγμή!- Then came you

Σήμερα η ταινία ήταν πολύ συγκινητική. Η ταινία αυτή περιστρέφεται γύρω από την ζωή του Κάλβιν, ο οποίος ισχυρίζεται πως είναι άρρωστος, ξαφνικά γνωρίζει ένα κορίτσι, την Σκάι, η οποία πράγματι πάσχει από καρκίνο και οι μέρες της είναι μετρημένες. Έτσι από το μηδέν ξεκινάει και δημιουργείται μια υπέροχη φιλία και η Σκάι μαθαίνει τον Κάλβιν πως να ζήσει μια ευχάριστη ζωή. Τώρα, τα μηνύματα της ταινίας είναι πάρα πολλά,  άλλα εγώ συγκεκριμένα εστίασα στο γεγονός πως πρέπει πάντα να ζούμε την κάθε μας μέρα σαν να είναι η τελευταία. Πρέπει πολλές φορές να σκεφτόμαστε πως είμαστε αρκετά τυχεροί που έχουμε την δυνατότητα να ζήσουμε. Ακόμα στην ζωή πρέπει πάντα μα πάντα να προχωράμε μπροστά και να μην μένουμε κολλημένοι σε μια κατάσταση οποιαδήποτε και αν είναι αυτή. Η ζωή συνεχίζεται και πρέπει όλοι μας να συνεχίζουμε και να κοιτάμε στο μέλλον αισιόδοξα !

Μαρία Μυρωνίδη, Γ4

Η ταινία που παρακολουθήσαμε την προηγούμενη Κυριακή ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα. Μου άρεσε ιδιαίτερα το μήνυμα που μας περνάει, το οποίο είναι να ζούμε την κάθε μας μέρα σαν την τελευταία μας μέρα, γιατί η ζωή είναι ένα ταξίδι που κάποτε τελειώνει. Επίσης μου άρεσε πολύ πώς αυτό το κορίτσι παρόλο που είχε αυτή την αρρώστια κατάφερε και ήταν δυνατή και πέρασε αξέχαστες στιγμές μαζί με τον νέο της φίλο.

Μαρία Τσουμπαρεκ, Γ6

Η ταινία "Then came you" ήταν πολύ ωραία. Στην αρχή την βαρέθηκα κάπως. Υπέθεσα ότι είναι μια συνηθισμένη ιστορία "το κορίτσι γνωρίζει το αγόρι , αυτή έχει καρκίνο, θα τα φτιάξουν στη μέση της ταινίας και μετά αυτή θα πεθάνει". Αλλά όχι ..Μετά που έβλεπα ότι τα δύο παιδιά παρέμεναν φίλοι μου άρεσε πολύ .

Η ταινία θίγει πολλά θέματα . Αγάπη, Φιλία, Αρρώστιες (συγκεκριμένα καρκίνος). Εμένα προσωπικά με άγγιξε, και με συγκίνησε πολύ (ποτάμι τα δάκρυα) Αν και προς το τέλος στενοχωρήθηκα πολύ , η τελευταία σκηνή σου αφήνει μια ελπίδα ! Ένα από τα διδάγματα της ταινίας πιστεύω πως είναι το εξής "Κάνε αυτό που σε κάνει πραγματικά ευτυχισμένο. Ζήσε τη στιγμή και άσε το μετά . Το τώρα είναι που μετράει !!"

Δέσποινα Κώτση, Γ3

Freedom Writers

  Η ταινία που προβλήθηκε ήταν συγκινητική για εμένα. Η υπόθεση: Μία καθηγήτρια η οποία διορίστηκε σε ένα σχολείο, χωρίς να έχει εμπειρία διδασκαλίας, εντόπισε ένα συμβάν εχθρότητας και ρατσισμού με βάση τις φυλές και τα χαρακτηριστικά των παιδιών μιας συγκεκριμένης τάξης που δίδασκε. Έτσι προσπάθησε από μόνη της να τους ενώσει με διάφορες δραστηριότητες και να τους μάθει πράγματα τα οποία τελικά αποδείχθηκαν ότι τους βοήθησαν αρκετά στο να σπουδάσουν και να πετύχουν στην ζωή τους,  αλλά και να γίνουν όλοι μια παρέα, γεγονός που από μόνοι τους δεν θα το είχαν καταφέρει. Επίσης , αυτά τα παιδιά συμμετείχαν σε συμμορίες  και το καθένα από αυτά είχε περάσει δύσκολες στιγμές και έκρυβαν τα συναισθήματα τους. Εντύπωση μου έκανε ότι η καθηγήτρια το κατάλαβε αυτό και τους έδωσε ημερολόγια,  ώστε να εκφραστούν πιο εύκολα στο γραπτό λόγο γι αυτό και στο τέλος την εμπιστεύτηκαν. Γενικά η ταινία ήθελε να μας δώσει ένα μήνυμα για τον ρατσισμό αλλά και για το τι ιστορίες μπορεί να κρύβονται πίσω από κάποιες βίαιες συμπεριφορές.

Βασιλική Μυρωνίδη, Γ4

  Η χθεσινή ταινία ήταν αρκετά ωραία. Παρουσίαζε θέματα τα οποία οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να τα καταλάβουν,  διότι δεν έχουν βρεθεί σε παρόμοια θέση. Η ταινία έδειχνε πόσο άδικος μπορεί να γίνει ο οποιοσδήποτε σε κάποιον λίγο «διαφορετικό»  από μας, πως το αντιμετωπίζει αυτός που δέχεται αυτή τη συμπεριφορά, αλλά και πόσο μπορεί να βοηθήσει κάποιος ' ξένος . Επιπλέον δείχνει πως εξαιτίας ενός διαφορετικού γεννητικού χαρακτηριστικού ή καταγωγής μπορούν τα παιδιά να χωριστούν σε ομάδες και έτσι να μισούν ο ένας τον άλλο, επειδή είναι διαφορετικοί. Επίσης δείχνει πόση αφοσίωση μπορεί να δείξει ο άνθρωπος για να πετύχει,  όχι μόνο τον σκοπό του,  αλλά και κάτι πολύ παραπάνω από αυτό. Στην προκειμένη περίπτωση η πρωταγωνίστρια του έργου, η καθηγήτρια,  είχε ως σκοπό να βελτιωθούν έστω ελάχιστα οι μαθητές της. Εκείνη κατάφερε όχι μόνο να γνωρίσουν τον κόσμο της μάθησης,  αλλά και να γίνουν μια οικογένεια. Επιπροσθέτως η δασκάλα  ρίσκαρε  τον γάμο της για να μπορέσουν τα παιδιά να ταξιδέψουν στην γνώση αλλά και σε ένα διαφορετικό μέρος, έστω για λίγο. Τέλος,  μας μαθαίνει η ταινία πως με αγάπη και αφοσίωση μπορούν να καταφέρουμε πράγματα που δεν πιστεύαμε. Στην ταινία για παράδειγμα τα παιδιά ήθελαν τόσο να ξαναεχουν  εκείνη την δασκάλα που στο τέλος τα κατέφεραν. Η ταινία μου άρεσε πολύ. Νομίζω πως θα την ξαναέβλεπα με μεγάλη ευχαρίστηση

Χατζηδιαμαντή Αναστασία, Γ6

Η ταινία που παρακολουθήσαμε την προηγούμενη Κυριακή πιστεύω πως άγγιξε τις καρδιές όλων μας. Η ταινία αυτή διαδραματίζεται σε μια πολιτεία των ΗΠΑ και κάποιος θα μπορούσε να την χαρακτηρίσει και ως μία εμπολεμη ζώνη,  αφού οι διάφοροι άνθρωποι που κατοικούν εκεί έχουν έρθει σε μεγάλη σύγκρουση, με φαινόμενα βίαια τα οποία τις περισσότερες φορές οδηγούν στην δολοφονία πολλών νέων. Ενώ επικρατεί αυτό το χάος στο σχολείο, σαν από μηχανής θεός εμφανίζεται μια νέα δασκάλα,  η οποία θα παίξει ένα καθοριστικό ρόλο στην ζωή των μαθητών της, αλλάζοντας ριζικά τις νοοτροπίες τους σχετικά με το αν αξίζει πραγματικά να αλληλοσκοτώνονται. Η αγάπη και το πείσμα της δασκάλας πραγμάτωσε τον αρχικό σκοπό της, δηλαδή να κάνει τους μαθητές της καλύτερους ανθρώπους. Προσωπικά εμένα η ταινία μου άρεσε αρκετά. Υπήρχαν στιγμές που η παραστατικότητα των ηθοποιών τόνισε πολλές σκηνές κάνοντας τες περισσότερο κατανοητές για το κοινό .

Παπαβασιλείου Γιάννης, Γ4