Μην είσαι ακόμη ένα προιόν στο ράφι των πολυεθνικών - Έκθεση Β' Λυκείου: Πληροφόρηση, Παραπληροφόρηση, Προπαγάνδα, Social media

Στην ύλη της Έκθεσης της Β΄ Λυκείου περιλαμβάνονται και οι θεματικές ενότητες: Πληροφόρηση, ΜΜΕ και Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Τα συγκεκριμένα θέματα αγγίζουν τα παιδιά, αφού είναι η γενιά που ζει μέσα στο διαδίκτυο και η ενημέρωσή της γίνεται κατεξοχήν από αυτό. Μάλιστα όπως δήλωσαν ελάχιστοι έχουν αγοράσει ή διαβάσει εφημερίδα και κύρια πηγή ενημέρωσης τους είναι ιστοσελίδες αλλά και – διόλου περίεργο- η πλατφόρμα του tik tok ή το youtube και οι youtubers.

Η μελέτη της αντίστοιχης ενότητας βασίστηκε σε άρθρα, κείμενα, βίντεο, παρουσιάσεις που υπάρχουν στο διαδίκτυο και αφορούν την ενημέρωση, την προπαγάνδα και την παραπληροφόρηση, τα σόσιαλ μίντια. Οι μαθητ@ς είχαν την ευκαιρία να εξασκηθούν στην αναγνώριση των fake news μέσω των παρουσιάσεων/ φύλλων εργασίας, αλλά και να αναρωτηθούν για την ευθύνη που φέρει ο καθένας σχετικά με τη διασπορά αστήρικτων/ ψευδών/ παραπλανητικών ειδήσεων. 

Παράλληλα οι μαθητ@ς παρακολούθησαν και την ταινία Social Dilemma και προβληματίστηκαν για τη χρήση των σόσιαλ μίντια, τους κινδύνους που κρύβονται στην ελευθερία που, θεωρητικά, δίνεται μέσα από αυτά, καθώς και την προστασία των προσωπικών τους στοιχείων.  Πριν την προβολή της ταινίας οι μαθητ@ς

 απάντησαν ένα ερωτηματολόγιο σχετικά με τη χρήση των σοσιαλ

 μίντια και τις ανησυχίες που προκύπτουν από αυτή- εάν

 προκύπτουν. Εδώ τα αποτελέσματα.   

 

                    

Εξηγήστε γιατί θεωρείτε σωστή ή όχι την απαγόρευση χρήσης του κινητού στο σχολείο.

Γιατι ειναι μερος της καθημερινοτητας μας και ειναι αδυνατο να μην το χρησιμοποιουμε το μισο της ημερας μας.Επισης ειναι σαν περιορισμος

Προσωπικά για μένα είναι ανάλογα. Από την μια το κινητό αποσπάει την προσοχή του μαθητή και έτσι δεν μπορεί να κάνει μάθημα συγκεντρωμένος. Από την άλλη στα διαλείμματα δεν θα ήταν κακό να το χρησιμοποιούν οι μαθητές για την επικοινωνία τους με τους συγγενείς τους εάν έχει συμβεί κάτι επείγον κ.α

Σωστή σίγουρα όσο αφορά θέμα bullying κλπ με βίντεο και φωτογραφίες μαθητών από συμμαθητές τους οι οποίοι επιχειρούν να "κάνουν πλάκα" με αυτό

Θεωρω σωστη την απαγορευση χρησης κινητου διοτι εφοσον ειμςστε ολη μερα στα κινητα δεν ψρειαζονται και εν ωρα σχολεοου οπου ειναι σαν αποτοξίνωση. Επισης αν επιτρεπονταν τα κινητα θα εβγαζαν βιντεο και φωτογραφιες χωρις την εγκριση των αλλω

Γιατι το σχολειο ειναι ενα μερος για να μιλας με ανθρωπους απο κοντα

Θεωρώ πως δεν είναι απαραίτητη, προσωπικά εγώ όταν έχω παρέα επικοινωνώ με εκείνη και δεν κάθομαι στο κινητό

Είναι προσωπικό αντικείμενο και υπάρχει το δικαίωμα να το έχω μαζί μου χωρίς η χρήση να παρεμποδίζει το μάθημα ώστε να θεωρείται αιτία για την διάσπαση προσοχής των μαθητών.

Διοτι με το κινητο μπορουμε να κανουμε διαφορες αλλες δραστηριοτητες

Δεν γνωρίζω

Είναι κάποιες ώρες που μπορούμε να περάσουμε χωρίς το κινητό

Διότι το κινητό μπορεί να βοηθήσει σε μεγάλο βαθμό το μάθημα , το κάνει πιο κατανοητό, και πιο εύκολο καθώς όλοι οι νέα τώρα χρησιμοποιούν κινητά

Πιστευω ειναι σωστή η απαγόρευση επειδη θα πρεπει να υπαρχει η κοινωνικοποίηση μεταξύ όλων μας στο χώρο του σχολείου, παρά να καθόμαστε μπροστά από μια οθόνη διότι αυτό γίνεται και εξωσχολικά . Αλλα φυσικά η κοινωνικοποίηση είναι καλό να υπάρχει και για την ψυχολογία του καθενος, και το σχολειο μας δινει αρκετε ωρες οπου μπορούμε να το ασκήσουμε αυτο

Οι περισσοτεροι μαθητες την ωρα του μαθηματος θα ασχολιοντουσαν με τα κινητα τους και κυριως την ωρα του διαλλειματος αντι να συζητουν θα περναγε η ωρα μπροστα σε μια οθονη οπως γινεται για τους περισσοτερους μεσα στο σπιτι. Ενω στο σχολειο εχουν τη δυνατοητα να ερθουν σε επαφη με αλλα ατομα.

συμφωνώ με την απαγόρευση της χρήσης κινητού στο σχολείο επειδή αναγνωρίζω πως μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να βλάψει κάποιον μαθητή (cyber bullying) αλλά ταυτόχρονα ορισμένες φορές νιώθω ότι είναι υπερβολικό το να μην επιτρέπεται η χρήση του ,χωρίς όμως να μπορώ να εξηγήσω γιατί

.

Σιγουρα θα εχει θετικά αποτελεσματα στη διδασκαλια, με προβληματιζει βεβαια η χρηση τους εξω απο αυτα τα πλαισια, στα διαλείμματα πχ.

Ειναι σωστη λογω πως αμα χρησιμοποιούμε κινητα χωρις αρνητικες συνεπειες θα ηταν δυσκολο στην επίβλεψη και ελεγχο

με μέτρο ένα 5λεπτο στο διάλειμμα δεν θα ήταν άσχημο. Όμως καταλαβαίνω ότι πολλοί μπορούν να βλάψουν συμμαθητές μ κάνοντας πράγματα π μπορεί να μην θέλουν

Κανονικα οχι αλλα μπορούν να γίνουν περιστατικά μπόουλινγκ, εκβιασμών,και υποκλοπών με φωτογραφίες και ηχογράφησης ή δημοσίευση πρωσοπικων δεδομενων

θα μπορουσε να απαγορευεται την ωρα του μαθηματος και να το χρησιμοποιουν για κατι αλλο εκτος επικοινωνιας και για σχολικη δραστηριοτητα

Το κινητό πλέον αποτελεί εργαλείο. Το αν θα χρησιμοποιηθεί σωστά ή όχι είναι άλλο θέμα

Παρόλο που με την απαγόρευση προλαμβάνουμε διάφορα (πχ bullying κλπ) και μας βοηθά να μην είμαστε τόσο εξαρτημένοι από αυτό η χρήση του κινητού θα μπορούσε να μας βοηθήσει επίσης (διαδίκτυο -πληροφορίες)

ναι διοτι υπαρχουν πολλα ατομα που μπορουν να παραβιασουν τους κανονες οπως να τραβηξουν φωτογραφιες καποιον χωρις την αδεια του και οχι διοτι ετσι και αλλιως δεν ελεγχεται οποτε μπορουμε να κανουμε οτι θελουμε οταν μας χρειαστει

Θεωρώ σωστή την απαγόρευση χρήσης του κινητού στο σχολείο καθώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένα μέσο εκφοβισμού (bullying) πχ:τραβόντας φωτογραφίες

Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις θα έπρεπε να επιτρέπεται

τα κινητα ειναι χρησιμες συσκευες που μπορουν να βοηθουν πολυ το μαθημα

δεν ξερω δεν εχω προβλημα ειτ επιτρεπονται ειτε οχι

Πιστεύω αν είχαμε κινητό στο σχολείο ,θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά πράγματα σχετικά με το μάθημα

Θεωρω σωστη την απαγορευση των κινητων στα σχολεια διοτι οι μαθητες θα πρεπει να κοινωνικοποιουνται και να σκεφτουν κρητικα, παρα να περιμενουν την απαντηση απο μια οθονη ή να ασχολουνται μονο με αυτη

Θεωρώ σωστή την απαγόρευση της χρήσης του κινητού διότι θα χανόταν η επαφή με τους συμμαθητές μας καθώς θα ήταν όλοι βυθισμένοι στα κινητά τους, ενώ παράλληλα κάνεις δεν θα συγκεντρψταν στο μάθημα.

Ειτε το απαγορευουν ειτε οχι χρηση κινητου γινεται οποτε δρν υπαρχει λογος να απαγορευσουν τα κινητα ενω τις περισσοτερες φορες δεν τηρειται

Γιατί είναι ένας χώρος που μπορούν να αφήσουν λίγο τα κινητά και να μιλάνε με τους φίλους τους

Ενας λογος της απαγορευσης του κινητου στο σχολειο μπορει να ειναι επειδη τα παιδια δεν θα μπορουν να ειναι συγκεντομενοι στο μαθημα οσο εχουν διπλα τους το κινητο

Εξαρτάται. Αν γίνεται σωστή χρήση για το μάθημα τότε την θεωρώ λάθος. Αν δεν γίνεται σωστή χρήση τότε είναι σωστή.

Διότι το κινητό είναι μια συσκευή η οποία αν χρησιμοποιείται σωστά έχει αρκετά ωφέλη

Γιατί τα παιδιά ανά πάσα στιγμή πρέπει να ενημερώνονται αν έχει γίνει κάτι οικογενειακό κλπ

Σωστη συγκεντρωση.

Γιατι δεν υπαρχει σοβαρος λογος απαγορευσης

                        

Ακολούθησε η προβολή της ταινίας που διακοπτόταν προκειμένου να συμπληρώσουν τα παιδιά το φύλλο εργασίας. Ακολούθησε συζήτηση , ενώ στη συνέχεια οι μαθητ@ς κατέθεσαν και γραπτώς τις απόψεις τους. Όλο το υλικό ακολουθεί όπως και δειγματικά κείμενα των μαθητών.

 

 

 

Η σημερινή εποχή και μοντέρνα κοινωνία χαρακτηρίζονται από μια ανάγκη μεγαλύτερη από εκείνη ενός εφήβου να μείνει με κλειδωμένη πόρτα στο δωμάτιο μόνος. Τα Social Media. Σιγά που δεν τα έχουμε ανάγκη, το κινητό σου έχει γίνει ο άλλος εσύ και ούτε που το πήρες είδηση. Α όχι λες; Φέρε μου τους κωδικούς από insta και mail και ίσως σε πιστέψω. (Τούτο ήταν ένας μικρός αυτοσαρκασμός από πλευράς συντάκτη). Το θέμα είναι πως κανείς δεν καταλαβαίνει τη σοβαρότητα του κινδύνου που διατρέχει η ανθρωπότητα (λες και είμαι σε ταινία). Ποια σοβαρότητα; Εδώ κανείς δεν γνωρίζει καν την ύπαρξη του. Κανείς αναρωτιέται για ποιο λόγο μας κοστίζει να πάρουμε τηλέφωνο από κανονική κλήση και είναι τζάμπα από τα SM; Ε προφανώς και όχι, δεν είναι να τα σκεφτόμαστε αυτά, πολύ χαμηλό επίπεδο λογικά. Βασικά είναι πολύ απλό, το ίνσταγκραμ σε αφήνει να πάρεις τηλέφωνο και να στείλεις μηνυματάκια επειδή το πληρώνεις. Ναι ναι. Όχι σε ευρώ όμως αλλά σε ώρες χρήσης που μεταφράζονται στην αποκλειστική σου προσοχή. Σε πουλάνε κύριε! Ή πιο συγκεκριμένα πουλάνε τη προσοχή. Ποιος είναι ο αγοραστής; Οι πολυεθνικές και οι μεγάλες εταιρίες, περιστασιακά οι κυβερνήσεις και τα ισχυρά κόμματα. Shein, Nike, Apple, H&M, Adidas, έχουν κολλητό τους τα cookies και το κουμπάκι της αποδοχής που και εσύ και εγώ πατάμε κάθε φορά που μπαίνουμε σε κάποιο site. Όχι μόνο αυτό αλλά σε κάνουν και υπηρέτη της προσοχής και της γρήγορης αποδοχής, όχι από την οικογένεια ή κάτι, από άκυρους! Τρέχεις να δεις αν σου έκανε λαικ κάποιος ή αν σου άφησαν κανένα ωραίο κόμμεντ μπας και νιώσεις λίγο σημαντικός. Κοιτάς πρωί, μεσημέρι, βράδυ αν αυξήθηκαν τα φόλλοους και γυρνάς να πεις πως όλα καλά; Άλλη φάση είναι τα κανάλια. Ειδικά στην Ελλάδα είναι υποχείρια του εκάστοτε εφοπλιστή και της κυβέρνησης που κάνει τις χάρες του εφοπλιστού. Τι συμβαίνει; Λέει ο καλός ο πρωθυπουργός: ''Α, εάν σου μειώσω κανέναν φόρο παίζει να προβάλλεις κανά δικό μου;'', ''Φυσικά και παίζει!'' Και βλέπεις εσύ μετά ειδήσεις του τύπου: Έρχεται η ανάπτυξη! Και τρέχεις να ψηφίσεις το αντίστοιχο κόμμα.

 Τουλάχιστον μείωσε λίγο τις ώρες σου στο ίντερνετ αδερφέ, βγες έξω, κάνε βόλτα, διάβασε κανένα βιβλίο (ανοίγει ορίζοντες) και μπορεί να γίνεις πιο ευτυχισμένος από όσο ήσουν με τα 1000 likes ανά ποστ. Έτσι θα χτίσεις την δική σου άμυνα απέναντι στην ανταπόκριση που λαμβάνεις από το ίντερνετ (πχ λαικς) καθώς θα μάθεις να εκτιμάς περισσότερο τον εαυτό σου κι την πραγματική σου ζωή. Αργά ή γρήγορα ο άνθρωπος κατανοεί πως δεν έχει ανάγκη την αποδοχή κανενός παρά μόνο του εαυτού του. Μια φορά για αποδοχή από άσχετους/ αγνώστους δεν θα ψάχνεις πάντως και αυτό είναι σίγουρο. Μετά λέω να  πάρεις το υφάκι του ψαγμένου και να αποδομήσεις κάποια fake news των ελληνικών καναλιών και sites. Καθ' αυτό τον τρόπο θα μάθεις να διασταυρώνεις και να ελέγχεις τις πηγές της πληροφόρησης και θα βοηθήσεις τον εαυτό σου να γίνει ένας ευσυνείδητος πολίτης αλλά και θα καταφέρεις να διαμορφώσεις απόψεις και αντιλήψεις σχετικά με καταστάσεις και ιδέες που εώς τότε σου ήταν πρακτικά άγνωστα. Δεν λέω να ξεκινήσεις να παίρνεις τηλέφωνα και να απειλείς με μήνυση για παραπληροφόρηση (βασικά και αυτό fun είναι) αλλά τουλάχιστον κατανόησε σε ένα προσωπικό επίπεδο πως δεν θέλεις και δεν πρόκειται να συνεχίσεις να καταναλώνεις ψέματα από κανέναν. Δεν θέλεις να είσαι ένα ακόμα προϊόν στο ράφι των πολυεθνικών και σίγουρα δεν θέλεις να δίνεις την προσοχή σου σε εντελώς ανούσια πράγματα. Δεν προτείνω σε καμία περίπτωση τον κυνισμό ή την στροφή σε ένα άλλο άκρο αλλά δεν θεωρώ πως τα SM θα έπρεπε να καταναλώνουν ένα τόσο μεγάλο ποσοστό της καθημερινής μας ζωής.

 

 

 

 

Αγαπητοί συμμαθητές ,

        Με αφορμή το χθεσινό μας μάθημα αποφάσισα να παρουσιάσω και εγώ τη δική μου θέση για το διαδίκτυο και τη λογοκρισία.

Διαδίκτυο. Μια λέξη κλειδί για την σημερινή μας κοινωνία. Όλα περνάνε από εκεί. Σχεδόν όλες οι πληροφορίες του κόσμου βρίσκονται μαζεμένες εκεί. Ωστόσο δεν είναι πάντα όλες όσο αξιόπιστες όσο πιστεύουμε. Στο διαδίκτυο και πόσο μάλλον στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πολλοί είναι οι παράγοντες που επηρεάζουν  την πληροφορία.  Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ποιοι είναι  αυτοί; Πιστεύετε ότι τα social media είναι οι χώροι που μας χαρίζουν την μεγαλύτερη ελευθερία, ότι δηλαδή μας διασφαλίζουν ελευθερία λόγου;

        Αρχικά, μετά την έρευνά μου θα ήθελα να αναφερθώ στου παράγοντες που επηρεάζουν  την πληροφόρηση στο διαδίκτυο. Οι δύο βασικότεροι , μέσα από τους οποίους πιστεύω  διαμορφώνονται και οι υπόλοιποι, είναι τα πολιτικά και κοινωνικά συμφέροντα. Αναφερόμενοι στα πολιτικά συμφέροντα μιλάμε για αυτά τα οποία επηρεάζουν τη πολιτική μας ζωή. Πολλές φορές μέσα από το διαδίκτυο μας προωθούνται διάφορες ιδέες και αντιλήψεις για την τρέχουσα πολιτική ζωή με στόχο να μας προϊδεάσουν θετικά για ένα κόμμα, για ένα κίνημα. Υποσυνείδητα και απαρατήρητα τις περισσότερες φορές  μέσο μιας ανάρτησης ,μίας διαφήμισης. Έτσι, οι ΄΄δυνατοί’’ με μία μόνο εντολή μπορούν να επηρεάσουν την πληροφορία στο διαδίκτυο για να ωφεληθούν.  Στην συνέχεια αναφερόμενοι στα κοινωνικά συμφέροντα μιλάμε για το γεγονός ότι η πληροφορία αλλάζει ώστε να εισχωρήσει στην κοινωνία.  Πολλές φορές πολλά είναι αυτά τα οποία λέγονται για να  επηρεάσουν την κοινωνία, δηλαδή εμάς. Μέσα από την πληροφορία σπείρετε η διχόνοια ανάμεσα στους ανθρώπους. Είναι σαν να μας χωρίζουν σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Μόνο μέσα από τις λέξεις, μέσα από λίγες φράσεις. Για αυτό τον λόγο η πληροφορία επηρεάζεται τόσο πολύ από τα κοινωνικά συμφέροντα, καθώς αυτός ο διαχωρισμός που προκύπτει πολλές φορές είναι το καταλληλότερο μέσο για να ευνοήσει την διοίκηση των δυνατών.

        Αφού μιλήσαμε για την πληροφορία και τους παράγοντες που την επηρεάζουν θα ήθελα να σας κάνω μια ερώτηση. Εσείς πιστεύετε πως η λογοκρισία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπάρχει στις μέρες μας ή όχι; Η διασφάλιση της ελευθερίας του λόγου μας υπάρχει  είναι τελικά στον βαθμό που πιστεύουμε; Προσωπικά μιλώντας , έχω να πω ότι δεν πιστεύω ότι η ελευθερία λόγου δεν υπάρχει στα social media στις μέρες μας και η διασφάλιση της είναι κάτι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί.  Αρχικά όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν ιδιωτικούς φορείς. Άρα πως περιμένουμε να μας χαρίζουν την ελευθερία που αποζητάμε; Στη συνέχεια όπως ήδη αναφέραμε στο διαδίκτυο δεν προωθούνται παρά  τα συμφέροντα όλων αυτών των εταιριών. Άρα πως ποτέ κανείς θα είναι ελεύθερος ποτέ  να αποφασίσει αντικειμενικά όταν κατακλύζεται από έναν τόσο  μεγάλο αριθμό συμφερόντων; Στην συνέχεια θεωρώ πως  ελευθερία στο διαδίκτυο δεν υφίσταται  και δεν  μπορεί να πραγματοποιηθεί καθώς κάθε γνώμη , κάθε ανάρτηση περνά από μια σειρά αλγορίθμων προσαρμοσμένη σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο, ακλόνητο. Γεγονός που σημαίνει ότι δεν μπορεί να κρίνει ορθά . Λανθασμένοι συναγερμοί πολλές φορές είναι αυτοί που μας λογοκρίνουν χωρίς  καμία αμφιβολία. Συνεπώς κανείς δεν μπορεί να εκφράσει οτιδήποτε ελεύθερα, ακόμα και αν είναι λάθος. Εξάλλου πως είναι δυνατό να διασφαλιστεί η ελευθερία το λόγου όταν κανείς από εμάς δεν είναι αρκετά ικανός να ορίσει το σωστό και το λάθος;

        Συνοψίζοντας , το διαδίκτυο είναι ένας χώρος που τελικά να μην γνωρίζουμε όλες τις πλευρές του. Η πληροφορία είναι κάτι που μεταβάλλεται και συνεπώς διαστρεβλώνεται πολύ εύκολα. Παρόλα αυτά στις μέρες μας άραγε μπορεί να την ελέγξει κανείς; Όπως ήδη έχω αναφέρει  προσωπικά πιστεύω πως είναι αδύνατο να ελέγχονται σωστά οι πάντες και τα πάντα έτσι ακριβώς συμβαίνει και με την πληροφορία είναι δύσκολο να ελεγχθεί. Κλείνοντας θα ήθελα να σας υπενθυμίζω ότι στον χώρο των social media κανείς δεν είναι απόλυτα ελεύθερος. Εξάλλου οι ίδιοι δεν συμφωνούμε με αυτό πριν εγγραφούμε; Σκεφτείτε το…

            

 

 

 

Τα social media παρέχουν τη δυνατότητα αλληλεπίδρασης μεταξύ ατόμων μέσω διαδικτυακών υπηρεσιών που επιτρέπουν στους χρήστες τη δημιουργία προφίλ, την επικοινωνία με άλλα άτομα της υπηρεσίας, καθώς και το μοίρασμα κάθε είδους αρχείων (μουσικής, φωτογραφίας, κειμένου κ.ά.), αλλά και προσωπικών σκέψεων, απόψεων και συναισθημάτων. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ωστόσο, παρά τις ποικίλες δυνατότητες που προσφέρουν έχουν και κάποιες αξιοσημείωτες αρνητικές πτυχές.

Οι περισσότεροι από εμάς χρησιμοποιούμε τόσο πολύ τα social media για την επικοινωνία που φτάνουμε σε σημείο να μην μπορούμε να επικοινωνούμε με άλλους διαζώσης, το face to face που λέμε. Η επιλογή αυτή, όμως, εντείνει το αίσθημα μοναξιάς, καθώς η διαδικτυακή επικοινωνία δεν προσφέρει την αμεσότητα και τα ψυχολογικά οφέλη της πρόσωπο με πρόσωπο συνομιλίας. Πολλά άτομα από εμάς όταν κρυβόμαστε πίσω από μια οθόνη φοβόμαστε λιγότερο να μιλήσουμε ή τουλάχιστον - αν δεν σας αρέσει η λέξη ‘φοβόμαστε’ και λέτε πως ‘όχι εγώ δεν φοβάμαι’ για να μην θίξω την αυτοπεποίθηση κανενός , ας πούμε ότι διστάζουμε λιγότερο χρησιμοποιώντας ένα πληκτρολόγιο για να μεταφέρουμε τα λόγια μας. Και μόλις βρεθούμε, πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλον. Ο ένας αρχίζει να παίζει με το μαλλί του ο άλλος βάζει ακουστικά. Επιπλέον, οι φιλίες και οι γνωριμίες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης δεν βασίζονται πάντοτε στην ειλικρίνεια και στην πραγματική προσωπικότητα των ατόμων, αφού οι χρήστες έχουν την τάση να παρουσιάζουν στα προφίλ τους μια διαφορετική και κυρίως ωραιοποιημένη εικόνα του εαυτού και της ζωής τους. Μην πείτε ότι το προφίλ του instagram σας δεν είναι αυτό που ίσως να θέλατε να είστε, ή οι άλλοι θέλουν να είστε. Για πηγαίνετε να τσεκάρετε το προφίλ σας λίγο; Άντε μερικοί να είστε ο εαυτός σας.

 Παράλληλα, όλοι μας είμαστε εκτεθειμένοι σε φαινόμενα παρενόχλησης και εκφοβισμού. Η ανωνυμία ή η πλαστοπροσωπία που είναι εφικτές στα μέσα αυτά, επιτρέπουν σε κακοπροαίρετα άτομα κάθε πιθανή κακομεταχείριση άλλων χρηστών. Το άλλο άκρο είναι εμείς οι ίδιοι να είμαστε αυτοί που παρενοχλούν και εκφοβίζουν. Το διαδίκτυο δίνει την ικανότητα σε κάθε ηλίθιο να δημοσιεύει και την ακόμα πιο ηλίθια άποψη και ιστορία του. Και προφανώς βρίσκονται ακόμα πιο ηλίθια άτομα για να τους πιστέψουν. Ξέρω ότι σκέφτεστε ‘μα τι βλακείες λέει τώρα αυτός’ και ‘ποιος τα πιστεύει αυτά’ και ‘χαζοί είμαστε εμείς και μας τα λες’. Ε τώρα εγώ θα τα πω κι ας λέτε ό,τι λέτε. Πάντως να ξέρετε, πως ναι, υπάρχουν άτομα που τα πιστεύουν. Τι μπορεί να πιστεύουν; Κάποιος, εγώ για να μην προσβληθεί κάποιος άλλος, μπορώ να ανεβάσω ότι το ροζ μαλλί ελκύει τα έντομα λόγω του έντονου χρώματός του ή ότι κάνει κακό στα μαλλιά ή ότι στα άτομα με ροζ μαλλιά να τους δώσω χαρακτηρισμούς ,  και ναι πολλοι θα με πιστέψουν. Μην μου πείτε πως δεν έχετε ακούσει και διαβάσει πως ‘Οι γκέι βάφονται’. Μπορώ να κάνω ακριβώς το ίδιο για άτομα με ροζ μαλλιά. Μπορώ να αρχίσω να λέω ότι όσοι βάφουν τα μαλλιά τους ροζ είναι έτσι. Μην μου πείτε ότι - μερικοί από εσάς έστω δεν πιστεύετε ή τουλάχιστον πιστεύατε ότι αν ένας άντρας βάφεται είναι ομοφυλόφιλος. Μπορώ να προσποιηθώ ότι είμαι κάποιος που πιθανόν οι περισσότεροι να πίστευαν, κυρίως άτομα αμόρφωτα και άτομα που δεν μπαίνουν στον κόπο να ενημερώνονται σωστά, και να πιστέψουν οι πιο πολύ από αυτούς που θα δουν αυτό που ανέβασα.

 Επιπλέον είναι πολύ εύκολο κάποιος να κοροϊδέψει κάποιον. Όταν εγώ παίζω το παιχνίδι μου online ή παρακολουθώ την σειρά μου, η Μαρία με μπικίνι εμφανίζεται στην οθόνη μου και να μου λέει πως είναι 5 μίλια μακριά και πως με θέλει. Αυτό συμβαίνει αν όχι σε όλους μας, στους περισσότερους. Το ξέρω πως λέτε ότι “ Ποιος τα πιστεύει αυτά.” και “Ποιος τα κλικάρει αυτά.”. Κι όμως. Υπάρχουν αυτοί που θέλουν την Μαρία και κάνουν κλικ πάνω της. Θα μου πείτε “Και τι θα πάθεις που το πάτησες, κανέναν ιό θα κολλήσεις μόνο.” Αυτό είναι ένα πάρα πολύ απλό παράδειγμα στο πως μπορεί να σε κοροϊδέψει κάποιος. Υπάρχουν και πιο σοβαρές περιπτώσεις όπως ορισμένοι που εκβιάζουν παιδιά και εφήβους, νέους με διάφορους τρόπους. Μπορεί να είναι με λεφτά, με φωτογραφίες και άλλα.

Είμαι σίγουρος πως έχετε βαρεθεί να ακούτε αυτά που λέω οπότε περνάω στους τρόπους σωστής αντιμετώπισης. Αυτό που λένε όλοι, η χρήση των social media πρέπει να γίνεται με μέτρο και σύνεση. Ναι κι εγώ έχω κουραστεί να το ακούω. Δεν μας λένε και κάτι άλλο. Αυτό σου λέει η μάνα σου ακόμα κι αν της πεις ότι πονάει η κοιλιά σου. Ούτε καν το κεφάλι ή τα μάτια σου. Στην αρχή αυτά έλεγε μόνο. Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;  Ο καθένας μας θα πρέπει να προφυλάσσει τα προσωπικά του δεδομένα και να μη δημοσιεύει αλόγιστα στοιχεία της προσωπικής του ζωής, καθώς δεν μπορεί πάντοτε να ελέγχει απόλυτα ποιοι θα είναι οι αποδέκτες αυτών των πληροφοριών. Δεν χρειάζεται όπου και να πάμε να τραβάμε - τσακ - φωτογραφία και να την ανεβάζουμε. Θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί και επιφυλακτικοί απέναντι σε μηνύματα και προσκλήσεις που δεχόμαστε από άτομα που δεν γνωρίζουμε. Όπως στην πραγματική ζωή, έτσι και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπάρχουν και δρουν άνθρωποι χαμηλής ηθικής. Επιπλέον τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν θα πρέπει να υποκαθιστούν την σε πραγματικό επίπεδο επικοινωνία με τους φίλους και τους γνωστούς, εφόσον τα οφέλη των καθημερινών αυτών διαπροσωπικών σχέσεων δεν μπορούν επί της ουσίας να καλυφθούν με την επικοινωνία μέσω μιας οθόνης.

Αυτά είχα να πω! Ελπίζω να μην κούρασα!

 

 

  Αφου παρακολούθησα την ταινία <<The social dilemma>> προβληματίστηκα πολύ δεν θα σας το κρύψω. Η ταινία αυτή είναι ένας χείμαρρος πληροφοριών που βρίσκει οποιονδήποτε θεατή απροετοίμαστο για αυτά που πρόκειται να μάθει για κάτι τόσο κοντά σε όλους μας, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ξεκινώντας αυτή την ταινία πίστευα ότι δεν υπήρχε κάτι που δεν ήξερα για τον τρόπο που λειτουργούν αυτά τα μέσα. Γενικα, γνωριζα οτι παρακολουθείται η δραστηριότητα μου, πιστευα οτι γνωριζα πως λειτουργουν οι εξατομικευμένες διαφημίσεις, είχα μια γενική ιδέα για το ότι υπάρχουν άτομα που εθίζονται στα μεσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλα όλο αυτο στο κεφάλι μου ήταν τόσο μακριά από εμένα. 

Αυτό που με τρόμαξε λοιπόν, είναι το οτι διαψεύσθηκε η εικόνα που είχα για τις γνώσεις μου πάνω σε αυτο το θέμα. Συγκεκριμένα με τρόμαξε η πληροφορία του ότι αυτά τα μεσα εξελίσσονται διαρκώς με σκοπό να γίνονται ολοένα και πιο εθίστηκα ,γιατί αυτο που επιζητούν είναι η αλληλεπίδραση των χρηστών. Ο λόγος που τους ενδιαφέρει τόσο πολύ η αλληλεπίδραση είναι επειδή ,μέσω αυτής, αντλούνται πληροφορίες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον μας, είτε πλασάροντας μας σαν προϊόν σε ενδιαφερόμενους αγοραστές (διαφημιστές) ,είτε επηρεάζοντας ολόκληρη τη διαμόρφωση του χαρακτήρα μας εκθέτοντας μας σε συγκεκριμένα ερεθίσματα. Η επιρροή που ασκούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στη διαμόρφωση του χαρακτήρα ενός ατόμου έχει παρατηρηθεί πιο έντονα τα τελευταία χρόνια καθώς οι νέοι χρήστες φαίνεται να είναι μικρότεροι ηλικιακά συνεπώς  τα πρώτα ερεθίσματα που παίρνουν δεν  είναι αυτά που ενδιαφέρθηκαν μόνοι τους να ψάξουν αλλά κάτι έτοιμο που τους πλασάρει μια πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης για λόγους που ωφελούν μόνο αυτή. Έχοντας αντλήσει όλες αυτές τις νέες πληροφορίες ,όσον αφορά την λειτουργία των μέσων κοινωνικής δικτυώσεις, συνεχίζω να πιστεύω ότι μπορούμε να τα αξιοποιήσουμε απλά πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Τώρα που γνωρίζω το ότι στόχος τους είναι να μου δημιουργηθεί αυτή η εμμονή μαζί τους , μου είναι ευκολότερο να μην πέσω στην παγίδα των αλγορίθμων που δημιουργούνται με στόχο την αλληλεπίδραση μου με αυτά. Για να νιώθω ότι έχω μια ολοκληρωμένη άποψη και να μην επηρεάζομαι από διάσπαρτες πληροφορίες που θέλουν να μου μεταβιβάσουν, μπορώ επίσης να τσεκάρω τις πηγές αυτών τον πληροφοριών και αν δεν είμαι σίγουρη για αυτές να μην τις αναπαράγω, γιατί με αυτόν τον τρόπο είναι σαν να ωθώ χρήστες σαν εμένα και εσάς να πέφτουν στην παγίδα της αλληλεπίδρασης. Τέλος, πιστεύω πως εξίσου βοηθητικό για έναν χρήστη είναι να ενημερώνεται διαρκώς για τις αλλαγές που συμβαίνουν σε αυτά τα μέσα ώστε να αποφύγει τον εθισμό αλλα και την εκμετάλλευση απο αυτα.

            

  Αγαπητοί συμμαθητές,

Πάντα αναγνώριζα πως το διαδίκτυο αποτελεί ένα τρομακτικά κυρίαρχο μέρος της σύγχρονης ενημέρωσης, όμως τώρα στέκομαι πραγματικά μπροστά του ανίκανος να συλλογιστώ το βάθος και την πολυπλοκότητα που χαρακτηρίζει τις λειτουργίες του. Σε ποιόν ανήκει το διαδίκτυο; Είμαστε πραγματικά ελεύθεροι στον χώρο που μας προσφέρει; Τι κρύβεται πίσω από τα κείμενα, τις εικόνες που ανταλλάσσονται;   

Ο κάθε χρήστης του διαδικτύου στηρίζεται σε ένα τεντωμένο σχοινί πάνω από μία θάλασσα απεριόριστων πληροφοριών που ελέγχονται και παρουσιάζονται στον καθένα ξεχωριστά με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Σπάνια θα υπάρξει συλλογική και αντικειμενική πληροφόρηση πάνω σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα προς όλους τους χρήστες, και ακόμα πιο σπάνια θα συναντήσουμε μια πληροφορία που δεν απορροφά την προσοχή μας. Η διαδικασία αυτή ταξινόμησης και διασκόρπισης των πληροφοριών ορίζεται από μία σειρά όρων και αλγορίθμων των οποίων ο δημιουργός είναι ο πάροχος του χώρου που διαδίδεται η πληροφορία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το κάθε μέσο δικτύωσης βρίσκεται υπό την κατοχή μεγάλων εταιρειών των οποίων την αγορά αποτελούμε εμείς οι ίδιοι, ένα δίκτυο διακίνησης πληροφοριών που αγοραστής και προϊόν συγχέονται στις ενέργειες και τις κινήσεις μας στον χώρο του διαδικτύου. Δηλαδή, βάσει των αναζητήσεων, των αναρτήσεων, των αλληλεπιδράσεων του καθένα με το ψηφιακό υλικό ρυθμίζονται οι πληροφορίες που θα του εμφανιστούν αργότερα και θα τον κρατήσουν για περισσότερη ώρα συνδεδεμένο, ενισχύοντας έτσι την αγορά. Με βάση τους όρους, έχουμε δηλαδή συμφωνήσει στην διαχείριση και τον έλεγχο των αναρτήσεων μας. Εύλογα, λοιπόν, μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την διαδικτυακή πληροφόρηση ως μέσο εξυπηρέτησης των συμφερόντων εκείνων που ελέγχουν την διακίνηση της. 

Έχουμε λοιπόν μια ιδιωτική πάροχο υπηρεσιών - εταιρείες που προσφέρουν πρόσβαση στις λειτουργίες του διαδικτύου - που όπως κάθε άλλη ιδιωτικοποιημένη υπηρεσία μπορεί να ρυθμίσει και να θέσει όρους στη χρήση της με βάση το όφελος και την ομαλή λειτουργία της. Έτσι συχνά προωθούνται πληροφορίες ή γίνονται έλεγχοι που καταπατούν την ελευθερία του λόγου, όπως για παράδειγμα η διάδοση ψευδών ειδήσεων και η λογοκρισία ή η απόκρυψη συγκεκριμένων αναρτήσεων. Είναι λοιπόν αναμφισβήτητο γεγονός πως  διάλογος και η επικοινωνία στον χώρο του διαδικτύου γίνεται σε καθεστώς συνεχούς εποπτείας.

 

 

Είναι γεγονός ότι στις μέρες μας, με την εξέλιξη της τεχνολογίας και την δημιουργία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης  έχουν συμβεί τεράστιες αλλαγές στην ζωή μας. Αν και τα μέσα αυτά έχουν κατασκευαστεί προκειμένου να κάνουν καλύτερη και πιο εύκολη την καθημερινότητα μας, έχοντας άμεση επαφή με τους φίλους μας, έχει αποδειχθεί πως η λανθασμένη ρήση τους επιφέρει αρνητικές συνέπειες.Στο σημερινό κείμενο θα αναφερθώ στις ανησυχίες που προκύπτουν από τις αρνητικές πτυχές των σοσιαλ μιντια, καθώς και σε τρόπους που μπορούμε να αξιοποιούμε σωστά τα μέσα αυτά.

Αρχικά, δεν είναι μικρό το ποσοστό των ανθρώπων που ξοδεύει πολύ χρόνο στα μέσα αυτά. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί συμβαίνει κάτι τέτοιο; Η απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα είναι πως οι δημιουργοί των πλατφορμων αυτών, έχουν εφευρει τρόπους για να ξοδεύουμε όλο και περισσότερο χρόνο σε αυτά. Εύκολα καταλαβαίνουμε πως κάτι τέτοιο θα πρέπει να μας προκαλέσει ανησυχία. Αυτό συμβαίνει διότι με το να αφιερώνουμε πολύ χρόνο στις πλατφόρμες αυτές, ουσιαστικά εθιζόμαστε, κάτι το οποίο μας κάνει πολύ κακό. Πιο συγκεκριμένα, χάνεται η πραγματική επαφή με τους γύρω μας, ενώ παράλληλα ατάθλιψη, καθώς και φαινόμενα επιθετικής συμπεριφοράς. Επιπρόσθετα, δεν είναι λίγες οι φορές που στα σοσιαλ μιντια δημοσιεύονται ψευδείς ειδήσεις η ειδήσεις που έχουν στόχο το πολιτικό η οικονομικό όφελος. Κατά αυτόν τον τρόπο, αυξάνεται η πιθανότητα να διαμορφώσουμε μια λανθασμένη άποψη πάνω σε ένα ζήτημα και γενικότερα είμαστε θύματα χειραγώγησης.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι που συμβάλλουν στην ορθή αξιοποίηση των μέσων αυτών και στην μείωση των ανησυχιών μας. Ένας τρόπος, είναι με το να ορίσουμε ένα όριο στο  χρόνο που αφιερώνουμε στα σοσιαλ μιντια. Έτσι, μπορούμε να έχουμε έναν έλεγχο στους εαυτούς μας, χωρίς να ‘χανόμαστε’ σε αυτά. Ακόμη, οφείλουμε να μην πιστεύουμε ό, τι μας παρουσιάζεται και να ελέγχουμε την αυθεντικότητά της είδησης . Κάτι τέτοιο εύκολα μπορούμε να το κάνουμε, με το να ελέγχουμε από που προέρχεται η είδηση αυτή, ποιος την έγραψε, ποια ημερομηνία γράφτηκε και ποιος είναι ο απώτερος σκοπός της. Τέλος, είναι αναγκαίο να είμαστε αρκετά προσεκτικοί με το ποιες ιστοσελίδες επισκεπτόμαστε, διότι πολλές φορές κρύβονται κίνδυνοι, όπως για παράδειγμα με την υποκλοπή των προσωπικών μας στοιχείων.

Συμπερασματικά, καταλαβαίνουμε πως ο χώρος των σοσιαλ μιντια μπορεί να μην είναι τόσο ασφαλής όσο νομίζαμε πως ήταν. Είναι ανάγκη  εμείς και όλοι οι χρήστες να εφαρμόσουμε τα παραπάνω μέτρα, προκειμένου να εξαλειφθούν τέτοια προβλήματα-ανησυχίες,  Εφόσον τα σόσιαλ μίντια αποτελούν μέρος της ζωής μας..

                                                                                              

ΥΛΙΚΟ ΠΟΥ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΗΚΕ

ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΚΑΙ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ (Αποσπάσματα από άρθρα)

ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΚΑΙ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ by Γιώτα Κεφαλά

SOCIAL DILEMMA (Φύλλο εργασίας . Η αρχική ανάρτηση στα αγγλικά είναι εδώ)

The Social Dilemma Φυλλο Ερ... by Γιώτα Κεφαλά

Βίντεο

Λογοκρισία στα Social Media: Κίνδυνος για τη δημοκρατία;

Πόσο σοβαρός είναι ο κίνδυνος της παραπληροφόρησης στη δημοκρατία μας;

 

 Fake News

 

 Πώς διαδίδονται τα ψεύτικα νέα - Νόα Τάλβιν                                                                                       

The Great Debaters - An unjust law is no law at all

 

Την Κυριακή που μας πέρασε είδαμε την ταινία «The great debators”.  

Υπόθεση: Βρισκόμαστε στα 1935 και ο καθηγητής Μέλβιν Τόμσον , που διδάσκει σε ένα μικρό κολλέγιο του Τέξας,  προπονεί μια ομάδα επίλεκτων φοιτητών για λογομάχους (debaters). Στην Αμερική κυριαρχούν οι νόμοι κατά των μαύρων, στα παγκάκια γράφει Whites only”, και μαύροι ταπεινώνονται από τους λευκούς μέρα μεσημέρι. Ο καθηγητής κανονίζει να λογομαχήσουν οι μαθητές του με μαθητές άλλων κολλεγίων και είναι εκείνος που γράφει τα επιχειρήματά τους. Η ομάδα του κερδίζει διαρκώς μέχρι που έρχεται η ώρα να λογομαχήσει με το ίδιο το Χάρβαρντ.

Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και αυτό είναι που την κάνει ξεχωριστή.

Μετά το τέλος της προβολής συζητήσαμε με τους μαθητές μας για τις φυλετικές διακρίσεις , το μόχθο που έπρεπε να καταβάλλει ένας έγχρωμος προκειμένου να διακριθεί, τους αγώνες των μαύρων αλλά και κατά πόσο «ένας άδικος νόμος δεν είναι καθόλου νόμος». Η ευθύνη του ανθρώπου να αντιδράσει στον παραλογισμό του άδικου κράτους και της άδικης νομοθεσίας, αλλά και το γεγονός πώς κανένας αγώνας δεν κερδίζεται χωρίς συνέπειες, ήταν το συμπέρασμα της συζήτησης. Εξαιρετικοί στους ρόλους τους ο Ντένζελ Ουάσιγκτον και ο Φόρεστ Γουιτάκερ.

Σύμφωνα με το IMDB η ταινία The Great Debaters ήταν η πρώτη μετά το 1979 που επιτράπηκε να γυριστεί εντός της πανεπιστημιακής κοινότητας του Χάρβαρντ.

"Ελαττωματικό αγόρι" Σαμ Άλμπατρος - Συνάντηση με τη Λέσχη Ανάγνωσης της Α' Λυκείου

 

 Κυριακή απόγευμα μετά από βροχή και οι πιστοί φίλοι της ανάγνωσης της Α' Λυκείου συγκεντρώθηκαν στη βιβλιοθήκη του 2^ου ΓΕΛ Κω. Αφού  συζητούσαμε για το βιβλίο του Σαμ Άλμπατρος «Το ελαττωματικό αγόρι»,  θα μιλούσαμε μαζί του διαδικτυακά. Ο Σαμ μας έκανε την τιμή να συνδεθεί και να μας μιλήσει, ενώ βρίσκεται στην Αγγλία, όπου εργάζεται και ζει.

Η Κατερίνα πήρε πρώτη το λόγο και μας είπε πως το βιβλίο αυτό έγινε το πιο αγαπημένο της για φέτος. Ένα βιβλίο ρεαλιστικό, ένα βιβλίο που τη συγκίνησε απίστευτα, ένα βιβλίο για όλα τα «διαφορετικά» παιδιά. Ο τρόπος γραφής, ο τρόπος ενός μικρού παιδιού, ήταν γοητευτικός και την έκανε να διαβάσει με μεγάλη ευκολία το βιβλίο. Ένιωσε οικειότητα με τον πρωταγωνιστή, ένιωσε ότι έμαθε για τη ζωή του, το πόσο βασανίστηκε από τα άλλα παιδιά,  γιατί ήταν «ελαττωματικός». Ο ήρωας υπέφερε στη ζωή του εξαιτίας της  σκληρότητας των άλλων παιδιών , που αντιμετωπίζουν με χλευασμό τη διαφορετικότητα. Το μπαλκόνι ήταν το αγαπημένο της κεφάλαιο γιατί δείχνει πώς μπορεί να φτάσει στην αυτοκτονία ένα άτομο εξαιτίας της συναισθηματικής πίεσης που δέχεται από το περιβάλλον του. Επισήμανε όμως ότι το χιούμορ που υπήρχε στο βιβλίο ελάφρυνε το βάρος της υπόθεσης. Μέσα στο βιβλίο θίγονται πολλά θέματα: αγάπη, ρατσισμός, σεξ, θέματα φύλου.  Και η Μαριαλένα βρήκε συγκλονιστικό το βιβλίο. Όσο το διάβαζε πέρασε από πολλά στάδια- γέλιο, κλάμα, νεύρα, θυμός. Της άρεσε και εκείνης το κεφάλαιο με το μπαλκόνι και ξεχώρισε ως ήρωα το Θανάση- Αθανασία. Η Σεμά δήλωσε πως ήταν από τα πιο ωραία βιβλία που διαβάσαμε. Τα μικρά κεφάλαια έκαναν πολύ ξεκούραστη την ανάγνωση και ενώ όσο αναφέρονταν στην παιδική ηλικία του ήρωα ήταν διασκεδαστικά, σοβάρευαν όσο προχωρούσε η υπόθεση. Έτσι τα κεφάλαια που αφορούσαν την εφηβεία ήταν πιο σοβαρά, πιο βαριά συναισθηματικά. Ακριβώς όπως συμβαίνει και στη ζωή ενός παιδιού.

Και η Σεντά  βρήκε πολύ ευκολοδιάβαστο το βιβλίο . Της άρεσε και ο τρόπος γραφής και το θέμα του. Ξεχώρισε το κεφάλαιο με την τηλεόραση, που ήταν πολύ συγκινητικό. Στην Ουλφέτ φάνηκε πολύ εύκολο στην ανάγνωση και συμπάθησε τον ήρωα αλλά ξεχώρισε και τη σχέση με τη μητέρα του. Και η Δήμητρα ξεχώρισε τον τρόπο γραφής- το ότι γράφει για αυτό το δύσκολο θέμα ένας συγγραφέας με τις εκφράσεις και το λεκτικό ενός παιδιού έκανε το βιβλίο ιδιαίτερο. Το θέμα του ήταν πολύ σύγχρονο και αγγίζει τους εφήβους.

Και η Ίριδα αναφέρθηκε στη δομή του βιβλίου- με τα μικρά κεφάλαια – που τη βοήθησαν να διαβάσει πιο άνετα το βιβλίο. Τη θύμωσαν τα παιδιά που μείωναν κάθε στιγμή της ζωής του τον ήρωα, που δε σέβονταν την ταυτότητά του αλλά και προβληματικοί γονείς που δεν κατανοούσαν το ίδιο τους το παιδί και δεν το στήριζαν , αλλά αντίθετα του δημιουργούσαν μεγαλύτερα προβλήματα. Το αγαπημένο της κεφάλαιο ήταν εκείνο με το όνειρό του κοτόπουλου. Και η Αντριάνα διάβασε πολύ γρήγορα και εύκολα το βιβλίο . Της άρεσε που τα γεγονότα είναι δοσμένα μέσα από την αθωότητα ενός μικρού παιδιού και αυτό αποτυπώνεται εξαιρετικά στον τρόπο γραφής. Η Διονυσία πάλι είπε πώς και αυτή το θεωρεί το πιο ωραίο βιβλίο που διαβάσαμε φέτος , μιας και αναφέρεται σε πολύ σύγχρονα θέματα: διαφορετικότητα, ταυτότητα, ρατσισμός. Ο τρόπος που ήταν γραμμένο, οι σκέψεις του παιδιού της θύμισαν την παιδική της ηλικία.

Τέλος η Ειρήνη που απουσίαζε γιατί ήταν άρρωστη έστειλε την κριτική της και την παραθέτουμε αυτούσια: Το βιβλίο μου άρεσε επειδή προσωπικά δεν είχα ξαναδιαβάσει κάτι παρόμοιο και από την αρχή ήταν κάτι που με έκανε να ενθουσιαστώ, να γελάσω σε κάποια σημεία, και να μην το βαρεθώ καθόλου. Επίσης σαν βιβλίο ήταν κατανοητό. Μια από τις σκηνές που μου άρεσαν ήταν όταν η δασκάλα τους είχε πει να γράψουν μια έκθεση για τη ζωή τους, μου άρεσε ότι στο εξώφυλλο του βιβλίου είχε βάλει την φωτογραφία που έγραφε και μέσα στο κείμενο και που στο πίσω μέρος του εξώφυλλου δεν είχε απλώς την περιγραφή αλλά ένα κομμάτι από το βιβλίο που εξηγούσε τη ζωή του με λίγα αλλά κατανοητά λόγια. Μια από τις αγαπημένες μου φράσεις είναι στην τελευταία σελίδα του βιβλίου τα λόγια της δασκάλας. Συγκεκριμένα: Θα δεις τον εαυτό που υπήρξες όλα όσα σε έκαναν να κλαις.......θα έχεις γράψει νέα νοήματα και αναμνήσεις.

Τα παιδιά διάβασαν αποσπάσματα από το βιβλίο και εξέφρασαν τα συναισθήματα που τους προκάλεσε. Όλοι εστίασαν στο πώς μέσα από μια τόσο απλή αφήγηση κατάφερε ο συγγραφέας να μιλήσει για σκληρά πράγματα, για συμπεριφορές που προκαλούν τραύματα και για το πώς εισπράττει ένα αλλιώτικο παιδί την απαξιωτική συμπεριφορά του περιβάλλοντός του.

Στη συνέχεια συνδεθήκαμε με το συγγραφέα , Σαμ Άλμπατρος , και συζητήσαμε μαζί του τόσο για το βιβλίο όσο και για άλλα ζητήματα (τις σπουδές του, τη ζωή του, απορίες των παιδιών για το βιβλίο). O Sam Albatros είναι πανεπιστημιακός στο King’s College London, συγγραφέας, ποιητής, μεταφραστής και καλλιτέχνης με βάση το Λονδίνο. Έχει συμμετέχει σε διεθνούς φήμης προγράμματα φιλοξενίας για συγγραφείς στο Βερολίνο (Literarisches Colloquium Berlin) και για καλλιτέχνες στη Λειψία (Goethe-Institut Thessaloniki, HALLE 14, Edit). Για την καλλιτεχνική της δράση, βραβεύτηκε από την ARTWORKS (2021) και είναι Fellow του Προγράμματος Υποστήριξης Καλλιτεχνών Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Το ελαττωματικό αγόρι είναι το πρώτο της μυθιστόρημα. Best seller και πολυσυζητημενο εντός και εκτός social media, το βιβλίο έχει ήδη παρουσιαστεί σε διάφορα stages σε Ελλάδα και εξωτερικό. Επιπλέον, έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον των ΜΜΕ και ήταν υποψήφιος για διάφορα λογοτεχνικά βραβεία.

 Ο Σαμ λοιπόν μας είπε πως το βιβλίο αυτό είναι ένα γράμμα στα queer παιδιά της εφηβείας. Το βιβλίο δεν είναι αυτοβιογραφικό , αν και περιλαμβάνει και δικά του βιώματα. Όπως μας είπε μέσα σε αυτό συνυπάρχει το βίωμα με τη λογοτεχνία. Τα περισσότερα δραματικά γεγονότα τα παρέθεσε αυτούσια, αλλά προσπάθησε να τα ελαφρύνει με ενέσεις χιούμορ. Το βιβλίο είναι μια προσπάθεια να ξαναγράψει τη ζωή του, να ανακαλέσει όσα άσχημα συνέβησαν και να τα δώσει με ένα άλλο τέλος, να αλλάξει ό,τι τον στενοχώρησε/ άγχωσε. Ως παιδί γονιών μεγάλων σε ηλικία κατανοεί πια  ότι ήταν δύσκολο για εκείνους να δεχτούν τη διαφορετικότητά του. Εδώ ακόμη και σήμερα παρατηρεί πως νεώτεροι σε ηλικία γονείς και δε μπορούν αν δεχτούν τη διαφορετική ταυτότητα των παιδιών τους. Αυτό δείχνει και τον αργό ρυθμό με τον οποίο αλλάζει η κοινωνία. Το βιβλίο λοιπόν μιλάει στην ουσία για μια ελαττωματική κοινωνία. Ανέφερε επίσης ότι πολλές φορές η ανάγκη να εκφράσεις τα συναισθήματα ή τις σκέψεις σου, σε οδηγεί στο γράψιμο ως προσπάθεια να ακούσεις τον εαυτό σου, να μιλήσεις για όλα όσα νιώθεις. Παρά τα τεχνικά προβλήματα στην επικοινωνία αμς, καταφέραμε να συζητήσουμε για όλα! Ευχαριστούμε πολύ το Σαμ για τη συζήτηση και για το αναγνωστικό ταξίδι που πρόσφερε στους μαθητ@ς μας.

Είμαι εγώ....

 

Είμαι εγώ

Θρηνούν κάποιον που δεν είμαι εγώ, που πότε δε θα είμαι εγώ

Είμαι ακριβώς μπροστά σου, δεν μπορείς να με δεις;  

Δεν φαντάστηκα ποτέ πως θα είμαι έτσι

Είμαι εντάξει με αυτό επειδή πίστευα πως θα το δεχόσουν. Μου είπες πως απλά περνάω μια φάση

Και τώρα δεν είναι παρά μόνο ένας σιωπηλός πόνος

 Είμαι εγώ

Το άτομο που προσπαθεί να σου πει ποιος πραγματικά είμαι 

Αλλά δεν καταλαβαίνεις επειδή δεν με ακούς ποτέ

Όχι, δεν είμαι μόνο αυτό κι εκείνο

Γιατί απλά δεν μπορείς να ακούσεις μια φορά αυτά που σου λέω; 

Είπες πως θα με αγαπάς άνευ όρων, ήταν αυτό ψέμα;

Δεν θέλω να σε κατηγορήσω και να πω πως εσύ είσαι ο λόγος που κλαίω, αφού αυτός είναι μόνο  ένας από τους λόγους

Είναι όλα τα ασήμαντα

Όλα τα τραύματα που προστίθενται στη λίστα

Τα ανούσια που με εκνευρίζουν

Είμαι εγώ

Δεν το βλέπεις;

Δεν μπορείς επειδή δεν μπορώ να είμαι και τόσο καλά εγώ

Αφήνω τους ανθρώπους να με αποκαλούν λάθος λέξεις, έννοιες, επίθετα και ονόματα

Σε έχει αποκαλέσει ποτέ κανείς με όνομα που να σε έκανε να νιώσεις άβολα και να κατσουφιάσεις;

Με κάνουν να ξεράσω αλλά δεν λέω κάτι

Πως γίνεται να χρειάζονται θυσίες για να είμαι ο εαυτός μου; 

Όλοι με βλέπουν και προσποιούνται πως είναι τυφλοπόντικες 

Προφανώς δεν με ακούς

Σου είπα ποιος είμαι και το όνομά μου

Σου μοιάζει όλο αυτό να είναι παιχνίδι για εμένα; Προσπαθώ τόσο πολύ για να επιβιώσω, δεν βλέπεις;

Αλλά κανένας γύρω μου δεν φαίνεται να ακούει

Είμαι εγώ

(Το ποίημα και το μουσικό κομμάτι ανήκουν στο ίδιο άτομο, που επιθυμεί την ανωνυμία. Ένας μαθητ@ς του σχολείου μας. )

"Βρες τη δική σου φωνή" - "Dead poets society"

 

Την Κυριακή 19 Φλεβάρη είδαμε στην κινηματογραφική λέσχη την ταινία ¨Ο κύκλος των χαμένων ποιητών». Η ταινία, αν και αρκετά παλιά, άρεσε στους μαθητές μας και πυροδότησε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση. Η διαφορετική διδασκαλία που ακολούθησε ο κ.Κίτιγκ , ο αυταρχισμός των γονιών, οι μαθητές που δεν έχουν φωνή μέσα στην τάξη , η αναζήτηση της προσωπικής ταυτότητας στα χρόνια της εφηβείας, η διαφορετικότητα, το να μάθεις να σκέφτεσαι και να έχεις δική σου γνώμη μέσα από την παιδεία- τα παιδιά τοποθετήθηκαν για όλα αυτά τα θέματα. Ακολουθούν οι κριτικές τους.

Η ταινία προσωπικά μου άρεσε .Είδαμε πολύ ωραία τοπία, τις σχολικές εγκαταστάσεις τις βρήκα πολύ ωραίες διότι μου θύμισε τις εγκαταστάσεις που είχε το Harry Potter και όπως κάθε άλλη ταινία έτσι και αυτή μας πέρασε ένα μήνυμα. Μ άρεσε η συμβολή του καινούργιου καθηγητή. Μας έδειξε ότι η διαφορετικότητα δεν είναι πάντα αποδεκτή και πολλές φορές για αυτό μένουμε και στο συνηθισμένο διότι είναι κάτι σίγουρο. Ο καινούριος αυτός ο καθηγητής όμως μας υπέδειξε ότι η διαφορετικότητα (που στην προκειμένη περίπτωση ήταν ο τρόπος που δίδαξε) κινεί το ενδιαφέρον ενός μαθητή καθώς το μάθημα γίνεται πιο παραστατικό, ενώ ταυτόχρονα έρχονται και πιο κοντά οι μαθητές με τους καθηγητές. Τον θάνατο του μαθητή τον βρήκα λίγο υπερβολικό από την άποψη το ότι δεν το περίμενα και ιδιαίτερα. Πιστεύω ότι το παιδί έβλεπε τον πατέρα του εν μέρει ως είδωλο και έτσι όταν είδε ότι δεν ήταν ο πατέρας του καθόλου ευχαριστημένος από την απόφαση του γιου του αυτό το πλήγωσε. Επίσης, το παιδί ήξερε και βαθιά μέσα του ότι ο πατέρας δε θα συμφωνούσε με τι θέατρο και γενικά οι γονείς του δεν θα ήταν και ποτέ ολοκληρωτικά σύμφωνοι με την επιλογή του και  έτσι αποφάσισε να βάλει ένα τέλος σε αυτό. Μπορεί στην αρχή να βρήκα την ταινία βαρετή, αλλά με εξέπληξε η πλοκή και το τέλος όπως κάθε άλλη ταινία !

Χριστίνα Μαστροκώστα

 

Η ταινία «Ο κύκλος των χαμένων ποιητών» μου κίνησε το ενδιαφέρον.  Αρχικά , λόγω της ημερομηνίας κυκλοφορίας της ταινίας,  δεν ήξερα τι έπρεπε να περιμένω. Οι ιδέες που προωθεί ήταν σίγουρα προοδευτικές για την περίοδο που διαδραματίζεται το έργο.  Έδειξε με δημιουργικό και πρωτότυπο τρόπο την πραγματικότητα πολλών νέων στα μισά του 20ου αιώνα. Τα νέα παιδιά ήταν αναγκασμένα να υποχωρήσουν για να επιδιώξουν τις προσδοκίες των γονέων τους , αφήνοντας πίσω τους τα δικά τους όνειρα. Ακόμα , η απεικόνιση του πένθους για τον πρωταγωνιστή από την οικογένεια του, αλλά κυρίως από τους συμμαθητές  φίλους του ,ήταν φανταστική, με τον Todd επιτέλους να βρίσκει την δική του φωνή με σκοπό να τιμήσει τον αδικοχαμένο φίλο του . Προσωπικά, πιστεύω πως η ταινία αξίζει την προβολή και το νόημα της μπορεί να επηρεάσει και να διευκολύνει την ζωή νέων που δυσκολεύονται να αποφασίσουν για το μέλλον τους και χρειάζονται μια ώθηση να συνεχίσουν.

Αριέλα Διακονικολή Λούσκα

 

"Αυτό που εγώ ονομάζω λήθη" Laurent Mauvignier - Συνάντηση με τη Λέσχη Ανάγνωσης της Β' Λυκείου

 

Την Κυριακή το απόγευμα στη βιβλιοθήκη του σχολείου μας συναντηθήκαμε με τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης της Β’ Λυκείου για να συζητήσουμε το εξαιρετικό βιβλίο του Laurent Mauvignier «Αυτό που εγώ ονομάζω λήθη».

Στις αρχικές τοποθετήσεις τους ορισμέν@ επισήμαναν ότι τους μπέρδεψε το γεγονός πως στο μικρό αυτό πεζογράφημα απουσιάζουν οι τελείες και πως πρώτη φορά διάβασαν ένα τέτοιο βιβλίο. Η Κωνσταντίνα όταν ξεκίνησε να το διαβάζει δεν πρόσεξε πως έλειπαν οι τελείες . Το αντιλήφθηκε λίγο αργότερα, όταν είδε πως δε μπορούσε να σταματήσει την ανάγνωση. Της άρεσε πολύ η υπόθεση , αν και κάποια σημεία την μπέρδεψαν – ειδικά οι ενσωματωμένες αναδρομικές αφηγήσεις. Στη Ρένα επίσης άρεσε το βιβλίο – το συνδύασε με την ενότητα που κάνουν τώρα στη Γλώσσα σχετικά με τη ανεργία- αν και δεν απόλαυσε την ανάγνωση καθώς μας είπε πως δεν κατάφερε να το διαβάσει με ησυχία. Η Χριστίνα είπε πως τη συνεπήρε η ανάγνωση. Το γεγονός πως το βιβλίο είναι μονόλογος , χωρίς τελείες , πώς έθιγε το ρατσισμό με τέτοιο τρόπο, πως τα θέματα στα οποία αναφερόταν ήταν τόσο πολλά, πώς το συναίσθημα ξυπνούσε μέσα από τη γραφή – όλα αυτά ήταν αρετές ενός πολύ καλού βιβλίου. Η Μπιργκιούλ παρόλο που δεν το τελείωσε βρήκε ενδιαφέρον το θέμα. Την μπέρδεψε και την κούρασε το ότι το βιβλίο δεν έχει τελείες και οι αναδρομικές αφηγήσεις ήταν αρκετές και περίπλοκες για εκείνη. Στην Αντριάνα άρεσε πολύ το βιβλίο και ξεχώρισε τις περιγραφές που υπάρχουν σε αυτό- ειδικά της σκηνής του ξυλοδαρμού. Στο Μανώλη άρεσε το νόημα του βιβλίου, αλλά τον μπέρδεψε αρκετά ο τρόπος γραφής.

Στη Γκιουλσέν άρεσε η χρήση του β ενικού προσώπου, το ότι ο συγγραφέας έμοιαζε να απευθύνεται στον αναγνώστη έμμεσα, η γραφή του βιβλίου , αυτός ο συνεχόμενος μονόλογος. Ο Αργύρης το διάβασε το πρωί της Κυριακής μονοκοπανιά, αλλιώς πιστεύει πως δε γίνεται να διαβαστεί αυτό το βιβλίο – δε θα γίνει κατανοητό το συναίσθημα που διαπερνά την αφήγηση. Οι εικόνες που παρουσιάζονται μπροστά στα μάτια του αναγνώστη , ο τρόπος που στήνει το σκηνικό της επίθεσης, ο συνεχής μονόλογος του αφηγητή δείχνουν ένα φοβερό λογοτεχνικό ταλέντο. Και η Ελένη βρήκε γοητευτικό τον τρόπο γραφής. Η απουσία άλλων σημείων στίξης πλην του κόμματος το έκανε πολύ ιδιαίτερο και το συναίσθημα πηγάζει από τη γραφή. Θα μπορούσε να είναι πιο σύντομο κατά τη γνώμη της, για να μην περισσεύει κάτι από την υπόθεση. Τέλος η Άννα Μαρία δήλωσε ότι μπερδεύτηκε πολύ με την απουσία σημείων στίξης και παρόλο που το διάβασε , δεν μπόρεσε να κατανοήσει πλήρως το περιεχόμενο. H Πόπη έλειπε λόγω ασθένειας και αμς έστειλε την κριτική της. 

 

Στη συζήτηση που κάναμε διαβάσαμε αποσπάσματα από το βιβλίο που μας έκαναν εντύπωση και αναδεικνύουν το σύνολο των θεμάτων που θίγονται. Ρατσισμός, επίδειξη δύναμης προς οποιοδήποτε κατώτερο, αδιάφορες , μίζερες ζωές μέσα σε μια κοινωνία στην οποία η αξία της ανθρώπινης ζωής είναι λιγότερη από ένα κουτάκι μπύρα, ένας κοινωνικός ιστός που έχει διαρραγεί. Η απουσία ονομάτων των ηρώων του βιβλίου, αφού ήρωας μπορεί να είναι ο καθένας μας, ο ασθματικός , συνεχόμενος, συναισθηματικά φορτισμένος μονόλογος συνεπαίρνουν τον αναγνώστη και τον αφήνουν συγκλονισμένο στην τελευταία παύλα του βιβλίου. Δεν παραλείψαμε να αναφερθούμε όμως και στην λογοτεχνικότατη, μεστή, ζωντανή μετάφραση του βιβλίου από τον κ.Γιανναρά. Το βιβλίο αυτό κατά τη γνώμη μας αποτελεί ένα σπουδαίο λογοτεχνικό έργο.

Ακολουθούν αποσπάσματα του βιβλίου.

«.. δεν προσπάθησε καν να τους πείσει, να τους πει πώς σε κάποια άλλη ζωή θα μπορούσαν να έχουν πάει στο ίδιο σχολείο ή να ήταν φίλοι και να υποστήριζαν την ίδια ομάδα, ή ακόμα, ορίστε , ακόμα και αυτό , θα μπορούσε κι εκείνος να δούλευε μαζί τους και να ήταν φύλακας, ξέρει καλά τι είναι οι δουλείες που κάνει κανείς για να ζήσει, δεν τους κατακρίνει,…»

«.. δε θα ταν τραύμα όταν θα αναρωτιόταν , εμένα γιατί με υποτιμήσατε έτσι; Αλήθεια με υποτιμήσατε εξαιτίας μιας φόρμας κι ενός κοντομάνικου; Εξαιτίας των μαλλιών μου; Του προσώπου μου; Της φυσιογνωμίας μου; Αυτός είναι αλήθεια ο λόγος που θεωρήσατε πώς μπορείτε να ξεσπάσετε πάνω μου; «

«.. πάει κιόλας τόσος καιρός, εβδομάδες, μήνες, χρόνια, μια ζωή ολόκληρη σε μια άλλη πόλη και μια άλλη εποχή από τη σημερινή, όπου θα πρέπει να γεράσεις για δύο, πρέπει, όπου θα προσέχεις τον εαυτό σου αού εκείνος δεν κατάφερε να το κάνει, γιατί πρέπει ένας τουλάχιστον από τους δύο να καταφέρει αν γεράσει ώστε να δει πώς περίπου θα μοιάζατε ο ένας

«…. δεν είναι το πιο θλιβερό γεγονός της ζωής μου, αυτό που είναι πιο θλιβερό στη ζωή μου είναι αυτός ο κόσμος με τους φύλακες και τους ανθρώπους που αγνοούν ο ένας τον άλλο ενώ ζουν ζωές πεθαμένες όπως αυτή η ωχρότητα, αυτός ο διαρκής θάνατος, κάθε μέρα, ας τελειώσει.."

The Descedants (Οι απόγονοι)

 Μια πολύ ανθρώπινη και συγκινητική ταινία είδαμε την περασμένη Κυριακή με τους μαθητές μας: το Descedants του Αλεξάντερ Πέιν.

Υπόθεση: Ο δικηγόρος Ματ Κινγκ ζει με την οικογένειά του – τη γυναίκα του και τις δύο κόρες του -στη Χαβάη, ώσπου η γυναίκα του ,μετά από ένα σοβαρό ατύχημα που έχει, πέφτει σε κώμα και νοσηλεύεται σε σοβαρή κατάσταση στο νοσοκομείο. Τώρα αρχίζουν τα προβλήματα για τον ήρωα καθώς πρέπει να αναλάβει την ευθύνη των κοριτσιών του , κάτι που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν αποτελούσε δικό του καθήκον. Η γυναίκα του φρόντιζε για όλα και εκείνος έφερνε το χρήμα στο σπίτι. Παράλληλα πρέπει να πάρει μια σημαντική απόφαση σχετικά με μια τεράστια έκταση γης που ανήκει στην οικογένεια του πάρα πολλά χρόνια, αλλά και να διαχειριστεί την πληροφορία πως η γυναίκα του τον απατούσε.

Ο Τζωρτζ Κλούνει στον πρωταγωνιστικό ρόλο ανακαλύπτει πως η ζωή του είναι σε ένα αδιέξοδο, πως η γυναίκα του έχει πάψει να τον αγαπάει και τα παιδιά του δεν γνωρίζει καν πώς σκέφτονται. Ενώ λοιπόν βιώνει την απώλεια της γυναίκας του και την προδοσία της πριν το θάνατό της, παλεύει να σταθεί στα πόδια του και να βρει κώδικες επικοινωνίας με τις κόρες του.

Η ταινία θίγει πολλά θέματα: τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια, την αγάπη, την απώλεια, το ψέμα, τη συγχώρεση. Στη συζήτηση με τα μέλη της ομάδας εστιάσαμε στο ανθρώπινο κομμάτι της ταινίας: τους οικογενειακούς δεσμούς, τη σχέση παιδιών-πατέρα, την αδυναμία του ανθρώπου μπροστά στο θάνατο και τη διαχείριση της απώλειας των αγαπημένων προσώπων. Όμως ασχοληθήκαμε και με το θέμα της εκποίησης της γης σε τουριστικούς προορισμούς, αφού αγγίζει έμμεσα και το νησί. Όλα είναι προς πώληση; Οφείλει ο άνθρωπος να σεβαστεί την κληρονομιά των προγόνων του ή όλα μεταφράζονται σε χρήμα; Και τελικά έχουμε ανάγκη ένα ακόμη τουριστικό θέρετρο στο οποίο θα συρρέουν πλήθη τουριστών ή μια παραλία που μας συνδέει με το παρελθόν μας και αποτελεί και ένα χώρο φυσικού κάλλους; Ερωτήματα προς προβληματισμό και σκέψη. Τέλος τα παιδιά αναφέρθηκαν και στις υπέροχες λήψεις του σκηνοθέτη, τα χρώματα που πλημμυρίζουν την ταινία και τα πολύ όμορφα τοπία της Χαβάης.