Appelsinpiken (Το κορίτσι με τα πορτοκάλια)

Σήμερα το απόγευμα, πρώτη μεγάλη μέρα της Άνοιξης, η Λέσχη Ανάγνωσης συγκεντρώθηκε για να συζητήσει το Κορίτσι με τα Πορτοκάλια και παράλληλα να παρακολουθήσει την ομώνυμη ταινία που βασίστηκε στο βιβλίο.

Το βιβλίο σε γενικές γραμμές άρεσε σε όλους όσους κατάφεραν να το διαβάσουν. Η Κατερίνα βρήκε πολύ ενδιαφέρον το βιβλίο- και λόγω των φιλοσοφικών του προεκτάσεων ! – ενώ η Μαρία δήλωσε ότι της άρεσε πολύ, αν και βρήκε βαρετές τις λεπτομέρειες που σχετίζονταν με το τηλεσκόπιο Χαμπλ. Η Θεοδοσία βρήκε πολύ συγκινητικό το γεγονός της παλαιόθεν γνωριμίας , ενώ ξεχώρισε ιδιαίτερα και το εύρημα του να αφήσει ο πατέρας το γράμμα του μέσα στο παλιό αυτοκινητάκι (συμβολικό; παιδική αθωότητα;ηλικία των ονείρων αι της ανεμελιάς;)

Η Σέια συγκινήθηκε από την ιστορία αγάπης όπως και η Σοφία Σούλη , στην οποία άρεσε ιδιαίτερα και η πλοκή και η σύνδεση των γεγονότων. Η Ελένη Πατάκου βρήκε ότι το βιβλίο διέθετε σασπένς και αυτό την τράβηξε στην ανάγνωση του και η Σοφία Πανέρα -η οποία προσπαθούσε να μας πείσει εδώ και καιρό να το διαβάσουμε-, ήταν πολύ περήφανη, μιας και αγάπησε αυτό το βιβλίο!

Η Δανάη, κλασσικά βρήκε μέτριο και προβλέψιμο το βιβλίο .Στην αρχή δεν την τράβηξε καθόλου η γραφή. Στην πορεία και όταν ο πατέρας άρχισε να διηγείται την ιστορία άρχισε να της αρέσει, ενώ τη συγκίνησε το τέλος.Η Ελένη Σκουμπουρδή μας είπε ότι το διάβασε για δεύτερη φορά και συγκινήθηκε πολύ με το τέλος του βιβλίου.

Οι κυρίες πάλι με τη σειρά τους τόνισαν τα μηνύματα του βιβλίου: τη γενναία αντιμετώπιση του θανάτου, την αξία της ζωής , που ως λαχνός έρχεται στον καθένα, τη σχέση πατέρα γιου αλλά και τη μεγάλη αγάπη που αποτελεί κινητήρια δύναμη στη ζωή μας!

Στη συνέχεια παρακολουθήσαμε την ταινία , την οποία βρήκαμε πολύ κατώτερη του βιβλίου , μιας και από την πλοκή της απουσίαζαν πολλά στοιχεία του βιβλίου! Σας προτείνουμε πάντως σίγουρα το βιβλίο!

Πολυκατοικία ή μονοκατοικία;

<<Μονοκατοικία το ιδανικό μέρος, για να ζήσεις>>

      Στην εποχή μας υπάρχει ένα μεγάλο δίλημμα. Πού είναι καλύτερα να ζείς σε μονοκατοικία ή σε διαμέρισμα; Οι περισσότεροι πιστεύουν πως το ιδανικό μέρος είναι η μονοκατοικία για πολλούς λόγους. Τους περισσότερους ανθρώπους η απαλλαγή του ενοικίου τους οδηγεί στο να ζήσουν σε μονοκατοικία. Αλλά υπάρχουν μόνο θετικά στο να ζείς εκεί;
      Αρχικά με μια πρώτη εκτίμηση η μονοκατοικία φαινεται πιο κατάλληλη, αφού ο χώρος είναι άφθονος. Υπάρχει μέρος για κήπο, παιχνίδι, μπάρμπεκιου, για το κατοικίδιό σου και φυσικά χώρο για στάθμευση. Οι μονοκατοικίες είναι κοντά στο καθαρό περιβάλλον. Οι γείτονες είναι σε απόσταση, οπότε δε θα ενοχλούνται από την υπερκατανάλωση πετρελαίου και τις φωνές.
      Σε μια μονοκατοικία ο ιδιοκτήτης μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Μπορεί να διαμορφώσει τους χώρους του σπιτιού με το δικό του γούστο. Δε χρειάζεται να συμφωνήσει μαζί με άλλους για τις αλλαγές. Αν θέλει να κάνει ανακαίνηση, να χρωματίσει τους τοίχους, να φτιάξει έναν ωραίο κήπο ή ακόμη να φτιάξει και πισίνα, μπορεί. Επίσης, μια μονοκατοικία είναι πιο μεγάλη από ένα διαμέρισμα και έτσι κάθε μέλος της οικογένειας, που κατοικεί εκεί, μπορεί να έχει τον προσωπικό του χώρο.
      Ωστόσο, παρόλα τα καλά που προσφέρει μια μονοκατοικία, υπάρχουν και μερικά σημαντικά μειονεκτήματα. Κατ' αρχάς μια τέτοια κατοικία απαιτεί τεράστια έξοδα. Οι αγοραστές πρέπει να σκεφτούν τα επιπλέον χρήματα που θα δώσουν για την λειτουργία και την συντήρηση ενός τέτοιου σπιτιού. Κάθε ιδιοκτήτης θα πρέπει να έχει υπόψιν του τις επισκευές που θα χρειαστούν, επειδή το σπίτι θα επηρεάζεται απ' τα καιρικά φαινόμενα.
      Επιπρόσθετα, οι μονοκατοικίες είναι μακριά από τους θορύβους της πόλης και από πυκνοκατοικημένες περιοχές. Όλα αυτά είναι θετικά όχι όμως αν στερούν πράγματα που διευκολύνουν στη ζωή των ανθρώπων. Αντίθετα, από τα διαμερίσματα, οι μονοκατοικίες που χτίζονται στα προάστια λίγο πιο έξω από την πόλη, αντιμετωπίζουν προβλήματα. Για παράδειγμα βρίσκονται μακριά από νοσοκομεία, σχολεία, καταστήματα, γυμναστήρια, ενώ αυτοί που ζουν σε διαμέρισμα, κοντά στην πόλη, <<τα έχουν όλα μέσα στα πόδια τους>>. Κάποιος που μένει σε μονοκατοικία πρέπει να πάρει το αμάξι, για να πάει σε ένα κατάστημα, ενώ αυτοί που μένουν κοντά πηγαίνουν περπατώντας.
      Η ζωή σε μονοκατοικία είναι καλύτερη απ' αυτή του διαμερίσματος, γιατί προσφέρει γαλήνη, ηρεμία, ελευθερία. Τα μειονεκτήματα που έχει είναι λιγότερα από των διαμερισμάτων. Αρκεί κάποιος να σκεφτεί καλά, αν θέλει και μπορεί, κυρίως οικονομικά, να ζήσει σε ένα τέτοιο μέρος και να μην θαμπωθεί από την ομορφιά μιας μονοκατοικίας.


                                 Ανθούλη Νικολέτα, Β1

 (πηγή : http://www.buildnet.gr/default.asp?pid=207&catid=186&artid=827)

Διαμέρισμα πολυκατοικίας : H κατοικία που κερδίζει την εκτίμησή μας

 Κουρασμένος από το καθημερινό διάβασμα, ονειρεύομαι να έχω τη δική μου δουλειά, την οικονομική μου ανεξαρτησία και το δικό μου σπίτι.Μπροστά στο δίλημμα διαμέρισμα ή μονοκατοικία, χωρίς πολλή σκέψη, θα διάλεγα το πρώτο.

Καταρχήν, το διαμέρισμα μιας πολυκατοικίας πολύ σπάνια βρίσκεται μακρία από το κέντρο μιας πόλης ή μιας μεγαλύτερης περιοχής.Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να βρίσκονται όλα <<μέσα στα πόδια σου>>. Μπορείς να ικανοποιήσεις τις καθημερινές σου ανάγκες, όπως μετακινήσεις, ψώνια για τον εφοδιασμό του σπιτιού, εκπαίδευση και άλλες δραστηριότητες των παιδιών, αλλά ακόμα και αναψυχή και διασκέδαση της οικογένειας.Οι μικρές και, πολλές φορές, μηδαμινές αποστάσεις από όλα τα παραπάνω, προσφέρουν στους κατοίκους του διαμερίσματος περισσότερο ελέυθερο χρόνο, αλλά το σπουδαιότερο, οικονομικά ωφέλη.Άλλωστε στις μέρες μας <<ο χρόνος είναι χρήμα>>.

Η καθημερινή επαφή με τους συνοίκους της πολυκατοικίας είναι ένας αλλός παράγοντας, για να επιλέξει κανείς αυτό τον τύπο κατοικίας.Δεν είναι τυχαίο που οι κάτοικοι της πολυκατοικίας είναι πιο κοινωνικοί και πιο <<ανοιχτοί>> στις σχέσεις τους με τους άλλους.Και το πιο απλό, έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου σε μια ώρα ανάγκης.Με λίγα λόγια, αυτός ο τρόπος ζωής καταπολεμά την αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων, φαινόμενο που εμφανίζεται, όταν αυτοί ζουν μακριά ο ένας από τον άλλο και δεν μπορούν να αναπτυχθούν οι προσωπικές επαφές.

Μπορεί για κάποιους να είναι σημαντικό μειονέκτημα του διαμερίσματος ο θόρυβος, η κυκλοφοριακή συμφόρηση και η πολυκοσμία της περιοχής, όπου αυτό βρίσκεται.Μπορεί να μην αντέχουν τη φασαρία από το διπλανό διαμέρισμα και την ασυνεννοησία με τους γείτονές τους για τα θέματα οργάνωσης της ζωής μέσα σε μια πολυκατοικία.Όμως, για κάποιους άλλους είναι εξίσου σοβαρό μειονέκτημα, για το καθετί που χρειάζεσαι, να διανύσεις αρκετά χιλιόμετρα.Το ίδιο ισχύει και όταν θέλει κανείς να συναντήσει κάποιους φίλους και συγγενικά του πρόσωπα και σκέφτεται την απόσταση που τους χωρίζει.Δε θα είναι λίγες οι φορές που θα επιλέξει τους τέσσερις τοίχους της μονοκατοικίας του ή στην καλύτερη περίπτωση του κήπου του, επιλέγοντας, θέλοντας και μη, τη μοναξιά και το κλείσιμο στον εαυτό του.

Έχοντας υπόψη όλα τα παραπάνω νομίζω ότι η διαμονή σε ένα διαμέρισμα θα έκανε τη ζωή μου πιο ευχάριστη και πιο δημουργική.

Παναγιώτης Μουζάκης, Β4

"Μπορεί να ζω ως Κανένας αλλά δε θα πάψω να είμαι η Ελένη, η γυναίκα που τολμά, παλεύει και κατακτά το όνειρο της", Γράμματα από την Ελένη Μπούκουρα Αλταμούρα

Αγαπημένη μου φίλη, τι κάνεις;  Η οικογένεια σου είναι καλά;

Εγώ είμαι μια χαρά, είμαι ευτυχισμένη εδώ. Ζω ένα όνειρο..Μου είναι δύσκολο να φέρομαι, να ντύνομαι και να παρουσιάζομαι σαν άνδρας, όμως δεν το βάζω κάτω. Προσπαθώ, εφόσον μου αρέσει η ζωγραφική, κάνω τα πάντα γι αυτήν.

Ο καθημερινός μου φόβος είναι μήπως γίνει καμιά αναποδιά και τελειώσουν όλα. Ευτυχώς ο πατέρας μου μου αγόρασε σπίτι, ώστε να μην με κοιτούν όταν αλλάζω και με καταλάβουν.

Απ΄ ότι ξέρεις  η ζωγραφική για μένα είναι τα πάντα γι αυτό και στερούμαι τον γυναικείο μου εαυτό και εκπροσωπώ έναν ξένο, έναν διαφορετικό εαυτό, τον ανδρικό.

Θα ήθελα πάρα πολύ να υπάρχει σχολή και για γυναίκες. Αλλά αφού βρήκα κάποια λύση,  ώστε να μπορώ να ζωγραφίζω το μπλέ του ουρανού, το κατακίτρινο του ήλιου,  ελπίζω να πάνε όλα καλά και να γυρίσω σύντομα. Πολλούς χαιρετισμούς στην οικογένεια σου.

 Ευγενία Μήλα, Γ3

 

 

 

 

                                                           Αγαπημένη μου φίλη

Σου γράφω αυτό το γράμμα, προκειμένου να σου πω για μια μεγάλη απόφαση. Όπως γνωρίζεις βρίσκομαι στην Ιταλία και σπουδάζω στη σχολή Ναζαρηνών ζωγράφων. Αυτό που μπορεί να μην γνωρίζεις είναι πως η Σχολή αυτή δεν δέχεται γυναίκες αλλά μόνον άνδρες. Έτσι αποφάσισα να μεταμφιεστώ σε άντρα και να παρακολουθήσω μαθήματα σε αυτή τη Σχολή . Βέβαια ο πατέρας μου δεν γνωρίζει γι αυτή μου την απόφαση. Γι αυτό θα σε παρακαλούσα να μην πεις τίποτα.

Η απόφαση μου αυτή ήταν πολύ δύσκολη. Πιστεύω όμως πως κάθε άνθρωπος, αν ήταν στη θέση μου, θα έκανε κάτι παρόμοιο.  Η επιλογή μου να μεταμφιεστώ σε άνδρα δικαιολογείται από το γεγονός της αγάπης μου για τη ζωγραφική. Το ξέρω ότι αυτή η απόφαση μπορεί να είναι κάπως ακραία, αλλά όταν αγαπάς κάτι, πρέπει να κάνεις τα πάντα, ώστε να το αποκτήσεις. Δεν αξίζει να ζήσω μια ζωή στην οποία δεν θα έχω κάνει αυτό που πραγματικά θέλω. Πιστεύω πως και συ κατανοείς την επιλογή μου αυτή. Το μόνο πράγμα που με καθησυχάζει είναι πως κάνω αυτό που πάντα ήθελα.

Το μόνο κακό είναι πως δεν ξέρω ποια είμαι .Νιώθω σαν να έχω περικυκλωθεί από δυο κόσμους. Ο ένας είναι ο κόσμος της μεταμφίεσης μου σε άντρα και  ο άλλος είναι ο κόσμος της πραγματικής Ελένης , που θέλει να είναι ο εαυτός της. Δυστυχώς όμως η ταυτότητα μου παραμένει άγνωστη, αφού κανείς δεν γνωρίζει ποια είμαι πραγματικά. Ελπίζω να με καταλαβαίνεις και να με συμπονάς. Δώσε χαιρετίσματα στους γονείς μου!
Κωνσταντίνος Ουρανός, Γ3

 

 

Αγαπημένη μου φίλη, σου γράφω αυτό το γράμμα από τη Ρώμη. Ήρθα εδώ να σπουδάσω ζωγραφική, την μεγάλη μου αγάπη. Όμως δυστυχώς για να το κάνω αυτό μεταμφιέστηκα σε άντρα με κοστούμι, μπότες, κοντά μαλλιά και ψεύτικο αντρικό όνομα. Μόνο έτσι θα μπορέσω να δώσω εξετάσεις και να περάσω στη σχολή των Ναζαρηνών ζωγράφων για να πραγματοποιήσω το όνειρο μου.

Όπως ξέρεις στην Αθήνα δεν μπορούσα να σπουδάσω ως γυναίκα. Οι γυναίκες είναι κατώτερες από τους άντρες. Όλοι πιστεύουν ότι το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να είναι καλές σύζυγοι, μάνες και νοικοκυρές. Εγώ όμως δεν το δέχομαι αυτό. Θέλω να αλλάξω , να νιώσω ελεύθερη, να κάνω αυτό που θέλω.

Ο πατέρας μου δεν κατάλαβε όταν με έφερε εδώ  το κόλπο που θα χρησιμοποιήσω γι αυτό φεύγοντας επέμεινε να μην ξεχάσω ότι είμαι Ελληνίδα. Ξέρεις,  Ελισάβετ, δεν ξέχασα ότι είμαι Ελληνίδα, γιατί το πρότυπο μου είναι η Μεγάλη μας Κυρά, η Μπουμπουλίνα. Και όπως εκείνη ντυνόταν άντρας για τον μεγάλο της Έρωτα, την ελευθερία της πατρίδας, έτσι και γω ντύθηκα άντρας για να σπουδάσω το δικό μου έρωτα, τη ζωγραφική.
Ειρήνη Παρβέρη, Γ3

 

 

 

 

Αγαπημένη μου φίλη, ελπίζω το γράμμα μου να σε βρει υγιή και χαρούμενη. Εγώ ήδη έχω φτάσει στην Ιταλία μαζί με τον πολυαγαπημένο μου πατέρα. Η πόλη που βρίσκομαι ονομάζεται Νάπολη και από δω ήταν της μοίρας μου να ξεκινήσω τη μεγάλη μου περιπέτεια για την κατάκτηση του μεγάλου μου ονείρου.

Το ξέρεις πως το όνειρο μου είναι να σπουδάσω ζωγραφική και να αφιερώσω τη ζωή μου σε αυτή τη σπουδαία τέχνη. Όμως αν δεν ήταν ο πατέρας μου να με στηρίζει, δεν θα τα κατάφερνα. Τώρα εδώ στην Ιταλία ήταν απαραίτητο να μεταμφιεστώ σε άντρα για να μπορέσω να δώσω εξετάσεις στη Σχολή των Ναζαρηνών ζωγράφων. Αγόρασα λοιπόν αντρικά ρούχα και ντύθηκα όπως οι νέοι της πόλης. Έπρεπε να κρυφτώ πίσω από τους θάμνους για να πραγματοποιηθεί μεταμόρφωση μου. Έπρεπε να ξεχάσω τη γυναικεία μου εικόνα γιατί όπως και συ γνωρίζεις δεν γίνεται αποδεκτή από το σημερινό κόσμο που ελέγχεται από τους άντρες και υπάρχει μόνο γι αυτούς. Εμείς ως γυναίκες ζούμε στη σκιά τους χωρίς να έχουμε το δικαίωμα να ονειρευτούμε και να επιλέξουμε τον τρόπο που θα ζούμε ή το επάγγελμα που θέλουμε να κάνουμε. Γι αυτούς δεν είμαστε ξεχωριστές οντότητες και για αυτό δεν πρέπει να επιζητούμε τη γνώση και την ελευθερία.

Παρόλα αυτά εγώ θα αγωνιστώ και θα επιμείνω και δε θα ξεχάσω πως είμαι γυναίκα., παρόλο που από τώρα προσπαθώ να σκέφτομαι και να συμπεριφέρομαι σαν άντρας. Θα τους αποδείξω πως έχω μεγάλη αξία και ότι και γω έχω δικαίωμα όπως και κάθε άλλη γυναίκα να έχω φιλοδοξίες, όνειρα και στόχους  στη ζωή μου. Μπορεί να ζω ως Κανένας αλλά δε θα πάψω να είμαι η Ελένη, η γυναίκα που τολμά, παλεύει και κατακτά το όνειρο της.

Εύχομαι να μη ξεχάσεις όσο θα ζω στην Ιταλία. Θα σου γράφω πολύ συχνά και θα σου εξιστορώ τις περιπέτειες μου ως άντρας. Μακάρι να γίνω το παράδειγμα και για άλλες γυναίκες του τόπου μας και στα μελλοντικά χρόνια να μπορούν οι γυναίκες να σταθούν μπροστά στους άντρες με το κεφάλι ψηλά διεκδικώντας τη δική τους ζωή ως γυναίκες.
Γιάννης Μυτιληνιός, Γ3

 

 

 

 

 

Την Άνοιξη αν δεν την βρεις, την φτιάχνεις!

           

Παγκόσμια Ημέρα ποίησης η χτεσινή και  μαθητές της Γ τάξης του σχολείου μας στόλισαν τους διαδρόμους του ορόφου με ποιήματα Ελλήνων και ξένων ποιητών.Μαθήτριες και μαθητές του Γ1 και Γ3 ήρθαν την Τετάρτη το απόγευμα στο σχολείο φέρνοντας μαζί τους ποιήματα που είχαν διαλέξει και έγραψαν στίχους σε χαρτόνια, ζωγράφισαν και διακόσμησαν τους τοίχους του ορόφου με θραύσματα ποίησης.Και μαθητές του Γ2 και Γ4 έφεραν έτοιμα τα χαρτόνια τους και συνέχισαν τη δράση και χτες.Ένα μεγάλο ευχαριστώ όμως οφείλουμε στην μαθήτρια του Γ1 Ελισάβετ Διμπιζέβα, η οποία φιλοτέχνησε ένα υπέροχο πανό με τους στίχους του Ελύτη!Γιατί στο χέρι μας είναι να φτιάξουμε την Άνοιξη ή όπως λέει και ο Καζαντζάκης: "Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα"!

 

 

Εκδήλωση κατά της ξενοφοβίας και του ρατσισμού στο Γυμνάσιο Ζιπαρίου

Απόψε στην αίθουσα εκδηλώσεων του Γυμνασίου Ζιπαρίου πραγματοποιήθηκε η τελετή βράβευσης του παγκωακού μαθητικού διαγωνισμού ποίησης και ζωγραφικής με θέμα "ξενοφοβία και ρατσισμός" που διοργάνωσε με επιτυχία το Σωματείο γονέων και κηδεμόνων και ο Σύλλογος διδασκόντων του Γυμνασίου - Λ.Τ. Ζηπαρίου.
Εκτός από τα βραβεία των τριών πρώτων (για ποίηση και ζωγραφική ξεχωριστά), βεβαίωση πήραν όλα τα παιδιά και παρουσιάστηκαν όλα τα έργα, με τη συνδρομή στην απαγγελία των παιδιών της Θεατρικής Σκηνής Β.
Στη ζωγραφική το πρώτο βραβείο το πήρε η Χιγκέρτα Ματάι, μαθήτρια του τμήματος Γ2 του Γυμνασίου μας,  ενώ το πρώτο και τρίτο βραβείο ποίησης το πήραν περσινοί , αποφοιτήσαντες μαθητές μας και νυν μαθητές του 1ου Λυκείου Κω και ΕΠΑΛ Κω αντίστοιχα, Έντι Ντρέου και Γιώργος  Ρουτζαμάνης.Αναδημοσιεύουμε το ποίημα του Έντι-το οποίο κλέψαμε από δω-!

 

 

Άνθρωποι και αγκάθια για έναν ξένο.

 

Φοβάμαι τα αγκάθια που συναντώ

στους δρόμους, τρυπώνουν στις γυμνές

μου πατούσες και δεν μπορώ να περπατήσω.

Σκίζουν τα χτυπημένα μου χέρια

και δεν μπορώ να δουλέψω στο χωράφι,

και δεν με δέχονται στην οικοδομή.

Και όμως τώρα ,γύρω μου ο φόβος μου,

άνθρωποι έτοιμοι να ξεσκίσουν την σάρκα μου.

Ο ξένος εδώ είναι κλέφτης και εχθρός

και ας δουλεύει για ένα κομμάτι ψωμί.

Η ξένη γη και τα αγκάθια της δεν τον αφήνουν

να στεριώσει. Και κάθε που βρίσκει

μια νέα ζωή και αρχίζει να χτίζει,

του θυμίζουν πως αυτή η ζωή δεν του αξίζει.

Του θυμίζουν πως στα χωριά τον φοβούνται,

του θυμίζουν πως στις πόλεις τον κυνηγούν.

Και όμως τώρα γύρω μου ο φόβος μου,

άνθρωποι έτοιμοι να ξεσκίσουν την σάρκα μου.

Δεν θα τρέξω δεν έχω πλέον το κουράγιο.

Ελπίζω μονάχα εκεί που θα πάω να μην παραμείνω ξένος.

Μια κοπέλα πλησιάζει, ξαπλώνει δίπλα μου.

Τα μάτια της φοβισμένα , είχαν δει

το χώμα να ματώνει απ' το αίμα μου.

Τα χείλη της τρέμουν ,δάκρυα κυλάνε

στα μάγουλα της και καίνε της πληγές μου.

Θέλει να με βοηθήσει μα δεν μπορεί

είναι μόνη της, οι νέοι δεν την ακούνε

οι γέροι την παίρνουν για τρελή.

Και όμως τώρα γύρω μου ο φόβος μου,

άνθρωποι έτοιμοι να ξεσκίσουν την σάρκα μου.

Και τι με νοιάζει και γιατί να φύγω;

Εγώ βρήκα τον παράδεισο εδώ ξαπλωμένος

με μια γλυκιά ψυχή να με νοιάζεται τα μάτια κλείνω.

 

 

 

 

 

Το τρίτο βραβείο έλαβε ο Γιώργος Ρουτζαμάνης από το  ΕΠΑΛ Κω.

 

Είδα τον Χριστό σε αγκυλωτό σταυρό,
σταυρωμένο στα αριστερά είχε έναν λευκό,
στα δεξιά έναν μαύρο που τον λέγανε κακό,
μα χιόνι η καλοσύνη του στο τοπίο το θαμπό.
Για λίγο νιώσε σαν panda που είναι ασπρόμαυρο,
και από Ασία για να νικήσεις τον Μινώταυρο,
ναι ίσο το πλευρό σου να ναι ισόπλευρο,
ενωμένο πιο δυνατό είναι από ένα μονόπλευρο.
Και με το ουράνιο τόξο,
ρίχνω βέλη την μοίρα πάνω τους να σπρώξω,
να πέσει ο ουρανός επάνω στο κεφάλι τους,
να δουν τον εαυτός έτσι μέσα στο χάλι τους.
Μετά την ανάσταση του Χριστού,
μετανάστης έγινε και πήγε για αλλού,
ακόμα καρφιά δαίμονες τον χτυπάνε παντού,
αμαρτίες αν πάρει θα πάρει και του ρατσισμού.




Συγχαρητήρια και στα δυο παιδιά μας αλλά και σε όλα τα παιδιά που έλαβαν μέρος στο διαγωνισμό είτε με τα έργα ζωγραφικής τους είτε με ποιήματα!

 

 

 

 



Ονειρεύομαι ένα σχολείο χωρίς ρατσισμό......

Ονειρεύομαι ένα σχολείο στο οποίο θα ρέει άφθονα η χαρά, η αγάπη και η ευτυχία και όχι το μίσος, η εχθρότητα και ο ρατισμός.Θα ήθελα όλοι οι μαθητές να είναι ενωμένοι σαν μια γροθιά προκειμένου να δημιουργήσουμε έναν καλύτερο κόσμο.Θα πρέπει να είμαστε ίσοι ο ένας απέναντι στον άλλο, χωρίς να κάνουμε διακρίσεις.Θα πρέπει να μην μας νοιάζει τι φοράει ο άλλος, πως είναι εμφανισιακά, αλλά θα πρέπει να νοιαζόμαστε για τον εσωτερικό χαρακτήρα του ατόμου.Να μην κοροιδεύουμε τους συμμαθητές μας αλλά να νοιαζόμαστε γι αυτούς. Να μην ξεχωρίζουμε τα άτομα εξαιτίας της θρησκείας ή της εθνικότητας αλλά να εργαστούμε όλοι σκληρά για να φτιάξουμε μια αξιοπρεπή κοινωνία, χωρίς προβλήματα και κοινωνικές διακρίσεις.
Σεραφείμ Βογιατζόγλου, Γ1


Ονειρεύομαι ένα σχολείο που θα είναι ανοιχτό στον καθένα, ένα σχολείο χωρίς ρατσιστικά σχόλια, χωρίς ακκία και απέχθεια.Ένα σχολείο χωρίς βία, κοροιδία και μίσος.Ένα σχολείο στο οποίο τα παιδιά δεν θα είναι στόχος μόνο και μόνο επειδή έχουν απραπανίσια κιλά, λίγο ύψος, άλλο χρώμα, άλλη θρησκεία και διαφορετική εμφάνιση.Ένα σχολείο στο οποίο δεν θα χωρίζονται σε ομάδες. Ενα σχολείο στο οποίο θα είναι όλοι καλοδεχούμενοι, ένα σχολείο στο οποίο θα συνεργάζονται και θα βοηθιούνται όλα τα παιδιά.Ένα σχολείο στο οποίο θα υπάρχει αγάπη, συμπάθεια, κατανόηση , ελπιδα και θετική ενέργεια.Ένα σχολείο στο οποίο θα είμαστε όλοι ίσοι!



Χρύσα Παπαβασιλείου, Γ3

Ονειρεύομαι ένα σχολείο με ακαθαρές σκέψεις απέναντι στο διαφορετικό, με ουσιαστικές σχέσεις ανάμεσα στα παιδιά , χωρίς να έχει σημασία αν ο άλλος είναι μαύρος, άσπρος, κίτρινος, ονειρεύομαι ένα σχολείο με ευαισθησία απέναντι στα άτομα με ειδικές ανάγκες.Ένα τέτιοι σχολείο θέλω, όπου θα μπορώ να μιλώ και να κάνω παρέα με άτομα διαφορετικά από μένα, χωρίς να ντρέπομαι, χωρίς να φοβάμαι μήπως με κρίνουν οι άλλοι και να μπορώ να λέω ελεύθερα τη γνώμη μου αν νομίζω ότι κάποιος συμμαθητής μου αδικήθηκε. Να υπάρχει ισότητα και ίση μεταχείριση για όλους.
Άννα Γεωργαντή, Γ1

Ένα σχολείο χωρίς ρατσισμό
είναι αυτό που εγώ ποθώ.
Να μαστε όλοι ίσοι
και να περνούμε καλά.
Να είμαστε ενωμένοι
σαν μια σφιχτή γροθιά.
Να μην υπάρχουν διακρίσεις
για έθνη και φυλές,
να μην κοροιδεύουμε τους άλλους
και να φοράμε στολές.
Θα κάνουμε μια παρέα
με όλα τα παιδιά
και δεν θα μας ενδιαφέρει η διαφορετικότητα.
Θεολόγος Βρεττός, Γ1

Ημερολόγιο γαιδάρου (6)

Ημέρα 1η
Μας ξεφορτώσανε στη Θεσσαλονίκη σήμερα. Ήμασταν τόσο κουρασμένοι και τόσο στριμωγμένοι που δεν μπορούσαμε ούτε να ανασάνουμε!! Ήμασταν τρομαγμένοι και δεν ξέραμε γιατί μας κουβαλούσαν μαζί τους. Άνθρωποι… δεν τους καταλαβαίνεις ποτέ!! Μα ποτέ όμως! Α ναι… ξέχασα να συστηθώ. Με λένε Θανάση, δεν ξέρω γιατί, έτσι με φωνάζουν τα υπόλοιπα γαϊδούρια! Έχουμε περάσει τόσα πολλά μαζί που έχουμε δεθεί μεταξύ μας! Όμως ο καλύτερος μου φίλος είναι ο λες Κίτσος! Τέλος πάντων ξέφυγα πάλι… Μας ξεφορτώσανε που λες και μας στοίβαξαν λες και ήμασταν τσουβάλια. Περπατούσαμε ώρες ακούγοντας περίεργους θορύβους. Προς το τέλος της μέρας μας έδωσαν δυο τρία χορταράκια και δύο γουλιές νερό! Μα δεν είναι φοβερό; Αυτοί οι άνθρωποι δεν σε αφήνουν να κάνεις τίποτα! Θες να κουνηθείς, σε χτυπάνε, θες να μιλήσεις, σε χτυπάνε, θες να φωνάξεις, σε χτυπάνε, θες να ζήσεις…. Σε χτυπάνε και πάλι. Δεν ξέρω, αλλά φοβάμαι, νομίζω ότι από στιγμή σε στιγμή δεν θα υπάρχω, φώτα και ήχοι παντού και…..
Ημέρα 2η
…. Και οι σφαίρες έπεσαν βροχή πάνω του! Και αυτός να με κοιτάει με ένα βλέμμα… οι άνθρωποι, δεν έκαναν τίποτα. Κρύβονταν , φοβόντουσαν και αυτοί! Ο Θανάσης, o φίλος μου, είναι νεκρός και μακάρι να μπορούσα να το ανατρέψω! Βρήκα το μπλοκάκι λίγο πιο μακριά γεμάτο με κόκκινες σταγόνες… δεν ξέρω όμως τι άλλο να γράψω, δεν είμαι εκείνος , δεν θα είμαι ποτέ όσο και αν ήθελα να του μοιάσω… ο Θανάσης  έφυγε και αυτό μου προκαλεί περισσότερο πόνο από τον δικό μου θάνατο!

Θεοδοσία Διακογιάννη, Γ1