Βαθμολογίες, Lauren McLaughlin

 

Βαθμολογίες

Συγγραφέας: Lauren McLaughlin

Μεταφραστής: Στέλλα Κάσδαγλη

Ηλικία:12+

Σελίδες:288

Βαθμολογίες. Ένα βιβλίο για ένα σκοτεινό μέλλον, όπου η ζωή ενός εφήβου καθορίζεται από την παρακολούθηση της βαθμολογίας και της συμπεριφοράς του. Η τεχνολογία εισβάλλει στη ζωή του και τη βάζει στο μικροσκόπιο. Οι σχέσεις με τους φίλους του όπως και το μέλλον του καθορίζονται από αυστηρά κριτήρια του συστήματος. Μια υψηλή βαθμολογία θα κρίνει το αν θα πάρει την υποτροφία και θα πάει στο ακριβό κολλέγιο ή αν θα ψάξει να βρει μια δουλειά για να επιβιώσει.

Η πρωταγωνίστρια, Ιμάνι Λεμόντ, είναι ένα τυχερό κορίτσι. Έχει υψηλή βαθμολογία και το μέλλον της μοιάζει στρωμένο. Θα τελειώσει το σχολείο, θα πάει στο κολλέγιο, στο οποίο θέλει να σπουδάσει θαλάσσια βιολογία και θα επιστρέψει να εργαστεί κοντά στο σπίτι της.

Τα πράγματα όμως αποδεικνύονται πιο περίπλοκα, όταν η κολλητή της Ιμάνι , η Κάντι, πάει ενάντια σε όλα όσα έχει θεσπίσει η Score Corp- που παρακολουθεί τους μαθητές και καθορίζει τη βαθμολογία τους- και μαζί της θα παρασύρει τη βαθμολογία της Ιμάνι. Παράλληλα, η φιλία της Ιμάνι με τον Ντιέγκο Λάντις, έναν Αβαθμολόγητο (Αβαθμολόγητοι ήταν τα παιδιά που δε γίνονταν αποδεκτά στο σχολείο, και γενικά το σχολείο προσπαθούσε να τα ξεφορτωθεί) – της δημιουργεί επιπλέον προβλήματα που πρέπει να ξεπεράσει, εφόσον η σχολική της ζωή παρακολουθείται διαρκώς. Μέσα σε όλα αυτά κομβικός αποδεικνύεται ο ρόλος του καθηγητή Κάρολ, ο οποίος επιδίωκε να ξυπνήσει στους μαθητές του την αγάπη για τη γνώση και τη διάθεση αμφισβήτησης, και εμπλέκει την Ιμάνι και τον Ντιέγκο σε μια προσπάθεια να κερδίσουν την υποτροφία ενός ιδρύματος και να μπορέσουν να σπουδάσουν. Η Ιμάνι και ο Ντιέγκο πρέπει να γράψουν μια εργασία στην οποία οι βαθμολογημένοι θα γράψουν ενάντια στη βαθμολόγηση και οι Αβαθμολόγητοι υπέρ αυτής. Η Ιμάνι λοιπόν αρχίζει να γράφει την εργασία της, αν και προσπαθεί να μην πάρει επί της ουσίας θέση και διατηρεί μετριοπαθή στάση απέναντι στο σύστημα, γιατί ακόμη δεν έχει πειστεί για την ύπουλη δράση του. Έτσι γίνεται υποχείριο της διευθύντριας του σχολείου και δρα ως «καρφί».

Η Λόρεν ΜακΛέφλιν γράφει ένα δυστοπικό βιβλίο για μια σχολική κοινωνία, όπου οι μαθητές αντιπροσωπεύουν έναν αριθμό και ο αριθμός αυτός θα καθορίσει τη ζωή τους. Ανατριχιαστικό μεν, αλλά αληθινό. Η παρακολούθηση από κάμερες και η καταγραφή όλων των δραστηριοτήτων των μαθητών μοιάζει τρομακτική, αλλά ήδη εφαρμόζεται σε πολλούς τομείς της ζωής μας.

Οι πρωταγωνιστές της ιστορίας σέβονται ο ένας τον άλλον και συνεργάζονται μεταξύ τους, αν και προέρχονται από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα και οι καταβολές τους διαφέρουν . Αναγνωρίσιμοι είναι και πολλοί χαρακτήρες του βιβλίου- η διευθύντρια που χειραγωγεί την Ιμάνι, η άριστη μαθήτρια που είναι προσηλωμένη στην επιτυχία και τίποτε δεν την σταματά από αυτόν, οι γονείς της Ιμάνι που της συμπαραστέκονται, ιδιαίτερα ο πατέρας της.

Το φουτουριστικό αυτό μυθιστόρημα θέτει πολλά ερωτήματα που αφορούν τόσο την αξία και την υπερεκτίμηση της βαθμολογίας στη ζωή του νέου ατόμου όσο και τη χρήση της τεχνολογίας για την ακατάπαυστη βιντεοσκόπηση και καταγραφή της ιδιωτικής ζωής του ατόμου. Ποια είναι τα όρια στην διείσδυση της τεχνολογίας στον ιδιωτικό μας χώρο, ποιος τα καθορίζει και ποιος μας προστατεύει τελικά από αυτή; Πολλά τα ερωτήματα που θέτει το βιβλίο, πολλές και οι σκέψεις που μας προκαλεί. Διαβάστε το για να δώσετε τη δική σας απάντηση!

Χελώνες στο άπειρο , Green John

 Χελώνες στο άπειρο

Συγγραφέας: Green John

Εκδότης: Ψυχογιός

Αριθμός Σελίδων: 352

Έτος Έκδοσης: 2018

Έξι χρόνια μετά το «Το λάθος αστέρι», ο Τζον Γκριν επανέρχεται με ένα νέο μυθιστόρημα. Το βιβλίο , αν και έχει πρωταγωνίστρια την Άζα, περιέχει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία . Η ηρωίδα του είναι μια δεκαεξάχρονη κοπέλα που έχει χάσει τον πατέρα της, αλλά έχει μια υποστηρικτική μητέρα και μια εξαιρετική φίλη, την πολυλογού Ντέιζι. Η εξαφάνιση του δισεκατομμυριούχου Ράσελ Πίκετ, πατέρα του Ντέιβις, ενός παλιού φίλου της Άζα, και η αμοιβή των εκατό χιλιάδων δολλαρίων θα οδηγήσει τα δυο κορίτσια σε μια περιπέτεια που αποτελεί μόνο την αφορμή για την εξέλιξη της υπόθεσης.

Η Άζα έχει εμμονή με τον κάλο που έχει δημιουργήσει στο δάκτυλό της, τον σκαλίζει κάθε μέρα, αλλά την ίδια στιγμή τον απολυμαίνει και κολλάει τσιρότα με τρομακτική συχνότητα, τρέμει στην ιδέα της εισβολής στον οργανισμό της κάθε είδους μικροβίου, καταπίνει αντισηπτικό χεριών για να καταπολεμήσει τα μικρόβια του φιλιού. Αναλώνεται σε ατελείωτες συζητήσεις με τον εαυτό της για το κατά πόσο μπορεί να τη βλάψει το κλωστηρίδιο, ποιού είδους οργανισμοί μπορούν να εισβάλλουν στον οργανισμό της και να της κάνουν κακό, ποιες είναι οι συνέπειες της έκθεσης της σε κάποια μικροβιακή κατάσταση. Η ιδεοψυχαναγκαστική αυτή διαταραχή βασανίζει το νεαρό κορίτσι , που πηγαίνει στις συνεδρίες με την ψυχίατρο της, αλλά δεν ακολουθεί κατά γράμμα την φαρμακευτική αγωγή της, επειδή φοβάται τις συνέπειες της.

Οι τρεις βασικοί ήρωες του βιβλίου είναι έφηβοι, που ο καθένας έχει τις δικές του αγωνίες και προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τους προσωπικούς του δαίμονες. Η Άζα έχει να αντιμετωπίσει την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή , η Ντέιζι την φτώχεια της οικογένειας της, ενώ ο Ντέιβις προσπαθεί να γίνει αποδεκτός για αυτό που είναι ο ίδιος, κι όχι για την ταυτότητα που του χαρίζουν τα εκατομμύρια του πατέρα του. Καθένας τους καταφεύγει σε διαφορετικό μέσο για να το καταφέρει: η Άζα είναι άριστη μαθήτρια, η Ντέιζι, γράφει ιστορίες με αφόρμηση την ταινία Star Wars -με την οποία είναι απίστευτα κολλημένη- ενώ ο Ντέιβις αποτυπώνει γραπτά τις σκέψεις του και τις ανεβάζει στο προσωπικό του ιστολόγιο.

Ο Τζον Γκριν καταφέρνει να περιγράψει το μικρόκοσμο της εφηβείας: τα άγχη, τις ανησυχίες, τους προβληματισμούς, τα αδιέξοδα, τα αδιάκοπα ερωτήματα , τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα της. Παράλληλα, η πρωτοπρόσωπη αφήγηση της Άζα , ειδικά στα σημεία που παλεύει με τη φοβία της , είναι ρεαλιστική και σχεδόν επώδυνη για τον αδαή αναγνώστη. Ο φόβος, η αγωνία, τα ατέλειωτα ερωτηματικά, το μόνιμο άγχος της ηρωίδας, την απομονώνουν από την κανονικότητα της ζωής της, την αποκλείουν από μια υγιή, φυσιολογική ζωή και της κλέβουν τη χαρά της εφηβείας, του έρωτα, του αγγίγματος, του φιλιού, της προσέγγισης με το άλλο φύλο. Ο συγγραφέας καταφέρνει να αποδώσει την αλήθεια των ανθρώπων που πάσχουν από τέτοιου είδους διαταραχές, αφού ο ίδιος πάλεψε μαζί της από μικρός. Γι αυτό και στις Ευχαριστίες , στο τέλος του βιβλίου, αναφέρεται στους γιατρούς που τον βοήθησαν και γράφει τα ακόλουθα: « Ο δρόμος μπορεί να αποδειχτεί μακρύς και δύσκολος , όμως οι ψυχικές νόσοι αντιμετωπίζονται. Υπάρχει ελπίδα, ακόμη κι αν ο εγκέφαλος σου λέει το αντίθετο» .

Το βιβλίο είναι συγκινητικό και αστείο συγχρόνως και έχει πολλά διαφορετικά στοιχεία που θα τραβήξουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη: αναφορές στην ταινία Star Wars, στην αστρονομία, στη λογοτεχνία-με ολόκληρα αποσπάσματα κλασσικών έργων της αγγλικής και αμερικάνικης λογοτεχνίας. Αναμφισβήτητα ο Τζον Γκριν γνωρίζει πώς να απευθυνθεί στον έφηβο αναγνώστη και να τον προετοιμάσει για το επόμενο αναγνωστικό στάδιο, αυτό της ενήλικης λογοτεχνίας.

Η δική μου ιστορία, Χουάν Χοσέ Μιγιάς

 

Η δική μου ιστορία,

Χουάν Χοσέ Μιγιάς

Εκδόσεις Ψυχογιός, Ιούνιος 2018

Σελίδες : 136,

Ηλικία : 16+,

Μεταφραστής: Θεοδώρα Δαρβίρη

 

« Εγώ γράφω γιατί ο μπαμπάς μου διάβαζε».

Έτσι αρχίζει η ιστορία του νεαρού ήρωα του Χουάν Χοσέ Μιγιας. Ο οποίος στην ηλικία των δώδεκα ετών βρέχει ακόμη το κρεβάτι του, δεν έχει φίλους, ίνδαλμα του είναι ο πατέρας του και αποφασίζει να αυτοκτονήσει για να του τραβήξει την προσοχή . Ακόμη και τα λίγα λεπτά πριν πέσει από τη γέφυρα σκέπτεται πώς θα αντιδράσει ο πατέρας του μπροστά στο νεκρό σώμα του. Όμως η απόφαση του αυτή δε θα στεφθεί με επιτυχία. Τουναντίον, θα αποτελέσει την αρχή ενός εφιάλτη για αυτόν. Πριν πέσει από τη γέφυρα όπως σχεδίαζε, ρίχνει μια γυάλινη μπίλια και αυτή οδηγεί σε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα. Μια οικογένεια θα ξεκληριστεί. Το μόνο μέλος που θα επιζήσει είναι η συνομήλικη του Ιρένε.

Το νεαρό αγόρι μεγαλώνει έχοντας διαρκώς στο μυαλό του αυτό το έγκλημα που διέπραξε. Και τότε στην ηλικία των 14 αποφασίζει ότι θα γίνει συγγραφέας και θα γράψει ένα βιβλίο στο οποίο θα ομολογεί το έγκλημα του και ο πατέρας του θα το εκθειάζει . Βέβαια, το βιβλίο θα το υπογράφει με ψευδώνυμο.

Παράλληλα, κάτι υπέροχο, όπως το χαρακτηρίζει ο ήρωας συμβαίνει στη ζωή του. Γνωρίζει το κορίτσι που επέζησε από το ατύχημα και το οποίο είναι κουτσό και άσχημο, καθώς το πρόσωπο του αυλακώνεται από μια ουλή. Οι γονείς του έχουν χωρίσει στο μεταξύ και η μητέρα του συνεχίζει να μένει μαζί του από οίκτο. «Ο οίκτος είναι υποκατάστατο της αγάπης, κάποιες φορές εξαιρετικό υποκατάστατο, γι αυτό κι ο διαχωρισμός τους είναι τόσο δύσκολος.»

Κάποιο βράδυ παρακολουθώντας την εκπομπή που συνέχιζε να παρουσιάζει ο πατέρας του τον ακούει να μιλάει για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα και τότε παίρνει την απόφαση να γράψει την αυτοβιογραφία του, την ιστορία ενός εγκληματία, σε ένα τετράδιο που κρύβει κάτω από το στρώμα του. Είναι το βράδυ που θα πάψει να κατουριέται στον ύπνο του. Την ιστορία αυτή θα γράφει και θα σκίζει συνεχώς καθώς μεγαλώνει, έχοντας άγχος για την ανακάλυψη της, ενώ παράλληλα η σχέση του με την Ιρένε μένει κρυφή από την οικογένεια του.

Η σχέση αυτή θα ανακαλυφθεί απότομα ένα βράδυ από τη μητέρα του, θα μετακομίσει στο σπίτι του πατέρα του και θα χωρίσει με την Ιρένε, αποφασίζοντας να γίνει ο αληθινός γιος του πατέρα του και να μην παραμείνει ένα πλάσμα της φαντασίας του.

Ο συγγραφέας γράφει για ένα ανώνυμο ήρωα. Δεν είναι τυχαίο που στο βιβλίο τα μοναδικά ονόματα που αναφέρονται είναι της Ιρένε , της κοπέλας του ήρωα, και της Σάρας, της πολύ νεώτερης συντρόφου του πατέρα του. Ο νεαρός ήρωας βιώνει την απόρριψη του πατέρα και την καταναγκαστική αποδοχή του από τη μητέρα του, η οποία γνωρίζει το μυστικό του και θεωρεί ότι ο γιος της είναι ψυχικά άρρωστος. Διαφυλάσσει όμως το μυστικό του, ακόμη και από τον ίδιο του τον πατέρα-προφανώς εξαιτίας του φόβου της ότι θα αποδειχτεί μια ανεπαρκής μητέρα.

Ο Μιγιας παρουσιάζει ένα ήρωα με δύσκολη ζωή και ακόμη δυσκολότερη εφηβεία. Ένα αγόρι που δεν έχει νιώσει την αποδοχή της οικογένειας, μεγαλωμένο σε ένα περιβάλλον με έντονη την παρουσία της μάνας, αλλά φασματική την παρουσία του πατέρα. Το αγόρι έμαθε να κάνει ησυχία γιατί ο πατέρας διάβαζε, έμαθε να είναι ανύπαρκτος, ζούσε στη σκιά του πατέρα του. Η λογική μετεξέλιξη του ήταν ένα πλάσμα που φτάνει στην απόλυτη υποτίμηση του εαυτού του. Ήμουν ένα παιδί γεμάτο τρύπες, όχι όπως έχουν όλοι εδώ κι εκεί, στο σώμα τους, αλλά μαύρες τρύπες, όπως αυτές που λένε ότι έχει το σύμπαν και καταβροχθίζουν όποιον πλησιάζει, ακόμη και το ίδιο το φως. Το μόνο που θα τον σώσει είναι η αποδοχή άνευ όρων από την οικογένεια του- μια αποδοχή που μοιάζει να μην έρχεται ποτέ. Ο ήρωας δεν στοχεύσει στη διαμόρφωση της δικής του ταυτότητας . Αντίθετα, μεγαλώνοντας προσπαθεί μάταια να κερδίσει την αγάπη και το σεβασμό του πατέρα του-που στο μεταξύ έχει απορρίψει την πρώτη συγγραφική του προσπάθεια.

Το μυθιστόρημα διαβάζεται απνευστί. Η κοφτή , δυνατή, ρεαλιστική γραφή σε συνδυασμό με την άμεση καταβύθιση στην υπόθεση κρατά τον αναγνώστη μέχρι και την τελευταία σελίδα. Από το βιβλίο δε λείπει το χιούμορ, που προσιδιάζει στην ηλικία του αφηγητή. Το μυθιστόρημα κλείνει με την παραδοχή του ήρωα ότι δεν γνωρίζει τι πρέπει να κάνει: να μείνει έξω από αυτή την ιστορία και να βρει την προσωπική του αλήθεια ή να αποδεχτεί την εμπλοκή του σε αυτό το φαύλο κύκλο και να παραμείνει ένα πλασματικό πρόσωπο;

Μια ιστορία για έφηβους και όχι μόνο.

Οι βαλίτσες του Άουσβιτς, Ντανιέλα Παλούμπο

 

Τίτλος: Οι βαλίτσες του Άουσβιτς

Τίτλος πρωτοτύπου: Le valigie di Auschwitz

Συγγραφέας: Ντανιέλα Παλούμπο

Εικονογράφηση: Κλάρα Μπατέλο

Μετάφραση: Ελένη Τουλούπη

Εκδόσεις: Κέδρος, 2017

Σελίδες: 216

Στις 22 Μαϊου του 1940 στην πόλη Οσβιέτσιμ στην Πολωνία οι Ναζί χτίζουν το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς με στόχο την εξόντωση των Εβραίων της Ευρώπης. Οι Εβραίοι φυλακίζονται, καταδιώκονται, αναγκάζονται να στοιβαχτούν στα γκέτο της Πολωνίας και τελικά να θανατωθούν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Ευρώπης. Αυτό που έμεινε να μας θυμίζει τη φριχτή τύχη τους είναι τα στρατόπεδα αυτά, που σήμερα αποτελούν τόπους μνήμης και προσκυνήματος. Σε μια αίθουσα, λοιπόν, στο στρατόπεδο του Άουσβιτς ο επισκέπτης μπορεί να δει στοιβαγμένες τις βαλίτσες των ανθρώπων αυτών, που οι Ναζί τους έβαζαν να κουβαλούν θέλοντας να τους ξεγελάσουν και να πιστέψουν ότι θα επιζήσουν. Τα ονόματα τους είναι γραμμένα πάνω τους .

Η Ντανιέλα Παλούμπο μέσα από τις βαλίτσες αυτές έβγαλε τις ιστορίες τεσσάρων παιδιών, τεσσάρων Εβραιόπουλων, που έζησαν σε διαφορετικές χώρες της Ευρώπης και βρήκαν φριχτό θάνατο στο Άουσβιτς. Ο Κάρλο, η Χάννα, ο Νταβίντ, η Εμελίν διηγούνται σε πρώτο ενικό πρόσωπο τη δική τους ιστορία και εκφράζουν τις δικές τους απορίες. Γιατί να συμβαίνουν όλα αυτά ; Γιατί οι Ναζί να κυνηγούν τους Εβραίους; Γιατί να μην μπορούν να πάνε στο σχολείο; Γιατί οι φίλοι τους δεν τους κάνουν πια παρέα; Γιατί είναι υποχρεωμένοι να φορούν ένα κίτρινο άστρο στα ρούχα τους; Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που τα ανέχονται όλα αυτά και δεν εξεγείρονται; Γιατί γύρω τους να κυριαρχεί η κακία και η απανθρωπιά;

Ο Κάρλο από την Ιταλία αγαπάει τα τρένα και, αφού κρυφτεί για ένα χρονικό διάστημα σε ένα άδειο βαγόνι, θα βρεθεί μαζί με τους γονείς του στο δρόμο για το Άουσβιτς. Η Χάννα από τη Γερμανία - που ο αδερφός της ο Γιάκομπ έχει νοητική υστέρηση και οι Γερμανοί , αφού τον έκλεισαν σε ένα ίδρυμα, στη συνέχεια τον δολοφόνησαν- θα οδηγηθεί και κείνη μαζί με την οικογένεια της στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η Εμελίν από τη Γαλλία, που θα φύγει από το σπίτι της και θα ζήσει μαζί με έναν άστεγο στο πάρκο και αυτό θα είναι και η σωτηρία της. Ο Νταβίντ , ο Πολωνός μουσικός, που δεν αποχωρίζεται το βιολί του, ούτε όταν οδηγείται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Η Ντανιέλα Παλούμπο καταφέρνει να αποδώσει τη συναισθηματική φόρτιση, τα αδιέξοδα που βιώνουν οι μικροί πρωταγωνιστές της και συγκινεί χωρίς να γίνεται μελό. Τα βάσανα, ο διωγμός και η ταλαιπωρία των Εβραίων αποτυπώνονται με ακρίβεια, αλλά και τη γνήσια απορία των παιδιών αυτής της ηλικίας. Παράλληλα, στο βιβλίο φαίνεται ξεκάθαρα και η στάση των υπολοίπων πολιτών που συμμορφώνονται με τις υποδείξεις των Γερμανών, χωρίς να προβάλλουν καμιά αντίσταση. Η δική τους στάση είναι που προκαλεί μεγαλύτερη οργή, γιατί οι άνθρωποι αυτοί συναίνεσαν με τη σιωπή και την αδιαφορία τους σε ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της Ιστορίας.

Διαβάστε το βιβλίο «Οι βαλίτσες του Άουσβιτς» , ένα βιβλίο καταγγελία μιας γενοκτονίας. Τα τέσσερα αυτά παιδιά, αν και αποτελούν προϊόντα μυθοπλασίας, έχουν να σας πουν πολλά.

 

Οι τρεις εξερευνητές της Αλάσαρνας, Μαρία Καζάντη

 

« Την έλευση του καλοκαιριού κυρίως την οσμίζομαι. «Ακούω» τη μυρωδιά από τα τηγανητά κολοκυθάκια της μαμάς, που με τρελαίνουν, την τέλεια πλαστικίλα των καινούριων βατραχοπέδιλων μου και το άρωμα καρύδας των αντηλιακών με τα οποία πασαλείβονται οι πρώτοι τουρίστες. Είμαι βλέπετε από τουριστικό νησί, την αχτύπητη Κω.»

Έτσι ξεκινά το βιβλίο της Μαρίας Καζάντη και ακολουθεί η αυτοπαρουσίαση του ήρωα και των φίλων του: του Μανώλη, του Τζακ και του Μαχίρ, που περνούν τα καλοκαίρια τους στην Καρδάμαινα της Κω και το καλοκαίρι εκείνο θα ζήσουν και μια μεγάλη περιπέτεια. Σε μια παράλληλη αφήγηση , όμως, έχουμε τη φωνή και μιας άλλης ηρωίδας, της Φίλιννας, που έρχεται από το βαθύ παρελθόν, 2000 χρόνια πίσω. Η Φίλιννα είναι ένα κορίτσι που ξέρει να διαβάζει, κι όχι να υφαίνει, ξέρει να παίζει λύρα , αλλά όχι να μαγειρεύει. Ένα κορίτσι που διαφέρει από τα άλλα της εποχής της, αφού δεν θέλει ούτε να παντρευτεί ούτε να ακολουθήσει τα ήθη και τα έθιμα του νησιού που αφορούν τις γυναίκες. Συνδετικός κρίκος των δύο αφηγήσεων είναι το άγαλμα ενός αγοριού που κρατάει ένα σταμπί σταφύλια στο χέρι και έχει μια πάπια στα πόδια του.

Τα αγόρια κάνουν βόλτες στο χωριό τους, κολυμπούν, αλλά συγχρόνως κρυφακούνε τις συζητήσεις των μεγάλων και ενδιαφέρονται για τις ιστορίες της γιαγιάς Μαρίας και των φιλενάδων της: της Πέπας αλλά και της Διονυσίας , που δεν ακολουθούν τα πρότυπα περί ηλικίας. Βάφονται, βγαίνουν βόλτες και είναι δυναμικές. Γι αυτό και οι τρεις φίλοι τις ονομάζουν «γεροντομπεμπέκες». Η περιέργεια των αγοριών, λοιπόν, θα τα οδηγήσει σε περιπέτειες, αφού θα μπλεχτούν σε μια υπόθεση αρχαιοκαπηλίας και καταστροφής αρχαιοτήτων. Η Φίλιννα πάλι με τη σειρά της θα γνωρίσει τον έρωτα στο πρόσωπο του Ξενόκριτου, του Ροδίτη νεαρού που θα σμιλέψει και το άγαλμα που θα φτάσει, μετά από περιπέτειες αιώνων, στα χέρια των τριών μικρών ηρώων.

Η συγγραφέας γράφει ένα βιβλίο με ευθείες αναφορές στο παρόν του νησιού: την οικονομική κρίση (η ανεργία του πατέρα του Μανώλη και η πτώση της τουριστικής κίνησης), το προσφυγικό και την αλληλεγγύη των ντόπιων (ύπαρξη δομών φροντίδας γι αυτούς) καθώς και την βίαιη τουριστική ανάπτυξη σε βάρος της φυσικής ομορφιάς (ξενοδοχεία που καταστρέφουν με την απαράδεκτη αισθητική τους τις παραλίες του νησιού).

Ο αναγνώστης του βιβλίου παρασύρεται από την υπόθεση και περιδιαβάζει στα στενά της Καρδάμαινας, κολυμπά στις όμορφες παραλίες της και δοκιμάζει τα καλούδια του τόπου: τυρί της τρυγίας(κρασοτύρι), σύκα, πνιγούρι με χοιρινό, κανελάδα, σταφύλια. Η εναλλαγή των κεφαλαίων – ένα εκτυλίσσεται στο παρόν, ένα στο παρελθόν- αποτελεί ένα συγγραφικό τέχνασμα που κρατά αμείωτη την προσοχή του αναγνώστη, όπως και η έξυπνη χρήση της τελευταίας φράσης της αφήγησης του παρόντος για να ξεκινήσει η παρελθοντική αφήγηση. Μάλιστα οι δυο παράλληλες ιστορίες θα μπορούσαν να σταθούν και αυτοτελώς. Η συγγραφέας καταφέρνει να δώσει με μεγάλη μαεστρία και αληθοφάνεια την ιστορία της αρχαίας Αλάσαρνας μέσα από τα μάτια της Φίλιννας. Οι μικροί αναγνώστες θα μεταφερθούν στην αρχαία Κω , θα ζήσουν εκ των έσω μια σελίδα της ιστορίας της, θα διαβάσουν για ιστορικά ονόματα που συνδέονται με αυτό το παρελθόν- όπως ο ποιητής Φιλητάς- χωρίς να καταλάβουν ότι μαθαίνουν Ιστορία!

Η κυρία Καζάντη καταφέρνει να πλέξει παρόν και παρελθόν και να δώσει μια ρεαλιστική εικόνα της Κω, χωρίς να θυσιάσει τη λογοτεχνικότητα του κειμένου. Οι ήρωες της είναι μικρά σκανταλιάρικα παιδιά, γεμάτα περιέργεια , όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας τους. Παρά τις διαφορές τους- ο ένας είναι χριστιανός, ο άλλος μωαμεθανός και ο τρίτος ένα αγόρι με ξένη μητέρα- καταφέρνουν να μείνουν ενωμένοι, να περνούν καλά και να μην το βάζουν κάτω , όταν η κατάσταση θα δυσκολέψει.

Στο βιβλίο καταγράφεται η ντοπιολαλιά της Κω –στα σημεία που μιλούν οι μεγαλύτεροι σε ηλικία ήρωες- με τις αντίστοιχες επεξηγήσεις για τον αδαή αναγνώστη. Επεξηγήσεις δίνονται και για τα υπόλοιπα ιστορικά στοιχεία του βιβλίου με παραπομπές .

(Η συγγραφέας και δασκάλα Μαρία Καζάντη γεννήθηκε στην Καρδάμαινα και συμμετείχε εθελοντικά στην πρώτη ανασκαφή στην περιοχή το καλοκαίρι του 1985. Αυτή στάθηκε και η αφορμή να γράψει το βιβλίο αυτό.)

Πέφτει η νύχτα στο Παλέρμο , Λώρη Κέζα

 

Πέφτει η νύχτα στο Παλέρμο

Συγγραφέας: Λώρη Κέζα
Εκδόσεις : Ποταμός, 2018
128 σελ.
 

«Πέφτει η νύχτα στο Παλέρμο» ο τίτλος και εξώφυλλο μια κατακόκκινη ιστιοσανίδα στο γαλάζιο φόντο της θάλασσας. Αυτό είναι το νέο βιβλίο της Λώρης Κέζα. Όπως αποκάλυψε η ίδια η δημοσιογράφος και συγγραφέας, τον τίτλο τον σκέφτηκε επειδή τα παιδιά , τα βράδια του καλοκαιριού, παίζουν αυτό το παιχνίδι έξω από το σπίτι της στο νησί που συνηθίζει να παραθερίζει(εφημερίδα το Βήμα, Κοσμάς Βίδος).

Η αφήγηση ξεκινά από την παραλία της Κολυμπήθρας στην Τήνο, όπου ο Βιτόριο, απολαμβάνει το καλοκαίρι σερφάροντας στα κύματα. Οι πολύ νέοι γονείς του, ο Ιταλός μπαμπάς και η Αθηναία μητέρα, διατηρούν μια επιχείρηση στην παραλία. Ο πατέρας νοικιάζει σανίδες του σερφ και κάνει και μαθήματα , η μητέρα έχει την καντίνα και μαγειρεύει. Ο Βιτόριο συμμετέχει στις δουλειές, αλλά κυρίως ασχολείται με το σερφ κυκλοφορώντας με τα πολύχρωμα ρούχα του, τα μακριά μαλλιά του, τα πολλά βραχιόλια στο χέρι. Αυτό που δεν ξέρει όμως ο Βιτόριο είναι ότι οι τέσσερις κουστουμαρισμένοι άντρες με τα μαύρα δετά παπούτσια που κατέβηκαν μια μέρα στην παραλία, θα άλλαζαν τη ζωή του ολόκληρη. Από την Κολυμπήθρα θα βρεθεί στο Παλέρμο της Σικελίας και θα χριστεί εν μία νυκτί αρχηγός της Μαφίας.

Ο Βιτόριο έχει να αντιμετωπίσει την οικογενειακή παράδοση, την εκατοντάχρονη τρομακτική προγιαγιά, τους δίμετρους σωματοφύλακες και τις συναντήσεις με τους αρχηγούς των οικογενειών της Μαφίας. Συγχρόνως υπάρχει και η φήμη που καλλιεργείται για τον ίδιο-με αποκορύφωμα την ιστορία με τα κοτόπουλα που τα έσφαξε με τα δόντια του αλλά και το μυστηριώδη θάνατο της προγιαγιάς για τον οποίο θεωρείται υπαίτιος! Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και το ωραίο κορίτσι, η Ρομίνα, που θα κλέψει την καρδιά του, αλλά ο πατέρας της είναι βαρόνος κοκαΐνης και βρίσκεται στη φυλακή.

Ο Βιτόριο όμως δε θέλει τίποτε από όλα όσα μοιάζει να του ανήκουν: χρήμα, δόξα, «υπηκόους», δύναμη. Το μόνο που θέλει είναι να γυρίσει στην Κολυμπήθρα και να απολαύσει το καλοκαίρι του κάνοντας σερφ. Έτσι θα συλλάβει ένα σχέδιο και θα το υλοποιήσει, προκειμένου να απαλλαγεί από το βάρος της μαφιόζικης παράδοσης και το χρέος του προς την οικογένεια. Ένας φοβισμένος σεφ, οι δυο ξαδέρφες του, η αστυνομία αλλά και ο Πάπας(!) θα τον βοηθήσουν, ερήμην τους, να πραγματοποιήσει το σχέδιο του: να διαλύσει την οικογενειακή Μαφία και να γυρίσει ήσυχος στην αγαπημένη του παραλία και το σερφ!

Η Λώρη Κέζα γράφει ένα βιβλίο για όλους τους αναγνώστες- και όχι μόνο τις ηλικίες που αναφέρονται στο εξώφυλλο. Οι τίτλοι των επιμέρους κεφαλαίων με τη μορφή αποφθεγμάτων έχουν έντονο το στοιχείο της ειρωνείας αλλά και του ρεαλισμού. Ο Βιτόριο δρα σαν ένα αγόρι της ηλικίας του με πολλά πράγματα στο μυαλό του, αλλά με βασική πυξίδα της συμπεριφοράς του την ηθική, το καλό. Οι σκέψεις του, τα συναισθήματα του, οι συλλογισμοί του φανερώνουν ένα ευαίσθητο αγόρι, αλλά συγχρόνως ένα αγόρι που συμπεριφέρεται σαν ένα κανονικό παιδί, κι όχι σαν ένα μικρομέγαλο. Τα ατυχήματα του, η ανταγωνιστικότητα με το άλλο φύλο καθώς και προσπάθεια να τραβήξει την προσοχή των κοριτσιών, η ντροπή που τον κυριεύει κάθε φορά που η μητέρα του του συμπεριφέρεται σαν να είναι παιδί, φανερώνουν την παιδικότητα του αλλά και την άχαρη αυτή ηλικία της μετάβασης στην εφηβεία. Ο Βιτόριο δε θέλει να συμβιβαστεί με τον κόσμο των μεγάλων, δε θέλει να γίνει μέλος αυτής της ενήλικης κοινωνίας , που οι πράξεις της του φαίνονται ακατανόητες. Πολύ γρήγορα όμως καταλαβαίνει ότι οφείλει να υιοθετήσει μια συγκεκριμένη συμπεριφορά για να τον κάνουν αποδεκτό και χειρίζεται με εξαιρετικό τρόπο τις προσδοκίες τους από αυτόν.

Το βιβλίο αποτελεί ένα ωραίο πίνακα της Σικελίας με αναφορές στην εξοχή της, στην Αίτνα, στις όμορφες παραλίες της, στο φυσικό αλλά άγριο κάλλος του νησιού. Ο Βιτόριο κάνει σερφ στην παραλία του Πορτοπάλο ντι Κάπο Πάσερο, περιηγείται στην Καπέλα Παλατίνα και τη χρησιμοποιεί στο σχέδιο του, ταξιδεύει με το πορτοκαλί φορτηγάκι στην ενδοχώρα του νησιού.

Αν λοιπόν αγαπάτε το μυστήριο, τις ανατροπές, αλλά θέλετε και να μυηθείτε στον κόσμο του «Πέφτει η νύχτα στο Παλέρμο», σερφάρετε στις σελίδες του βιβλίου!

Κρυφτό

 

Όταν ήμουν μικρός έπαιζα κρυφτό

Έτρεχα να κρυφτώ όσο μετρούσε κάποιος ως το εκατό

Ήμουν πολύ καλός στο παιχνίδι αυτό

Κρυβόμουν τόσο καλά που όσο και να περίμενα κανείς δεν με έβρισκε

 

Σε όλους μας άρεσε το κρυφτό

Παίζαμε για ώρες

Κάθε γύρος ήταν κι  άλλος ένας θρύλος

 

Έμενα ακίνητος και δεν με έβρισκε κανένας

Ήμουν τόσο μα τόσο καλός

Φώναζαν και φώναζαν να με βρουν

Μα έκλεινα τα αυτιά μου και δεν απαντούσα

Όλοι άρχιζαν να με ψάχνουν

Όλοι ήθελαν να με βρουν

Ήξερα ότι ήθελαν να με βρουν,  αλλά εγώ έμενα κρυμμένος

Έχει περάσει τόσο καιρός και ακόμα δεν με βρήκαν

 

Πλέον δεν ξέρουν ότι πρέπει να με βρουν

Πως να το ξέρουν, αφού έχουν ξεχάσει πως είχα κρυφτεί και με έψαχναν

 

Εγώ όμως περίμενα

Περίμενα και περίμενα

Κάποιος θα θυμηθεί ότι με έψαχναν

Κάποιος θα παίζει κρυφτό και θα κρυφτεί εδώ

Κάποιος θα βρει την κρυψώνα μου που κανείς ποτέ δεν έχει βρει

Κάποιος θα με βρει κι εγώ θα ξεχάσω γιατί κρυβόμουν

(Ένα  ποίημα μαθητ@ μας στο ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς. Καλή δύναμη σε όλ@ς μας! Με την ευχή να μας βρουν όσοι μας ψαχνουν στα αλήθεια....