Ρητορική μίσους - The lesson

 

Mε αφορμή τη σειρά της ΕΡΤ «Το μάθημα» οργανώσαμε μια συνδιδασκαλία με θέμα «Ρητορική του μίσους» με τη συνάδελφο των Αγγλικών κ.Αθηνά Φεραδούρου. 

Η υπόθεση της σειράς- για όσους δεν την γνωρίζουν είναι η εξής: Η Λιάν, 17 ετών, υπέρβαρη, που υποφέρει από χαμηλή αυτοεκτίμηση και την αντισταθμίζει με ένα μεγάλο στόμα, έρχεται σε μια οδυνηρή διαφωνία με τον αριστερό καθηγητή της πολιτικής αγωγής, τον Αμίρ –έναν σεβαστό αλλά αμφιλεγόμενο καθηγητή, πατέρα δύο εφήβων που φοιτούν στο λύκειο όπου διδάσκει, ο οποίος ακόμα αναρρώνει μετά από το διαζύγιο με τη σύζυγό του. Στην τάξη, ο Αμίρ προσπαθεί να επιτρέψει στη Λιάν να εκφράσει τις απόψεις της, αλλά αφού η Λιάν αφηγείται την παρενόχληση, που υπέστησαν αυτή και οι φίλες της από ορισμένους Άραβες νεαρούς στη δημόσια πισίνα, προτείνει μια ρατσιστική, παράνομη λύση: απαγόρευση εισόδου στους Άραβες.

Το μάθημα μας οργανώθηκε ως εξής: Αρχικά πατώντας στο υλικό του safernet4kids δημιουργήσαμε ένα ηλεκτρονικό ερωτηματολόγιο για τους μαθητές  για να δούμε τι γνωρίζουν για το θέμα. Στη συνέχεια παρακολουθήσαμε ένα μικρό απόσπασμα από την ονλαιν συζήτηση της Στέγης με θέμα τη ρητορική μίσους και συγκεκριμένα την τοποθέτηση του καθηγητή της Παντείου κ.Δημήτρη Χριστόπουλου, που διευκρίνιζε τις συνιστώσες του θέματος καθώς και ένα βίντεο όπου νέοι και νέες φοιτητές και φοιτήτριες δημοσιογραφίας απαντούν στο ερώτημα.  Ακολούθησε σύντομη συζήτηση με τους μαθητές για το θέμα και δόθηκαν επίκαιρα παραδείγματα για να διευκρινιστούν οι πτυχές του. Την επόμενη ώρα παρακολουθήσαμε από το ERTFLIX αποσπάσματα από το πρώτο επεισόδιο της σειράς και συζητήθηκε η σύγκρουση της Λιαν με τον Αμίρ, τονκαθηγητή. Ακούστηκαν εξαιρετικές απόψεις και πραγματικά ήταν φανερή η επίδραση που άσκησε το θέμα στους μαθητές. Έπειτα την τελευταία ώρα, τα παιδιά χρησιμοποιώντας τα κινητά τους τοποθετήθηκαν στο ερώτημα τι θα έκαναν αν ήταν στην τάξη του καθηγητή – θα έπαιρναν το μέρος της Λιαν ή το δικό του; Ακολουθεί το υλικό και οι απαντήσεις των παιδιών.

 

Προσωπικά θα τασσομουν υπέρ του καθηγητή. Η ρητορική μίσους που χρησιμοποίησε η Λίαν απέναντι στους Άραβες ,συμπατριώτες της κατά τα άλλα, είναι κατά τη γνώμη μου απαράδεκτη και ηθικά λανθασμένη. Η στοχοποίηση μιας συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων ακριβώς λόγω κάποιας συμπεριφοράς που εκφράζεται από ένα μηδαμινό ποσοστό της ομάδας αυτής, αποτελεί στην ουσία τον ορισμό της έννοιας Ρατσισμός. Πάρα όμως τις προσπάθειες του καθηγητή να εξηγήσει με επιχειρήματα τους λόγους που η άποψη της Λίαν ήταν λανθασμένη, εκείνη συνέχιζε με τη βοήθεια ορισμένων συμμαθητών της να προωθεί την ρητορική μίσους, με εκφράσεις όπως "Θάνατος στους Άραβες". Το χειρότερο από όλα είναι πως τα παιδιά πρότειναν τρόπους για την εκδίωξη των Αράβων από το Ισραήλ που ήταν παρόμοιοι με εκείνους που χρησιμοποίησαν οι Ναζι κατά των ίδιων των Εβραίων στη διάρκεια του Β Παγκοσμίου. Πάρα την εκπαίδευση και την γνώση που τα παιδιά λαμβάνουν επί του θέματος, εκείνα δεν αντιλαμβάνονταν πως τα μέτρα που υποστηρίζαν και προωθούσαν ήταν ανάλογα με εκείνα των Γερμανών, ενώ συγχρόνως πρόβαλαν δικαιολογίες για να αποδείξουν πως μια τέτοια συμπεριφορά είναι λογική για την περίπτωση των Αράβων.

 

Αν βρισκόμουν πάρων, ως μαθητής, σε αυτή την συζήτηση θα έπαιρνα το μέρος του καθηγητή, δηλαδή θα είχα αντίθετη άποψη από αυτή της συμμαθήτριας μου Λίαν. Αυτό συμβαίνει καθώς, η λιαν εξέφραζε ρητορική μίσους, εις βάρος όλων των Αράβων για ένα περιστατικό το οποίο αφορούσε μόνο δύο άτομα που ήταν άραβες. Έτσι, κατά αυτόν τον τρόπο στοχοποιουσε όλους τους άραβες, κάτι το οποίο είναι λάθος, διότι δεν σημαίνει πως  όλοι οι άραβες είναι λάθος αν δύο από αυτούς διαπραξουν κάτι κακό. Ακόμη, η αντιμετώπιση της προς αυτούς είναι απάνθρωπη και για αυτό δικαιολογείται ο χαρακτηρισμός του καθηγητή προς αυτήν ( απέτυχες ως ανθρώπινη ύπαρξη), αφού όπως αναφέρθηκε και παραπάνω τα λεγόμενα της ήταν απάνθρωπα και αισχρά. Από την άλλη μεριά ο καθηγητής προσπαθούσε επανειλημμένα να της εξήγησει πως η στάση της ήταν λανθασμένη με σωστό τρόπο, ενω εκείνη χωρίς καμία προσπάθεια κατανόησης, συνέχιζε την στάση αυτή, κάνοντας επίσης αναφορές στην οικογένεια του καθηγητή, μπροστά σε όλη την τάξη. 

 

 

Θα έπαιρνα το μέρος του καθηγητή διότι προσπαθούσε να βρει μια λύση για το θέμα με τους Άραβες. Ενώ ή λιαν και το 80% των μαθητών προσπαθούσαν συνέχεια να βρούν άλλο ένα πρόβλημα κάθε φορά που ο καθηγητής έβρισκε μια λύση και το χειρότερο ειναι οτι οι μαθητές συμφωνούσαν σε αυτά που έλεγε η λίαν όπως: θάνατος σε όλους τους Άραβες, στην θάλασσα οι Άραβες και άλλα τόσα και δεν μπορώ να φανταστώ πόσο άσχημα θα ένιωθε ένας Άραβας αν ήταν μέσα σε εκείνη την τάξη, ο καθηγητής προσπάθησε με τον πιο ωραίο τρόπο που μπορούσε να τους ηρεμήσει και να τους εξηγήσει αλλά πήγαν χαμένα τα λόγια του. Τελευταίο, πιστεύω πώς δεν έπρεπε να ζητήσει συγνώμη που την πρόσβαλε διότι η ίδια η κοπέλα πρόσβαλε παραπάνω από 10 φορές έναν λαό ή χειρότερα ευχήθηκε θάνατο.

 

Κατά την άποψη μου δικαιολογώ την στάση του καθηγητή. Η Λίαν αρνιόταν να αποδεχτεί το λάθος της και δεν μπορούσε να διευρύνει την σκέψη της για να καταλάβει πως αυτά που υποστήριζε είναι ακραίες θέσεις. Δεν μπορεί κάποιος να υποστηρίζει πως πρέπει να εξοριστούν όλοι οι Άραβες και να τους επιβληθεί θάνατος, άποψη όχι μόνο της Λίαν αλλά σχεδόν όλης της τάξης. Η Λίαν όμως λόγω της υποστήριξης που εισέπραττε έπαιρνε θάρρος και δύναμη για να συνεχίζει να μιλάει αισχρά απέναντι στους Άραβες,σε ολόκληρο το έθνος τους. Ήταν λάθος της να βάλει όλους τους Άραβες σε μια μάζα να τους θεωρεί δηλαδή όλους κακούς επειδή δυο από αυτούς της φέρθηκαν άσχημα. Δεν σημαίνει πως όλοι λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Ο καθηγητής προσπαθούσε διαρκώς να της εξηγήσει πως δεν σκέφτεται σωστά σκέφτεται όπως σκεφτόντουσαν τότε οι Ναζί προτείνει η Λίαν δηλαδή ενεργείς προς του Άραβες όπως έκαναν τότε οι Ναζί προς τους Εβραίους. Και αυτοί συνέχιζε να μην το καταλαβαίνει. Ο καθηγητής αναγκάστηκε έτσι να της δώσει παράδειγμα βγαλμένο από το δικό της και εκείνη έμεινε άναυδη. Εκείνος όμως της ζήτησε συγνώμη αμέσως. Το μίσος της όμως δεν την άφηνε να σκέφτεται καθαρά. Πιστεύω καλά έκανε και της είπε ο καθηγητής πως απέτυχε ως ύπαρξη γιατί κανένας άνθρωπος με εν συναίσθηση δεν θα προέβαλε τέτοιες απόψεις.

 

 

 

Αν ήμουν μαθητής στην τάξη θα έπαιρνα το μέρος των μαθητών επειδή ο καθηγητής έθιξε τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας σε ένα κράτος το οποίο από την στιγμή της γέννησης του πολεμά για την επιβίωση του, η οποίο προσβολή των ενόπλων δυνάμεων προσβάλει τους πολίτες του κράτους αλλά κυρίως όσους πέθαναν για την ελευθερία του έθνους. Επιπλέον, ο καθηγητής αδιαφορεί για την μαθήτρια που έπεσε θύμα ρατσισμού μέσα στην χώρα της από αλλοεθνείς ενώ φαίνεται πρόθυμος να βοηθήσει τους Άραβες παραπάνω από τους μαθητές και τις μαθήτριες του. Προσωπικά πιστεύω ότι μια χώρα πρέπει να φροντίζει πρώτα τους πολίτες της και μετά οποιονδήποτε άλλο και όχι το αντίθετο που υποστηρίζει ο καθηγητής. Τέλος, ο καθηγητής υποστηρίζει ότι οι Άραβες κατοικούσαν πριν τους Ισραηλινούς την περιοχή, κάτι που δεν συνέβη αφού οι Άραβες έδιωξαν τους Ισραηλινούς προ αιώνων κατακτώντας τα εδάφη τους και πρόσφατα επανήλθαν οι Ισραηλινοί στην Μέση Ανατολή.

 

 

Εάν ήμουν παρούσα στην διαφωνία που είχε ο

καθηγητής με την Λιάν θα ήμουν με το μέρος του

καθηγητή. Η Λιάν ξεσηκωσε ένα ολόκληρο τμήμα με τις απόψεις της περί θανάτου των Αράβων, γεγονότα που έχουν ξανασυμβεί στο παρελθόν και δεν είχαν θετικά αποτελέσματα, όπως επισήμανε κ ο ίδιος ο καθηγητής.

Απόψεις σαν της Λιαν κατέληξαν σε ολοκαυτώματα και σε παγκόσμιους πολέμους, ενώ από την άλλη ο

καθηγητής έκανε ένα -ναι μεν κακο-σχόλιο για την

εξωτερική της εμφάνιση κάτι που έγινε όταν ήταν οι

δύο τους και δεν είναι καν θέμα σύγκρισης . Η Λιαν

ανάγκασε τον καθηγητή να φτάσει σε τέτοιο σημείο για να καταλάβει ότι όσα ελεγε ήταν λάθος . Συνεπώς, δεν υπάρχει καμία σύγκριση καθώς η Λιαν έκανε αναφορά προσβαλλοντας ένα ολόκληρο έθνος, μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων που υπήρχαν και μέσα στην τάξη δηλώνοντας δημόσια ότι πρέπει να θανατωθουν οι Αραβες, ενώ ο Καθηγητής έκανε μια αναφορά στην εικόνα της .

 

 

Αν ήμουν μαθητής εκείνης της τάξης θα έπαιρνα το μέρος του καθηγητή. Στην τάξη εκείνη ακούστηκαν αρχικά πολλά ρατσιστικά σχόλια για τους άραβες και συγκεκριμένα <<θάνατος στους Άραβες>> και <<Άραβες στη θάλασσα>>. Η Λίαν ξεσήκωσε το μεγαλύτερο ποσοστό της τάξης και το έφερε εναντίον του καθηγητή ο οποίος πριν από μερικά λεπτά της έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία να παραμείνει στο σχολείο μαζί με τους γνωστούς και τους φίλους της, κάτι που ήταν πολύ αγενές και δεν σκέφτηκε τι μπορεί να είχε κάνει ο καθηγητής για να παραμείνει στο σχολείο. Επίσης η μαθήτρια η λίαν έβαλε στο παιχνίδι και την οικογένειά του καθηγητή κάτι που με το οποίο ξεπέρασε τα όρια. Τέλος παρολου που κι ο καθηγητής φέρθηκε στο τέλος λάθος, κάνοντας μια παραλλαγή στα λόγια της <<δεν επιτρέπονται οι Άραβες>> λέγοντας<<δεν επιτρέπονται οι χοντρές>>, πιστεύω ο καθηγητής δεν ήθελε να την προσβάλει και να την πει χοντρή αλλά να την κάνει να καταλάβει για το πώς θα ένιωθε αυτή στη θέση των Αράβων. Βέβαια ο καθηγητής ζήτησε αμέσως συγγνώμη αφού κατάλαβε ότι δεν διατύπωσε σωστά αυτό που ήθελε να πει αλλά τελικά δημιούργησε μια παρεξήγηση.

 

 

 

Σε καμία περίπτωση δεν θα συμφωνούσα

με την άποψη της κοπέλας ούτε θα

χαρακτήριζα σωστη την στάση της απέναντι

στον καθηγητή. Παρόλα αυτά ο καθηγητής

θα έπρεπε ακόμα και αν είχε φτάσει στα

όρια του να μην είχε προσβάλει την κοπέλα

και ιδιαίτερα μπροστά σε όλη την τάξη

λέγοντας της ότι απέτυχε σαν ύπαρξη.

Επιπλέον, μετά που έφυγαν οι μαθητές ο

καθηγητής προσπάθησε και καλά να φέρει

ένα παράδειγμα με εκείνη, για να καταλάβει

πόσο άσχημο είναι αυτό που λέει, και

αναφέρθηκε στην εξωτερική της εμφάνιση,

πράγμα που προφανώς ήταν λάθος και σαν

εκπαιδευτικός θα μπορούσε να

προσπαθήσει να της το εξηγήσει με

οποιονδήποτε άλλο τρόπο

εκτός από αυτόν ( το γεγονός ότι ζήτησε

συγγνώμη ακόμα και αν ήταν αμέσως μετά

από αυτό που της είπε δεν έχει καμία

σημασία, δεν θα έπρεπε γενικότερα να γίνει

αναφορά σε κάτι τέτοιο). Εν πάση

περιπτώσει δεν είναι ότι θα έπαιρνα το

μέρος κάποιου εγώ προσωπικά δεν

συμφωνώ με τις απόψεις της κοπέλας και

θεωρώ την στάση του καθηγητή

απαράδεκτη.

 

 

 

Προφανώς και δεν συμφωνώ με την άποψη της Λ. που ακούστηκε στο τμήμα. ομως ο καθηγητής ,από τη στιγμή που δεν μπορούσε να της το εξηγήσει στο πλαισιο ενός τμήματος, όφειλε να της μιλήσει μετά το μάθημα,αν η πρόθεση του ήταν να καταλάβει το λάθος της θέσης που στήριζε,ώστε να την βοηθήσει να καταλάβει τους λόγους που η συγκεκριμένη άποψη ήταν ρατσιστική. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα ούτε στη προκειμένη καθώς οι προσβολές του (<<απέτυχες στην εργασία απέτυχες σαν ύπαρξη>>) δεν την βοήθησαν να καταλάβει παρά μόνο την γελοιοποίησαν μπροστά στους συμμαθητές της. Ο καθηγητής, ως ένα άτομο με περισσότερη «δυναμη» από μια απλή μαθήτρια, δεν θα έπρεπε να την είχε προσβάλει μπροστά σε ολόκληρο το τμημα. Αν και συμφωνώ με τον καθηγητή πιστεύω ότι η ανικανότητα του να αντιμετώπιση μια δύσκολη κατάσταση που δημιούργησε αυτός για τον εαυτό του και μια μαθήτρια του με αποτρέπει από το να πάρω εξ ολοκλήρου το μέρος του.

 

 

Θεωρώ ότι η μαθήτρια (Λιάν) είχε απαράδεκτη θέση απέναντι στον καθηγητή της, ο οποίος κατέβαλε αμέτρητες προσπάθειες να της εξηγήσει ότι οι απόψεις της πάνω στο θέμα της εκδίωξης των Αραβων, οδηγεί σε ακραίες καταστάσεις καο ακραίες δράσεις.  Η ίδια δεν του επέτρεψε ούτε του άφησε τον χρόνο να της δώσει περισσότερα παραδείγματα εκτός από το κυριότερο και το πιο γνωστό το ολοκαύτωμα των Εβραίων.  Αν και η ιδια Εβραία δεν μπόρεσε να κατανοήσει ότι τα σχέδια για την απαλλαγή από τους άραβες ήταν οι ίδιες κινήσεις πριν 80 χρόνια για την απαλλαγή από τους Εβραίους . Ο καθηγητής φανερά εκνευρισμένος προσπάθησε να παραμείνει ψύχραιμος και να αποφύγει τις φασαρίες.  Ο ίδιος κρατάει ουδέτερη στάση κάτι το οποίο τους πρότεινε ότι θα είναι το πιο σωστό από τη στιγμή που όλοι είμαστε άνθρωποι με οικογένειες και όλοι δικαιούμαστε μια θέση στην κοινωνία χωρίς να μας το αφαιρεί κάνεις.  Η ίδια έβαλε στη συζήτηση και την οικογένειά του καθηγητή προσβλαοντας τους αν και ήταν εντελώς λάθος ή κίνηση της αυτή ο ίδιος της έδωσε την ευκαιρία να μην εμπλέκει τα πράγματα. Όλα ξεκινούν από μια ομάδα ανθρώπων με κοινές απόψεις πάνω στο θέμα της εξολοθρευσης και τη στόχο ποίηση διαφόρων κοινωνικών ομάδων προκαλώντας διάφορους τσακωμούς καο εντάσεις.  Ο καθηγητής από μεριά του την προσέβαλλε μόνο καιβμονο για να της δώσει να καταλάβει ότι δεν μπορούμε να περιθωροποιουμε οτιδήποτε διαφορετικό κάτι που προσπάθησε να εξήγηση και στα άτοκα που ξεσηκωθηκαν και κραυγαζαν συνθήματα ενάντια στους άραβες που προκάλεσαν αναστάτωση.  Δεν θεωρώ ότι ο καθηγητής είχε σκοπό να την κάνει να αισθανθεί άσχημα αντίθετα και ο ίδιος μετάνιωσε για την στάση του ενώ η Λιάν συνέχισε στοχοποιωντας τον ίδιο και δημοσιευόντας ένα βίντεο κατηγορώντας τον και προβάλλοντας τον ίδιο ως προδότη. 

 

 

 

Προσωπικά, θα έπαιρνα το μέρος του καθηγητή σχετικά με το περιστατικό που έγινε στην πισίνα διότι η μαθήτρια ήθελε να απαγορεύσει την είσοδο στην πισίνα μόνο στους Άραβες, οι οποίο ήταν αυτοί που έλεγαν σεξιστικά σχόλια στην φίλη της. Συγκεκριμένα, ανέφερε να φύγουν όλοι οι Άραβες από την χώρα, δηλαδή περιθωριοποιησε αυτήν την κοινωνική ομάδα. Πιστεύω πως ήταν λάθος της που συμπεριέλαβε όλους τους Άραβες μαζί σχετικά με αυτό το περιστατικό καθώς αυτό ήταν μια ρητορική μίσους προς αυτούς. Ένας μαθητής ανέφερε πως αυτό που κάνει δεν ήταν σωστό καθώς αυτή η συμπεριφορά της ήταν ίδια με αυτή που έκαναν οι ναζί στους Εβραίους κάτι το οποίο δεν το καταλαβαινε και η ίδια ασχέτως που ήταν Εβραία. 

 

Αν βρισκομουν στην ταξη, θα επαιρνα το μερος του καθηγητη πολυ ξεκαθαρα.     Αρχικα, το θεμα που θηγει η Λιαν, ειναι οτι 2-3 αγορια αραβικης καταγωγης, εκαναν ακαταλληλα σχολια στη φιλη της οσο βρισκονταν στην πισινα. Η Λιαν, πηρε αυτο το σκηνικο και εβαλε την ετικετα σε ολους τους ανθρωπους αραβικης καταγωγης, πως εχουν την ιδια συμπεριφορα, οπως διακρινουμε απο το σχολιο της: "να απαγορευτει η εισοδος στην πισινα σε ολους τους αραβες", βαζοντας με αυτο τον τροπο ολους τους Αραβες στο ιδιο σακη. Αυτη η προτεινομενη λυση απο μερος της Λιαν ειναι ρατσιστικη, καθως αντι να στοχοποιησει τα αγορια για την συμπεριφορα τους σε ατομικο επιπεδο, στοχοποιει την φυλη απο την οποια καταγονται. Ο καθηγητης φερνει διαφορες παρομοιωσεις για τις γνωμες της Λιαν, οπως για το ολοκαυτωμα που υπεφερε μια ολοκληρη φυλη, των Εβραιων, αλλα δεν φαινεται να την συγκινει, παρολο που η ιδια ανηκει σαυτην. Σχολια με περιεχομενο καθαρα ρατσιστικο εναντια των αραβων, "θανατος στους Αραβες", πιστευω ηταν απολυτως περιττα, αφου η συμπεριφορα αυτη θα μπορουσε να ειναι απο αγορια οποιασδηποτε φυλης, χωρις να γινει τοσο μεγαλο το θεμα.

 

 

 

Εγω αν  ημουν παρων σε εκεινη τη συζητηση, θα επαιρνα το μερος του καθηγητη επειδη οπως εξηγησε και εκεινος η απαντηση της Λιάν να απαγορευσει την εισοδο των Αραβων στην πισινα ή το οτι να τους διωξουν απο την χωρα, ομαδοποιώντας ολους, δεν αποτελει τη λυση του προβληματος. Γιατι ολο αυτο, οπως αναφερεται και ο καθηγητης, θυμιζει πολυ αυτο που εκαναν οι Ναζί στους Εβραίους και δεν θα επρεπε για λαθη που εκαναν 1-2 να τιμωρειται ολο το συνολο του εθνους. 

 

Εάν ήμουν μαθήτρια σε αυτήν την τάξη θα είχα μια ουδέτερη στάση. Πρώτων διότι θα είχε Άραβες μεσα στην τάξη και δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να τους φερθώ ως κάτι κατώτερο μου. Δεύτερον θα σεβομουν τα άτομα που κάνουν πράγματα για εμένα στο χώρο του σχολείου όπως καθαρίστριες, ο νοσοκόμος κτλπ. Τρίτον ναι μεν θα συμφωνούσα με την οργή των ατόμων αυτών αλλά πιστεύω πως υπάρχουνε άπειρες λύσεις και όχι όλο αυτό το ακραίο σκηνικό που διατυπώθηκε στην ταινία. Τέλος εάν ήταν να προτείνω μια μέση λύση σίγουρα δεν θα ήταν να δέσω τους Άραβες και να τους πετάξω στην θάλασσα, αλλά ίσως να απαγορευθεί η είσοδος των ατόμων που δεν επιθυμούν να μπουν στην πισίνα ή ακόμα να υπάρχουν διαφορετικές ώρες μεταξύ αγοριών και κοριτσιών σε περίπτωση που το θέμα φτάσει σε πιο ακραίο επίπεδο.

Εάν ήμουν μαθήτρια σε αυτήν την τάξη θα είχα μια ουδέτερη στάση. Πρώτων διότι θα είχε Άραβες μεσα στην τάξη και δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να τους φερθώ ως κάτι κατώτερο μου. Δεύτερον θα σεβομουν τα άτομα που κάνουν πράγματα για εμένα στο χώρο του σχολείου όπως καθαρίστριες, ο νοσοκόμος κτλπ. Τρίτον ναι μεν θα συμφωνούσα με την οργή των ατόμων αυτών αλλά πιστεύω πως υπάρχουνε άπειρες λύσεις και όχι όλο αυτό το ακραίο σκηνικό που διατυπώθηκε στην ταινία. Τέλος εάν ήταν να προτείνω μια μέση λύση σίγουρα δεν θα ήταν να δέσω τους Άραβες και να τους πετάξω στην θάλασσα, αλλά ίσως να απαγορευθεί η είσοδος των ατόμων που δεν επιθυμούν να μπουν στην πισίνα ή ακόμα να υπάρχουν διαφορετικές ώρες μεταξύ αγοριών και κοριτσιών σε περίπτωση που το θέμα φτάσει σε πιο ακραίο επίπεδο.

 

Εγώ θα έπαιρνα το μέρος του καθηγητή διότι με το που είπε κάτι κακό για την κοπέλα το πήρε πίσω και την συγχωρέσε μετά από όλα αυτά που είπε και τις έδωσε και ευκαιρία για να μην την διώξουν από το σχολείο

"Η ομορφιά του διαφορετικού ", Κινηματογραφική Λέσχη Β' Λυκείου 2ου ΓΕΛ Κω Vol. 2 (2023-2024)

Τη φετινή χρονιά θα λειτουργήσει και πάλι στο σχολείο μας το πρόγραμμα της Κινηματογραφικής Λέσχης της Β’ Λυκείου.Την Κυριακή 5 Νοεμβρίου έγινε η πρώτη συνάντηση στο χώρο της βιβλιοθήκης του σχολείου με μεγάλη συμμετοχή - ελπίζουμε το κοινό μας να παραμείνει στο πρόγραμμα μέχρι τέλους! Βέβαια, ακόμη μεγαλύτερη χαρά μας δίνει το γεγονός ότι μαθητές της Γ΄ Λυκείου έρχονται στη Λέσχη,  παρά το βαρύ δικό τους πρόγραμμα.

Πρώτη ταινία για φέτος η περσινή, μεγάλη επιτυχία «Little Miss Sunshine”.  Φέτος αλλάξαμε λίγο τη δομή του προγράμματος και μετά την ταινία τα παιδιά απαντούν σε ένα ηλεκτρονικό ερωτηματολόγιο  σχετικό με την ταινία. Έτσι διασφαλίζουμε ότι όλ@ - ακόμη και οι πιο ντροπαλ@- θα πουν ελεύθερα τη γνώμη τους για την ταινία. Στην ανάρτηση ακολουθούν τα σχόλια των παιδιών αλλά και η κριτική ενός από αυτά!

 

Η ταινία "Little Miss Sunshine" είναι μια πανέμορφη ταινία η όποια θίγει ποικίλα βαριά, σημαντικά θέματα με έναν πιο χιουμοριστικό και ελαφρύ τρόπο. Θέματα όπως ο σεξισμός (κυρίως η εικόνα της γυναίκας), η ψυχική υγεία και η αυτοκτονία, τα ναρκωτικά, η ζωή, ο θάνατος...

Οι ήρωες μας είναι τα μέλη μιας δυσλειτουργικής οικογένειας. Ο καθένας έχει την τελείως δική του ξεχωριστή προσωπικότητα καθώς και αντίληψη. Έχουμε τον πατέρα, που κυνηγά αυτό που θεωρεί την "νίκη" στην ζωή, την μητέρα η οποία καταπολεμά τον εθισμο της στα τσιγάρα και το άγχος της μητρότητας, τον αδερφό της ο οποίος μόλις προσπάθησε να δώσει τέλος στην ζωή του ύστερα από μια έντονη ερωτική απογοήτευση, τον γιο που έχει έναν στόχο: την αεροπορική Ακαδημία, για τον οποίο έδωσε όρκο σιωπής μένοντας σιωπηλός για εννιά μήνες τώρα, τον παππού τον οποίο έδιωξαν από το γηροκομείο οδηγώντας τον στην αγκαλιά της ηρωίνης και τέλος την Όλιβ, την νεαρή κόρη που όνειρο της είναι να συμμετάσχει σε καλλιστεία μικρών κοριτσιών.

Η κινηματογράφηση είναι θαυμάσια. Η ζεστή, οικεία ατμόσφαιρα που προκαλούσε, τα χρώματα που διάλεξαν, η τοποθέτηση της κάμερας σε ορισμένες σκηνές (π.χ. στην κρίση του Ντουέιν). Όλα κατάφεραν να με κάνουν να λατρέψω αυτήν την ταινία. Πιστεύω πως η ταινία αναπτύσσει τους δύο τίτλους "νικητής" και "ηττημένος". Ιδίως με βάση τα λόγια του πατέρα, ΠΡΕΠΕΙ να είσαι νικητής και εάν τα παρατήσεις ποτέ στην ζωή σου είσαι αδύναμος και αποτυχημένος. Μια τελείως εσφαλμένη ιδεολογία την οποία στην συνέχεια ακυρώνει το περίπλοκο ταξίδι της οικογένειας. Μετά από όλα τα άσχημα και θλιβερά που βίωσαν αυτοί η άνθρωποι, συνέχισαν για τον στόχο τους-τα καλλιστεία της μικρής-και στο τέλος τα κατάφεραν. Υπενθυμίζοντας μας πως με την αγάπη και την συμπόνια τα πάντα είναι πιθανά. Αποτυχημένος ή νικητής, ο άνθρωπος είναι άνθρωπος, εξελίσσεται. Πάει μπροστά. Μέχρι το τέλος.

Ποια σκηνή της ταινίας θα ξεχωρίζατε/θα θυμάστε;

Το τελος

Η σκηνή που χόρευαν

Το χορευτικό

Όταν πέθανε ο παππούς

Με τον παππού όταν τον πήραν από το νοσοκομείο

Που πέθανε ο παππούς και τον πήρανε απ το νοσοκομείο

Το ξέσπασμα του Ντουειν

Εκεί που ο παππούς έδινε advice στον Dwayne

Όταν ο γιος μίλησε

Καμία

To telos pou xoreuan

Που χόρευε όλοι οι οικογένεια και είχαν αυτή την αυτοπεποίθηση

Όταν η Όλιβ πηγε και αγκάλιασε τον Ντουέιν για να ηρεμήσει

The corpse in the van, the dancing scene

Όταν ανέβηκε όλη η οικογένεια στην σκηνή

Το τέλος που η ολιβ ηταν διαφορετική

Η σκηνή όπου ο Ντουέιν έπαθε κρίση μόλις έμαθε πως έχει αχρωματοψία,που σήμαινε πως δεν θα μπορούσε να πετάξει τζετ όπως ονειρευόταν,και άρχισε να φωνάζει στους συγγενείς του. Παρατήρησα πως έκανε αναφορές σε προβλήματα στα οποία εμπλέκονταν οι ενήλικες της οικογένειας(αυτοκτονία,ναρκωτικά κ.α.) και καθόλου στην μικρή του αδερφή. Προφανώς τόσο καιρό τον επηρέαζαν οι μεγάλοι,καθώς και βρίσκεται στην εφηβεία οπότε υπάρχει το χάσμα γενεών. Στην συνέχεια της σκηνής,η αδερφή του ή Όλιβ πάει και πολύ απλά τον αγκαλιάζει,και αυτό τον ηρέμησε και του έδωσε κουράγιο να συνεχίσει το ταξίδι.

Τα κορίτσια στα καλλιστεία που ήταν υπερβολικά φτιαγμένα

Η σκηνή με την Όλιβ και την οικογένεια της να χορευουν πανω στην σκηνή.

Τη σκηνή στην οποία προσπαθούσαν να πάρουν μαζί τους στην Καλιφόρνια το πτώμα του παππού

1)Τη στιγμή που έπαιρναν το σώμα του παππού από το νοσοκομείο και 2)στο τέλος που πήγε όλη η οικογένεια να βοηθήσει τη ολιβ και χόρευαν όλοι μαζί

Τον θάνατο του παππού

Τη σκηνή που χόρευε το κοριτσάκι στη σκηνή

 

 

 

Ποιος ήρωας της ταινίας σας άρεσε;

Η μικρη

Παππους

Ο θειος του κοριτσιου

Ντουέιν

Ο παππους

Η Ολιβ

ο Ντουειν

Ο παππούς

Ο Θείος

Κανένας

Oloi

Η ολιβ

Φρανκ

Dwein, Frank

Η Olive

ο παπούς

Ο Φρανκ!!!

Ολιβ

Ο παππούς

Η όλιβ και ο Φρανκ

Ο θείος Φρανκ και ο αδερφός της ολιβ

Ο ΘΕΙΟΣ

Η μαμα

 

Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το μήνυμα της ταινίας;

Ποτέ να μην τα βάζεις κάτω ότι και αν προκυψει

Να κάνουμε αυτό που θέλουμε χωρίς να μας νοιάζει τι λένε οι άλλοι

Ότι δεν είσαι χαμένος αν προσπαθήσεις

Να μην τα παρατάς ακόμη και αν οι άλλοι προσπαθούν να σε μειώσουν

Ότι κι οι οικογένεια θα είναι πάντα δίπλα μας

Live your life and don’t care about others opinion about the thing you do

Δε ξέρω 😭

Να μην τα παρατάς στην πρωτη δυσκολία

Δεν καταλαβα

Kane oti nomizeis zhse thn zwh s

Ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει χωρίς φόβο και χωρις ντροπή

Every character had problems the whole family, but in some way they balanced each other at the end and even the small things in life were worth going through everything.

That everyone should be themselves no matter what

Η ζωή είναι άδικη γεμάτη με προβλήματα και αδικίες αλλά σημαντικό είναι να συνεχίζουμε να προσπαθούμε και να μην τα παράταμε.

Nα μην τα παρατάς και οσο δυσκολα και αν περνας να πιστευεις στον εαυτό σου και στος δυνατότητες σου

Πιστεύω πως αναπτύσσεται το θέμα του νικητή και του ηττημένου/αποτυχημένου. Απο την αρχή μέχρι το τέλος γινόταν λόγος για αυτό το θέμα ιδίως από τον πατέρα. Πράγματα όπως η αυτοκτονία,το να λες συγγνώμη η να τα παρατάς φαίνεται πως σε κάνουν αποτυχημένο. Υπάρχει η ιδέα πως το να είσαι αποτυχημένος είναι μια μόνιμη κατάσταση,πως τα λάθη μας μας αντιπροσωπεύουν. Μα αυτό δεν ισχύει,ως άνθρωποι θα νικάμε και θα αποτυγχάνουμε. Ζούμε αλλά και πεθαίνουμε. Έτσι είναι τα πράγματα,θα τα παραταμε αλλά και κάποια στιγμή θα ξανά προσπαθήσουμε να εκπληρώνουμε τις επιθυμίες μας,ακριβώς όπως στην ταινία. Παρά όλα τα τρομερά πράγματα που πέρασαν,η οικογένεια έμεινε ενωμένη και στο τέλος η μικρή κατάφερε να πάει στα καλλιστεία,ασχέτως με το ότι πήγε διαφορετικά από ότι περιμενε

Ότι κάθε άνθρωπος/σπίτι αντιμετωπίζει καθημερινά διαφορετικά προβλήματα αλλά στο τέλος προσπαθούν όλοι να κάνουν ότι καλύτερο μπορούν

Να κάνουμε αυτό που μας αρέσει χωρίς να τα παρατάμε.

Το νόημα της ταινίας ήταν ότι δεν πρέπει να εγκαταλείπουμε τα όνειρα μας ότι εμπόδιο και να βρεθεί στον δρόμο μας και ανεξαιρέτως τι νομίζουν οι άλλοι

Ότι κάθε οικογένεια έχει τα δικά της προβλήματα και το κάθε μέλος μπορεί να περνά τις προσωπικές του δυσκολίες αλλά στα δύσκολα όλοι βοηθούν ο ένας τον άλλον

Οτι τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει από το να κάνει αυτό που θες και να είσαι ο εαυτός σου

Η ομορφιά του διαφορετικού

 

 

 

Το λουζεράκι, Ελένη Τασοπούλου

 

Το λουζεράκι

Συγγραφέας: Ελένη Τασοπούλου

Εκδότης : Καστανιώτης

Χρονολογία Έκδοσης: Μάρτιος 2019

Αριθμός σελίδων: 144

 

Η Θάλεια είναι μαθήτρια της Γ Γυμνασίου. Ανήκει στην κατηγορία των αόρατων παιδιών του σχολείου, των παιδιών που δεν τα υπολογίζει κανείς. Τα παιδιά που νιώθουν ότι δεν αξίζουν τίποτε, ότι κανείς δεν τα θέλει. Και για ποιο λόγο, άλλωστε, να τα θέλει κανείς; Δεν είναι πολύ όμορφα, δεν είναι τα αστραφτερά παιδιά, δεν έχουν ανεπτυγμένες κοινωνικές δεξιότητες, δεν είναι το επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Είναι αυτά που, απομονωμένα στο θρανίο τους, δε βγάζουν τσιμουδιά την ώρα του μαθήματος, συνήθως γιατί, όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί η ίδια η Θάλεια: «Κάποτε, κάπου κάτι δεν κατάλαβα και φυσικά ντράπηκα να ρωτήσω… Και αυτό που δεν κατάλαβα στην αρχή έφραξε το δρόμο στο επόμενο, που ήταν συνέχεια του προηγούμενου, και τώρα πια δεν έχω καμιά απορία, αφού έτσι κι αλλιώς δεν καταλαβαίνω τίποτα». Η Θάλεια, που εκτός από τη φίλη της τη Μάρα- ένα ακόμη αόρατο παιδί, που του αρέσει να ζωγραφίζει όλη την ώρα- δεν έχει άλλον να μοιραστεί όσα νιώθει και όσα σκέπτεται. Η Θάλεια που την ώρα του μαθήματος ταξιδεύει νοερά, κοιτώντας έξω από το παράθυρο και που, εξαιτίας μιας παρεξήγησης, θα βρεθεί στο στόχαστρο μιας παρέας συμμαθητών της, των μαθητών αυτών που υπάρχουν σε κάθε σχολείο- αυτών που αντιμετωπίζουν με σκληρότητα τους αδύναμους συμμαθητές, που ισοπεδώνουν με τα λόγια και τις πράξεις τους τους πάντες αδιαφορώντας για τα συναισθήματα τους.

Οι συμμαθητές αυτοί , λοιπόν, εν αγνοία της, θα δηλώσουν τη συμμετοχή της στην οντισιόν της θεατρικής παράστασης που ετοιμάζει το σχολείο, θέλοντας να την ρεζιλέψουν. Είναι όμως η μοναδική φορά που η Θάλεια δε θα επιτρέψει στους συμμαθητές της να γελάσουν μαζί της και θα αποδεχτεί την πρόκληση. Κα το απίστευτο γι αυτή είναι ότι θα κερδίσει το ρόλο της πρωταγωνίστριας. Τα βάσανα της όμως δε σταματούν εκεί, αφού οι συμμαθητές της θα συνεχίσουν να της κάνουν τη ζωή κόλαση είτε λεκτικά είτε ωθώντας την να κάνει πράγματα που τη ντροπιάζουν. Και έρχεται το τελειωτικό χτύπημα από τη συμμαθήτρια της την Υβόννη , που της κολλάει την ταμπέλα «Λουζεράκι». Η Θάλεια νιώθει ότι συντρίβεται κάτω από το βάρος αυτής της λέξης που μοιάζει να της αποκαλύπτει ποια είναι στα αλήθεια για τους άλλους. Η Θάλεια θα δεχτεί την ταμπέλα αυτή και θα την κουβαλάει «σα βρώμικο παλτό», όπως λέει η ίδια, μέχρι την ώρα που θα βρει το κουράγιο να απαλλαχτεί οριστικά από αυτό το φορτίο..

Όλη αυτή την ιστορία την αφηγείται η ίδια η πρωταγωνίστρια σε α’ ενικό πρόσωπο και ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του αναγνώστη σαν τις σελίδες ενός εφηβικού ημερολογίου, αφού μας αποκαλύπτει όλες τις σκέψεις , τα συναισθήματα , τα αδιέξοδα που βιώνει η Θάλεια. Η αφηγήτρια διαθέτει ευαισθησία, χιούμορ και αποτυπώνει με ρεαλιστικό τρόπο την ψυχολογία του ντροπαλού και περιθωριοποιημένου εφήβου. Ενός εφήβου που αγωνιά, που θέλει να ακουστεί η φωνή του αλλά δεν ξέρει ποια είναι αυτή η φωνή, τι σπουδαίο έχει να πει, ποια είναι η δική του θέση στη μικρή κοινωνία του σχολείου ,αρχικά, και στην ευρύτερη της ζωής αργότερα. Η συγγραφέας ηθελημένα δίνει φωνή μόνο στην «αόρατη» ηρωίδα της και φωτίζει κάθε πτυχή της προσωπικότητας της. Παράλληλα, οι αναδρομικές αφηγήσεις της που αφορούν τη γιαγιά της και τον ιδιαίτερο ρόλο που έχει παίξει στη ζωή της μοναχοκόρης Θάλειας είναι πολύ τρυφερές και έμμεσα φέρνουν στο προσκήνιο τον ψυχικό πλούτο των παππούδων, την ευγένεια της ψυχής τους, τη θυμοσοφία τους, την αύρα μιας άλλης εποχής.

« Το λουζεράκι» είναι ένα βιβλίο που δίνει το λόγο στα αόρατα αυτά παιδιά που υπάρχουν γύρω μας και τα φέρνει στο προσκήνιο. Η Θάλεια εκφράζει τις αγωνίες τους, περιγράφει τη δύσκολη θέση τους σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που αποδέχεται μόνο τον μαθητή που ξεχωρίζει για το διάβασμα, τις γνώσεις του κι όχι για κάποια άλλα ιδιαίτερα ταλέντα ή κλίσεις. Η πρωταγωνίστρια, μέσω του θεατρικής παράστασης στην οποία συμμετέχει, ανακαλύπτει ότι είναι καλή σε κάτι έξω από τα αυστηρά πλαίσια του σχολείου, ο ρόλος που υποδύεται της δίνει το κουράγιο να αντιμετωπίσει τους δικούς της φόβους, να υπερβεί την ανασφάλεια, την ντροπή και τη σιωπή της και να ανακαλύψει ότι έχει τη δύναμη να αντιδράσει στην κακία των συμμαθητών της. Παράλληλα, ανακαλύπτει το μαγικό κόσμο των βιβλίων μέσω της συμμαθήτριας της Ρενέ- που και εκείνη βιώνει την περιθωριοποίηση από τους συμμαθητές της εξαιτίας των ιδιαίτερων στυλιστικών επιλογών της- και , όπως λέει η ίδια η Θάλεια: « Δε φανταζόμουνα πως οι χάρτινοι ήρωες των βιβλίων , που ούτε τους βλέπεις ούτε τους ακούς, μπορεί να κάνουν τόσο καλή παρέα..».

Διαβάστε το «Λουζεράκι» και θα ανακαλύψετε την κρυμμένη δύναμη των παιδιών που είναι στο περιθώριο. Ένα βιβλίο εφηβικό και όχι μόνο που μεταφέρει πολλά μηνύματα με βασικότερο ίσως αυτό που λέει η πρωταγωνίστρια στο τέλος: « Κανένας άνθρωπος δεν είναι λουζεράκι. Κανένας».

Πάνος Τσερόλας: «Λόκι: Η απόπειρα δολοφονίας μιας δολοφόνου φάλαινας»

 Πάνος Τσερόλας: «Λόκι: Η απόπειρα δολοφονίας μιας δολοφόνου φάλαινας»

Εικονογράφηση: Αποστόλης Ιωάννου

Κέδρος, 2018

256 σελ.

 

Έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία αποστολή του Διονύση Δελή. Ο ερευνητής βρίσκεται πια στην Αλόννησο και μελετά τη μεσογειακή φώκια, έχοντας αποτραβηχτεί από τα δρώμενα . Μια πολύ περίεργη υπόθεση όμως είναι αυτή που θα τον επαναφέρει στην ενεργό δράση και αφορά τη δράση μιας φάλαινας όρκα, τύπου Δ. Η φάλαινα αυτή επιτίθεται σε ανθρώπους στη μακρινή Πολυνησία και δημιουργεί προβλήματα στην περιοχή. Ο Διονύσης Δελής , λοιπόν, καλείται να βοηθήσει στη σύλληψη της , αφού μελετήσει την ιδιόρρυθμη συμπεριφορά της.

Ο ερευνητής θα αναλάβει την υπόθεση και θα ταξιδέψει στη Νέα Ζηλανδία, όπου η τοπική κυβέρνηση θα του παρέχει βοήθεια και πληροφορίες για την ανεύρεση του Λόκι. Όμως τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται και ο Διονύσης πρέπει να προσπαθήσει και να επιβιώσει, αλλά και να εντοπίσει το Λόκι, πριν τους επίδοξους δολοφόνους του. Στην προσπάθεια του αυτή θα βρεθεί κυνηγημένος από το πλήρωμα του πλοίου που του χορηγήθηκε για βοήθεια, θα ξεβραστεί σε ένα νησί με ιθαγενείς Πολυνήσιους, θα τα βάλει με λευκούς καρχαρίες και θα αναγκαστεί να συγκρουστεί με τον δισεκατομμυριούχο ιδιοκτήτη μιας τουριστικής μονάδας που σκοπό έχει μόνο το κέρδος.

Η υπόθεση του βιβλίου συνδυάζει την καταιγιστική δράση με πολλές πληροφορίες περιβαλλοντικού και, όχι μόνο, ενδιαφέροντος. Ο Διονύσης Δελής ,εκπροσωπεί την ηθική πλευρά της επιστήμης και είναι αναπόφευκτη η σύγκρουση του τόσο με τα οικονομικά συμφέροντα (βλ. Σεμπάστιαν Στάιφλερ) όσο και με τις πολιτικές και άλλες παραφυάδες του συστήματος( εξαχρειωμένοι, από το χρήμα, ναυτικοί αλλά και πολιτικοί που εμπλέκονται στην υπόθεση). Ωστόσο στη διάρκεια της περιπέτειας του θα γνωρίσει και την αθώα πλευρά – τους ντόπιους κατοίκους που ζουν απομονωμένοι από τον πολιτισμό, έχουν τη δική τους αυτοοργάνωση, στην οποία παίζει καθοριστικό ρόλο η γυναίκα- αρχηγός αλλά και η εξάρτηση τους από τη θεά προστάτη του νησιού τους. Η ανθρωπολόγος που μελετά τη ζωή και τον τρόπο οργάνωσης των ντόπιων, η Κλοντέτ, θα προσφέρει ουσιαστική βοήθεια τον Διονύση, όπως και ο νεαρός ντόπιος Μικαέρε, που θα τον βοηθήσει να γλυτώσει από τους αδίστακτους φαλαινοθήρες ναυτικούς.

Στο βιβλίο θίγονται πολλά ζητήματα- τόσο περιβαλλοντικά όσο και γενικότερου ενδιαφέροντος: η ζωή των ιθαγενών σε διάφορα μέρη του πλανήτη, η ηθική του ανθρωπισμού, η εμπλοκή οικονομικών συμφερόντων με διεθνείς οργανισμούς. Ο συγγραφέας δε γράφει μόνο μια περιπέτεια για εφήβους .Σκοπός του είναι και να τους ενημερώσει για τις διαφορετικές κοινωνίες που υπάρχουν στη γη, να τους προβληματίσει, να ωθήσει τους νεαρούς αναγνώστες του να αναλογιστούν τη θέση τους στον κόσμο. Όπως όταν ο Διονύσης, συνομιλώντας με την Κλοντέτ σχετικά με τη δουλειά της στο νησί της φυλής Ακ-Αλ-Ντανί, της λέει ότι η δράση της δεν έχει κανένα αποτέλεσμα, αφού δε θα ανακόψει την τουριστική ανάπτυξη στην περιοχή εις βάρος των ντόπιων. Συνεπώς οι θεωρητικές τοποθετήσεις και μελέτες δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα, αν δεν συνδυάζονται με δράση.

Το βιβλίο διαβάζεται απνευστί χάρη στις συνεχείς ανατροπές της δράσης και στο χιούμορ που διαθέτει ο πρωταγωνιστής - που δε χάνει το θάρρος και την αισιοδοξία του ούτε και στις πιο δύσκολες στιγμές. Εξάλλου, όπως λέει στο τέλος του βιβλίου: Είμαστε εδώ για να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο, έτσι δεν είναι; «Να σώσουμε την ομορφιά του πλανήτη», έτσι δε λέμε στις μπροσούρες μας; Αυτό θα κάνουμε λοιπόν!»

  

Ο ΠΥΡΟΒΑΤΗΣ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ , ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΚΙΑΣ

 

Ο ΠΥΡΟΒΑΤΗΣ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ

Συγγραφέας: ΚΟΥΚΙΑΣ, ΘΟΔΩΡΗΣ

Έτος έκδοσης: 2018

ΣΕΛ.: 256

Ηλικία: από 15 ετών

Σειρά: BIG BANG BOOKS

Kέδρος

 

Ο Τίτος, ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, πάσχει από μια πάθηση που «κάνει τα οστά του τόσο εύθραυστα όσο τα ποτήρια Βοημίας», την ατελή οστεογένεση. Ζει έγκλειστος στο σπίτι του, αφού υπάρχει γενικό απαγορευτικό εξόδου. Οι γονείς του φοβούνται υπερβολικά γι αυτόν και δεν του επιτρέπουν να κινείται ελεύθερα. Οι μοναδικές του μετακινήσεις είναι μέχρι τον πρώτο όροφο που ζει ο «από συνήθεια» κολλητός του, ο Άλκης , και μέχρι το περίπτερο για αναψυκτικό ή σοκολάτα. Εκτός από τον Άλκη κάνει παρέα με την Αλίκη, , που είναι φοιτήτρια Ιατρικής και μένει στη διπλανή πολυκατοικία, στο κολλητό μπαλκόνι, και το Σαμίρ, το νεαρό Σύριο πρόσφυγα, που πηγαίνει στο γειτονικό Γυμνάσιο, όταν του το επιτρέπουν οι φανατισμένοι πολίτες της περιοχής, που δεν θέλουν τους πρόσφυγες στο σχολείο. Και οι δυο αυτοί φίλοι είναι οι «φίλοι του μπαλκονιού» για τον Τίτο.

Ο Τίτος δεν πηγαίνει στο σχολείο. Είναι κατ οίκον διδαχθείς. Δάσκαλος του είναι ο ευφάνταστος κύριος Φίλιππος, που προσπαθεί να τον διδάξει με εναλλακτικούς και διασκεδαστικούς τρόπους. Ο μοναδικός που κατανοεί τη μοναξιά του και την ανάγκη του να ζήσει μια φυσιολογική ζωή είναι ο αδερφός του, ο Κώστας, που ένα βράδυ θα τον πάρει μαζί του στη δουλειά του, στη γκαρνταρόμπα του Μεγάρου μουσικής της πόλης του και κει θα ξεκινήσει η περιπέτεια του Τίτου, όταν μπερδέψει δύο παλτά μεταξύ τους. Ο Τίτος θα θεωρήσει καθήκον του να επιστρέψει το κόκκινο παλτό στην κοπέλα στην οποία ανήκει και θα αναζητήσει τα ίχνη της μέσα στη νύχτα. Αυτή η νύχτα θα αποδειχτεί πολύ μεγάλη, αλλά και πολύ σημαντική για τον ίδιο. Θα είναι η βραδιά της απότομης και ουσιαστικής ενηλικίωσης του. Θα έρθει αντιμέτωπος με μια φασιστική συμμορία, θα βασιστεί στη βοήθεια του Ανέστη, του φίλου περιπτερά και του διαρρήκτη κολλητού του, θα δεχτεί τη βοήθεια των προσφύγων που κατοικούν σε μια συγκεκριμένη περιοχή στην πόλη του , θα συναντήσει ένα ιδιόρρυθμο γέρο μουσικό, μια γυναίκα της νύχτας θα τον κατευθύνει στον εντοπισμό της κοπέλας και τέλος η instaqueen του σχολείου του θα τον συνοδέψει στο υπόλοιπο της βραδιάς μέχρι να καταφέρει να επιστρέψει το παλτό στην κάτοχο του. Ο Τίτος θα καταφέρει να ωριμάσει, να πάρει γρήγορες αποφάσεις, να διαπιστώσει ότι μπορεί να βασιστεί στο ένστικτο του αλλά και στους άλλους για να φέρει εις πέρας την αποστολή του, να συνειδητοποιήσει ότι η διαφορετικότητα δεν τον αποκλείει από τη ζωή.

Όλη η ιστορία διαδραματίζεται μέσα σε μια νύχτα και για την ακρίβεια μέσα σε λίγες ώρες. Μέσα από την περιπέτεια του Τίτου ο συγγραφέας καταφέρνει να παρουσιάσει την εικόνα της σημερινής Ελλάδας. Η οικονομική κρίση – που αποτυπώνεται και στην οικογενειακή κατάσταση του Τίτου, με τον εργαζόμενο στο εξωτερικό πατέρα-, το προσφυγικό, η εμφάνιση και δράση φασιστικών ομάδων, η δράση των αντεξουσιαστικών ομάδων, η κυριαρχία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και η εξάρτηση των νέων, κυρίως, από αυτά, η μανία με τις σέλφι και η επιβολή της εικόνας, η αδυναμία των νέων να ζήσουν στον αληθινό κόσμο, η διαφορετικότητα ως βάρος. Όλα αυτά παρουσιάζονται στο φόντο της υπόθεσης, αφού στόχος του συγγραφέα δεν είναι να λύσει αυτά τα προβλήματα, αλλά να τα αναδείξει και να προβληματίσει τον έφηβο αναγνώστη. Ωστόσο στο βιβλίο δεν επικρατεί η απαισιοδοξία. Τουναντίον, το αισιόδοξο πνεύμα διακατέχει όλους τους ήρωες, αρχής γενόμενης από τον βασικό ήρωα, τον Τίτο. Ο οποίος, παρόλα τα προβλήματα του, δε χάνει το χιούμορ του ούτε και την ευαίσθητη και συγχρόνως αισιόδοξη ματιά του.

Οι ήρωες του βιβλίου είναι ρεαλιστικά πρόσωπα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα η γιαγιά του Τίτου, η παραδοσιακή ελληνίδα γιαγιά, η Ρούσα, το όμορφο κορίτσι του σχολείου που επιδιώκει να έχει την προσοχή των άλλων και τραβά διαρκώς σέλφι, ο Άλκης, ο φίλος-φίδι του Τίτου. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τη γλώσσα των εφήβων και αυτό δίνει αληθοφάνεια και στην υπόθεση αλλά και στο στήσιμο των χαρακτήρων του. Το βιβλίο ανήκει σε μια κατηγορία νεανικών βιβλίων που αποτελούν τη γέφυρα προς την ενήλικη λογοτεχνία και απευθύνεται σε έφηβους που αγαπούν τον προβληματισμό αλλά και την περιπέτεια. Ωστόσο είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται και από το ενήλικο κοινό που θέλει να γίνει κοινωνός των προβλημάτων αλλά και των προβληματισμών της εφηβείας. Εξάλλου το αισιόδοξο μήνυμα του βιβλίου ταιριάζει σε όλες τις ηλικίες: «Είναι σκληρή η ενήλικη ζωή αλλά ο τολμών νικά!»

ΤΙΜΑΚΙΣΤΑΝ - Το σεντούκι του χρόνου , Andri Snaer Magnason

 

ΤΙΜΑΚΙΣΤΑΝ - Το σεντούκι του χρόνου

Συγγραφέας: Andri Snaer Magnason

Μεταφραστής: Μάνος Τζιρίτας

Εκδόσεις: Πατάκης

Σελίδες: 376

 

Ζεις σε μια μελλοντική κοινωνία οικονομικής κρίσης , βαριέσαι τις βροχερές Δευτέρες και τους μουντούς Φεβρουάριους και η Timebox σου δίνει τη δυνατότητα να απαλλαχτείς απ όλα αυτά, να παγώσεις το χρόνο και να ξαναβγείς στον κόσμο όταν τα πράγματα θα έχουν γίνει καλύτερα, μπαίνοντας στα μαύρα κουτιά της. Αυτό κάνουν οι ήρωες του βιβλίου του Μάγκνασον, αλλά, ενόσω παραμένουν κλεισμένοι στα μαγικά αυτά κουτιά, ο κόσμος γύρω τους διαλύεται.

Η μικρή Σίγκρουν, λοιπόν, ακολουθώντας τις οδηγίες των γονιών της μπαίνει στο μαύρο κουτί, αλλά όταν βγαίνει μετά από λίγο διαπιστώνει ότι τα πάντα έχουν αλλάξει. Τα ζώα έχουν κάνει κατάληψη στο σπίτι της και δέντρα και φυτά έχουν θεριέψει και έχουν καλύψει τόσο το εξωτερικό όσο και το εσωτερικό του σπιτιού της. Το κουτί της δε λειτουργεί πια και δε μπορεί να ανοίξει τα κουτιά των γονιών της και να τους ελευθερώσει. Την ίδια συναντά ένα αγόρι, ο Μάρκους, και την οδηγεί σε ένα σπίτι στο οποίο υπάρχουν παιδιά απ’ όλες τις χώρες της γης. Τα παιδιά τα έχει μαζέψει η Γκρέις, μια ηλικιωμένη γυναίκα, που προσπαθεί να λύσει την αρχαία κατάρα που έχει πέσει στη γη και τους διηγείται μια ιστορία που προέρχεται από το παρελθόν.

Η ιστορία της Γκρέις αφορούσε την ίδρυση της Παγγαίας, μιας χώρας που οι άνθρωποι ζούσαν αρμονικά με τα ζώα ακολουθώντας την προφητεία ότι ποτέ δεν έπρεπε να τα στρέψουν εναντίον του ανθρώπου. Αυτό γινόταν μέχρι την εποχή της βασιλείας του νεαρού Ντίμον, ο οποίος ερωτεύτηκε σφοδρά την Ηλιαχτίδα, την παντρεύτηκε και εκείνη πέθανε μετά τη γέννηση της κόρης της, της Οψιδιάνας. Μετά το θάνατο της ο βασιλιάς Ντίμον περιήλθε σε κατάσταση πένθους μέχρι που ο σύμβουλος του ο Εξέλ του είπε ότι μπορεί να κατακτήσει τον κόσμο. Μόνο που αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να στρέψουν τα ζώα ενάντια στους ανθρώπους. Ο βασιλιάς Ντίμον ακολούθησε τη συμβουλή του, ξεκίνησε για την κατάκτηση όλου του κόσμου και έφτασε μέχρι τα πέρατα της γης. Εκεί όμως, στην άκρη του Βορά, συνάντησε μια γυναίκα που , αφού του είπε ότι στο τέλος θα τον αφανίσει ο χρόνος, εξαφανίστηκε. Έτσι ο βασιλιάς, αφού επέστρεψε στο βασίλειό του αποφάσισε να βρει έναν τρόπο να νικήσει το χρόνο και ζήτησε να παρουσιαστεί μπροστά του αυτός που θα το κατάφερνε με ανταμοιβή το μισό του βασίλειο.

Την απάντηση είχε μια παρέα νάνων και αυτή ήταν ένα μπαούλο αραχνομέταξο, που ό,τι είχε τοποθετηθεί μέσα του παρέμενε ανέπαφο από το πέρασμα του χρόνου. Ο Ντίμον λοιπόν τοποθέτησε μέσα σε αυτό την κόρη του, προκειμένου να παραμείνει ανέγγιχτη από τη φθορά του χρόνου. Όμως, επειδή σκότωσε τους νάνους που δε δέχτηκαν το μισό του βασίλειο, η γη χωρίστηκε και ο βασιλιάς αναγκάστηκε να ξεκινήσει πάλι μια τεράστια εκστρατεία, προκειμένου να επαναφέρει το βασίλειο του στην αρχική του μορφή. Όσο καιρό θα έλειπε εκείνος, η κόρη του θα ήταν κλεισμένη στο μπαούλο και θα έβγαινε μόνο συγκεκριμένες μέρες στον έξω κόσμο. Έτσι όμως η πριγκίπισσα έχανε ολόκληρα κομμάτια της ζωής της. Στο μεταξύ η νέα σύζυγος του Ντίμον, η Γκούνχιλντ, και ένας αγύρτης υποταγμένος αποστάτης, ο Αχινός, χρησιμοποίησαν το μπαούλο της Οψιδιάνα για τους δικούς τους σκοπούς, παρουσιάζοντας την έγκλειστη πριγκίπισσα ως θεά. Έτσι άρχισαν να συρρέουν τα πλήθη στο παλάτι φέρνοντας τις δικές τους προσφορές, τα δικά τους τάματα στην Οψιδιάνα.

Όλο αυτό τον καιρό η Οψιδιάνα, προστατευμένη στο μπαούλο της, δεν γνώριζε τι συμβαίνει στο βασίλειο, ούτε το πώς τη χρησιμοποιούσαν οι επιτήδειοι. Η μόνη της επικοινωνία με τον έξω κόσμο είναι ο Ανόρι, ένα μικρό αγόρι που θα βρεθεί τυχαία στο παλάτι, θα ανοίξει το σεντούκι και θα γνωρίσει την Οψιδιάνα. Με τη βοήθεια του, η νεαρή πριγκίπισσα, θα καταφέρει να δώσει τέλος στην τυραννία του Αχινού και της Γκούνχιλντ, αλλά δυστυχώς η ίδια θα φτάσει μια ανάσα πριν το θάνατο. Και όταν ο πατέρας της πέθανε, δέντρα και φυτά τύλιξαν το κάστρο και το σεντούκι της εξαφανίστηκε κάτω από την επιφάνεια του δάσους.

Όταν η Γκρέις τέλειωσε την ιστορία της, είπε στα παιδιά ότι ο κόσμος βρισκόταν σε ένα παρόμοιο σημείο απόλυτης παρακμής, επειδή κάποιος είχε ανακαλύψει το σεντούκι και φρόντισε να εφεύρει μια μέθοδο αναπαραγωγής του. Έτσι η αποστολή των παιδιών ήταν να τον βρουν και να τον σταματήσουν, πριν ο κόσμος γίνει απόλυτο έρμαιο της φύσης. Τα παιδιά κατάφεραν να εντοπίσουν τον εφευρέτη, να διαλύσουν το εργοστάσιο παραγωγής και να ελευθερώσουν τους ανθρώπους από τα Timebox.

Ψήγματα από παραμύθια, μύθους και θρύλους ενσωματώνονται στην υπόθεση του βιβλίου. Αναγνωρίσιμοι ήρωες από την «Ωραία κοιμωμένη» -η Οψιδιάνα στο σεντούκι της, δέσμια μιας κατάρας που ο βασιλιάς δε γνωρίζει και που η ίδια , όσο κοιμάται, αγνοεί τι συμβαίνει στον κόσμο- την ιστορία του Χάνσελ και της Γκρέτελ – τα μικρά παιδιά που χάνονται μέσα στην πόλη που έχει κυριεύσει η φύση και η ηλικιωμένη Γκρέις περιθάλπει και φροντίζει- τη Χιονάτη και τους επτά νάνους –η παρέα των νάνων που καταφτάνει με το μπαούλο της- από τη Σταχτοπούτα – η μητριά Γκούνχιλντ που μισεί την Οψιδιάνα για την αγάπη που απολαμβάνει από τον πατέρα της, ενώ οι δύο κόρες της είναι στο περιθώριο- αλλά και άλλα βασικά στοιχεία του παραμυθιού- είτε ήρωες είτε στοιχεία πλοκής- όπως το φτωχό αγόρι που ερωτεύεται την όμορφη πριγκίπισσα, ο ανθρωπομορφισμός ζώων και φυτών, οι μάγισσες και οι κατάρες.

Ο συγγραφέας καταφέρνει με το δυστοπικό αυτό μυθιστόρημα, στο οποίο εγκιβωτίζεται ένα παραμύθι, να γοητεύσει τον αναγνώστη, αλλά συγχρόνως να τον προβληματίσει, να τον ταρακουνήσει , να τον βάλει να σκεφτεί. Τι συμβολίζει το σεντούκι του χρόνου; Είναι η μόνιμη μάχη με το χρόνο και το κυνήγι της αιώνιας νεότητας; Είναι η μοιρολατρική διάθεση του ανθρώπου που πιστεύει ότι τίποτε δεν αλλάζει και γυρεύει τις ευθύνες έξω από τον ίδιο; Είναι η αποπολιτικοποίηση που κυριαρχεί στην εποχή μας και περιμένουμε από κάποιο αυτόκλητο Μεσσία να μας λύσει τα προβλήματα μας κουνώντας ένα μαγικό ραβδί και χωρίς εμείς να κουραστούμε ή να αναλάβουμε τις δικές μας ευθύνες; Πόσο εξαρτιόμαστε από όσα μας υπαγορεύει η τηλεόραση ή τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης; Και γιατί δεν αντιλαμβανόμαστε πώς αυτή η κοντόφθαλμη στάση μας, θα μας οδηγήσει στην ολοκληρωτική καταστροφή;

Ο Μάγκνασον ασκεί έμμεσα κριτική και στους πολιτικούς άρχοντες, οι οποίοι είτε αποποιούνται των ευθυνών τους, όταν έχουν να αντιμετωπίσουν δύσκολες καταστάσεις είτε επιρρίπτουν ευθύνες στους προγενέστερους. Μόνη λύση σε όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι είναι να αφυπνισθούν οι ίδιοι και να αναλάβουν δράση, να κάνουν τον κόσμο καλύτερο. Γιατί η ζωή δεν είναι ποτέ απλή, όπως λέει και ο πατέρας του Μάρκους στο τέλος του βιβλίου. Και η μόνη αλήθεια είναι τα λόγια που απευθύνει ο Εξέλ στο βασιλιά Ντίμον : "Δυστυχώς, αυτή είναι η αμείλικτη αλήθεια, Κύριε μου. Θα γεράσετε και θα πεθάνετε και κάποτε θα ξεχαστείτε. Όπως καθετί άλλο στον κόσμο, φευ! "

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΘΑΝΑΤΟ, ΡΟΜΠΕΡΤ ΚΟΡΜΙΕΡ

 

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

ΡΟΜΠΕΡΤ ΚΟΡΜΙΕΡ

Σειρά : Πυξίδα (για εφήβους και ενήλικες)

Σελίδες : 312

Μεταφραστής ΚΟΝΤΟΛΕΩΝ ΚΩΣΤΙΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΨΥΧΟΓΙΟΣ

«Δεν είπε τίποτα για μια στιγμή. Πραγματικά ένιωθε λύπη γι αυτούς, όπως μπορεί κανείς να νιώσει για κάτι που δεν καταλαβαίνει. Εξακολουθούσε να είναι ένα τέρας, φυσικά. Αλλά ποιος τον είχε κάνει τέρας; Αυτός ο κόσμος, ο κόσμος του. Ποιος ήταν ο ένοχος λοιπόν: το τέρας ή ο κόσμος που το δημιούργησε;»

Αυτά αναρωτιέται ο Μίρο, ο νεαρός τρομοκράτης, το αγόρι που έζησε την πρώτη παιδική του ηλικία μαθαίνοντας ότι οι γονείς του σκοτώθηκαν από έκρηξη νάρκης και στη συνέχεια μεγάλωσε γυρνώντας εδώ και εκεί, αρχικά σε στρατόπεδα προσφύγων και έπειτα στους δρόμους μαζί με τον αδερφό του μέχρι που τους εντόπισε ο Άρτκιν, ο αρχηγός της οργάνωσης, και τους εκπαίδευσε ως τρομοκράτες. Ποιος ήταν λοιπόν υπεύθυνος για τη μετάλλαξη του σε τέρας;

Ο Μίρο, ο Μπεν και η Κειτ , τρεις έφηβοι εμπλέκονται σε αυτή την υπόθεση τρομοκρατίας , σε ένα βιβλίο που γράφτηκε το μακρινό 1979, αλλά είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Ο Μίρο συμμετέχει σε μια τρομοκρατική ομάδα που καταλαμβάνει ένα λεωφορείο με δεκαέξι παιδάκια , προκειμένου να καταφέρει ένα πλήγμα στις αντιτρομοκρατικές υπηρεσίες των ΗΠΑ. Το λεωφορείο οδηγεί η Κέιτ, ο λάθος άνθρωπος τη λάθος στιγμή, αφού εκείνη τη συγκεκριμένη ημέρα αντικαθιστά τον οδηγό θείο της. Τέλος στην υπόθεση εμπλέκεται ο Μπεν, ο γιος του στρατηγού, αρχηγού της αντιτρομοκρατικής επιχείρησης, που επιλέγεται ως μεσολαβητής στη διαπραγμάτευση.

Ο Μίρο έχει εκπαιδευτεί από την τρυφερή, παιδική του ηλικία να χειρίζεται όπλα και έχοντας πάρει μέρος σε πολλές τρομοκρατικές ενέργειες έχει μάθει να λειτουργεί υπό καθοδήγηση και έχει στερήσει την ψυχή του από κάθε είδους συναισθηματική εμπλοκή. Είναι ένα πειθήνιο όργανο των ανωτέρων του προκειμένου να κερδίσει η πατρίδα του τον πόλεμο - όπως παπαγάλισε στην Κέιτ, όταν τον ρώτησε σχετικά. Ο Μίρο είχε αποστηθίσει πολύ καλά το μάθημα του και δεν έχει καιρό να αναρωτηθεί για τίποτε, εφόσον ο Άρτκιν είχε πάντα έτοιμες τις απαντήσεις γι αυτόν. Και τώρα, σε αυτή την υπόθεση ομηρείας, έχοντας επαρκή χρόνο για σκέψεις , αρχίζει να θέτει ερωτήματα στον εαυτό του και να ανησυχεί που ανακαλύπτει ψήγματα ευαισθησίας μέσα του.

Η Κέιτ είναι μια ένα νεαρό κορίτσι , που βιώνει τη συναισθηματική ανασφάλεια της εφηβείας και ανακαλύπτοντας τα πολλά πρόσωπα που τη συνθέτουν δεν ξέρει ποια τελικά είναι η ίδια. Αναρωτιέται αν αξίζει να αγαπηθεί, αν δεν πρέπει να αναζητά την τελειότητα, αφού η ίδια είναι ανεπαρκής, αν θα την αγαπήσουν οι άλλοι, όταν ανακαλύψουν τις πολλές αδυναμίες της. Και έρχεται η στιγμή που οφείλει να αποδείξει τη γενναιότητα και το θάρρος της εγκλωβισμένη σε αυτή την υπόθεση ομηρείας και γνωρίζοντας ότι το πρώτο άτομο που θα εξοντώσουν οι τρομοκράτες είναι η ίδια. Θα περιποιηθεί λοιπόν τα μικρά παιδιά, θα τα παρηγορήσει, θα εκμεταλλευτεί το δεύτερο κλειδί του λεωφορείου προκειμένου να ξεφύγει από τη γέφυρα που έχουν ακινητοποιηθεί, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Η Κέιτ πιστεύει ακόμη στο καλό που υπάρχει στους ανθρώπους και χρησιμοποιεί την ικανότητα της να χειρίζεται τους άλλους επιχειρώντας να επιδράσει στο Μίρο. Η προσπάθεια της είναι μάταιη..

Ο Μπεν πάλι είναι ένα νεαρό, ευαίσθητο αγόρι, που εμπλέκεται στην υπόθεση ύστερα από επιλογή του πατέρα του. Ο Μπεν έχει πρόσφατα βιώσει την ερωτική απόρριψη και συγχρόνως έχει να διαχειριστεί τη δύσκολη σχέση με τον πατέρα του, ο οποίος έχει μια κρυφή δεύτερη ζωή ως μέλος της αντιτρομοκρατικής ομάδας Δέλτα. Όταν θα ανακαλύψει ότι ο ίδιος ο γονιός του χρησιμοποίησε τις αδυναμίες του , προκειμένου να τον στείλει ως μεσολαβητή στην υπόθεση και να τον φέρει αντιμέτωπο με τη δειλία του, ο κόσμος του θα γκρεμιστεί και θα αναγκαστεί να πάρει μια δύσκολη απόφαση.

Αν και το κάδρο της υπόθεσης είναι στατικό – η γέφυρα Μπρίμλερς στην οποία είναι εγκλωβισμένο το λεωφορείο με τα παιδιά και ελέγχεται από το βαν των τρομοκρατών- , η πλοκή υφαίνεται πάνω στις συναισθηματικές ισορροπίες. Ο αποστραγγισμένος συναισθηματικά Μίρο, η Κέιτ, που αναγκάζεται να ενηλικιωθεί απότομα , εν μία νυκτί, ο Μπεν, το εύθραυστο αγόρι. Και παράλληλα, ο πατέρας του Μπεν - ο στρατηγός Μάρτσαντ- ο Άρτκιν,ο ηγέτης της ομάδας, ο μικρούλης Ρέιμοντ και η σύντομη ιστορία του.

Ο Κορμιέρ γράφει ένα βιβλίο εξαιρετικά δυνατό, ένα βιβλίο που απευθύνεται σε εφήβους που διαθέτουν αναγνωστικό επίπεδο και τολμά να μιλήσει για ένα θέμα που δεν ανήκει στη σφαίρα των εφηβικών επιλογών. Ο συγγραφέας διεισδύει στον ψυχισμό των πρωταγωνιστών και απλώνει μπροστά μας μια παλέτα συναισθημάτων , σκέψεων και προβληματισμών. Πολύ ιδιαίτερη η επιλογή του να περιορίσει την πρωτοπρόσωπη αφήγηση του σε δύο μόνο πρόσωπα: στο Μπεν και τον πατέρα του. Ειδικά το ενδέκατο κεφάλαιο, που υπάρχει η σπαρακτική, φανταστική, συνομιλία πατέρα - γιου, αποτελεί υπόδειγμα λογοτεχνικής γραφής.

Τι υπάρχει λοιπόν μετά τον πρώτο θάνατο; Υπάρχει επιστροφή ή αποτελεί μονόδρομο για τον εμπλεκόμενο άπαξ και βρεθεί σε αυτή τη θέση; Ο αναγνώστης καλείται να δώσει τη δική του απάντηση στο ερώτημα.