"...Να κάνεις όνειρα και τα όνειρα να λιώνουν σαν παγάκια.." - "Κάτι θα γίνει θα δεις" , Συνάντηση με τη Λέσχη Ανάγνωσης της Β Λυκείου

 

Την Κυριακή που μας πέρασε τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης της Β ΄Λυκείου συναντήθηκαν στο σχολείο για να κόψουν τη βασιλόπιτα τους και να συζητήσουν το βιβλίο του Χρήστου Οικονόμου «Κάτι θα γίνει, θα δεις».  Το φλουρί στη βασιλόπιτα κέρδισε η Έλενα και το δώρο ήταν το επόμενο βιβλίο που έχουμε να διαβάσουμε.

Σχετικά με το βιβλίο τώρα ο  Αργύρης και η Γκιουλσέν δήλωσαν πως ήταν το ωραιότερο βιβλίο που έχουμε διαβάσει φέτος, αλλά και στα υπόλοιπα παιδιά άρεσε. Αρχικά ο Αργύρης εστίασε στο ότι ο συγγραφέας έχει έναν πολύ ωραίο τρόπο γραφής και θίγει ενδιαφέροντα θέματα. Η Κωνσταντίνα βρήκε πολύ περίεργο το βιβλίο. Το ότι κινούνταν σχεδόν σε όλα τα διηγήματα γύρω από θέματα που μοιάζουν - φτώχεια και οικονομικές δυσκολίες- την κούρασε. Ωστόσο, θεωρεί πως μέσα από την αφήγησή του καταφέρνει να οδηγήσει τον αναγνώστη να πλάσει πολύ όμορφες εικόνες. Η Μπιργκιούλ το βρήκε πολύ ενδιαφέρον, με πολύ διαφορετική θεματολογία από όσα έχει συνηθίσει να διαβάζει. Το ίδιο επισήμανε και η Αντριάνα, αφού κάθε διήγημα ήταν διαφορετικό από το άλλο και μερικά από τα διηγήματα ήταν πιο ιδιαίτερα από τα άλλα.

 Η Χριστίνα βρήκε βατό το βιβλίο, αλλά δεν την κέρδισε. Πολύ ενδιαφέρων ο τίτλος, αν και έρχεται σε σύγκρουση με το τέλος των διηγημάτων – μάλλον απαισιόδοξη η οπτική του. Η Γκιουλσέν βρήκε πολύ αληθινές τις ιστορίες που περιείχε το βιβλίο και έψαξε και στοιχεία από τα διηγήματα (π.χ. για το Μιγκέλ Ερνάντεθ τον ποιητή).  Η Άννα Μαρία διάβασε μόνο ένα διήγημα, και θεώρησε πως το βιβλίο ήταν πολύ βαρύ, αφού βάζει τον αναγνώστη να σκεφτεί για πολλά θέματα.  Η Κωνσταντίνα Χ. βρήκε πολύ ωραίο το βιβλίο, ήταν πολύ ενδιαφέροντα τα στοιχεία που δίνονταν για τους ήρωες και συμφώνησε με την άλλη Κων/να πως η ανάγνωση σε ωθούσε να δημιουργήσεις πολύ ωραίες, ζωντανές εικόνες. Η Πόπη ξεχώρισε τον τρόπο γραφής και της άρεσαν πολύ δύο διηγήματα: το «Έλλη τάισε το γουρουνάκι» και το «Πλακάτ με σκουπόξυλο». Στο πλακάτ με σκουπόξυλο τη συγκίνησε το πώς ο ήρωας δίνει το παρελθόν μέσα από το παρόν του. Η Έλενα ξεχώρισε το ομότιτλο διήγημα με την πρωτότυπη υπόθεση, και η Βενέτα το «Έλλη τάισε το γουρουνάκι».

Στη συζήτηση που ακολούθησε τα παιδιά διάβασαν αγαπημένα αποσπάσματα από τα διηγήματα, ενώ συζητήσαμε αναλυτικά και τα θέματα του βιβλίου. Εκείνο που κερδίζει αμέσως την προσοχή του αναγνώστη είναι η λιτή αλλά βαθιά συγκινητική γλώσσα του συγγραφέα. Η ρεαλιστική γραφή του περιέχει φέρνει στην επιφάνεια τα προβλήματα των φτωχών ανθρώπων, αυτών που η μοίρα τους προσπέρασε.  Όλες οι ιστορίες διαδραματίζονται στις δυτικές περιοχές της Αττικής –που κυριαρχεί η ανέχεια. Όμως οι ήρωες παρόλο που είναι φτωχοί και εγκλωβισμένοι σε αδιέξοδα διαθέτουν προσωπικότητα, έχουν ένα ψυχικό φορτίο που είναι τρυφερό και ανθρώπινο.  Είναι αληθινοί άνθρωποι , με τα καλά τους και τα κακά τους. Το βιβλίο το χαρακτηρίσαμε έως και προφητικό , αφού, παρόλο που γράφτηκε το 2010 στην αρχή της οικονομικής κρίσης εξακολουθεί να μας αφορά – ίσως και περισσότερο σήμερα.

Αποσπάσματα του βιβλίου

"να κάνεις όνειρα και τα όνειρα να λιώνουν σαν παγάκια, λες κι υπάρχουνε σ’ αυτόν τον κόσμο χέρια που υπάρχουνε μόνο γι’ αυτό – για να κρατάνε τα όνειρα των φτωχών ανθρώπων και να τα σφίγγουνε ώσπου να λιώσουν σαν παγάκια".

«Να σε διώχνουν από τη δουλειά είναι σαν κάταγμα»…»

«… δε μπόρεσε να γράψει τίποτε στο χαρτόνι. Κάποια πράγματα είναι δύσκολο να τα βγάλεις από μέσα σου. Πολύ δύσκολο. Ακατόρθωτο. Είναι σα να ζητάς από κάποιον να κλάψει μόνο από το ένα μάτι…»

 

«..Να μου το θυμηθείς που σε λίγο καιρό θ ανακυκλώνουν κι ανθρώπους . Βέβαια. Σάμπως σαν τα σκουπίδια δε μας έχουν κι εμάς;..»

 

«Η μνήμη χωρίς κενά δεν είναι μνήμη. Θάνατος είναι.»

 

«Γιατί ζούμε μέσα στον κόσμο αλλά όχι μαζί με τον κόσμο. Αιώνες τώρα σταματήσαμε να ζούμε μαζί με τον κόσμο. Θα ναι άδικο λοιπόν να χαθεί ο κόσμος μαζί μας. Μεγάλη αδικία.»

 

Οι άθικτοι (The Intouchables) : Μάθε να είσαι ευτυχισμένος στο παρόν.

 

Η ταινία που είδαμε την περασμένη Κυριακή , "Οι άθικτοι", έθιγε πολλά θέματα- διαφορετικότητα, ανθρώπινες σχέσεις, φιλία.

Υπόθεση: 

O Φιλίπ Ποζό ντι Μποργκό ήταν ένας δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας που θεωρούσε ότι η ζωή είναι στα πόδια του. Ταχύτητα, extreme sports, ρίσκο. Μέχρι που ένα ατύχημα με αλεξίπτωτο τον άφησε τετραπληγικό και καθηλωμένο σε καροτσάκι. Ο Ντρις, ένας νεαρός μαύρος από το γκέτο του Παρισιού, σπαταλούσε τη ζωή του τυχοδιωκτικά, αδιέξοδα και τεμπέλικα. Μέχρι που μία αγγελία για προσωπικό βοηθό τον έφερε στην έπαυλη του Φιλίπ και στην ακίνητη ζωή του. Και κάτι απρόσμενο συνέβη. Οι δύο αντίθετοι κόσμοι χάρισαν ελπίδα, αρμονία, ζωή ο ένας στον άλλον.

 Στη συζήτηση που ακολούθησε την προβολή τα παιδιά είπαν πως ήταν από τις πιο ωραίες ταινίες που είδαμε φέτος-κυρίως λόγω της αληθινής φιλίας που αναπτύχτηκε μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών. Ο ρεαλισμός του Ντρις και η ειλικρινής στάση του απέναντι στον παραπληγικό Φιλίπ ήταν αυτό που συγκίνησε τους θεατές. Ο Ντρις παρόλο που είχε ζήσει μια πολύ δύσκολη ζωή, ήταν ένας ειλικρινής και έντιμος άνθρωπος. Ο Ντρις γευόταν τη ζωή με κάθε τρόπο και απολάμβανε το χορό, τη μουσική και γι αυτό κατάφερε να εκτιμήσει την τέχνη. Η ουσιαστική σχέση του με τον Φιλίπ τον βοήθησε να αλλάξει- επηρέασε τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς του και τον έκανε πιο ευγενή και ανεκτικό. Αυτό δείχνει και πώς ένας άνθρωπος μπορεί να αλλάξει τη ζωή μας.

 

 

 

 

Η ταινία αυτή σε σχέση με τις προηγούμενες που έχουμε δει μέχρι τώρα  ήταν πολύ πιο ανάλαφρη . Μία από τις αγαπημένες μου σκηνές ήταν αυτή που οι δύο πρωταγωνιστές έκαναν ξανά το σπορ με το οποίο είχε τραυματιστεί ο Phillippe.  Μπορεί να μην ήταν κάτι σπουδαίο αλλά παρόλα αυτά μου τράβηξε την προσοχή. Μου άρεσαν ιδιαίτερα οι σχέσεις που αναπτύσσονταν ανάμεσα στους ανθρώπους . Πιο συγκεκριμένα ανάμεσα στους δυο πρωταγωνιστές. Το πως δυο τόσο διαφορετικοί άνθρωποι ταίριαξαν . Πως καθένας πήρε και έδωσε στοιχεία του στον άλλον. Το πως έμαθε ο ένας να ζει μέσα από τον άλλον. Η σχέση τους ήταν μια από τις ωραιότερες  που θα μπορούσε κανείς να έχει.  Τέλος ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι ο Driss φέρονταν στον Phillippe  όπως θα φερόταν στον καθένα χωρίς να τον αντιμετωπίζει  διαφορετικά.

1984 : "Το έγκλημα της σκέψης δεν επιφέρει τον θάνατο: το έγκλημα της σκέψης είναι ο θάνατος"

 

Την περασμένη Κυριακή συναντηθήκαμε με τη Λέσχη Ανάγνωσης της Α Λυκείου για να κόψουμε τη βασιλόπιτα μας αλλά και να συζητήσουμε ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο -  το 1984 του Τζόρτζ Όργουελ  σε μορφή  graphic novel. Στη συνάντηση δυστυχώς δεν μπόρεσαν να έρθουν όλα τα μέλη μας.

Τα παιδιά παρόλο που γοητεύτηκαν από το δυστοπικό θέμα του , δυσκολεύτηκαν αρκετά στην ανάγνωση και την κατανόησή του. Η Ίριδα, η Μαριλένα, η Ουλφέτ, η Σεμά και η Σεντά ολοκλήρωσαν την ανάγνωση ενώ η Δήμητρα , η Αντριάνα και η Πηνελόπη δεν πρόλαβαν να το μελετήσουν μέχρι τέλους. Η Μαριλένα εστίασε στην προσωπική επανάσταση του ήρωα , ο οποίος ερωτεύεται ειλικρινά τη Τζούλια, ενώ η ίριδα αναφέρθηκε στο γεγονός πως τα ίδια τα παιδιά των πολιτών τους καταδίδουν στο κράτος όταν θεωρούν πώς δεν τηρούν/σέβονται το πλαίσιο της κοινωνίας. Η Σεντά, αν και στην αρχή το βρήκε βαρετό, μετά την κέρδισε η ιστορία της δυστοπίας και το βαθύτερο νόημα του βιβλίου. Η Ουλφέτ, παρόλο που δυσκολεύτηκε αρκετά με το λεξιλόγιο , κατάφερε να διαβάσει όλο το βιβλίο και της άρεσε η προσωπική επανάσταση του ήρωα μέσω του έρωτα προς τη Τζούλια.Η Σεμά αναφέρθηκε σε συγκεκριμένες σκηνές του βιβλίου που την εντυπωσίασαν , όπως το ότι οι άνθρωποι συγκεντρώνονταν να δουν την κρεμάλα καθώς και τις εικόνες βομβαρδισμένου τοπίου στην αρχή.

Η συζήτησή μας περιστράφηκε γύρω από τα βασικά θέματα του βιβλίου – κάποια τα είχαν εντοπίσει τα παιδιά: κυριαρχία ενός απολυταρχικού καθεστώτος, διαρκής παρακολούθηση των πολιτών, αδυναμία προστασίας της ιδιωτικής ζωής, έλεγχος των ΜΜΕ, παντελής απουσία συναισθημάτων από τη συγκεκριμένη κοινωνία, χαφιεδισμός, έλεγχος της σκέψης των ανθρώπων. Η εξαιρετική εικονογράφηση του βιβλίου μας μεταφέρει στο ζοφερό αυτό κόσμο: κυριαρχία του γκρι και των αποχρώσεων του  με μοναδική αχνή επέμβαση το ελάχιστο πορτοκαλί. Πώς μπορεί να αντισταθεί ένας άνθρωπος σε ένα τέτοιο καθεστώς ; Πώς μπορεί να παραμείνει άνθρωπος; Είναι εφικτό κάτι τέτοιο; Πώς είναι η ζωή χωρίς συναίσθημα και χωρίς ελευθερία σκέψης; Στη σημερινή εποχή είμαστε ελεύθεροι ή εμείς οι ίδιοι παραχωρούμε την ιδιωτικότητά μας στα σόσιαλ μίντια με κάθε κόστος; Ποιες είναι οι τεχνικές ελέγχου της σκέψης και των πράξεων μας και τελικά είμαστε σε θέση να μην επιτρέψουμε σε αυτές να μας περιορίζουν; Είμαστε πολίτες που δείχνουμε ενδιαφέρον για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας ή με κάποιο τρόπο οι κυβερνήσεις στρέφουν αλλού το ενδιαφέρον μας; Τα παιδιά είχαν σημειώσει τα σημεία που τράβηξαν την προσοχή τους και τα παρουσίασαν στην ομήγυρη.

Ολοκληρώνοντας τη συνάντηση κόψαμε και τη βασιλόπιτά μας και το φλουρί έτυχε στην Πηνελόπη. Φυσικά αντιστοιχούσε σε βιβλίο της επιλογής της και μας το πρόσφερε το βιβλιοπωλείο Έκφραση.

"Τα παιδιά των ανθρώπων" -" .......Η δυστοπια που προσομοιάζει με την δική μας πραγματικότητα.."

 

Πρώτη ταινία της Κινηματογραφικής Λέσχης του 2ου ΓΕΛ Κω για τη νέα χρονιά και είδαμε μια δυστοπία, την ταινία του Αλφόνσο Κουαρόν «Τα παιδιά των ανθρώπων» (2006) . Στο τέλος της προβολής κόψαμε τη βασιλόπιτα μας και το φλουρί,  που κέρδισε η Παρασκευή, αντιστοιχούσε σε δυο εισιτήρια που μας πρόσφερε ο Κινηματογράφος Ορφέας.

 

Περίληψη: Ο Θίο (Κλάιβ Όουεν) περιπλανιέται χωρίς σκοπό, αδιαφορώντας για έναν κόσμο που πεθαίνει βίαια. Δεν ήταν πάντα έτσι. Παλιότερα μοιραζόταν ένα παιδί (που πέθανε, όπως όλα τα υπόλοιπα στον κόσμο) και τον αντιστασιακό αγώνα με τη σύζυγό του Τζουλιάν, την οποία υποδύεται με ένταση η Τζουλιάν Μουρ σ' έναν μικρό σε διάρκεια ρόλο. Ξαναενώνονται όταν η μοναδική έγκυος κινδυνεύει πανταχόθεν και ο Θίο μένει μόνος, με μοναδική παρηγοριά έναν παλιό και καλό του φίλο (Μάκλ Κέιν), αμετανόητο χίπι και αποτραβηγμένο υπερασπιστή της κοινωνικής δικαιοσύνης. Η οδύσσεια του ήρωα με τις σαγιονάρες δεν  έχει τελειωμό. Ο Θίο καταδιώκεται χωρίς έλεος, και η ταινία μετατρέπεται σε μια περιπέτεια γυρισμένη με μια διαβολεμένη steadicam ανάμεσα σε πυρά, τρελαμένους, χωράφια, στεγνά αστικά τοπία, μούχρωμα και εγκατάλειψη. Σε ένα σύμπαν χωρίς παιδικές φωνές, γκρίζο και μοχθηρό, αποκτά ξανά σκοπό και παρατάει το εγώ του για χάρη της κοπέλας που φέρει τη ζωή.

 

Ακολουθούν οι κριτικές των παιδιών.

 

Σε έναν δυστοπικό κόσμο όπου οι άνθρωποι χάνουν την ικανότητα να αναπαραχθούν, το ανθρώπινο γένος βρίσκεται πια αντιμέτωπο με την ματαιοδοξία και την ολοκληρωτική του θνητότητα. Στο Λονδίνο η κυβέρνηση μοιράζει κιτ ευθανασίας, οι ξένοι κλειδώνονται σε κλουβιά, ο πανικός και η δυστυχία σπέρνουν τους καρπούς τους ανάμεσα στους ανθρώπους. Εκεί, ένας πρώην ακτιβιστής καλείται να μεταφέρει μία εκ θαύματος έγκυο σε μια μυστική οργάνωση που μπορεί να σώσει αυτήν και κατ' επέκταση ολόκληρο το ανθρώπινο είδος.

 

Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να εκφράσω όλα αυτά που προσπαθεί να μεταφέρει η ταινία, αλλά πιστεύω αξίζει κάνεις να αφιερώσει το χρόνο του στο να την δει. Αυτό που μου αρέσει περισσότερο σε αυτή την ταινία είναι το ποσό κοντινή είναι η δυστοπια που προσομοιάζει με την δική μας πραγματικότητα. Δεν ξεφεύγει από τα θέματα που αγγίζει αφηγούμενος τα σε ένα μέλλον ιπταμένων αμαξιών και εξελιγμένης τεχνολογίας, μιας κοινωνίας κάπως απόμακρης από την δική μας, αλλά αφήνει τη θλίψη και το φόβο να διατρέξει μέσα σε κάτι γνώριμο και οικείο, τις περισσότερες φορές μάλιστα αντικατοπτρίζοντας κάπως τρομακτικά τον δικό μας κόσμο. Είναι εξαιρετικά πολιτική ταινία και καταφέρνει να σου μιλήσει στοχεύοντας όχι τόσο στο μυαλό σου, αλλά στο συναίσθημα του να είναι κανείς άνθρωπος.

 

 

 

Η συγκεκριμένη ταινία θα μπορούσε να είναι η αναπαράσταση του κόσμου στον οποίο ζούμε εμείς. Πλέον είμαστε στο 2023 δεν απέχει πολύ το 2027. Το πώς περίμεναν ένα παιδί για να αλλάξει τον κόσμο λες και ήταν σωσίας.

 

Αυτό που μου άρεσε στην ταινία ήταν όταν ενώ όλοι περίμεναν αγόρι βγήκε κορίτσι. Η σκηνή που για λίγο σταμάτησαν όλα γιατί εμφανίστηκε ένα παιδί, ένα νέο μωρό, μια νέα εποχή. Και το τέλος όπου ο Θιο άφησε την τελευταία του πνοή στη βάρκα είναι ότι πιο συγκινητικό έχω δει το τελευταίο καιρό.

 

Η ταινία έδειχνε πώς ζουν οι φτωχοί πρόσφυγες και πώς ο υφυπουργός . Τόση χλιδή στο σπίτι του και έξω ο κόσμος πέθαινε. Η Τζούλιαν με συγκίνησε τόσο πολύ για το πως μιλούσε για το πόνο που ένιωσε για το χαμό του παιδιού της και πώς προσπαθούσε να σηκωθεί στα πόδια της . Η Κη ήταν πολύ αστεία.  Ενώ είχε τόσα προβλήματα διασκέδαζε (στις σκηνές που του λέει ότι είναι παρθένα και στις σκηνές με τα ονόματα που ήθελε να βγάλει το μωρό). Αλλά υπάρχει και η πλευρά που λέει για το πώς βρέθηκε έγκυος που στην ουσία το παιδί της είναι «προϊόν» βιασμού και πιθανόν ομαδικού βιασμού αλλά ο τρόπος που το λέει είναι ψυχρός και είναι συγκλονιστικό αφού πιστεύει ότι είναι φυσιολογικό λόγο χρώματος, θρησκείας ή και εθνικότητας, αλλά δεν έχει και τόσο σημασία αφού είναι φυσιολογικό. Η περιγραφή της Μίμι για το πως θα εξαφανιστεί το ανθρώπινο είδος αφού δεν μπορούσαν να κάνουν παιδιά. Και το πώς από μαία κατέληξε να πεθάνει, αφού πήγε να προστατέψει την Κη επειδή έσπασαν τα νερά και δεν έπρεπε να ανακαλύψουν το παιδί.

13 νεανικά (και όχι μόνο!)βιβλία για το 2023!

 

Τίτλος: Ο θησαυρός της Βαγίας

Συγγραφέας: Σαρή Ζωρζ

Εικονογράφος: Cob, Kanellos

Επιμελητής: Γούσης, Γιώργος

Σενάριο:  Cob, Kanellos

Σελ: 128

Μια παρέα παιδιών περνάει τις καλοκαιρινές της διακοπές στην Αίγινα. Εκεί τους επισκέπτεται μια οικογενειακή φίλη από τη Γαλλία, η οποία δουλεύει ως βοηθός ενός ψυχιάτρου στο Παρίσι. Αποστολή της είναι να ανακαλύψει κάποια στοιχεία που επαναλαμβάνει ένας Γερμανός ασθενής, ο οποίος πάσχει από αμνησία μετά την έκρηξη μιας νάρκης που πάτησε στην Αίγινα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Λέξεις σκόρπιες που προσπαθούν τα παιδιά να ενώσουν για να βγάλουν νόημα. Ώσπου επισκέπτονται στη Βαγία την οικογένεια Χαλδαίου, στο σπίτι της οποίας έμενε ο Χανς στη διάρκεια του πολέμου. Εκεί μαθαίνουν πως ο Χανς έχει κλέψει από την οικογένεια χρυσές λίρες. Έτσι αρχίζει η αναζήτηση ενός χαμένου θησαυρού, που οδηγεί τα παιδιά στις μέρες της γερμανικής κατοχής και σε μια αξέχαστη περιπέτεια…

Η εικονογράφηση και μεταφορά του βιβλίου γίνεται από τον ταλαντούχο δημιουργό κόμικ Κανέλλο Μπίτσικα (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Kanellos COB), με την επιμέλεια του Γιώργου Γούση.

 

 

 

Τίτλος: Στο σκοτάδι των σκοταδιών κι ακόμα παραπέρα (Σειρά: Το κλαμπ τωνχαμένων, βιβλίο 2)

Συγγραφέας: Κουππάνου Άννα

Εκδόσεις: Πατάκη

Σελ: 240

Η Λίζι, το κορίτσι απο το Σικάγο με τις υπερφυσικές ιδιότητες που μας εντυπωσίασε στο πρώτο βιβλίο, περιστοιχισμένη πάντα από την παρέα της βρίσκεται σε νέες περιπέτειες. Καλλιεργεί όλο και περισσότερο την ικανότητά της να νιώθει τα αντικείμενα και να διαβάζει την ιστορία τους. Έτσι, αντιλαμβάνεται, ότι κάποια πολύ παράξενα πράγματα που συμβαίνουν στην Αθήνα, όπως ένας απότομος χιονιάς και η εξίσου απότομη εξαφάνιση του χιονιού την επόμενη μέρα, η εξαφάνιση και επανεμφάνιση κτιρίων και η ρωγμή στην Ακρόπολη, οφείλονται σε μια σκοτεινή δύναμη που ρουφάει το παρελθόν και αποστραγγίζει την ιστορία. Στο τέλος, όλη παρέα θα βρεθεί στα έγκατα της Ακρόπολης σε μια μάχη με το Κακό.

 

 

 

 

Τίτλος:Τετράγωνα κύματα, ιπτάμενες μέδουσες

Συγγραφέας: Θοδωρής Κούκιας

Εκδόσεις: Κέδρος

Σελ:  360

 

2042. Ο κόσμος έχει χωριστεί σε δύο στρατόπεδα, τους δικτυομάχους, που θεωρούν ότι το διαδίκτυο έχει πλέον μετατραπεί σε έναν ανεξέλεγκτο αόρατο δικτάτορα, και τους δικτυολάτρες, που επιθυμούν τη συγχώνευση του ανθρώπινου μυαλού με την τεχνητή νοημοσύνη. Ο πόλεμος αρχίζει.

2062. Η Νέα Κοινωνία ανακοινώνει τον εξοστρακισμό πενήντα εφήβων από τους κόλπους της, πράγμα που σημαίνει πενήντα θέσεις ανοιχτές ξανά προς διεκδίκηση. Πενήντα εισιτήρια για την κοινωνία της απόλυτης γνώσης και της αιώνιας ευτυχίας. Το όνειρο για κάθε έφηβο του παλιού κόσμου και ο διακαής πόθος για κάθε γονιό.

Η διαδικασία της Επιλογής προκρίνει τους καλύτερους. Από εκεί και πέρα αναλαμβάνει ο Άργος, το πιο προηγμένο νευρωνικό δίκτυο του πλανήτη. Ένας νοήμων ηλεκτρονικός υπερυπολογιστής που καθορίζει τι θα σπουδάσεις, ποιο επάγγελμα θα ακολουθήσεις, αλλά και ποιον θα ερωτευτείς. Γιατί σε γνωρίζει καλύτερα απ’ ό,τι εσύ τον εαυτό σου. Γιατί ο Άργος είναι μία μηχανή και οι μηχανές σπάνια κάνουν λάθη...

Πώς είναι να ζεις σε έναν κόσμο όπου οι πράξεις και οι σκέψεις σου ελέγχονται απόλυτα και σου δίνεται πίσω, σαν αντάλλαγμα, η αιώνια ευτυχία; Μια παρέα νέων του παλιού κόσμου αποφασίζουν να δοκιμάσουν τη ζωή στη Νέα Κοινωνία και σύντομα δοκιμάζονται και οι αντοχές τους.

Μια δυστοπική περιπέτεια για τη δύναμη της ελεύθερης σκέψης, την αξία των προσωπικών επιλογών και τον ρόλο της τεχνολογίας στη ζωή μας.

 

 

 

 Τίτλος:Ένα παιχνίδι με Κανόνες

Συγγραφέας: Μαρία Αγγελίδου

Εικονογράφηση: Κατερίνα Βερούτσου

Σελίδες: 144

Σ’ αυτό το βιβλίο είναι μαζεμένες ιστορίες ανθρώπων άγνωστων, που δεν τις πρόσεξε, δεν τις άκουσε, δεν τις αφηγήθηκε ποτέ η μεγάλη Ιστορία. Οι άνθρωποι αυτοί, άντρες και γυναίκες, νέοι, γέροι και παιδιά, χριστιανοί, μουσουλμάνοι, Εβραίοι, Ρωμιοί και Φράγκοι, καλοί και κακοί, γραμματισμένοι κι αγράμματοι, που έζησαν και αγάπησαν και φοβήθηκαν όπου Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κραταιής ακόμη, άλλοι εύκολα, άλλοι δύσκολα, άλλοι κυνηγημένοι κι άλλοι κυνηγοί… όλοι τους, ο καθένας με τον δικό του μικρό τρόπο, στο δικό του μικρό μέτρο, δείχνουν πώς ήταν οι καιροί και η ζωή των ανθρώπων τότε, δείχνουν τους κανόνες που όριζαν τις κινήσεις και τις σκέψεις, τους φόβους και τις ελπίδες τους. Και όλοι μαζί δείχνουν πώς οι κανόνες, μικροί και μεγάλοι, άλλαζαν. Σαν κινούμενη άμμος κάτω από τα πόδια μας αλλάζουν τα δεδομένα και οι καταστάσεις και η ερμηνεία των γεγονότων. Ιδίως σ’ αυτήν την εποχή των επαναστάσεων και των μεγάλων αλλαγών. Των κοσμογονικών. Όπου άλλαξαν νόημα ακόμα κι έννοιες θεμελιώδεις για την ανθρώπινη ύπαρξη, για τον ανθρώπινο πολιτισμό. Άλλαξαν νόημα λέξεις όπως η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, η ΣΚΛΑΒΙΑ, ο ΧΑΡΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, η ΔΟΥΛΕΙΑ και η ΑΓΟΡΑ, το ΤΑΞΙΔΙ και ο ΠΟΛΕΜΟΣ, Ο ΕΧΘΡΟΣ και ο ΦΙΛΟΣ. Λέξεις τρομερές, όπως η ΩΡΑ και η ΣΤΙΓΜΗ.

 

 

Τίτλος:ΣΤΑΥΡΑΔΕΡΦΙΑ

Συγγραφέας: HAFFNER ERNST

Εκδότης: ΑΡΜΟΣ

Αριθμός σελίδων: 288

Μετάφραση:  ΛΑΓΟΥΔΑΚΟΥ ΓΙΩΤΑ

Τα Σταυραδέρφια είναι η ιστορία μιας εφηβικής συμμορίας, ένα συναρπαστικό και σημαντικό μυθιστόρημα. Η ιστορία του Χάφνερ εμβαθύνει στον παράνομο υπόκοσμο του Βερολίνου τις παραμονές της ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία, περιγράφοντας πώς αυτά τα παιδιά ζουν διαπράττοντας το ένα μικροέγκλημα μετά το άλλο, περνώντας τις νύχτες τους σε υπόγεια μπαρ και αυτοσχέδιους ξενώνες, αγωνιζόμενοι για να επιβιώσουν από τις σκληρές πραγματικότητες της ζωής των συμμοριών και να βρουν ο ένας στον άλλο τη νομιμότητα που τους αρνήθηκε η κοινωνία.

Το βιβλίο πρωτοεκδόθηκε το 1932 και απαγορεύτηκε και κάηκε από τους Ναζί ένα χρόνο αργότερα. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί: για ένα κόμμα που βασιζόταν στη γερμανική υπεροχή, αυτό το πορτρέτο της νεαρής κατώτερης τάξης του Βερολίνου πρέπει να έμοιαζε με την πιο βρόμικη προπαγάνδα και ακόμα χειρότερα. Το μοναδικό μυθιστόρημα του Χάφνερ είναι γεμάτο με συναρπαστικά σκηνικά και αληθινούς χαρακτήρες, ενώ η φασαρία της πόλης, ο ζοφερός και απελπισμένος κόσμος του Βερολίνου αποτυπώνονται έξοχα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

 

 

 

Τίτλος:Το αγόρι από το Μπούχενβαλντ

Συγγραφέας: Waisman Robbie / McClelland Susan

Μεταφραστής:  Παναγιωτάκης, Γιώργος Κ.

Μεταφραστής: Μιζάν, Καρολίνα

Εκδόσεις: Πατάκη

Σελ: 296

Η αληθινή ιστορία ενός επιζώντα του Ολοκαυτώματος

Όταν στις 11 Απριλίου του 1945, οι Αμερικανοί στρατιώτες απελευθέρωσαν το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μπούχενβαλντ, βρέθηκαν μπροστά σε μια εντυπωσιακή ανακάλυψη: Ανάμεσα στους κρατούμενους υπήρχαν και περισσότερα από χίλια εβραιόπουλα, ηλικίας κάτω των δεκαοχτώ ετών. Τα αγόρια αυτά που βρίσκονταν υπό την προστασία του αντιστασιακού κινήματος του στρατοπέδου, είχαν βιώσει στο μεγαλύτερο μέρος του Ολοκαυτώματος ακραία πείνα και φριχτά βασανιστήρια και είχαν γίνει μάρτυρες μιας απίστευτης βαρβαρότητας, ενώ δε γνώριζαν καν αν οι γονείς και οι συγγενείς τους ήταν ζωντανοί ή νεκροί. Ανάμεσά τους ήταν ο δεκατετράχρονος Πολωνός Ρόμεκ Βάισμαν, ο οποίος είχε επιζήσει δουλεύοντας σαν εργάτης-σκλάβος σε ένα γερμανικό εργοστάσιο πυρομαχικών, μα και ο μετέπειτα βραβευμένος με το Νόμπελ Ειρήνης, Έλι Βιζέλ. Τα Αγόρια του Μπούχενβαλντ, όπως τα ονόμασαν οι δημοσιογράφοι, είχαν μέσα τους απίστευτο θυμό για τον κόσμο. Διέπρατταν κλοπές, τσακώνονταν μεταξύ τους και έλυναν όλες τους τις διαφορές με τη βία.  Λίγοι πίστευαν ότι θα κατάφερναν κάποτε να αποκτήσουν μια φυσιολογική ζωή. Για τον Ρόμεκ και 427 ακόμη αγόρια, όλα άλλαξαν όταν μεταφέρθηκαν σε ένα ίδρυμα επανένταξης  στο Εκουί της Γαλλίας, με σκοπό να προσπαθήσουν να αφήσουν πίσω τους τις φριχτές εμπειρίες από την χειρότερη πλευρά της ανθρωπότητας και να αγκαλιάσουν ξανά τη ζωή. Αυτή είναι η ιστορία τους.

 

 

 

Τίτλος: Το κορίτσι που δε θυμόταν πότε φόρεσε την πανοπλία

Συγγραφέας: Μάγια Δεληβοριά

Εκδόσεις: Κέδρος:

Σελ: 272

– Ξέρεις γιατί είναι τόσο μεγάλοι και φουσκωτοί οι δράκοι μας, Οφηλία; Γιατί είναι γεμάτοι λόγια που δεν ειπώθηκαν, φωνές που δεν βγάλαμε όταν πονέσαμε. Ό,τι δεν λέγεται φουσκώνει τον δράκο. Γι’ αυτό, όταν καταφέρουμε να μιλήσουμε, ο δράκος ξεφουσκώνει και χωράει καλύτερα μέσα μας.

– Και φεύγει κάποια στιγμή;

– Δεν νομίζω. Απλώς μικραίνει και κάνει χώρο στον επόμενο που θα φυτρώσει μέσα μας. Με τα μικρά δρακάκια μας μαθαίνουμε να ζούμε.

Ένα κορίτσι που αισθάνεται ότι υπάρχει μόνο όταν προσφέρει στους άλλους προσπαθεί να θυμηθεί πότε φόρεσε τη λευκή πανοπλία του. Ένα άλογο που το τρομάζει το παρελθόν του, μια γάτα που θέλει να λυτρωθεί από το δικό της παρελθόν κι ένα γέρικο τσοπανόσκυλο που δεν ξεχνά πώς σώθηκε.

Μια ιδιόμορφη παρέα που ξεκινά ένα περιπετειώδες ταξίδι αναζητώντας τον καθρέφτη που θα τους αποκαλύψει τα μυστικά του παρελθόντος και θα τους δώσει, ίσως, απαντήσεις σε όσα τους απασχολούν.

Μια ιστορία για το σύνδρομο του Λευκού Ιππότη, για τους δράκους μέσα μας και για την ανάγκη μας να θεραπεύσουμε το τραύμα μας και να ξεφορτωθούμε τις πανοπλίες που μας έχουν φορτώσει.

 

 

 

Τίτλος: Στο χείλος της αβύσσου

Συγγραφέας: KASTNER ERICH

Μετάφραση: ΣΑΛΤΑΜΠΑΣΗ ΑΝΤΖΗ

Εκδόσεις: Πόλις

Σελ: 352

Ο συγγραφέας αφηγείται την ιστορία του Γιάκομπ Φάμπιαν, άνεργου διδάκτορα της φιλολογίας, ο οποίος, στις αρχές της δεκαετίας του '30, εξερευνά τον βερολινέζικο κόσμο της νύχτας. Γύρω του ακμάζουν τα πορνεία, τα ατελιέ των καλλιτεχνών και τα παράνομα καμπαρέ, η ανεργία μαστίζει την κοινωνία, ο πληθωρισμός καλπάζει, οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις καταλήγουν σε βίαιες συγκρούσεις. Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης καταρρέει, η πόλη βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, οι κάτοικοί της ζουν, ερωτεύονται, πολιτικοποιούνται σαν να μην υπάρχει αύριο, βιώνουν την πνευματική τους παρακμή και βυθίζονται στο αλκοόλ και στις καταχρήσεις, γνωρίζοντας πολύ καλά πως το μέλλον δεν υπόσχεται τίποτα. Και, μέσα στη γενικευμένη ανηθικότητα, ο ήρωας του έργου παλεύει να επιβιώσει, παραμένοντας ένας ηθικός άνθρωπος. Ο Κέστνερ, ένας από τους σημαντικότερους Γερμανούς συγγραφείς, με εντυπωσιακή γλωσσική μαεστρία, προσφέρει στους αναγνώστες ένα εξαιρετικά απολαυστικό μυθιστόρημα και ταυτόχρονα προφητική μαρτυρία για την Ευρώπη του Μεσοπολέμου και την εποχή πριν από την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

 

 

Τίτλος: Όταν παύουμε να καταλαβαίνουμε τον κόσμο

Συγγραφέας: LABATUT BENJAMIN

Μετάφραση: ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ

Εκδόσεις: Δώμα

Σελ:  216

Η δημιουργία του ομορφότερου χρώματος που είδε ποτέ ο άνθρωπος οδηγεί σε ένα από τα φονικότερα δηλητήρια της ιστορίας.

Από τα χαρακώματα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Καρλ Σβάρτσιλντ στέλνει στον Αϊνστάιν τη λύση των εξισώσεων της γενικής σχετικότητας αποκαλύπτοντας το πιο σκοτεινό αντικείμενο που μπορεί να συλλάβει ο νους: τη μαύρη τρύπα.

Ο Αλεξάντερ Γκρότεντικ εγκαταλείπει τα μαθηματικά όταν πλησιάζει στην «καρδιά της καρδιάς» τους, έντρομος, σαν να έχει αντικρίσει μέσα τους το τέλος του κόσμου.

Ο Χάιζενμπεργκ κι ο Σραίντινγκερ συγκρούονται για την πατρότητα της κβαντομηχανικής θεωρίας, η οποία εξηγεί τέλεια τη συμπεριφορά της ύλης αλλά αναιρεί όλα όσα αντιλαμβανόμαστε ως πραγματικότητα.

Σε αυτό το υβριδικό βιβλίο, ο Μπενχαμίν Λαμπατούτ κάνει την επιστήμη λογοτεχνία. Συνυφαίνοντας το δοκίμιο με τη μυθοπλασία και τη βιογραφία με τη φαντασία, ο Λαμπατούτ αναδεικνύει την απειλητική σκιά που σέρνεται πίσω από το φως της επιστημονικής γνώσης.

Δεν είναι μόνο οι απλοί άνθρωποι· και οι ίδιοι οι επιστήμονες έχουν πάψει να καταλαβαίνουν τον κόσμο. Πάρε παράδειγμα την κβαντομηχανική, την κορωνίδα της δημιουργίας του είδους μας, την ακριβέστερη, ομορφότερη και περιεκτικότερη φυσική θεωρία που επινοήσαμε ποτέ. Αυτή βρίσκεται πίσω από το διαδίκτυο, πίσω από τα υπέροχα κινητά μας τηλέφωνα, ενώ μας υπόσχεται και μια υπολογιστική ισχύ συγκρίσιμη μόνο με τη θεϊκή νοημοσύνη. Έχει μεταμορφώσει τον κόσμο μας σε τέτοιο βαθμό ώστε τον έχει κάνει αγνώριστο. Ξέρουμε να τη χρησιμοποιούμε, λειτουργεί σχεδόν ως εκ θαύματος, κι όμως δεν υπάρχει άνθρωπος σε αυτόν τον πλανήτη, ούτε ζωντανός ούτε πεθαμένος, που να την καταλαβαίνει πραγματικά. Είναι λες και έπεσε στη Γη σαν μονόλιθος από το διάστημα, και εμείς τώρα απλώς χοροπηδάμε γύρω της σαν πίθηκοι και παίζουμε μαζί της, της πετάμε πέτρες και ξύλα, αλλά κανείς δεν την κατανοεί στα αλήθεια. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

 

 

Τίτλος: Το χρονικό ενός δυσλεκτικού

Συγγραφέας: Γιάννης Πάσχος

Εκδόσεις: Περισπωμένη

Σελ: 104

Βράδυ, Δεκέμβρης του 2021. Εκεί που έψαχνα κάτι στο διαδίκτυο, έπεσα πάνω σε ένα on line τεστ δυσλεξίας για ενήλικες. Ήταν δέκα ερωτήσεις κι έπρεπε να απαντηθούν με ένα ΝΑΙ ή με ένα ΟΧΙ. Στο τέλος έγραφε: Για κάθε ΝΑΙ παίρνετε έναν βαθμό. Εάν συγκεντρώσατε επτά ή περισσότερους βαθμούς, πιθανώς να έχετε δυσλεξία, οπότε θα πρέπει να αναζητήσετε τη συμβουλή ειδικού για περαιτέρω αξιολόγηση και υποστήριξη. Και στις δέκα ερωτήσεις απάντησα ΝΑΙ. Συνεπέστατος!

Ήρθαν στον νου μου τα χρόνια που πέρασαν και τί έχω τραβήξει με αυτή την ιστορία από τότε πού ήμουν παιδί. Τί να πρωτοθυμηθώ, αλήθεια! Για έναν περίεργο, όμως, λόγο οι αναμνήσεις μου ήταν όλες τόσο εξαιρετικά διαυγείς, τόσο στέρεα παρούσες, που, καθώς με συνεπήραν στο παρελθόν του χρόνου, μέσα εκεί, αποφάσισα, χωρίς σχεδόν να το καταλάβω, να καταγράψω το χρονικό αυτό, το χρονικό ενός δυσλεκτικού.

Παρεμπιπτόντως, η δυσλεξία μου «διαγνώσθηκε» όταν ήμουν ήδη στα σαράντα πέντε (!). Ως τότε δεν το γνώριζα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

 

 

Τίτλος: Αριστοτέλης

Συγγραφέας:  Τάσος Αποστολίδης

Εκδόσεις: Ίκαρος

Σελ: 224

Εικονογράφηση: Αλέκος Παπαδάτος

Φιλομαθής και περίεργος για τα πάντα, ο Αριστοτέλης εξερευνούσε συνέχεια τον κόσμο στον οποίο ζούσε, τον κατέγραφε και τον δίδασκε. Πίστευε ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν έμφυτη την επιθυμία για γνώση.

Η Φιλοσοφία, πρώτα απ' όλα, είναι κατανόηση και γνώση, στο τέλος ίσως να είναι κι ένα ταξίδι για καινούριες κατακτήσεις. Καθημερινά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με διλήμματα και προκλήσεις. Ο Αριστοτέλης δίνει απαντήσεις και, μεταξύ άλλων, προτείνει την αίσθηση του μέτρου ως οδηγό του τρόπου σκέψης και συμπεριφοράς.

Στην ιστορία της Φιλοσοφίας η περίπτωση του Αριστοτέλη είναι μοναδική!

Οι θεωρίες του έγιναν αποδεκτές από πολλούς και διαφορετικούς λαούς, πολιτισμούς, θρησκείες, άντεξαν στο πέρασμα του χρόνου και μέχρι σήμερα παραμένει ένας απόλυτα επίκαιρος στοχαστής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

 

 

Τίτλος: Ο κόσμος της Σοφίας 1: Η φιλοσοφία από τον Σωκράτη στον Γαλιλαίο

Συγγραφέας: Jostein Gaarder

Μετάφραση: Στέλα Ζουμπουλάκη

Εικονογράφηση: Vincent Zabus , . Nicoby

Διασκευή: Vincent Zabus, . Nicoby

Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Σελ: 264

«Ποια είσαι;»

Μια μέρα η Σοφία λαμβάνει ένα γράμμα με αυτή την ενδιαφέρουσα ερώτηση. Έπειτα έρχεται κι ένα δεύτερο: «Πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος;» Από ερώτηση σε ερώτηση και από έκπληξη σε έκπληξη, το νεαρό κορίτσι ωθείται σε μια περιπέτεια όπου ανακαλύπτει τις βασικές μορφές της δυτικής φιλοσοφίας, αλλά κυρίως τον εαυτό της!

Οι ZABUS και NICOBY με αυτό το χιουμοριστικό κόμικ επαναδημιουργούν το φιλοσοφικό μυθιστόρημα του JOSTEIN GAARDER, ένα διαχρονικό έργο που έχει κατακτήσει δεκάδες εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο.

To 1991 κυκλοφόρησε ένα μυθιστόρημα, το Sofies verden, Ο κόσμος της Σοφίας, του Νορβηγού Jostein Gaarder, και έγινε σπάνιο παγκόσμιο φαινόμενο. Μεταφράστηκε σε 54 γλώσσες και έφτασε τα 40 εκατομμύρια αντίτυπα σε πωλήσεις. Αυτό το «μυθιστόρημα φιλοσοφικής μάθησης» σημάδεψε αναμφίβολα πολλές γενιές.

 

 

Τίτλος: Ωραίες κοιμωμένες

Συγγραφέας: ΚΙΝΓΚ ΣΤΙΒΕΝ, ΚΙΝΓΚ ΟΟΥΕΝ

Εκδόσεις: Κλειδάριθμος

Μετάφραση: Μιχάλης Μακρόπουλος

Σελ: 128

Μια αλλόκοτη νόσος του ύπνου, η Ορόρα, έχει εξαπλωθεί σε όλη τη γη.

Τα θύματά της δεν μπορούν να ξυπνήσουν. Και είναι όλα τους γυναίκες.

Καθώς τα έθνη βυθίζονται στο χάος το ένα μετά το άλλο, όσες γυναίκες είναι ακόμα ξύπνιες κάνουν απελπισμένες προσπάθειες να μην κοιμηθούν, ενώ οι άντρες, παντού, ενδίδουν στις πιο σκοτεινές ορμές τους.

Στο μεταξύ, σε μια μικρή πόλη, μια μυστηριώδης γυναίκα ξεπροβάλλει από το δάσος, σκορπώντας τον θάνατο στο πέρασμά της. Και, το πιο παράξενο απ' όλα, είναι η μόνη που μπορεί να κοιμηθεί - και να ξυπνήσει.

Η εκπληκτική μεταφορά σε graphic novel του ανατριχιαστικού και τρομερά επίκαιρου δυστοπικού μπεστ σέλερ των STEPHEN KING και OWEN KING. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

"Οι Τρεις Πινακίδες Εξω από το Εμπινγκ, στο Μιζούρι" - Κινηματογραφική Λέσχη

 

Την Κυριακή 18 Δεκέμβρη είδαμε με την Κινηματογραφική Λέσχη την ταινία "Οι Τρεις Πινακίδες Εξω από το Εμπινγκ, στο Μιζούρι". Υπόθεση: Μια μητέρα στη μικρή πόλη του Εμπινγκ, στο Μιζούρι, αναζητά ακόμη απαντήσεις για το φόνο της κόρης της λίγους μήνες πριν, ένα έγκλημα που δεν έχει διαλευκανθεί ακόμα λόγω της απραγίας του τοπικού σερίφη. Ή τουλάχιστον, έτσι υποστηρίζει η ίδια, έχοντας στο μυαλό της μια ολόκληρη λίστα ενεργειών που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην πιθανή σύλληψη του δράστη. Οταν, λοιπόν, αποφασίσει να αγοράσει τρεις παλιές διαφημιστικές πινακίδες στον εγκαταλειμμένο παλιό δρόμο που οδηγεί στην πόλη για να δημοσιοποιήσει την κατηγορία της (αν και «οι ερωτήσεις δεν αποτελούν κατηγορίες», όπως πολλαπλώς επισημαίνεται στην ταινία), οι πράξεις της όχι απλώς θα εκθέσουν τον σερίφη αλλά θα στρέψουν και ολόκληρη την πόλη εναντίον της.

Οι μαθητ@ς μετά την προβολή της ταινίας είπαν πως η ταινία τους άρεσε αλλά τους έμειναν απορίες – ποιος ήταν τελικά ο βιαστής της κόρης της Μίλντρεντ; Το περίεργο ζευγάρι Ντίξον και Μίλντρεντ θα σκοτώσει τον πιθανό βιαστή; Η ταινία έθεσε πολλά θέματα σχετικά με την ηθική των ατόμων: ποιος είναι ο καλός , ποιος είναι ο κακός, ποιος συναισθάνεται τον άλλον, ποιος έχει δίκιο, ποιος έχει άδικο (υπάρχουν σκηνές που ο ένας από τους δύο ήρωες κατηγορεί τον άλλον ότι δε μπορεί να νιώσει το μέγεθος του πόνου του). Τα παιδιά αναφέρθηκαν στη Μίλντρεντ και στο πώς δίνει ένα αγώνα να αποκαλυφθεί ποιος είναι ο φονιάς του παιδιού της, αλλά αναγνώρισαν και τις τύψεις που νιώθει η ίδια σχετικά με τα τελευταία λόγια της στην κόρη της. Ο Ντίξον, ο ρατσιστής αστυνομικός αλλάζει- αλλά μάλλον με ευκολία και όχι πολύ πειστικά, όπως παρατήρησαν. Περισσότερο είπαν ότι τους άγγιξε η αυτοκτονία του σερίφη και το σκεπτικό αυτής της πολύ δύσκολης απόφασής του. Επίσης θα ήθελαν η ταινία να έχει δώσει χώρο και στη σχέση της μητέρας με το γιο της. Πολύ συγκινητικός ο ρόλος του νάνου καθώς και η αξιοπρεπής στάση του απέναντι στη σκληρότητα της πρωταγωνίστριας.  

Όλοι οι ηθοποιοί ήταν εξαιρετικοί και πειστικοί στους ρόλους τους. Η Μίλντρεντ είναι θυμωμένη και απογοητευμένη με την αστυνομία, την εκκλησία, με τον πρώην συζυγό της, με όλους τους συμπολίτες της και αυτό το συναίσθημα αποτυπώνεται ακόμη και στις σιωπές της. Ο Ντίξον συμπεριφέρεται χωρίς να ελέγξει το θυμικό του, σαν φονική μηχανή (στη σκηνή με το Ρεντ) και μετά από ελάχιστο χρονικό διάστημα συντελείται μέσα του η απόλυτη αλλαγή. Ο διευθυντής της αστυνομίας Γουίλομπι που προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες και μετά το θάνατό του λειτουργεί ως παράγοντας πίεσης και αλλαγής.

Ήταν μια δυνατή ταινία, η τελευταία για το 2022. Ραντεβού το νέο χρόνο!

"Γράμμα στον πατέρα", Φραντς Κάφκα, - Συνάντηση με τη Λέσχη Ανάγνωσης της Β' Λυκείου

 

Κυριακή απόγευμα , 18 Δεκέμβρη, και συναντηθήκαμε με τα παιδιά της Λέσχης Ανάγνωσης της Β Λυκείου στη φιλόξενη βιβλιοθήκη του σχολείου. Το τελευταίο βιβλίο για το 2022 ήταν το «Γράμμα στον πατέρα» του Φραντς Κάφκα. ‘Ένα βιβλίο που άλλους δυσκόλεψε, άλλους κούρασε,  αλλά σε όλους μας άφησε μια πικρή γεύση. Ένας χείμαρρος σκέψεων και συναισθημάτων του συγγραφέα, ένα «κατηγορώ» αλλά και ένα «αθωώνω», ένα «εσύ φταις, αλλά εγώ φταίω περισσότερο».

Η Άννα Μαρία μας είπε πως το βιβλίο της άρεσε και σε αρκετά σημεία ταυτίστηκε με τον ήρωα. Αισθανόταν σε όλη της διάρκεια της ανάγνωσης πως ο πατέρας του Κάφκα ήταν αυταρχικός και ο νεαρός Φραντς όφειλε να τον υπακούει. Η Κωνσταντίνα μπερδεύτηκε από το γεγονός πως αρκετά θέματα επανέρχονταν στο προσκήνιο, παρόλο που η αφήγηση διατηρούσε μια γραμμικότητα. Ήταν ολοφάνερο πως ο συγγραφέας είχε ενοχές για όσα έγραφε και ο πατέρας έλεγχε κατά τρόπο απόλυτο τη ζωή του. Στη Γκιουλσέν το βιβλίο άρεσε πολύ – η ίδια έχει διαβάσει και τη Μεταμόρφωση του Κάφκα- και σε αρκετά σημεία ένιωσε πολύ άβολα συναισθηματικά για τον συγγραφέα – όχι γιατί ταυτίστηκε μαζί του, αλλά συμπάσχοντας με τα όσα περνούσε. Με τη Γκιουλσέν συμφώνησε και η Ζωή η οποία ταυτίστηκε  μερικώς με το συγγραφέα και τον τρόπο που εκδήλωνε κάποιες σκέψεις του.

Η Ισμάρα – που έχει διαβάσει τη Δίκη του ιδίου- είπε ότι αυτό που τη γοήτευσε στο βιβλίο ήταν πως ο Κάφκα εξηγούσε αναλυτικά πως ο πατέρας διαμόρφωσε ολόκληρη την προσωπικότητά του και ταυτίστηκε μαζί του. Αντίθετα η Ρένα ούτε ταυτίστηκε με τον συγγραφέα, ούτε το βιβλίο της άρεσε. Την Έλενα την κούρασε το πολυτονικό σύστημα μετάφρασης του βιβλίου καθώς και το ότι έθιγε πολλά θέματα που δε μπόρεσε να παρακολουθήσει μέχρι τέλους. Παρόλα αυτά κατανόησε τη στάση και το συναίσθημα του συγγραφέα. Ο Αργύρης μας είπε πως ενώ αρχικά τον κέρδισε το βιβλίο, μετά κάπου έχασε το νήμα της αφήγησης , από τις συνεχείς επαναλήψεις αλλά και την εισαγωγή θεμάτων που δεν τα βρήκε όλα ενδιαφέροντα. Βέβαια αυτό που ήθελε να δηλώσει ο συγγραφέας μέσα από αυτό το χειμαρρώδες γράμμα ήταν ξεκάθαρο: η αίσθηση μηδαμινότητας, η συνεχής καταπίεση από την πολύ ισχυρή προσωπικότητα του πατέρα του, η ειρωνική αντιμετώπιση όλων των επιθυμιών και των επιδιώξεών του από εκείνον, οι ενοχές που ένιωθε για τα ίδια του τα συναισθήματα.

Η Κωνσταντίνα αναφέρθηκε στο πως ο πατέρας αποτελούσε για το νεαρό Κάφκα το πρότυπό του άντρα που έπρεπε να γίνει, αλλά δε θα μπορούσε ποτέ να το φτάσει. Θεωρούσε πως θα του φερόταν αλλιώς , αλλά δε θα τα κατάφερνε έτσι κι αλλιώς να σταθεί αντάξιος των προσδοκιών του. Οι συνεχείς επαναλήψεις και οι αναφορές στα ίδια θέματα ερμηνεύονται από το γεγονός ότι το γράμμα αυτό είχε προσωπικό χαρακτήρα , ήταν ένα γράμμα συνειρμικά γραμμένο με μοναδικό σκοπό να εκφράσει όλα όσα είχε μέσα του ο συγγραφέας και τον ταλαιπωρούσαν. Ο συγγραφέας όφειλε να προσαρμόζεται στα θέλω του πατέρα εκμηδενίζοντας τον εαυτό του , αλλά και δίχως να κερδίζει τίποτε ουσιαστικό, αφού ούτε εκείνον ικανοποιούσε ούτε τον εαυτό του. Η Ελένη βρήκε πολύ οικείο το θέμα του γράμματος, ένα θέμα που συναντάται σε πολλές οικογένειες ακόμη και σήμερα. Ο συγγραφέας κατηγορεί και τον εαυτό του και τον πατέρα του για τη σχέση αυτή που είχε αναπτυχθεί μεταξύ τους: ενοχικός και φοβητσιάρης ο ίδιος αλλά και ο πατέρας του. Ισομοιράζει τις ευθύνες, αφού είναι πολύ δύσκολο να κατηγορήσεις ευθέως τους γονείς σου, είναι πιο εύκολο να έχεις ενοχές ο ίδιος. Οι επαναλήψεις δεν την κούρασαν , αφού αυτό το χειρόγραφο δεν είχε σκοπό να το εκδώσει ο Κάφκα, αλλά αποτελούσε ένα εξομολογητικό κείμενο ανακούφισης του θυμικού του ίδιου.

Η Αντριάνα επίσης δήλωσε πως την κούρασαν οι επαναλήψεις . Αυτό που ήταν εμφανές ήταν πως ο πατέρας είχε ασκήσει μεγάλη επίδραση στο γιο του . Είχε μεγάλες προσδοκίες γι αυτόν και το παιδί αισθανόταν πως δεν μπόρεσε ποτέ να τις εκπληρώσει. Η ίδια ταυτίστηκε με τον ήρωα σε κάποια σημεία της αφήγησης. Η Μπιργκιούλ ,παρόλο που την κούρασε το βιβλίο, το βρήκε πολύ συγκινητικό, αφού ο συγγραφέας ξεδιπλώνει μια σειρά από βαθιά συναισθήματα σε αυτό. Στην Πόπη, ενώ αρχικά άρεσε το βιβλίο, στην πορεία την κούρασε . Σίγουρα δεν της άρεσε η αυταρχικότητα του πατέρα και η εν γένει στάση του απέναντι στο ίδιο του το παιδί. Ξεχώρισε αρκετές σκηνές, όπως εκείνη στο τραπέζι την ώρα του φαγητού « [..] ‘Έπρεπε κανείς να προσέχει να μην πέφτει και το ελάχιστο από το φαγητό του, αλλά πάντοτε βρίσκαμε τα περισσότερα ψίχουλα κάτω από το δικό σου κάθισμα.» . Ο Μανώλης συμφώνησε με την τοποθέτηση της Πόπης και δε θέλησε να τοποθετηθεί εκτενέστερα.

Το βιβλίο είναι πολύ σκληρό και μας φέρνει αντιμέτωπους με τα ελλείμματα και τη δεσποτική στάση μιας γενιάς πατεράδων που δεν (;) υπάρχουν σήμερα. Ένας πατέρας που καλλιεργεί τις ενοχές στο παιδί του, επειδή ζει σε ένα καλύτερο οικονομικά περιβάλλον απ ότι έζησε ο ίδιος, που δεν δίνει σημασία στα προσωπικά του επιτεύγματα, που υποτιμά διαρκώς την παρουσία του, που επιβάλλει νόμους που ο ίδιος δικαιούται να  παραβιάζει. Η μητέρα του , που θα περίμενε κανείς που θα του συμπαραστεκόταν , μάλλον δικαιολογούσε τον πατέρα και εμπόδιζε έτσι και πάλι την προσέγγιση των δύο ανδρών.  Και έτσι όπως λέει ο ίδιος: « Γι αυτό το λόγο ο κόσμος ήταν μοιρασμένος για εμένα σε τρία μέρη: στο πρώτο ζούσα εγώ, ο σκλάβος, κάτω από νόμους που είχαν εφευρεθεί για μένα και δεν μπορούσα , χωρίς να ξέρω για ποιο λόγο, να ανταποκριθώ σε αυτούς με συνέπεια. Στο δεύτερο που ήταν απέραντα μακριά μου, ζούσες εσύ , απασχολημένος με την διακυβέρνηση και τις διαταγές. Γινόσουν έξω φρενών όταν οι εντολές σου δεν εφαρμόζονταν . Τέλος στο τρίτο μέρος ζούσαν οι υπόλοιποι άνθρωποι ευτυχισμένοι και ελεύθεροι από εντολές και υπακοή».

 Ακόμη και στο θέμα του γάμου και της οικογένειας , ο Κάφκα απέτυχε , αφού  : «Έτσι όπως είμαστε ο γάμος μου είναι απαγορευμένος , διότι αποτελεί, αποκλειστικά , προσωπικό σου προνόμιο.»

Καταλήξαμε πως το βιβλίο ήταν πολύ σκληρό αλλά βοηθά τον αναγνώστη αν αναγνωρίσει πέρα από τα προβλήματα της σχέσης του συγγραφέα με τον πατέρα του δικές του αντίστοιχες εμπειρίες και να χαρτογραφήσει τη δική του πορεία στον κόσμο.

Με τη συνάντηση αυτή ολοκληρώνεται το 2022. Στην πρώτη συνάντηση του 2023 θα μιλήσουμε για το βιβλίο του Χρήστου Οικονόμου: «Κάτι θα γίνει, θα δεις».