"Ο πυροβάτης των αστεριών": Διαδικτυακή συνάντηση με το συγγραφέα κ.Κούκια

 

Μια πολύ όμορφη Κυριακή ήταν η περασμένη, 12 του Φλεβάρη. Τα μέλη της ομάδας Ανάγνωσης της Α Λυκείου συζήτησαν για το βιβλίο του Θ.Κούκια αλλά και συνομίλησαν μαζί του σε μια διαδικτυακή συνάντηση.

Αρχικά συζητήσαμε το πώς μας φάνηκε το βιβλίο. Η Ουλφέτ διάβασε πολύ ευχάριστα το βιβλίο. Της άρεσε το θέμα του που ήταν πολύ δυνατό και το ότι ασχολούνταν με θέματα της εφηβείας και ξεχώρισε τον Τίτο, τον ήρωα. Στην Ίριδα άρεσε πολύ το χιούμορ του βιβλίου, το ότι ένα παλτό γίνεται η αφορμή για μια περιπέτεια που θα οδηγήσει τον ήρωα έξω από το σπίτι του. πώς ο Σαμίρ έγινε ο αληθινός φίλος του. Η Ειρήνη, βρήκε βαρετή την αρχή του βιβλίου , αλλά έπειτα την τράβηξε η δράση. Αυτό που την εντυπωσίασε είναι πως ο ήρωας παρά την ασθένειά του έκανε πράγματα, δεν ήταν παραιτημένος και αδρανής. Η Βικτώρια βρήκε πολύ ενδιαφέρουσα την προσωπικότητα της Αλίκης , που έλεγε μόνο αλήθειες. Ξεχώρισε ορισμένα αποσπάσματα του βιβλίου: «..Η βροχή είναι το πιο αγαπημένο μου στοιχείο της φύσης. Με κάποιο μαγικό τρόπο με βοηθάει να δραπατεύω για λίγο από την κλεισούρα του σπιτιού και να ταξιδεύω σε άλλους κόσμους. Με κάνει να σκέφτομαι πιο καθαρά και να φτιάχνω όνειρα δικά μου, αντί να ψάχνω τρόπους να ικανοποιώ τα όνειρα των άλλων. […]» (σελ. 17-18) «Δάσκαλε , γιατί δεν αφήνουν τους πρόσφυγες να μπούνε στο σχολείο;  Γιατί δεν έχουν αγαπηθεί στη ζωή τους…… και να κάποιος δεν έχει αγαπηθεί , πώς να μάθει να δείχνει αγάπη;» Η Διονυσία πάλι ξεχώρισε ως ηρωίδα τη Ρούσα, την οποία θα ήθελε να έχει φίλη. Εκείνο που της άρεσε πολύ στο βιβλίο είναι πως ο ήρωας από το πουθενά βρήκε μια αποστολή και βγήκε από την απραξία του. Η Κατερίνα πάλι θεωρεί πως σε αυτό το βιβλίο μοιάζει ένας έφηβος να έχει «ξεράσει» όλα τα συναισθήματά του . Και ενώ στην αρχή είχε μπερδευτεί λίγο με τον ήρωα- πίστευε πως εκφράζει μια στάση τοξικής αρρενωπότητας-  αναθεώρησε στη συνέχεια. Επίσης αυτό που της έκανε εντύπωση ήταν η πολύ καλή σχέση των δύο αδερφών , το πόσο κοντά ήταν παρά τη διαφορά ηλικία στους. Αυτό το βιβλίο μιλάει για την εφηβεία που μόνο τέλεια δεν είναι. Έχει πολύ όμορφες εικόνες, κινηματογραφική δράση , ρεαλιστική, εφηβική γλώσσα. Και φυσικά της άρεσε που ο ήρωας είχε κόλλημα με τον Άρχοντα των δαχτυλιδιών. Η Μαριαλένα μας είπε πώς αυτό που βρήκε μη αναμενόμενο ήταν το χιούμορ του βιβλίου – ο ήρωας διακωμωδούσε τα πάντα. Και παρόλο που ήταν εγκλωβισμένος στο σπίτι του, ο Τίτος ήταν ενημερωμένος για όλα , το διαδίκτυο ήταν η κύρια πηγή πληροφόρησής του. Τέλος της άρεσε που στο βιβλίο υπήρχε ενσωματωμένος στο αυτί του οπισθόφυλλου σελιδοδείκτης. Τέλος η κ. Κρύου αναφέρθηκε στο ότι στο βιβλίο υπάρχει μια πλήρης αναφορά στα θέματα της εφηβείας . Ο συγγραφέας μιλαει για τους έφηβους, για τους γονείς, το φλέρτ, το σχολείο, το μπούλιγκ, τη μοναξιά, τους ηλικιωμένους.

Ο κ. Κούκιας όταν συνδεθήκαμε μας ευχαρίστησε για την πρόσκληση και μας είπε πόσο ζηλεύει τις κάθε είδους λέσχες που γίνονται στα σχολεία και πόσο αλλιώτικα θα ήταν αν όλα αυτά συνέβαιναν και στη δική του εποχή , αν είχε και εκείνος ο ίδιος την ευκαιρία να συμμετέχει σε παρόμοιες δράσεις. Μας είπε πόσο τον έχει βοηθήσει η συναναστροφή του με τους μαθητές του στον τρόπο με τον οποίο εκφράζεται στα βιβλία του. Όπως συνηθίζει να λεει στους μαθητές του «Σας κλέβω τη γλώσσα σας». Ο πυροβατης έχει αγαπηθεί πολύ γιατί αναφέρεται στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι άνθρωποι. Οι δύο βασικοί ήρωες του ο Τίτος και η Ρούσα είναι παντελώς διαφορετικοί : ο ένας εσωστρεφής και με πρόβλημα υγείας, η άλλη το δημοφιλές κορίτσι του σχολείου, που τα σόσιαλ μίντια παίζουν καθοριστικό ρόλο στη ζωή της. Παρόλα αυτά βρίσκουν το τρόπο να έρθουν κοντά, ανακαλύπτουν πως έχουν κοινές ανησυχίες, πώς μοιάζουν σαν κομμάτια παζλ που ταιριάζουν. Τώρα αν  να γίνουν φίλοι, ζευγάρι, κανείς δεν το ξέρει. Ο Τίτος όταν αρχίζει η ιστορία έχει πολύ περιορισμένη πρόσβαση στον έξω κόσμο και αυτή η περιπέτεια του δίνει την ευκαιρία να ανακαλύψει τι συμβαίνει στον έξω κόσμο, πώς λειτουργεί η κοινωνία.

Στη συζήτηση αναφερθήκαμε και στα υπόλοιπα βιβλία του αλλά και στο νέο του που μόλις κυκλοφόρησε και είναι δυστοπικό και αφορά την κυριαρχία της τεχνολογίας στη ζωή μας. Η απορία μας σχετιζόταν με το πώς καταφέρνει να μπει στην εφηβική ψυχολογία και να μας μεταφέρει όλα τα συναισθήματα και τις σκέψεις των ηρώων του με αυθεντικότητα. Ο συγγραφέας μας είπε πως έχει σπουδάσει και Συμβουλευτική και αυτό τον έχει βοηθήσει να είναι καλός ακροατής των εφήβων. Όπως τον έχει βοηθήσει και η διαμονή του σε διάφορα μέρη της Ελλάδας που τον έκανε να δει διαφορετικές συμπεριφορές , τρόπο ζωής και τον ενέπνευσε για τη συγγραφή των βιβλίων του. Εξάλλου του αρέσει να γράφει ιστορίες που έχει δει, ή έχει ζήσει ο ίδιος. Στη συγγραφή συνέβαλε και το πτυχίο της Ισπανικής Φιλολογίας αλλά και η μεγάλη αγάπη του για τη λατινοαμερικανικη λογοτεχνία. Στην ερώτηση των παιδιών για το ποιος ο δικός του αγαπημένος/η συγγραφέας αναφέρθηκε στη Μαργαρίτα Καραπάνου και το βιβλίο της «Ο Υπνοβάτης». Επίσης πρότεινε στα παιδιά να διαβάσουν τα βιβλία της Ελένης Κατσαμά και του Τομ Ρόμπινς- συγγραφείς που χρησιμοποιούν στοιχεία του μαγικού ρεαλισμού στη γραφή τους. Ο τίτλος του βιβλίου του «Ο πυροβάτης των αστεριών» ήταν μια επιλογή που είχε να κάνει με το περίεργο άκουσμα, με την ξεχωριστή σημασία του. Είναι μια αλληγορία που αφορά ένα παιδί που περπατά στα αστέρια όπως ο πυροβάτης στη φωτιά, κάνοντας μια ονειρική διαδρομή. Τέλος ο συγγραφέας αναφέρθηκε στη λυτρωτική επίδραση της λογοτεχνίας στη ζωή του ανθρώπου που είναι ίσως και η πιο καθοριστική συμβολή των βιβλίων.

Ευχαριστούμε πολύ τον κ.Κούκια για τη συνάντηση και ελπίζουμε κάποια στιγμή να συναντηθούμε από κοντά!

Pride (2014): Η αλληλεγγύη στην πράξη

 

Την περασμένη Κυριακή στην Κινηματογραφική μας Λέσχη αφού κάναμε τα γενέθλια της Παρασκευής μας, που έκλεισε τα 17 της, είδαμε την ταινία Pride.

Υπόθεση: Το 1984 ξέσπασε στη Νότια Ουαλία, η απεργία των ανθρακωρύχων ενάντια στα σκληρά μέτρα που είχε λάβει εναντίον τους η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ. Μια ομάδα Λονδρέζων ακτιβιστών που απαρτίζεται από ομοφυλόφιλους άντρες και γυναίκες προσπάθησε τότε να συγκεντρώσει χρήματα για να υποστηρίξει τους ανθρακωρύχους και τις οικογένειές τους.

Η ταινία άρεσε πολύ στα παιδιά, όπως φάνηκε και στη συζήτηση που ακολούθησε. Η αλληλεγγύη που αναπτύχθηκε ανάμεσα στους ήρωες της ταινίας , ανεξάρτητα από το σεξουαλικό προσανατολισμό τους, και η προάσπιση του δίκαιου αγώνα των ανθρακωρύχων από την πιο περιθωριοποιημένη ομάδα της εποχής ήταν εντυπωσιακή. Αυτό που παρατήρησαν ολ@ ήταν πως ακόμη και οι πιο δύσπιστοι και προκατειλημμένοι απέναντι στην γκει κοινότητα κάτοικοι, όταν επέτρεψαν στον εαυτό τους να γνωριστούν με αυτούς τους άγνωστους ανθρώπους κατάλαβαν πώς δεν τους χωρίζει τίποτε, πώς αυτά που τους συνδέουν είναι πολλά , πολύ περισσότερα από εκείνα που φοβόντουσαν ότι τους χώριζαν.  

Η ταινία μιλούσε με ένα πολύ ευχάριστο και κωμικό σε αρκετά σημεία τρόπο για τον ακτιβισμό την αλληλοϋποστήριξη και την ενδυνάμωση. Το ότι η υπόθεση βασιζόταν σε αληθινά γεγονότα έκανε πιο συγκινητική την ταινία.  Ακολουθεί η άποψη της Πόπης.   

 

Η ταινία που είδαμε διαδραματίζεται στο Λονδίνο του 1984 όπου μια ομάδα γκέι ακτιβιστών καταλαβαίνουν ότι εκτός από εκείνους που κυνηγούσε η αστυνομία τώρα στοχεύει και στους ανθρακωρύχους. Προσπαθεί ένα γκει αγόρι να πείσει και άλλους ομοφυλόφιλους να τον βοηθήσουν να μαζέψει χρήματα για τους ανθρακωρύχους που ήταν σε άσχημη οικονομική κατάσταση αφού έκλεισαν τα ανθρακωρυχεία και έκαναν απεργία .

Η ταινία αυτή περνάει πολλά και διαφορετικά μηνύματα όπως η συνεργασία δύο διαφορετικών κοινοτήτων που ενώνουν τις δυνάμεις τους, το θέμα της ομοφυλοφιλίας και την αποδοχή της σεξουαλικότητας από την οικογένεια, την ανάμειξη ενός νέου ατόμου σε μια ομάδα, ένα σύνολο ανθρώπων.

 Στην ταινία πολλά σημεία μπορούν να σε κάνουν να αναρωτηθείς αν έχει αλλάξει κάτι, αν έχει αλλάξει το σκεπτικό που πορεύεται η κοινωνία. Στην συγκεκριμένη ταινία δύο ηθοποιούς ξεχώρισα τον Joe και τον Mark . Αυτοί οι δύο αν και πολλοί διαφορετικοί έκαναν ο ένας τον άλλον να καταλάβει τι θέλει από τη ζωή του . Ο Μαρκ είπε στο Joe να σταματησει να κρύβεται από την αλήθεια να μιλήσει στους γονείς του και να ζήσει τη ζωή του . Από την άλλην ο Joe μιλώντας του το έκανε να θυμηθεί τον στόχο του . Αυτός ήταν ο δημιουργός της κοινότητας Lesbian and Gays Sypport the Minors (LGSM) .

 Στην αρχή ο Μαρκ δυσκολεύτηκε να βρει κοινότητα που να δέχεται τα χρήματα τους,  αφού τους θεωρούσαν ανώμαλους. Όμως μια κοινότητα στην Ουαλία, αν και στην αρχή δεν δέχονταν  να έρθουν, αφού τους γνώρισαν και τους φιλοξένησαν, κατάλαβαν ότι δεν διαφέρουν τόσο. Οι σκηνές στην Ουαλία αλλά και στη παρέλαση ήταν καταπληκτικές και συγκινητικές.

Ήταν λυπητερο το γεγονός ότι όταν ένας πρώην του Μαρκ του είπε αντίο και τον φίλησε και κείνος κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και όταν εμείς το κοινό συνειδητοποιήσαμε ότι είχε κολλήσει AIDS ήταν πολύ συγκινητικό. Παρόλα αυτά αυτό δεν τον εμπόδισε να παλέψει για τα δικαιώματα όλων.

Στη σκηνή που η μητέρα και ο πατέρας του Joe ανακάλυψαν ότι ήταν γκει ήταν συγκλονιστική γιατί έτσι μπορούμε να καταλάβουμε ότι όταν δεν είσαι έτοιμος να δεχτείς τη σεξουαλικότητα και τη διαφορετικότητα και να το αποδεχτείς,  τότε είναι καλύτερο να μην φέρνεις στον κόσμο ένα παιδί που θα του απαγορεύσεις να είναι ο εαυτός του και να ερωτευτεί όπως και όποιον θέλει εκείνος.

Η Sian αν και ζούσε σε μια κλειστή κοινότητα ήταν πολύ προχωρημένη και καλοδεχτηκε και αποδέχτηκε αυτούς τους ανθρώπους που απλώς ήθελαν να βοηθήσουν. Νοιαζοταν για εκείνους και φαίνεται όταν απλώς είπε ότι θα φτιάξει σούπα στον Jonnathan που έμαθε ότι είναι και αυτός φορέας του AIDS αλλά και όταν επέστρεψε σπίτι τον Joe που είπε στη μητέρα του ότι ένα ολόκληρο χωριό τον θεωρεί ήρωα και εύχεται κάποια στιγμή να το εκτιμήσουν .

Υπήρχαν σημεία πολύ αστεία αλλά και πολλά που σε έκαναν να επεξεργαστείς σημερινά δεδομένα. Σίγουρα θα την ξαναέβλεπα.

Πόπη Παντελάκη

Ένας ήλιος με μουστάκια στην Κω! Η συγγραφέας κ.Μελίνα Σιδηροπούλου προσκεκλημένη του 2ου ΓΕΛ .

 

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε είχαμε τη χαρά να φιλοξενούμε τη συγγραφέα και δημοσιογράφο κ.Μελίνα Σιδηροπούλου. Η κ. Σιδηροπούλου συναντήθηκε με τις δύο Λέσχες Ανάγνωσης του 2^ου ΓΕΛ Κω , συζήτησε με τα παιδιά για το βιβλίο της και έκανε ένα μίνι εργαστήρι δημιουργικής γραφής μαζί τους.

Το Σάββατο 28/1 η συνάντηση ήταν μόνο με τη Λέσχη Ανάγνωσης της Α Λυκείου που είχε διαβάσει και το βιβλίο της «Ήλιος με μουστάκια». Τα παιδιά έθεσαν ερωτήματα στη συγγραφέα τόσο για το βιβλίο της όσο και για τον τρόπο που έγραψε το βιβλίο.

 Το βιβλίο της ήταν τελικά ένα ημερολόγιο της Μαρίνας, της ηρωίδας;  Η κ.Σιδηροπούλου απάντησε πως όντως ισχύει αυτό . Μοιάζει με ένα τετράδιο καταγραφής της προσωπικής ιστορίας της Μαρίνας, αφού όλες οι ιστορίες αφορούσαν την ίδια, γύριζαν γύρω από το οικείο περιβάλλον της. Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε πως στην ανάγνωση συμμετέχουν δύο: ο συγγραφέας και ο αναγνώστης και ο δεύτερος παίζει το δικό του ρόλο στην πρόσληψη του έργου.

Στην ερώτηση της Αντριάνας που αφορούσε το τι δυσκόλεψε την ίδια στην ανάγνωση- η μετάβαση από ιστορία σε ιστορία- η συγγραφέας της είπε πως η ροή του βιβλίου μοιάζει έτσι αλλοπρόσαλλη, επειδή εμείς οι ίδιοι που γράφουμε την ιστορία μας- ακόμη και με τη μορφή ενός ημερολογίου- δεν είμαστε ίδιοι κάθε μέρα. Είμαστε πολλοί εαυτοί, πολλά κομμάτια που πρέπει να ενωθούν και να συντονιστούν. 

Το συγκεκριμένο βιβλίο της πήρε δώδεκα χρόνια να το γράψει εξαιτίας της εργασίας της και επειδή η ίδια , όταν άρχισε να γράφει,  δεν είχε στο μυαλό της την έκδοση ενός βιβλίου. Το βιβλίο περιέχει πολλά στοιχεία της προσωπικής της ζωής της και γι αυτό της πήρε χρόνο να ωριμάσει, να συμφιλιωθεί με όλα τα γεγονότα, με τις απώλειες και τις αλλαγές.

Στην απορία των παιδιών αν έγραψε κατόπιν σχεδίου μας είπε πως καλό είναι να υπάρχει ένα σχέδιο συγγραφής αλλά το εν λόγω βιβλίο δε γράφτηκε έτσι. Γράφτηκαν πολλές επιμέρους ιστορίες που μετά τις ένωσε. Και η ημερολογιακή μορφή του βοήθησε σε αυτή την κατεύθυνση. Ο πρώτος άνθρωπος που διάβασε το βιβλίο ήταν η αδερφή της , η οποία είναι αυστηρή κριτής. Όμως και η ίδια είναι πολύ αυστηρή με τον εαυτό της, ίσως επειδή και το δημοσιογραφικό επάγγελμα είναι αρκετά απαιτητικό. Αμφισβητούσε για χρόνια τον εαυτό της , δεν είχε την απαραίτητη εμπιστοσύνη για να γράψει και τη βοήθησε το εργαστήρι δημιουργικής γραφής που παρακολούθησε αλλά και οι συμμαθητές της σε αυτό.

Οι αγαπημένοι της συγγραφείς στην εφηβεία της ήταν η Τόνι Μόρισον και η Τζάνετ Γουίντερσον, ενώ ένα βιβλίο που πρότεινε στα παιδιά ήταν το βιβλίο του Ντέιβιντ Γκρόσμαν «Ένα άλογο μπαίνει σε ένα μπάρ».

Ολοκληρώνοντας συμβούλεψε τα παιδιά να κρατούν ένα ημερολόγιο καταγράφοντας την καθημερινότητά τους. Εκεί θα συνειδητοποιήσουν πόσα ενδιαφέροντα πράγματα συμβαίνουν κάθε μέρα, πόσες κινηματογραφικές σκηνές ζουν, τα παράδοξα που υπάρχουν γύρω τους . Σημειώνοντας και γράφοντας αφήνεις ελεύθερο τον εαυτό σου να εκφραστεί, αφήνεσαι, αποκτάς αυτογνωσία ενώ σε αρκετές περιπτώσεις το γράψιμο λειτουργεί ευεργετικά , λυτρωτικά.

Στη συνέχεια τα παιδιά έγραψαν ιστορίες χρησιμοποιώντας τεχνικές γραφής και στο τέλος διαβάσαμε όλα τα γραπτά τους. Η συνάντηση έκλεισε με πολλή συγκίνηση, αφού οι ιστορίες των παιδιών ήταν βαθιά εξομολογητικές και συναισθηματικές.

Την επόμενη ημέρα, Κυριακή 29/1 η κ.Σιδηροπούλου συνάντησε τα παιδιά της Λέσχης Ανάγνωσης της Β Λυκείου και δούλεψε μαζί τους σε ένα μικρό εργαστήρι συγγραφής ιστοριών. Τα αποτελέσματα ήταν επίσης συγκινητικά. Τις ιστορίες μας τις διάβασε η ίδια η Μελίνα και η συνάντηση έκλεισε με την ευχή να επαναληφθεί!

Ευχαριστούμε το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του 2^ου ΓΕΛ Κω που ήταν ο χορηγός αυτού του διήμερου και πρόσφερε στα παιδιά την ευκαιρία να κάνουν μια διαφορετική δραστηριότητα , κάτι έξω από τα συνηθισμένα. Μελίνα σε ευχαριστούμε πολύ για όλα και ελπίζουμε να μας ξανάρθεις!

"...Να κάνεις όνειρα και τα όνειρα να λιώνουν σαν παγάκια.." - "Κάτι θα γίνει θα δεις" , Συνάντηση με τη Λέσχη Ανάγνωσης της Β Λυκείου

 

Την Κυριακή που μας πέρασε τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης της Β ΄Λυκείου συναντήθηκαν στο σχολείο για να κόψουν τη βασιλόπιτα τους και να συζητήσουν το βιβλίο του Χρήστου Οικονόμου «Κάτι θα γίνει, θα δεις».  Το φλουρί στη βασιλόπιτα κέρδισε η Έλενα και το δώρο ήταν το επόμενο βιβλίο που έχουμε να διαβάσουμε.

Σχετικά με το βιβλίο τώρα ο  Αργύρης και η Γκιουλσέν δήλωσαν πως ήταν το ωραιότερο βιβλίο που έχουμε διαβάσει φέτος, αλλά και στα υπόλοιπα παιδιά άρεσε. Αρχικά ο Αργύρης εστίασε στο ότι ο συγγραφέας έχει έναν πολύ ωραίο τρόπο γραφής και θίγει ενδιαφέροντα θέματα. Η Κωνσταντίνα βρήκε πολύ περίεργο το βιβλίο. Το ότι κινούνταν σχεδόν σε όλα τα διηγήματα γύρω από θέματα που μοιάζουν - φτώχεια και οικονομικές δυσκολίες- την κούρασε. Ωστόσο, θεωρεί πως μέσα από την αφήγησή του καταφέρνει να οδηγήσει τον αναγνώστη να πλάσει πολύ όμορφες εικόνες. Η Μπιργκιούλ το βρήκε πολύ ενδιαφέρον, με πολύ διαφορετική θεματολογία από όσα έχει συνηθίσει να διαβάζει. Το ίδιο επισήμανε και η Αντριάνα, αφού κάθε διήγημα ήταν διαφορετικό από το άλλο και μερικά από τα διηγήματα ήταν πιο ιδιαίτερα από τα άλλα.

 Η Χριστίνα βρήκε βατό το βιβλίο, αλλά δεν την κέρδισε. Πολύ ενδιαφέρων ο τίτλος, αν και έρχεται σε σύγκρουση με το τέλος των διηγημάτων – μάλλον απαισιόδοξη η οπτική του. Η Γκιουλσέν βρήκε πολύ αληθινές τις ιστορίες που περιείχε το βιβλίο και έψαξε και στοιχεία από τα διηγήματα (π.χ. για το Μιγκέλ Ερνάντεθ τον ποιητή).  Η Άννα Μαρία διάβασε μόνο ένα διήγημα, και θεώρησε πως το βιβλίο ήταν πολύ βαρύ, αφού βάζει τον αναγνώστη να σκεφτεί για πολλά θέματα.  Η Κωνσταντίνα Χ. βρήκε πολύ ωραίο το βιβλίο, ήταν πολύ ενδιαφέροντα τα στοιχεία που δίνονταν για τους ήρωες και συμφώνησε με την άλλη Κων/να πως η ανάγνωση σε ωθούσε να δημιουργήσεις πολύ ωραίες, ζωντανές εικόνες. Η Πόπη ξεχώρισε τον τρόπο γραφής και της άρεσαν πολύ δύο διηγήματα: το «Έλλη τάισε το γουρουνάκι» και το «Πλακάτ με σκουπόξυλο». Στο πλακάτ με σκουπόξυλο τη συγκίνησε το πώς ο ήρωας δίνει το παρελθόν μέσα από το παρόν του. Η Έλενα ξεχώρισε το ομότιτλο διήγημα με την πρωτότυπη υπόθεση, και η Βενέτα το «Έλλη τάισε το γουρουνάκι».

Στη συζήτηση που ακολούθησε τα παιδιά διάβασαν αγαπημένα αποσπάσματα από τα διηγήματα, ενώ συζητήσαμε αναλυτικά και τα θέματα του βιβλίου. Εκείνο που κερδίζει αμέσως την προσοχή του αναγνώστη είναι η λιτή αλλά βαθιά συγκινητική γλώσσα του συγγραφέα. Η ρεαλιστική γραφή του περιέχει φέρνει στην επιφάνεια τα προβλήματα των φτωχών ανθρώπων, αυτών που η μοίρα τους προσπέρασε.  Όλες οι ιστορίες διαδραματίζονται στις δυτικές περιοχές της Αττικής –που κυριαρχεί η ανέχεια. Όμως οι ήρωες παρόλο που είναι φτωχοί και εγκλωβισμένοι σε αδιέξοδα διαθέτουν προσωπικότητα, έχουν ένα ψυχικό φορτίο που είναι τρυφερό και ανθρώπινο.  Είναι αληθινοί άνθρωποι , με τα καλά τους και τα κακά τους. Το βιβλίο το χαρακτηρίσαμε έως και προφητικό , αφού, παρόλο που γράφτηκε το 2010 στην αρχή της οικονομικής κρίσης εξακολουθεί να μας αφορά – ίσως και περισσότερο σήμερα.

Αποσπάσματα του βιβλίου

"να κάνεις όνειρα και τα όνειρα να λιώνουν σαν παγάκια, λες κι υπάρχουνε σ’ αυτόν τον κόσμο χέρια που υπάρχουνε μόνο γι’ αυτό – για να κρατάνε τα όνειρα των φτωχών ανθρώπων και να τα σφίγγουνε ώσπου να λιώσουν σαν παγάκια".

«Να σε διώχνουν από τη δουλειά είναι σαν κάταγμα»…»

«… δε μπόρεσε να γράψει τίποτε στο χαρτόνι. Κάποια πράγματα είναι δύσκολο να τα βγάλεις από μέσα σου. Πολύ δύσκολο. Ακατόρθωτο. Είναι σα να ζητάς από κάποιον να κλάψει μόνο από το ένα μάτι…»

 

«..Να μου το θυμηθείς που σε λίγο καιρό θ ανακυκλώνουν κι ανθρώπους . Βέβαια. Σάμπως σαν τα σκουπίδια δε μας έχουν κι εμάς;..»

 

«Η μνήμη χωρίς κενά δεν είναι μνήμη. Θάνατος είναι.»

 

«Γιατί ζούμε μέσα στον κόσμο αλλά όχι μαζί με τον κόσμο. Αιώνες τώρα σταματήσαμε να ζούμε μαζί με τον κόσμο. Θα ναι άδικο λοιπόν να χαθεί ο κόσμος μαζί μας. Μεγάλη αδικία.»

 

Οι άθικτοι (The Intouchables) : Μάθε να είσαι ευτυχισμένος στο παρόν.

 

Η ταινία που είδαμε την περασμένη Κυριακή , "Οι άθικτοι", έθιγε πολλά θέματα- διαφορετικότητα, ανθρώπινες σχέσεις, φιλία.

Υπόθεση: 

O Φιλίπ Ποζό ντι Μποργκό ήταν ένας δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας που θεωρούσε ότι η ζωή είναι στα πόδια του. Ταχύτητα, extreme sports, ρίσκο. Μέχρι που ένα ατύχημα με αλεξίπτωτο τον άφησε τετραπληγικό και καθηλωμένο σε καροτσάκι. Ο Ντρις, ένας νεαρός μαύρος από το γκέτο του Παρισιού, σπαταλούσε τη ζωή του τυχοδιωκτικά, αδιέξοδα και τεμπέλικα. Μέχρι που μία αγγελία για προσωπικό βοηθό τον έφερε στην έπαυλη του Φιλίπ και στην ακίνητη ζωή του. Και κάτι απρόσμενο συνέβη. Οι δύο αντίθετοι κόσμοι χάρισαν ελπίδα, αρμονία, ζωή ο ένας στον άλλον.

 Στη συζήτηση που ακολούθησε την προβολή τα παιδιά είπαν πως ήταν από τις πιο ωραίες ταινίες που είδαμε φέτος-κυρίως λόγω της αληθινής φιλίας που αναπτύχτηκε μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών. Ο ρεαλισμός του Ντρις και η ειλικρινής στάση του απέναντι στον παραπληγικό Φιλίπ ήταν αυτό που συγκίνησε τους θεατές. Ο Ντρις παρόλο που είχε ζήσει μια πολύ δύσκολη ζωή, ήταν ένας ειλικρινής και έντιμος άνθρωπος. Ο Ντρις γευόταν τη ζωή με κάθε τρόπο και απολάμβανε το χορό, τη μουσική και γι αυτό κατάφερε να εκτιμήσει την τέχνη. Η ουσιαστική σχέση του με τον Φιλίπ τον βοήθησε να αλλάξει- επηρέασε τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς του και τον έκανε πιο ευγενή και ανεκτικό. Αυτό δείχνει και πώς ένας άνθρωπος μπορεί να αλλάξει τη ζωή μας.

 

 

 

 

Η ταινία αυτή σε σχέση με τις προηγούμενες που έχουμε δει μέχρι τώρα  ήταν πολύ πιο ανάλαφρη . Μία από τις αγαπημένες μου σκηνές ήταν αυτή που οι δύο πρωταγωνιστές έκαναν ξανά το σπορ με το οποίο είχε τραυματιστεί ο Phillippe.  Μπορεί να μην ήταν κάτι σπουδαίο αλλά παρόλα αυτά μου τράβηξε την προσοχή. Μου άρεσαν ιδιαίτερα οι σχέσεις που αναπτύσσονταν ανάμεσα στους ανθρώπους . Πιο συγκεκριμένα ανάμεσα στους δυο πρωταγωνιστές. Το πως δυο τόσο διαφορετικοί άνθρωποι ταίριαξαν . Πως καθένας πήρε και έδωσε στοιχεία του στον άλλον. Το πως έμαθε ο ένας να ζει μέσα από τον άλλον. Η σχέση τους ήταν μια από τις ωραιότερες  που θα μπορούσε κανείς να έχει.  Τέλος ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι ο Driss φέρονταν στον Phillippe  όπως θα φερόταν στον καθένα χωρίς να τον αντιμετωπίζει  διαφορετικά.

1984 : "Το έγκλημα της σκέψης δεν επιφέρει τον θάνατο: το έγκλημα της σκέψης είναι ο θάνατος"

 

Την περασμένη Κυριακή συναντηθήκαμε με τη Λέσχη Ανάγνωσης της Α Λυκείου για να κόψουμε τη βασιλόπιτα μας αλλά και να συζητήσουμε ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο -  το 1984 του Τζόρτζ Όργουελ  σε μορφή  graphic novel. Στη συνάντηση δυστυχώς δεν μπόρεσαν να έρθουν όλα τα μέλη μας.

Τα παιδιά παρόλο που γοητεύτηκαν από το δυστοπικό θέμα του , δυσκολεύτηκαν αρκετά στην ανάγνωση και την κατανόησή του. Η Ίριδα, η Μαριλένα, η Ουλφέτ, η Σεμά και η Σεντά ολοκλήρωσαν την ανάγνωση ενώ η Δήμητρα , η Αντριάνα και η Πηνελόπη δεν πρόλαβαν να το μελετήσουν μέχρι τέλους. Η Μαριλένα εστίασε στην προσωπική επανάσταση του ήρωα , ο οποίος ερωτεύεται ειλικρινά τη Τζούλια, ενώ η ίριδα αναφέρθηκε στο γεγονός πως τα ίδια τα παιδιά των πολιτών τους καταδίδουν στο κράτος όταν θεωρούν πώς δεν τηρούν/σέβονται το πλαίσιο της κοινωνίας. Η Σεντά, αν και στην αρχή το βρήκε βαρετό, μετά την κέρδισε η ιστορία της δυστοπίας και το βαθύτερο νόημα του βιβλίου. Η Ουλφέτ, παρόλο που δυσκολεύτηκε αρκετά με το λεξιλόγιο , κατάφερε να διαβάσει όλο το βιβλίο και της άρεσε η προσωπική επανάσταση του ήρωα μέσω του έρωτα προς τη Τζούλια.Η Σεμά αναφέρθηκε σε συγκεκριμένες σκηνές του βιβλίου που την εντυπωσίασαν , όπως το ότι οι άνθρωποι συγκεντρώνονταν να δουν την κρεμάλα καθώς και τις εικόνες βομβαρδισμένου τοπίου στην αρχή.

Η συζήτησή μας περιστράφηκε γύρω από τα βασικά θέματα του βιβλίου – κάποια τα είχαν εντοπίσει τα παιδιά: κυριαρχία ενός απολυταρχικού καθεστώτος, διαρκής παρακολούθηση των πολιτών, αδυναμία προστασίας της ιδιωτικής ζωής, έλεγχος των ΜΜΕ, παντελής απουσία συναισθημάτων από τη συγκεκριμένη κοινωνία, χαφιεδισμός, έλεγχος της σκέψης των ανθρώπων. Η εξαιρετική εικονογράφηση του βιβλίου μας μεταφέρει στο ζοφερό αυτό κόσμο: κυριαρχία του γκρι και των αποχρώσεων του  με μοναδική αχνή επέμβαση το ελάχιστο πορτοκαλί. Πώς μπορεί να αντισταθεί ένας άνθρωπος σε ένα τέτοιο καθεστώς ; Πώς μπορεί να παραμείνει άνθρωπος; Είναι εφικτό κάτι τέτοιο; Πώς είναι η ζωή χωρίς συναίσθημα και χωρίς ελευθερία σκέψης; Στη σημερινή εποχή είμαστε ελεύθεροι ή εμείς οι ίδιοι παραχωρούμε την ιδιωτικότητά μας στα σόσιαλ μίντια με κάθε κόστος; Ποιες είναι οι τεχνικές ελέγχου της σκέψης και των πράξεων μας και τελικά είμαστε σε θέση να μην επιτρέψουμε σε αυτές να μας περιορίζουν; Είμαστε πολίτες που δείχνουμε ενδιαφέρον για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας ή με κάποιο τρόπο οι κυβερνήσεις στρέφουν αλλού το ενδιαφέρον μας; Τα παιδιά είχαν σημειώσει τα σημεία που τράβηξαν την προσοχή τους και τα παρουσίασαν στην ομήγυρη.

Ολοκληρώνοντας τη συνάντηση κόψαμε και τη βασιλόπιτά μας και το φλουρί έτυχε στην Πηνελόπη. Φυσικά αντιστοιχούσε σε βιβλίο της επιλογής της και μας το πρόσφερε το βιβλιοπωλείο Έκφραση.

"Τα παιδιά των ανθρώπων" -" .......Η δυστοπια που προσομοιάζει με την δική μας πραγματικότητα.."

 

Πρώτη ταινία της Κινηματογραφικής Λέσχης του 2ου ΓΕΛ Κω για τη νέα χρονιά και είδαμε μια δυστοπία, την ταινία του Αλφόνσο Κουαρόν «Τα παιδιά των ανθρώπων» (2006) . Στο τέλος της προβολής κόψαμε τη βασιλόπιτα μας και το φλουρί,  που κέρδισε η Παρασκευή, αντιστοιχούσε σε δυο εισιτήρια που μας πρόσφερε ο Κινηματογράφος Ορφέας.

 

Περίληψη: Ο Θίο (Κλάιβ Όουεν) περιπλανιέται χωρίς σκοπό, αδιαφορώντας για έναν κόσμο που πεθαίνει βίαια. Δεν ήταν πάντα έτσι. Παλιότερα μοιραζόταν ένα παιδί (που πέθανε, όπως όλα τα υπόλοιπα στον κόσμο) και τον αντιστασιακό αγώνα με τη σύζυγό του Τζουλιάν, την οποία υποδύεται με ένταση η Τζουλιάν Μουρ σ' έναν μικρό σε διάρκεια ρόλο. Ξαναενώνονται όταν η μοναδική έγκυος κινδυνεύει πανταχόθεν και ο Θίο μένει μόνος, με μοναδική παρηγοριά έναν παλιό και καλό του φίλο (Μάκλ Κέιν), αμετανόητο χίπι και αποτραβηγμένο υπερασπιστή της κοινωνικής δικαιοσύνης. Η οδύσσεια του ήρωα με τις σαγιονάρες δεν  έχει τελειωμό. Ο Θίο καταδιώκεται χωρίς έλεος, και η ταινία μετατρέπεται σε μια περιπέτεια γυρισμένη με μια διαβολεμένη steadicam ανάμεσα σε πυρά, τρελαμένους, χωράφια, στεγνά αστικά τοπία, μούχρωμα και εγκατάλειψη. Σε ένα σύμπαν χωρίς παιδικές φωνές, γκρίζο και μοχθηρό, αποκτά ξανά σκοπό και παρατάει το εγώ του για χάρη της κοπέλας που φέρει τη ζωή.

 

Ακολουθούν οι κριτικές των παιδιών.

 

Σε έναν δυστοπικό κόσμο όπου οι άνθρωποι χάνουν την ικανότητα να αναπαραχθούν, το ανθρώπινο γένος βρίσκεται πια αντιμέτωπο με την ματαιοδοξία και την ολοκληρωτική του θνητότητα. Στο Λονδίνο η κυβέρνηση μοιράζει κιτ ευθανασίας, οι ξένοι κλειδώνονται σε κλουβιά, ο πανικός και η δυστυχία σπέρνουν τους καρπούς τους ανάμεσα στους ανθρώπους. Εκεί, ένας πρώην ακτιβιστής καλείται να μεταφέρει μία εκ θαύματος έγκυο σε μια μυστική οργάνωση που μπορεί να σώσει αυτήν και κατ' επέκταση ολόκληρο το ανθρώπινο είδος.

 

Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να εκφράσω όλα αυτά που προσπαθεί να μεταφέρει η ταινία, αλλά πιστεύω αξίζει κάνεις να αφιερώσει το χρόνο του στο να την δει. Αυτό που μου αρέσει περισσότερο σε αυτή την ταινία είναι το ποσό κοντινή είναι η δυστοπια που προσομοιάζει με την δική μας πραγματικότητα. Δεν ξεφεύγει από τα θέματα που αγγίζει αφηγούμενος τα σε ένα μέλλον ιπταμένων αμαξιών και εξελιγμένης τεχνολογίας, μιας κοινωνίας κάπως απόμακρης από την δική μας, αλλά αφήνει τη θλίψη και το φόβο να διατρέξει μέσα σε κάτι γνώριμο και οικείο, τις περισσότερες φορές μάλιστα αντικατοπτρίζοντας κάπως τρομακτικά τον δικό μας κόσμο. Είναι εξαιρετικά πολιτική ταινία και καταφέρνει να σου μιλήσει στοχεύοντας όχι τόσο στο μυαλό σου, αλλά στο συναίσθημα του να είναι κανείς άνθρωπος.

 

 

 

Η συγκεκριμένη ταινία θα μπορούσε να είναι η αναπαράσταση του κόσμου στον οποίο ζούμε εμείς. Πλέον είμαστε στο 2023 δεν απέχει πολύ το 2027. Το πώς περίμεναν ένα παιδί για να αλλάξει τον κόσμο λες και ήταν σωσίας.

 

Αυτό που μου άρεσε στην ταινία ήταν όταν ενώ όλοι περίμεναν αγόρι βγήκε κορίτσι. Η σκηνή που για λίγο σταμάτησαν όλα γιατί εμφανίστηκε ένα παιδί, ένα νέο μωρό, μια νέα εποχή. Και το τέλος όπου ο Θιο άφησε την τελευταία του πνοή στη βάρκα είναι ότι πιο συγκινητικό έχω δει το τελευταίο καιρό.

 

Η ταινία έδειχνε πώς ζουν οι φτωχοί πρόσφυγες και πώς ο υφυπουργός . Τόση χλιδή στο σπίτι του και έξω ο κόσμος πέθαινε. Η Τζούλιαν με συγκίνησε τόσο πολύ για το πως μιλούσε για το πόνο που ένιωσε για το χαμό του παιδιού της και πώς προσπαθούσε να σηκωθεί στα πόδια της . Η Κη ήταν πολύ αστεία.  Ενώ είχε τόσα προβλήματα διασκέδαζε (στις σκηνές που του λέει ότι είναι παρθένα και στις σκηνές με τα ονόματα που ήθελε να βγάλει το μωρό). Αλλά υπάρχει και η πλευρά που λέει για το πώς βρέθηκε έγκυος που στην ουσία το παιδί της είναι «προϊόν» βιασμού και πιθανόν ομαδικού βιασμού αλλά ο τρόπος που το λέει είναι ψυχρός και είναι συγκλονιστικό αφού πιστεύει ότι είναι φυσιολογικό λόγο χρώματος, θρησκείας ή και εθνικότητας, αλλά δεν έχει και τόσο σημασία αφού είναι φυσιολογικό. Η περιγραφή της Μίμι για το πως θα εξαφανιστεί το ανθρώπινο είδος αφού δεν μπορούσαν να κάνουν παιδιά. Και το πώς από μαία κατέληξε να πεθάνει, αφού πήγε να προστατέψει την Κη επειδή έσπασαν τα νερά και δεν έπρεπε να ανακαλύψουν το παιδί.