Στο τέλος της ημέρας όλοι είμαστε άνθρωποι - "Μανταρίνια" (Tangerines)

 

Σήμερα, στο πλαίσιο της θεματικής μας ενότητας «Πόλεμος – Ειρήνη», παρακολουθήσαμε με τους μαθητές και τις μαθήτριες του Γ4 την ταινία «Μανταρίνια». (Tangerines).

Υπόθεση: Καύκασος, Αμπχαζία, 1992. Ο πόλεμος μαίνεται ανάμεσα στους Τσετσενούς και τους Γεωργιανούς. Αυτό πληγώνει τον γέροντα Iβο, όμως συνεχίζει πεισμωμένα να κατασκευάζει τα ξύλινα καφάσια του και να βοηθά τον γείτονα Μάρκους με τις μανταρινιές του. Οι δύο άντρες, κόντρα στις επικίνδυνες συνθήκες ενός παράλογου πολέμου, έχουν βάλει σκοπό να μαζέψουν τη φετινή πλούσια σοδειά. «Οχι τόσο για τα χρήματα, τα οποία ναι θα είναι πολλά, αλλά γιατί είναι κρίμα να πεταχτούν τα μανταρίνια». Οταν μία σύγκρουση συμβαίνει μπροστά από το σπίτι του Ιβο, ο ηλικιωμένος άντρας καταλήγει να περιθάλπτει τους μόνους επιζήσαντες τραυματίες: έναν μισθοφόρο Τσετσενό κι έναν νεαρό Γεωργιανό. Αρχικά, η κίνησή του μοιάζει με τρέλα: δύο εχθροί κάτω από την ίδια στέγη. Σταδιακά όμως, η επιμονή του γέροντα υπενθυμίζει το αυτονόητο: εκεί, σε μια ξεχασμένη γωνιά της φύσης, τι έχουν πραγματικά να χωρίσουν δύο άνθρωποι που ήρθαν τόσο κοντά στο θάνατο;

 Μια βαθιά συγκινητική ταινία, που έδωσε την αφορμή στα παιδιά να προβληματιστούν και να συζητήσουμε για τον πόλεμο, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την αλληλεγγύη, αλλά και για το αν ο πόλεμος αποτελεί μια επιλογή αληθινή ή τεχνητή.

Με αφορμή την ταινία, τα παιδιά κλήθηκαν να απαντήσουν σε δύο ερωτήματα : ο πόλεμος προκύπτει από τη φυσική εχθρότητα ανάμεσα στους ανθρώπους ή είναι ένα τεχνητό κατασκεύασμα, αλλά και ποιο αγαπημένο τους αντικείμενο θα επέλεγαν να πάρουν μαζί τους αν βρίσκονταν στη δύσκολη θέση να φύγουν για τον πόλεμο.

Οι απαντήσεις τους ήταν πραγματικά όμορφες: εύστοχες, αυθεντικές, γεμάτες συναίσθημα και σκέψη. Απαντήσεις που έρχοντα να μας πουν ότι  ακόμη και μέσα από μια κινηματογραφική ιστορία, μπορούμε να αγγίξουμε συναισθηματικά τα παιδιά και αν τα βάλουμε σε σκέψεις.

Ακολουθούν οι απαντήσεις τους.

 

 

Πιστεύω πως ο πόλεμος κατασκευάζει τεχνητούς εχθρούς. Ο πόλεμος υποχρεώνει τον άνθρωπο να συμμετάσχει μόνο σε μια «ομάδα», δηλαδή με το πλευρό μιας χώρας, μιας ιδεολογίας, μιας θρησκείας κ.α. Επομένως όταν ο συμμετέχων έρθει αντιμέτωπος με έναν κόντρα της δικιάς του «ομάδας», είναι υποχρεωμένος να τον σκοτώσει. Το άτομο το οποίο πρέπει να σκοτώσει δεν είναι αναγκαίο να είναι ένα μισητό άτομο ή ένα άτομο το οποίο γνωρίζει. Αντιθέτως, μπορεί να είναι ένας φίλος ή μέλος οικογένειας. Κοντολογίς, ο πόλεμος κατηγοριοποιεί μια ομάδα ατόμων ως «εχθρούς», ανεξαρτήτως εάν αυτά τα άτομα είναι πραγματικά εχθροί.

Προσωπικά δεν θα έπαιρνα κάτι μαζί μου. Ενδεχομένως πως είμαι υποχρεωμένος να πάρω κάτι, πιθανώς θα έπαιρνα ένα ανοιχτήρι αντίκα που έχει ο θείος μου. Είμαι σίγουρος ότι κατά την διάρκεια ενός πολέμου, εγώ και οι συμπολεμιστές μου, θα βρισκόμασταν κρυμμένοι σε ένα χαντάκι ή σε ένα σπίτι ή ακόμη και μέσα στα δάση, περιμένοντας διαταγές από την διοίκηση. Όσο θα είμασταν εκεί, θα συζητούσαμε για την ζωή μας προ πολέμου. Συζητήσεις για γυναίκες, για τις σπουδές μας, για διάφορες ιστορίες. Όλα αυτά συνήθως γίνονται με την παρουσία αλκοόλ. Εγώ θα ήθελα να πάρω μέρος σε αυτών των ειδών συζητήσεων, θα ήθελα να ξέρω ότι μπορώ για τους καινούργιους μου φίλους. Έτσι, με αυτό το ανοιχτήρι κάθε συζήτηση θα ξεκινούσε με το «Ανδρέα, άνοιξε μας αυτό μπουκάλι».

 

 

 Από τις αρχαιότερες εποχές έως και την σύγχρονη –δική μας– εποχή καταγράφονται αμέτρητοι πόλεμοι, ενώ άλλοι τόσοι έχουν διαγραφεί από την μνήμη της ανθρωπότητας. Από την μνήμη της ανθρωπότητας είναι χαμένα και τα ονόματα των ανθρώπων που θυσίασαν την ζωή τους για την ελευθεριά των επόμενων, τα ονόματα των πεσμένων που ήθελαν μόνο να αξιοποιήσουν στο έπακρο το μικρό διάστημα που τους δίνεται να απολαύσουν αυτή τη ζωή, τα ονόματα των ανθρώπων που ήθελαν να κάνουν κατορθώματα σπουδαία, χωρίς να σημαδέψουν τον συνάνθρωπο τους με πυροβόλο. Τα ονόματα πατέρων, μητέρων, παίδων... Όλα αυτά τα ονόματα, λησμονημένα, θαμμένα, αμνημόνευτα... τάχα για έναν σκοπό «τίμιο», «ευγενή»,«ιερό». Κι όμως, δεν υπάρχει τίποτε τίμιο, ευγενές ή ιερό στο να πατά κάνεις το πόδι του στο στήθος του συνανθρώπου του! Του συνανθρώπου του, που του φόρεσαν την στολή του εχθρού-αντιπάλου. Κάτω από την στολή, όμως, όλοι άνθρωποι απλοί είναι. Ένα τίποτα απέναντι στο μεγαλείο του σύμπαντος. Κι αυτοί που βάζουν τις στολές στους απλούς ανθρώπους—απλοί άνθρωποι είναι και αυτοί απέναντι στο μεγαλείο του σύμπαντος. Είναι η κάκιστη αμαρτία του ανθρώπου να μπαίνει στην ιδέα ότι έχει κάποιο δικαίωμα να αφαιρέσει την ζωή στον συνάνθρωπο του, καθώς απέναντι στο μεγαλείο του σύμπαντος όλοι ίσοι είμαστε. Ο άνθρωπος ήρθε σε αυτόν τον κόσμο για άλλους σκοπούς, πραγματικά έντιμους: να καλλιεργήσει το πνεύμα του, να ανακαλύψει τον εαυτό του, να γνωρίσει τον κόσμο γύρω του, να παράξει έργο, να βρει την ευτυχία του, να πεθάνει όντας ολοκληρωμένος άνθρωπος. Όχι για να στερεί από τον συνάνθρωπό του την ζωή του.

Εάν έπρεπε να φύγω για τον πόλεμο θα έπαιρνα μαζί μου ένα σημειοματάριο και στυλό. Στο σημειοματάριο θα κατέγραφα διάφορα πράγματα, όπως σκέψεις, αναμνήσεις, ιδέες, όνειρα... Για δύο λόγους. Πρώτον, θέλω να καταγράψω αυτό, που βίαια θα μου αρπάξει ο πόλεμος: μια κανονική ζωή, επειδή εάν επιβιώσω, δεν θα είμαι ποτέ ο ίδιος άνθρωπος. Δεύτερον, στο σενάριο όπου θα σκοτωθώ, θα ήθελα να έχω την ελπίδα ότι το σημειοματάριο αυτό θα διασωθεί, ώστε να έχει η οικογένεια μου και στα αγαπητά μου πρόσωπα κάτι στα χέρια τους από εμένα, για να γνωρίζουν ότι μέχρι το τέλος των ημερών μου εγώ αυτούς σκεφτόμουν και πέθανα ευτυχισμένη, αναπολώντας τις πιο θερμές στιγμές μας, όπου ένιωθα σαν τον πιο αγαπημένο άνθρωπο στον κόσμο. 

 

Στην ταινια οι δυο στρατιωτες αρχικα βρισκονται σε διαμαχη, ομως αργοτερα συμφιλιωνονται και αρχιζουν να νοιαζονται ο ενας για τον αλλο. Στον πολεμο, ολοι οι μαχητες ειναι ανθρωποι, εχουν τις ιδιες αναγκες, επιθυμιες, προσδοκιες, δεν εχουν κανενα λογο να διαπληκτιζονται. Ειναι σαν μια πολη, δεν συμπαθιουνται ολοι αλλα ειναι ολοι ισοι, εχουν ολοι επιθυμιες, και ιδανικα, δεν εχουν αιτία για πολεμο, μονο μικρες ασυμαντες διαμαχες. Ομως το καθε κρατος-στρατοπεδο δημιουργει πλαστους λογους διαμαχης που επιφερουν τον πολεμο, ειναι σαν να κανουν πληση εγκεφαλου στους πολιτες και καταρριπτουν τα ιδανικα τους ωστε να επωφεληθουν οι ισχυροι. Αρα ναι, ο πολεμος κατασκευαζει τεχνητους εχθρους.

 

Οποιος ανθρωπος καλειται να πολεμησει, αναγκαζεται να αφησει πισω τη πατριδα του, την οικογενεια του, ολοι θα θελαμε να εχουμε κατι το οποιο μας βοηθαει να ονειρευτουμε πως ειμαστε πισω στην καθημερινοτητα μας, με τους αγαπημενους μας ανθρωπους. Αν επρεπε να επιλεξω ενα αντικειμενο να παρω μαζι μου θα επελεγα τα κλειδια του σπιτιου μου. Η επιλογη αυτη ξαφνιαζει πολυ κοσμο, δημιουργει ερωτησεις οπως, Τι να τα κανεις; Πως σου προαφερουν συντροφια; Ειναι αχρηστα εκει, μου λενε. Ομως, η αισθηση του να εχω τα κλειδια μου με κανει να νιωθω πως θα επιστρεψω σπιτι μου, θα δω την οικογενεια μου. Επισης, εχω πανω μπρελοκ απο την μαμα, τον μπαμπα, την αδερφη μου, δηλαδη τον αγαπημενο μου ανθρωπο, μονο η σκεψη οτι εχω κατι δικο της μαζι μου με ηρεμει, νιωθω τη παρουσια της και παιρνω δυναμη, δυναμη να πολεμισω, να γυρισω πισω και να χρησιμοποιησω τα κλειδια αυτα που ολοι αποκαλουν αχρηστα. 

 

 

 

 Κατά την γνώμη μου ο πόλεμος κατασκευάζει τεχνητούς εχθρούς. Οταν ένας στρατιώτης βρεθεί σε ένα στρατόπεδο δημιουργείτε μια νέα πραγματικότητα στην οποία πιστεύει πως οι αντίπαλοι είναι προσωπικοί εχθροί του και ο μόνος στόχος του στρατιώτη είναι να μειώσει τον αριθμό τον αντιπάλων, χωρίς να φτάνει στην συνείδηση του πλέον πως και οι δύο είναι απλά άνθρωποι. Είναι σαν όλοι οι άνθρωποι να χάνουν την ηθική που έχουν μέσα τους. Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο παρόλα αυτά όταν φτάνει στο θέμα του πολέμου ξαφνικα το μόνο που βλέπει ο κόσμος είναι οι διαφορές, ενώ στην πραγματικότητα αν παρατηρήσει ο καθένας έχουμε περισσότερες ομοιότητες από διάφορες και είμαστε όλοι ίδιοι.

 

Θα έπαιρνα ένα κλειδί. Κατά τη γνώμη μου το κλειδί συμβολίζει ελευθερία και ότι υπάρχει μία αδιέξοδος. Θα έπαιρνα το κλειδί του σπιτιού μου πιστεύοντας ότι μία μέρα θα το ξανα χρησιμοποιήσω. Θα ξανά γυρίσω.

 

Στην ταινία «μανταρίνια» προβάλεται το μίσος μεταξύ των ανθρώπων που πολεμούν,στη πλειστη των περιπτώσεων αυτό το μίσος δεν είναι «αληθινό». Οι πολεμήστες του πολέμου(και από τα δύο στρατόπεδα) δεν έχουν πραγματικά κίνητρα μίσους,παρά μόνο τις ιδεολογίες που τους δημιουργούν. Ο πόλεμος κατασκευάζει ανθρώπους αποστασιοποιημένους από ηθική και αξίες,που το μόνο που τους ενδιαφέρει ειναι η κατάκτηση εδαφών,υπεράσπιση της πατρίδας και την ανάδειξη της. Παρ´όλα αυτά οι άνθρωποι που πολεμούν(όπως φάνηκε και στην ταινία) μπορούν να κατανοήσουν το άδικο μίσος τους αλλά και πως στο τέλος της ημέρας όλοι είμαστε άνθρωποι 

Αν μου επέβαλαν να πάω στον πόλεμο,θα έπαιρνα μαζί μου κάτι συναισθηματικής αξίας. Για εμένα,μεγάλη συναισθηματική αξία έχει μια ζωγραφιά του αδερφού μου. Δεν είναι κάτι πόσιμο ούτε φαγώσιμο,όμως είναι κάτι που θα μου έδινε δύναμη και ελπίδα μέσα στον δύστυχο κόσμο που θα ζω. Για αυτό θα ήθελα κάτι που μου θυμίζει την οικογένεια μου αλλά και λόγο που πολεμώ.

 

 

 

 

 Κατά την γνώμη μου, ο πόλεμος εξυπηρετεί ανώτερα συμφέροντα για ανθρώπους που συνήθως δεν εμπλέκονται καν σε αυτόν. Έτσι, ο τρόπος να εκπληρωθεί εκείνο το συμφέρον είναι να «πεισθεί» ο κάθε στρατιώτης ότι ο πραγματικός εχθρός είναι άνθρωποι που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ, δεν ξέρουν τα έθιμα τους και ούτε καν το όνομα τους. Οπότε θεωρώ πως ναι, ο πόλεμος δημιουργεί «τεχνητούς» εχθρούς καθώς στην πραγματικότητα δν υπάρχει «εχθρός».

 Προσωπικά, αν έφευγα για τον πόλεμο θα έπαιρνα μαζί μου μια φωτογραφία ενός αγαπημένου μου προσώπου. Φωτογραφία η οποία θα με έκανε να αγνοήσω έστω προσωρινά τα απάνθρωπα πράγματα που θα γνώριζα στον πόλεμο. Ενα πρόσωπο του οποίου όταν έβλεπα την φωτογραφία θα θυμόμουν την καθημερινότητα μου και τις στιγμές που ήμουν ευτυχισμένος. Έτσι θα μου έδινε κίνητρο και περισσότερη δύναμη να συνεχίσω γιατί θα ήθελα να επιστρέψω στα αγαπημένα μου πρόσωπα.

 

 

 

 

Οπως είδαμε και στην ταινία οι δύο στρατιώτες πολεμούν σε αντίπαλα στρατόπεδα όμως στο τέλος αντιλαμβάνονται πως δεν  υπήρχε κάποιο προσωπικό κίνητρο μίσους. Και η ερώτηση παραμένει. Ο πόλεμος κατασκευάζει «τεχνητούς» εχθρούς ή όχι ; Ο πόλεμος δεν είναι κάτι θετικό. Αντιθέτως είναι μια μεγάλη καταστροφή που πλησιάζει παντού και αφαιρεί άδικα ζωές ανθρώπων για συμφέροντα ισχυρών ανθρώπων. Ο πόλεμος κατασκευάζει τεχνητούς εχθρούς διότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα μίσος ούτε κάποια διαχώριση μεταξύ τους. Αναγκάζονται να εγκαταλείψουν και να σκοτώσουν συνανθρώπους τους που είναι τεχνητοί εχθροί για συμφέροντα άλλων.

Αν χρειαζόταν να εγκαταλείψω το σπίτι μου για να πάω στον πόλεμο το αντικείμενο που θα ήθελα πάρω μαζί μου θα ήταν μια φωτογραφία της οικογένειας μου ώστε να νιώθω πάντα την στήριξη τους και την αγάπη τους. Θα ήταν μια μικρή εμψύχωση για μένα και μια υπενθύμιση ότι πάντα θα έχω κάτι που θα με περιμένει να γυρίσω σπίτι. Θα ήταν ένα κίνητρο να παλέψω με στόχο να γυρίσω πίσω σε αυτούς.

 

 

 

Οι δύο άντρες στην ταινία μισιόντουσαν διότι ο ένας ήταν Τσετσένος και ο άλλος Γεωργιανός. Οταν όμως γνωρίστηκαν καλύτερα κατάλαβαν πως το μίσος που είχαν ο ένας για τον άλλον δεν ήταν για κάποια προσωπικά κίνητρα.Μετα τον θάνατο του Νίκα ο Αχμέντ πήρε μέχρι και την κασέτα του «εχθρού» του ,δηλαδή το μόνο πράγματα που είχε πάρει μαζί του στον πόλεμο .Ο πόλεμος από μόνος του δεν κατασκευάζει πραγματικούς εχθρούς. Εξαιτίας του φόβου οι άνθρωποι αρχίζουν να μισουνε ο ένας τον άλλον καθώς δεν ξέρουν τι μπορούν να περιμένουν από αυτούς .

Αν έπρεπε να φύγω στον πόλεμο και έπρεπε να πάρω ένα αντικείμενο μαζί μου σίγουρα θα ήταν κάτι που θα μου θύμιζε της καλές στιγμές που έχω περάσει.Μια φωτογραφία με την παρέα μου. Θεωρώ πως αυτό θα μπορούσε να μου φτιάξει την διάθεση στις δύσκολες μέρες.Θα με έκανε πιο δυνατή γιατί θα έβλεπα ότι έχω άνθρωπος που με περιμένουν. Άνθρωπος που ανυπομονούν να με δουν ζωντανή 

 

 

 

 

Α.Στην ταινία «μανταρίνια» , οι δύο άντρες ηταν υποθετικά αντιπαλοι. Ο ιβαν τους πήρε και τους δυο σπίτι του και τους φρόντισε με τον ίδιο τρόπο. Ο ένας ήταν Τσετσένος και ο άλλος γεωργιανος . Στην αρχή απεχθάνονταν ο ένας τον άλλον λόγω του πολέμου , αλλά στη συνέχεια γνωρίστηκαν καλύτερα και συνηδειτοποιησαν ότι δεν έχουν πραγματικά κάποιο μίσος ο ένας για τον άλλον καθώς ειναι και οι δύο στην ίδια κατάσταση. Προσωπικά πιστεύω πως ο πόλεμος κατασκευάζει «τεχνητούς εχθρούς»,προκειμένου να καλλιεργήσει τον φόβο, το μίσος και την εχθρότητα μεταξύ των λαών. Επισης θέλει να δικαιολογήσει με κάποιον τρόπο την βία δημιουργώντας έτσι την εντύπωση ότι ένας πόλεμος είναι αναγκαίος για την προστασία της πατρίδας.

Β. Αν έπρεπε να φύγω για κάποιον πόλεμο που ξέσπασε , θα έπαιρνα μαζί μου μια φωτογραφία της οικογένειας μου επειδη θα μου θύμιζε τους ανθρώπους που αγαπώ και θα αξίζει να συνεχίζω να ελπίζω . Θα μου έδινε τεράστια δύναμη και κουράγιο στις δύσκολες στιγμές αλλά και θα μου έδινε την αίσθηση ότι ακόμα και εάν βρίσκομαι μακρυά τους θα έχω πάντα ένα κομμάτι τους που μου τους θυμίζει.

 

 

 

 

 

 Ναι, πιστεύω ότι ο πόλεμος δημιουργεί «τεχνητούς» εχθρούς, γιατί άνθρωποι που δεν έχουν κάτι προσωπικό να χωρίσουν αναγκάζονται να πολεμούν ο ένας τον άλλον. Τελος χάνονται άνθρωποι άδικα για απολύτως κανέναν λόγο.

Θα έπαιρνα μαζί μου μια φωτογραφία της οικογένειάς μου, γιατί θα μου θύμιζε τους αγαπημένους μου και θα μου έδινε κουράγιο να αντιμετωπίσω τον πόλεμο.

1) Στην ταινία οι δύο στρατηοτεσ πολεμούν σε αντίπαλα στρατόπεδα ωμοσ όταν γνωρηζωντα καλύτερα συνεδητοπηουν ότι δεν έχουν κίνητρα μησους πιστεύεται ότι ο πολεμοσ κατασκευάζει εκθρουσ? Αιτιολόγησε τη απάντηση σας 

2) αν επρεπαι να φύγετε για τον πόλεμο πιο αντικημενο θα περνάει μαζη σας? 

Α) Στην ταινία "μανταρίνια " βλέπουμε στον πράξη ότι ο πολεμοσ δημιουργη εκθρουσ επίσης βλέπουμε αρχικά τους δύο πολεμηστεσ να έχουνοα έντονη αντιπαθηα προς τον άλλον αλλά σηγα σηγα όσο γνωρηζωνται ξεκινάνε να καταλάβουν ότι στο τέλος της ημέρας δεν είναι τόσο διαφοραοτηκη κ είναι κ οι δύο ανθρώποι ακόμα κ αν έρχονται από διαφοραοτηκη μέρη κ έχουν διαφορετικές θρησκείες κ στο τέλος τους βλέπουμε να πολεμάνε κ μαζη για να σπάσουν ο ένας τον άλλον 

  Με αυτό συμπεράνουμε ότι οι πολεμει κατασκευάζει τεχνητό θα εκθρουσ καθοσ φτιάχνουν στερεότυπα για να απανθρωπησουν τον αντιπάλων κ να είναι πιο εύκολο να πας αναντιον του συνάνθρωπου ετση κ αλιοσ το βλέπουμε συνεχώς στον ιστορία οποία έγινε και στον δεύτερο παγκόσμιο με τους εβρεουσ που του βλέπανε κατοτερουσ από ζώα . 

Β) αν πήγε να στον πόλεμο θα περνά μάχη μια ζωγραφιά που μου έχουν φύλαξη οι αδερφές μου για να θυμάμαι τον λόγω που πολεμάω κ να μου δίνει δύναμη

 Ναι, πιστεύω ότι ο πόλεμος δημιουργεί «τεχνητούς» εχθρούς, γιατί άνθρωποι που δεν έχουν κάτι προσωπικό να χωρίσουν αναγκάζονται να πολεμούν ο ένας τον άλλον. Τελος χάνονται άνθρωποι άδικα για απολύτως κανέναν λόγο.

2. Θα έπαιρνα μαζί μου μια φωτογραφία της οικογένειάς μου, γιατί θα μου θύμιζε τους αγαπημένους μου και θα μου έδινε κουράγιο να αντιμετωπίσω τον πόλεμο.

 

εγώ αν έπρεπε να πάρω κάτι θα επερνα κάτι για την οικογένεια μου για να θυμάμαι αυτούς η καμία φωτογραφία τους ή κάτι που θα μου τους θύμιζε ή κανένα ρούχο τους .

 πόλεμος κάνει τους ανθρώπους που δν γνωρίζονται να γίνουν εχθροί χωρίς κανένα λόγο δηλαδή δεν έχουν κάτι προσωπικό ανάμεσα τους και αρχίζουν να σκοτώνονται 

Λέσχη Ανάγνωσης 2ου ΓΕΛ Κω 2026 - 2027 : Συνάντηση πρώτη!

Πρώτη συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης για τη φετινή χρονιά και το βιβλίο που είχαμε να διαβάσουμε ήταν το βιβλίο Αγνοείται, της Μπριζίτ Ζιρό.

Υπόθεση: Ο Λίβιο παρουσιάζει μια εργασία για την καύση βιβλίων από τους ναζί κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αναφέρεται στον Μάγκνους Χίρσφελντ, έναν Γερμανοεβραίο γιατρό που πάλεψε για την ισότητα των φύλων και τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. Για τον Λίβιο είναι κάτι περισσότερο από μια απλή παρουσίαση, είναι μια διεκδίκηση, μια εξομολόγηση. Αντιμετωπίζεται όμως με αμηχανία, αδιαφορία αλλά και εχθρικότητα. 

Φέτος τιμούν την ομάδα μας, όπως και πέρσι, και μαθητές και μαθήτριες της Γ’ Λυκείου , που παρόλο το βαρύ πρόγραμμά τους βρίσκουν χρόνο να διαβάσουν βιβλία και να έρθουν να τα συζητήσουμε.

Ο Μανώλης άνοιξε την κουβέντα και μας είπε πως του φάνηκε πολύ ενδιαφέρων ο τρόπος αφήγησης , σα να κάνει απολογισμό το κάθε άτομο που συμμετέχει στην ιστορία ξεχωριστά. Ξεχώρισε τον πατέρα του Λίβιο  και παρόλο που καταλαβαίνει πως θέλει το καλό του γιου του ένιωθε άβολα στην ιδέα της ομοφυλοφιλίας του. Είναι ολοφάνερο ότι δεν έχει αποδεχτεί το παιδί του και εξαρτάται πολύ από τη γνώμη που είχαν οι άλλοι γι αυτόν. Επίσης του φάνηκε παράξενο πως ο νταής του σχολείου είχε να πεί τόσα πολλά στη δική του αφήγηση.

Ο Χρήστος το βρήκε αναμενόμενο ως θέμα και αρκετά μέτριο βιβλίο. Αυτό που ξεχώρισε ήταν η ιστορία του Γερμανοεβραίου γιατρού Μάγκνους Χίρσφελντ που ίδρυσε το πρώτο ιδιωτικό κέντρο στον κόσμο αφιερωμένο στη σεξουαλική έρευνα καθώς και το πόσο μπερδεμένος φαίνεται αν είναι ο πατέρας.

Ο Κώστας αρχικά είπε πως το βιβλίο δεν είχε σασπένς και κουράστηκε να διαβάζει τι έλεγε το κάθε πρόσωπο καθώς υπήρχαν αρκετές επαναλήψεις. Επίσης θεώρησε αδιανόητο να υπάρχουν τέτοιες αντιλήψεις για τους ομοφυλόφιλους σε μια εποχή που είναι τόσο προχωρημένη. Απλό στην ανάγνωση του γενικά και τον παραξένεψε που ο πατέρας φάνηκε πολύ μαλακός και ήπιος στην καταγραφή των σκέψεων του.  

Στην Ελένη άρεσε η δομή του βιβλίου και θα ήθελε να δίνονταν πιο πολλές λεπτομέρειες για κάθε ήρωα. Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι ήταν η παρουσίαση  των απόψεων και της οπτικής του Αρτύρ, του μαθητή που έκανε μπούλινγκ στον Λίβιο καθώς τη βοήθησε να δει και την άλλη πλευρά, αυτή του θύτη. Η πλοκή της θύμισε τοπίο γεμάτο ομίχλη που καθώς περνάει η ώρα καθαρίζει και βλέπεις την εικόνα.

Η Αγγελίνα δήλωσε πως η συγγραφέας θα μπορούσε να έχει γράψει πολύ καλύτερα το βιβλίο –με λιγότερες επαναλήψεις και περισσότερα στοιχεία. Η καθηγήτρια όπως και η Καμίγ ήταν εκείνες που δεν της άρεσαν καθόλου : η καθηγήτρια γιατί όλη την ώρα έλεγε τα ίδια και η Καμίγ γιατί ήθελε να γίνει το δικό της και δεν υπερασπίστηκε το φίλο της. Παράλληλα δεν υπάρχουν στοιχεία της προσωπικότητας των ηρώων ώστε να σχηματίσουμε μια πλήρη εικόνα τους και να γίνει πιο ενδιαφέρον το βιβλίο.

Η Εύα σιχάθηκε την Καμίγ γιατί δεν υπερασπίστηκε τον Λίβιο, δεν στάθηκε δίπλα του, δε σταμάτησε όσους τον κορόιδευαν . Ο Λίβιο δεν είχε κανένα άτομο στο οποίο μπορούσε να ακουμπήσει και να μπορέσει να πάρει θάρρος γι αυτό και έφυγε. Το ταξίδι ου ήταν ένα ταξίδι αυτογνωσίας, μια γνωριμία με τον εαυτό του. Οι συμμαθητές του του φέρθηκαν πολύ άσχημα στο coming out του – όπως και όλοι οι άλλοι άνθρωποι της ζωής του. Τα φαινόμενα ομοφοβίας ήταν πολύ ρεαλιστικά.

Η Σμαράγδα δεν το περίμενε να έχει τόσες πολλές διαφορετικές οπτικές – ένιωσε σαν ανακρίτρια που παίρνει κατάθεση από τους εμπλεκόμενους σε ένα έγκλημα. Δεν της άρεσε που το βιβλίο ξεκίνησε με την οπτική της Καμίγ καθώς και οι πολλές επαναλήψεις που υπήρχαν καθώς εξελισσόταν η πλοκή. Οι γονείς πάσχιζαν να   βρουν δικαιολογίες για να μην νιώθουν ένοχοι  για τη φυγή τα του Λίβιο. Ο Λίβιο πάλι οφείλει τα πάντα στον Μάγκνους – αυτός τον βοήθησε να πάρει θάρρος καθώς αυτός ήταν και το μοναδικό πρότυπο της ζωής του – οι γονείς φαίνεται ότι δεν ήταν μέσα στη ζωή του . ήθελε πολύ μεγάλο θάρρος να παρατήσει τα πάντα και να φύγει.

Ο Άλεξ στην αρχή δεν είχε καταλάβει ότι θα μιλούσαν στο βιβλίο τόσα πολλά άτομα. Αυτό που δεν του άρεσε ήταν οι συχνές επαναλήψεις που τον κούρασαν. Το ίδιο μας είπε και η Μαρία καθώς το βιβλίο δεν ήταν του γούστου της και βαρέθηκε εξαιτίας των επαναλήψεων.

Η Ροδία εκνευρίστηκε με την καθηγήτρια που δεν έκανε απολύτως τίποτε προκειμένου να προστατέψει τον Λίβιο. Και η Καμίγ θα έπρεπε να έχει κάνει κάτι και ίσως γι αυτό ξεκίνησε και να ψάχνει το Λίβιο. Η μάνα δείχνει πολύ απελπισμένη και ψάχνει μόνη της , ενώ ο πατέρας να και υποστηρίζει πως είναι γενικά λακωνικός στη ζωή του, το κεφάλαιο στο οποίο μιλούσε ήταν το μεγαλύτερο σε έκταση. Ο Λίβιο πάντως βρήκε πολύ πρωτότυπο τρόπο να κάνει το coming out και μάλιστα μπροστά σε ολόκληρη την τάξη.

Στην Ερμινάντα το βιβλίο άρεσε και της φάνηκε πολύ ενδιαφέρον που το κάθε άτομο μιλούσε και έλεγε τη δική του οπτική για την ιστορία του Λίβιο. Ο Αρτυρ την θύμωσε καθώς ήταν αυτός που με τη βία που άσκησε στον Λίβιο τον ώθησε να φύγει.

Και στη Βαρβάρα άρεσε που καταγράφονταν οι διαφορετικές φωνές των ανθρώπων της ζωής του Λίβιο και σιχάθηκε τους συμμαθητές του. Η καθηγήτρια πάλι, κατά τη γνώμη της , θα μπορούσε να έχει σταματήσει το σαματά στην τάξη και να υπερασπιστεί το παιδί .  Της άρεσε που η μητέρα του ήρωα κατέγραφε στοιχεία και έψαχνε να βρει το γιο της – αυτό δείχνει και την απελπισία που ένιωθε. Ο Λίβιο έχει τεράστιο κουράγιο – οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα είχαν τόση δύναμη

Την Αντριάνα πάλι εντυπωσίασε το θάρρος του Λίβιο και να κάνει την παρουσίαση και να φύγει. Η καθηγήτρια τη νευρίασε καθώς δεν υπερασπίστηκε το παιδί , όπως και η Καμίγ που έλεγε παντού ότι ήταν η κοπέλα του Λίβιο.

Η Χριστίνα υποστήριξε την Καμίγ γιατί ο Λίβιο τη χρησιμοποίησε για να μην γίνει αντιληπτός. Βγήκε μμετά μπροστά στην τάξη και αποκαλύφθηκε και ένιωσε ότι έγινε ρεζίλι και η ίδια – άρα μπορεί κάποιος να μπει στη θέση της και να την καταλάβει. Σίγουρα θα ένιωσε πολύ μπερδεμένη και θυμωμένη συγχρόνως. Η δασκάλα απαράδεκτη , καθώς έβαλε πιο πάνω από το Λίβιο τη συνάντηση με τον διευθυντή – ή ίσως αυτό ήταν και μια δικαιολογία για να μην ασχοληθεί άλλο. Τα κεφάλαια στα οποία μιλούσαν οι γονείς ο λόγος ήταν πολύ αναλυτικός και κουραστικός σε αντίθεση με τα κεφάλαια στα οποία μιλούσαν  τα παιδιά.

Γενικές παρατηρήσεις

Η Καμίγ έβαλε προτεραιότητα τη δική της ζωή.

Η μητέρα δε γίνεται να μην είχε καταλάβει τίποτε- μάλλον βρισκόταν σε άρνηση. Ή ίσως και να μην την ενδιέφερε τελικά αν θα βρισκόταν ο γιος της. Προτιμούσε να δείχενι ότι ψάχνει.

Η στάση του πατέρα ήταν ψεύτικη- δεν είχε εκτιμήσει το παιδί του όσο ήταν εκεί.

Ο Λίβιο δε θα είχε φύγει αν είχε έστω και ένα άτομο να βασιστεί , να στηριχτεί.

 

Η γενικότερη συζήτηση στράφηκε γύρω από τις οικογενειακές σχέσεις αλλά και τη θέση των δασκάλων και των μαθητών σε τέτοια ζητήματα, καθώς τα  φαινόμενα ομοφοβίας υπάρχουν πολύ έντονα και σήμερα.

 

17 βιβλία που αξίζει να ανακαλύψεις το καλοκαίρι!

 

Άλλη μια σχολική χρονιά τελείωσε και εμείς είμαστε εδώ με τις αναγνωστικές προτάσεις του καλοκαιριού. Βιβλία για εφήβους  και μη, βιβλία κοινωνικά, αστυνομικά, graphic novel, περιπέτεια, φαντασία, μυστήριο, σύγχρονη λογοτεχνία και πολλά ακόμη. Είτε διαβάζετε συχνά είτε ψάχνετε απλώς το βιβλίο που θα σας ξυπνήσει την αγάπη για το διάβασμα, ελπίζω να βρείτε το αγαπημένο σας από τη λίστα μας!Διαλέξτε όποιο σας αρέσει, διαβάστε το, κάντε το δώρο, χαρίστε το! 

Καλό καλοκαίρι, καλές βουτιές - όχι μόνο στη θάλασσα και στις πισίνες, αλλά και στα βιβλία! (με μια αναφορά στο έργο του Ντέιβιντ Χόκνει που έφυγε από τη ζωή στις 11 Ιουνίου).

 

Ο άνθρωπος στην πινακίδα, FERRADA MARIA JOSE

Μεταφραστής: ΦΙΛΗΜΟΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑ

Εκδότης: CARNIVORA

Αριθμός σελίδων: 160

Ημερομηνία έκδοσης: 01/02/2026

Ο Ραμόν, κουρασμένος από τη δουλειά του ως εργάτη σε εργοστάσιο, ανεβαίνει σε μια πινακίδα της Coca-Cola στην άκρη του δρόμου και αποφασίζει να ζήσει εκεί. Του έχουν αναθέσει να φυλάει την πινακίδα για να μην κλέψει κανείς τους προβολείς, και το αφεντικό του δεν έχει αντίρρηση να μένει είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, εφτά μέρες τη βδομάδα, στο νέο του πόστο. Σ' αυτή την ετοιμόρροπη φωλιά, επιτέλους νιώθει σαν στο σπίτι του. Εκεί τον επισκέπτεται ο εντεκάχρονος Μιγκέλ, ο οποίος μαθαίνει να παρατηρεί τον κόσμο από ψηλά, ενώ οι κάτοικοι της συνοικίας ψιθυρίζουν ότι ο Ραμόν έχει τρελαθεί εντελώς, αφού οι άντρες και οι γυναίκες δεν είναι πουλιά. Μια ιστορία ενηλικίωσης, γεμάτη χιούμορ και λυρισμό, για τις αντιφάσεις της κοινωνίας που, στο όνομα της ειρήνης, δεν διστάζει να καταφύγει στη βία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

 

 

 Σπασμένος χρόνος 343 Μέρες στη φυλακή, ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ ΒΑΣΙΛΗΣ

Εκδότης: BELL

Αριθμός σελίδων: 344

Ημερομηνία έκδοσης: 01/04/2026

Ένας δικαστικός κόσμος που αγνοεί τους νόμους του ίδιου του του κράτους. Δημοσιογράφοι, τηλεθεατές και χρήστες των σόσιαλ μίντια που αδημονούν να εντοπίσουν το επόμενο θύμα της «ιερής» αγανάκτησής τους. Ένα σινάφι γύρω από τον χώρο του βιβλίου, που κάποιοι θυμίζουν περισσότερο αγέλη λυσσασμένων λύκων και άλλοι φοβισμένους λαγούς. Όλοι αυτοί παρελαύνουν στον "Σπασμένο χρόνο", μια ειλικρινή αφήγηση-ποταμό του Βασίλη Παπαθεοδώρου για τη δικαστική περιπέτειά του, που τον έκανε να πληρώσει τη συγγραφική του έρευνα με το βαρύ αντίτιμο του κοινωνικού στιγματισμού, της προφυλάκισης και της συνεχιζόμενης ανθρωποφαγίας. Ο "Σπασμένος χρόνος" ανοίγει στους αναγνώστες την αυλαία ενός σκληρού κόσμου αντιστίξεων που όλοι πιστεύουμε ότι δεν αφορά εμάς -μέχρι να μας τραβήξει βίαια μέσα του. Επί σκηνής: σαθρές, ψεύτικες σχέσεις και, στον αντίποδα, συγκινητικά αληθινές φιλίες, παλιές και νέες· άνθρωποι που μαζικά κανιβαλίζουν με το πρώτο σύνθημα και, στον αντίποδα, άλλοι που επιμένουν στη μοναξιά της λογικής· άγνοια αρμοδίων και, στον αντίποδα, η επιμονή ενός πολίτη μόνου του· υπόδικοι που προκαλούν απέχθεια και άλλοι που διδάσκουν ανθρωπιά· αστυνομικοί, σωφρονιστικοί υπάλληλοι, δικηγόροι, δικαστήρια, μια φωτισμένη εισαγγελέας και, τελικά, μια δικαστική δικαίωση που περιμένει ακόμα να δικαιωθεί κοινωνικά. Μα πάνω απ’ όλα η δύναμη και το πείσμα ενός ανθρώπου να σταθεί όρθιος και να παλέψει. «Οι σημερινοί καταναλωτές ειδήσεων είναι οι πρόθυμοι θεατές ενός σύγχρονου Κολοσσαίου. Θέλουν να βλέπουν αίμα στην αρένα. Κι αν έχεις εθιστεί στο σπλάτερ, γιατί να σε ενδιαφέρει η απλή αλήθεια και η δικαιοσύνη;» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

 

 

 

Ο δρόμος προς τα αστέρια, RISHOI H. INGVILD

Μεταφραστής: ΓΛΥΝΙΑΔΑΚΗ ΚΡΥΣΤΑΛΛΗ

Εκδότης: ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Αριθμός σελίδων: 200

Ημερομηνία έκδοσης: 01/11/2025

Η Ρόνια και η Μελίσα ζουν στο Όσλο με τον πατέρα τους. Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν κι εκείνος είναι και πάλι άνεργος. Όταν η Ρόνια, με τη βοήθεια του επιστάτη του σχολείου της, τον βοηθά να βρει δουλειά ως πωλητής χριστουγεννιάτικων δέντρων, φαίνεται η τύχη τους να αλλάζει. Σύντομα το ψυγείο είναι γεμάτο και ο ζεστός και τρυφερός πατέρας τους μυρίζει έλατο αντί για μπίρα. Όμως η τοπική παμπ τον τραβάει περισσότερο από το καλό των κοριτσιών του, και όταν εξαφανίζεται μες στη νύχτα με το πρόσχημα ότι πάει να αγοράσει χριστουγεννιάτικα δώρα, η Ρόνια και η Μελίσα ξέρουν πού πραγματικά πηγαίνει. Και τότε αποφασίζουν να φροντίσουν μόνες τους τον εαυτό τους. Και με τη βοήθεια ορισμένων ανθρώπων που έχουν γύρω τους, ενός λαμπρού αστεριού κι ενός δάσους που τις προστατεύει, θα ονειρευτούν έναν πιο φωτεινό τόπο, έναν τόπο καλοσύνης. Με μαεστρική αφήγηση, που φέρνει στον νου την αθωότητα και την άδολη χαρά ενός μικρού παιδιού, Ο δρόμος προς τα αστέρια συγκινεί και γοητεύει τον αναγνώστη, ενώ διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά ενός μαγικού σύγχρονου κλασικού. (Από τον εκδότη)

 

 

 Ήμουν με τις μέλισσες, ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗΣ Κ. ΓΙΩΡΓΟΣ

Εκδότης: ΠΑΤΑΚΗΣ

Εικονογράφος: ΜΑΥΡΩΤΑ ΝΑΤΑΛΙΑ

Αριθμός σελίδων: 192

Ημερομηνία έκδοσης: 01/04/2026

Ένα βιβλίο έχει απαγορευτεί. Σε λίγο θα καεί, μαζί με άλλα, σε μια μεγάλη τελετή στην πλατεία. Ο Ντάνιελ θέλει να το σώσει - είχαν ξεκινήσει να το διαβάζουν στο σχολείο και η ιστορία τον έχει συνεπάρει. Όμως η πλατεία είναι γεμάτη κόσμο και υπάρχει παντού αστυνομία. Να και το καινούριο κορίτσι! Η Ελένα. Ακόμα και αυτή μπορεί να τον καταγγείλει αν τον δει! Να σώσει ο Ντάνιελ το βιβλίο ή όχι; Πρέπει να τον βοηθήσεις. Να αποφασίσεις γι’ αυτόν! Όμως πρόσεχε: Η απόφασή σου θα ορίσει την πορεία της ιστορίας - και αυτήν και κάθε άλλη φορά που ο Ντάνιελ θα βρίσκεται μπροστά σε καινούρια απρόσμενα σταυροδρόμια. Μια μεγάλη περιπέτεια με πλήθος διλήμματα που οδηγούν σε 19 διαφορετικές ιστορίες! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

 

 

 Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι, ΚΑΠΙΛΛΑ ΝΙΚΟΛΕΤΑ

Εκδότης: ΚΕΔΡΟΣ

Αριθμός σελίδων: 168

Ημερομηνία έκδοσης: 01/09/2025

Επτά συν μία ιστορίες έμφυλης βίας για ένα κορίτσι ή για πολλά κορίτσια. Επτά συν μία ιστορίες που μιλούν για εσένα, για εμένα, για όλες εμάς. Μία αόρατη κόκκινη κλωστή συνδέει τις ιστορίες εννιά κοριτσιών, με τις εξελίξεις στη ζωή της μίας να επηρεάζουν τη ζωή της άλλης, δημιουργώντας μια μορφή σπονδυλωτού μυθιστορήματος. Νίκη, Βανέσα, Στέλλα, Λένα, Μαρία, Σάντρα, Άννα, Χριστίνα, Ρίτα, οι ηρωίδες των οκτώ ιστοριών. Θα μπορούσε να είμαι εγώ ή εσύ, μα κι όλα τα κορίτσια που αγωνιζόμαστε στον στίβο της ζωής προσπαθώντας να βρούμε τον δρόμο μας, να ωριμάσουμε, να δημιουργήσουμε, να αναπτύξουμε την προσωπικότητά μας και να προσδιορίσουμε την ταυτότητά μας, αφήνοντας το δικό μας στίγμα στον κόσμο. Κακοποιητικοί σύντροφοι, καθηγητές που ξεπερνούν τα όρια, δειλοί, αδιάφοροι, χειριστικοί ή καταπιεστικοί γονείς, συμμαθητές και συμμαθήτριες που απειλούν και εκβιάζουν. Και στον αντίποδα, αγόρια που ξέρουν να σέβονται και να υποστηρίζουν τον άλλο ανεξαρτήτως φύλου, αλλά και κορίτσια δυναμικά, που ανακαλύπτουν τον εαυτό τους και δίνουν το μήνυμα της ενδυνάμωσης και της αλληλοϋποστήριξης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

 

 

 Αδέσποτες σκύλες, DE LA CERDA DAHLIA

Εκδότης: CARNIVORA

Αριθμός σελίδων: 166

Ημερομηνία έκδοσης: 01/10/2025

Πληρωμένες δολοφόνισσες και φοιτήτριες, influences και νοικοκυρές, θεούσες και πόρνες: 13 διηγήματα με ηρωίδες αποφασισμένες να παλέψουν προτού γίνουν θύματα. Οι Αδέσποτες Σκύλες είναι γυναίκες δυνατές, που λύνουν μόνες τους τα προβλήματά τους, επειδή ξέρουν ότι δεν μπορούν να υπολογίζουν στη βοήθεια κανενός θεού. Το πολύ πολύ να εμπιστευτούν τον εαυτό τους στον διάβολο, μια και προτιμούν να χύσουν ξένο αίμα παρά να τις χρησιμοποιήσουν, να τις κακοποιήσουν, να τις σκοτώσουν. Και, πράγμα πολύ σημαντικό, δεν διστάζουν να περιγελάσουν τον εαυτό τους ακόμα και στις τρομερότερες στιγμές, όταν η καυστική ειρωνεία και το ανηλεές μαύρο χιούμορ της Ντάλια δε λα Σέρδα μάς κάνει να απορούμε πώς γίνεται να γελάμε μετά απ' όσα διαβάσαμε δυο παραγράφους παραπάνω. Κοινωνική κριτική και μαύρη κωμωδία μαζί, οι Αδέσποτες Σκύλες είναι το εκθαμβωτικό ντεμπούτο μιας από τις πιο συναρπαστικές γυναικείες φωνές του Μεξικού. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

 

 Ήβη, Μαρία Σκαμάγκα

Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Σελίδες: 112

Ημερομηνία έκδοσης: 2/6/2026

Η Ήβη και η Γιούλη, μαθήτριες της τρίτης Λυκείου, είναι κολλητές από πάντα. Μοιράζονται αυτή την τρυφερή φιλία της πρώτης νιότης που είναι σαν έρωτας, που σε κατακλύζει και σε ορίζει και που μέσα της καμιά φορά κινδυνεύεις να χαθείς – τόσο μαθαίνεις να βλέπεις στον άλλον το καθρέφτισμά σου. Τι συμβαίνει όμως όταν κάτι θα χωρίσει βίαια αυτή την ελαφρώς φλου μορφή, αυτά τα επάλληλα είδωλα;

 

 

 

 Ο λύκος μέσα μου, Pedro Manas

Μετάφραση: Δέσποινα Δρακάκη

Σελίδες: 260

Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Ημερομηνία έκδοσης: 17/2/2026

Ένα αθώο παιχνίδι που ξεφεύγει από τον έλεγχο ώσπου παύει να είναι παιχνίδι. Ένα αστείο, μια κοροϊδία, ένα παρατσούκλι, μια φήμη, ένα ανώνυμο μήνυμα, μια απειλή, ένα χτύπημα, ένας ξυλοδαρμός. Έτσι ξεκινούν όλα, και όχι όπως στις ταινίες. Μια ιστορία που συμβαίνει κάθε μέρα, παντού, σε πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους. Θύματα που δεν ξέρουν πλέον αν εκφοβίζονται για αυτό που είναι ή αν είναι αυτό που είναι επειδή εκφοβίζονται. Μέχρι που, μια μέρα, ένα από αυτά αποφασίζει ότι αν δεν μπορεί να σταματήσει να νιώθει φόβο, τότε θα τον προκαλέσει εκείνος. Η ιστορία για το πώς ο Τζέικομπ έγινε ο Λύκος. Για το πώς και οι δύο τους μεγάλωσαν ταυτόχρονα, αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο. Η ιστορία του τέρατος στο οποίο μπορεί να μεταμορφωθεί ο καθένας. Ακόμα και το θύμα.

Μια ιστορία εκφοβισμού και φαντασμάτων από την οπτική γωνία του θύτη.

 

 

 

Κορίτσι από γυαλί, Kathleen Glasgow

Μετάφραση: Αγγελική Κουνάδη

Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Σελίδες: 584

Ημερομηνία έκδοσης: 3/12/2024

Κάθε άνθρωπος στη ζωή της δεκαπεντάχρονης Μπέλα θέλει κάτι από αυτήν. Η μητέρα της θέλει να βοηθάει στο σπίτι, ο πατέρας της θέλει να είναι φρόνιμη, ο πρώην της θέλει να μην είναι τόσο υπερβολική. Η μόνη που ποτέ δεν ήθελε τίποτα από αυτήν ήταν η γιαγιά της – που όμως δεν ζει πια.
Μόνο ένα πράγμα απαλύνει τον πόνο: το αλκοόλ. Βότκα, μπίρα, σναπς μέντας – οτιδήποτε μαλακώνει τις αιχμές της ζωής της. Και ποιο είναι το πρόβλημα; Όλοι πίνουν. Εξάλλου η Μπέλα μπορεί να σταματήσει όποτε θέλει. Όταν όμως πέφτει αναίσθητη από το ποτό σε ένα πάρτι και ξυπνά στο νοσοκομείο, είναι αναγκασμένη να αντικρίσει την πραγματικότητα. Και για την Μπέλα, πραγματικότητα σημαίνει αποτοξίνωση.
Θαυμάσια γραμμένο και βαθιά συμπονετικό, το νέο μυθιστόρημα της Kathleen Glasgow είναι μια ανυπόκριτη διερεύνηση των δυνάμεων που οδηγούν νέους ανθρώπους στον εθισμό – και τι στ’ αλήθεια χρειάζεται για να γίνουν καλά.
Ένα ειλικρινές, σπαρακτικό μυθιστόρημα.

 

 

 

INFLUENCER – ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΝΑΣΑΣ, Κουτσάκης Πολυχρόνης

Σελίδες: 190

Εικονογράφος     : Καραμπατζιά Βίλλυ

Εκδότης: Παπαδόπουλος

Ημ. Έκδοσης: 20/10/2025

Ένα ζευγάρι εφήβων αποφασίζει να ληστέψει το λάθος μαγαζί, η πιο όμορφη κοπέλα του σχολείου αποκτά φοβερό ανταγωνισμό, ένας νεαρός αθλητής του πόλο ερωτεύεται αθεράπευτα την κατά πολύ μεγαλύτερη καθηγήτριά του, ένας νάνος μαθητής γίνεται σύμβολο του σεξ, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι το σκάνε ταυτόχρονα ένα βράδυ από τα προβληματικά σπίτια τους προσπαθώντας να βρουν από κάπου να πιαστούν. Μια δεκαεφτάχρονη μπαίνει σε ριάλιτι σόου και κατηγορείται για τη δολοφονία ενός συμπαίκτη της, ενώ η μόνη που μπορεί να τη βοηθήσει είναι η πρώην κολλητή της, με την οποία δεν μιλάνε πια. Ένα φοβερό ατύχημα μεταξύ εφήβων που παίζουν σε ένα ποτάμι αφήνει ένα κορίτσι παράλυτο. Κακιά στιγμή – ή μήπως όχι;

Έρωτες, εκδίκηση, μυστήριο, δολοφονίες και σόσιαλ μίντια, είκοσι τρεις ιστορίες εφήβων και νέων που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα σε οριακές καταστάσεις σε Ελλάδα, Ευρώπη και Αμερική, ανακαλύπτοντας ποιοι είναι πραγματικά.

 

 

 

ΔΙΚΤΥΑ, ΕΛΟΪ ΜΟΡΕΝΟ

Ημ/νία έκδοσης: 13 Νοε 2025

Σελίδες: 288

Μεταφραστής: ΔΡΑΚΑΚΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ

Εκδόσεις: Ψυχογιός

Πόσα likes αξίζει η ευτυχία σου;
Περνάει μερικές ακόμη ώρες βλέποντας τα υπέροχα ταξίδια, τα τέλεια σώματα, και όλα τα ρούχα που δοκιμάζουν οι influencers κάθε μέρα. Και νιώθει άσχημα επειδή δεν μπορεί να ζήσει τη ζωή που βλέπει στα δίκτυα. Ξέρει ότι δε θα φτάσει ποτέ αυτό το είδος ευτυχίας.
Συναισθηματικό, συγκινητικό, διαφορετικό... Έπειτα από το συγκλονιστικό ΑΟΡΑΤΟΣ, το νέο βιβλίο του Ελόι Μορένο αφηγείται, μέσα από τα μάτια μιας έφηβης, μια ιστορία που έχει γίνει πραγματικότητα για όλους μας.

 

 

 Ο φύλακας στη σίκαλη, Salinger J. D.

Μεταφραστής: Δημητριάδου Αθηνά

Εκδοτικός οίκος: Εκδόσεις Πατάκη

Σελίδες: 312

Το εμβληματικό μυθιστόρημα του Τζερόμ Ντέιβιντ Σάλιντζερ, έργο αναφοράς και αναγνωρισμένο αριστούργημα, εκδόθηκε το 1951, μεταφράστηκε σε όλο τον κόσμο, λατρεύτηκε από την κριτική και το αναγνωστικό κοινό. Από τα σημαντικότερα μυθιστορήματα ενηλικίωσης, με ήρωα τον Χόλντεν Κόλφιλντ, παγκόσμιο σύμβολο πια της εφηβικής επανάστασης, ο Φύλακας στη σίκαλη κυκλοφορεί σε καινούρια μετάφραση από την Αθηνά Δημητριάδου.

Αξεπέραστη ελεγεία της εκρηκτικής εφηβείας, ο Φύλακας στη σίκαλη συλλαμβάνει μοναδικά τη βαθιά ανάγκη του ανθρώπου να συνδεθεί με τους άλλους και το χαοτικό αίσθημα απώλειας της παιδικής ηλικίας.

 

 

ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑ, ΓΚΑΜΠΡΙΕΛ ΓΚΑΡΣΙΑ ΜΑΡΚΕΣ

Ημ/νία έκδοσης: 21 Ιουν 2018

Σελίδες: 496

Μεταφραστής     ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ ΜΑΡΙΑ

Πολλά χρόνια μετά, μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, ο συνταγματάρχης Αουρελιάνο Μπουενδία θα έφερνε στον νου του το μακρινό απόγευμα που ο πατέρας του τον πήγε να γνωρίσει τον πάγο…

Μ’ αυτά τα λόγια ξεκινά ένα από τα γοητευτικότερα και πιο φημισμένα μυθιστορήματα του εικοστού αιώνα. Ένα έργο που «από στόμα σε στόμα», όπως άρεσε στον συγγραφέα του να λέει, διαβάστηκε από εκατομμύρια αναγνώστες σε όλες τις γλώσσες του κόσμου και η συμβολή του υπήρξε καθοριστική στη βράβευση του Μάρκες με το Νομπέλ Λογοτεχνίας.

Η ιστορία μιας πόλης, του Μακόντο, και μιας οικογένειας, των Μπουενδία – και μέσα από τα πάθη, τα όνειρα, τις τραγωδίες, τις προδοσίες, τις ανακαλύψεις, τα θαύματα, τα μυστήρια και τις διαψεύσεις τους, η ιστορία μιας χώρας, μιας ηπείρου και ολόκληρου του κόσμου.

 

 

 

 ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΑΝΤΙΜΙΜΙΔΙΩΝ, QNTM (JUGHES SAM)

Μεταφραστής: ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ

Εκδότης: ΔΩΜΑ

Αριθμός σελίδων:320

Ημερομηνία έκδοσης: 01/03/2026

Η Μαρί Κουίν, επικεφαλής της Υποδιεύθυνσης Αντιμιμιδίων του Οργανισμού Αγνώστων για το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία, θα κληθεί σε μια έκτακτη συνάντηση με τον προϊστάμενό της, όπου θα βρεθεί αντιμέτωπη με την κατηγορία της κατασκοπείας. Η προσπάθεια να αποδείξει την αθωότητά της μοιάζει μάταιη. Ο επί χρόνια προϊστάμενός της επιμένει πως, όχι μόνο δεν γνωρίζει την Κουίν, αλλά και ότι "δεν υπάρχει Υποδιεύθυνση Αντιμιμιδίων" στον Οργανισμό. Τα αντιμιμίδια είναι οντότητες που διαγράφουν κάθε ίχνος της παρουσίας τους. Κάποια είναι άκακα, κάποια όχι και τόσο. Τα αντιμιμίδια μπορεί να τρέφονται από τις πιο αγαπημένες σου αναμνήσεις, από τα πράγματα που σε κάνουν να είσαι αυτός που είσαι - χωρίς εσύ καν να το συνειδητοποιείς. Και δεν είναι απλώς ότι τρέφονται από εμάς. Εισβάλλουν στον κόσμο μας για να τον κάνουν δικό τους. Πώς γίνεται όμως να αναχαιτίσεις κάτι που είναι αδύνατο να το εντοπίσεις; Πώς γίνεται να πολεμήσεις έναν εχθρό όταν δεν έχεις αντιληφθεί καν ότι βρίσκεσαι σε πόλεμο; Ένα μυθιστόρημα αιχμής που μέσα από μια περιπετειώδη αφήγηση αποτυπώνει τα πολλαπλά μέτωπα στα οποία διεξάγεται ο πόλεμος ιδεών στην εποχή μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

 

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΑΙΝΙΔΑΣ ΣΕ ΚΟΜΙΚΣ, ATWOOD MARGARET

Μεταφραστής: ΑΝΔΡΕΟΥ ΛΗΤΩ

Εκδότης: ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Εικονογράφος: NAULT RENEE

Αριθμός σελίδων: 248

Ημερομηνία έκδοσης: 01/05/2023

Ό,τι φορούν οι Θεραπαινίδες είναι κόκκινο: το χρώμα του αίματος, που μας καθορίζει. Στο δυστοπικό μέλλον που περιγράφει η Μάργκαρετ Άτγουντ, περιβαλλοντικές καταστρoφές και φθίνοντα ποσοστά γεννήσεων έχουν οδηγήσει στον Δεύτερο Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Το αποτέλεσμα είναι η ανάδυση της Δημοκρατίας της Γαλαάδ, ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος που επιβάλλει αυστηρούς κοινωνικούς ρόλους και υποδουλώνει τις λίγες γυναίκες που είναι ικανές για αναπαραγωγή. Η Τουφρέντ είναι μία από αυτές, η Θεραπαινίδα που προορίζεται να γεννήσει παιδιά για λογαριασμό ενός από τους αξιωματούχους της Γαλαάδ. Έχοντας χάσει τον σύζυγο, το παιδί, την ελευθερία της, αλλά και το ίδιο της το όνομα, η Τουφρέντ γαντζώνεται από τις αναμνήσεις της και τη θέλησή της για να επιβιώσει. Προκλητικό, αναπάντεχο, προφητικό, το μυθιστόρημα "Η ιστορία της Θεραπαινίδας" είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Η υπέροχη διασκευή αυτού του σύγχρονου κλασικού έργου σε γκράφικ νόβελ διά χειρός της καλλιτέχνιδας Ρενέ Νο αναδεικνύει με μοναδική ζωντάνια την τρομακτική πραγματικότητα της Γαλαάδ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

 

 

 Θαυμαστός καινούργιος κόσμος, HUXLEY ALDUS

Εικονογράφηση - διασκευή: Fred Fordham

Μεταφραστής: ΜΠΑΜΠΟΥΡΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Εκδότης: ΟΞΥ

Αριθμός σελίδων: 234

Ημερομηνία έκδοσης: 01/09/2023

Ο Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος, το διαχρονικό αριστούργημα του Aldous Huxley, «ένα από τα πιο προφητικά δυστοπικά έργα του 20ού αιώνα» (Wall Street Journal), για πρώτη φορά σε μορφή graphic novel! O Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος (1932) είναι ένα από τα πιο σημαντικά και βαθυστόχαστα λογοτεχνικά έργα του εικοστού αιώνα. Θίγοντας θέματα όπως ο ηδονισμός, ο έλεγχος των μαζών, η ανθρώπινη ταυτότητα και η τεχνολογία, το κλασικό μυθιστόρημα του Aldous Huxley αντανακλά την εποχή που γράφτηκε, αλλά είναι και μια τρομακτικά επίκαιρη προειδοποίηση για όσα συμβαίνουν στην εποχή μας. Η διασκευή του Fred Fordham, με την ιδιαίτερη αισθητική της εικονογράφησής του, δίνει την ευκαιρία σε μια νέα γενιά αναγνωστών να γνωρίσουν αυτό το εκπληκτικό έργο και τους προβληματισμούς που θέτει. (Από την έκδοση)

 

 

 

 ΣΦΑΓΕΙΟ ΝΟΥΜΕΡΟ 5 'Η Η ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ, VONNEGUT KURT

Μεταφραστής: ΤΣΙΑΡΑΣ ΗΛΙΑΣ

Εκδότης: ANUBIS

Εικονογράφος: MONTEYS ALBERT

Ημερομηνία έκδοσης: 22/04/2021

Ο ήρωας του βιβλίου, Μπίλλυ Πίλγκριμ, κινείται τυχαία στον χρόνο. Η ιστορία του, ξεκινά με τη γέννησή του το 1922. Σπουδάζει για να γίνει οπτομέτρης, αλλά επιστρατεύεται στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Αιχμαλωτίζεται και, μαζί με άλλους αιχμαλώτους πολέμου, κρατείται σε σφαγείο στη Δρέσδη. Επιβιώνει από τον βομβαρδισμό και επιστρέφει στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου παθαίνει νευρικό κλονισμό. Αναρρώνει, παντρεύεται και αποκτά δύο παιδιά. Λίγο μετά τον γάμο της κόρης του, πέφτει θύμα απαγωγής από εξωγήινους που τον οδηγούν στον πλανήτη Τραλφάμαντορ και τον κλείνουν σε έναν ζωολογικό κήπο. Εκεί, είναι εντελώς διαφορετική η αντίληψη του χρόνου: κάθε στιγμή, είτε του παρελθόντος είτε του παρόντος είτε του μέλλοντος, θα συμβαίνει ξανά και ξανά. Και έτσι ο θάνατος δεν έχει σημασία. Ο Πίλγκριμ καταφέρνει να επιστρέψει στη Γη και αρχίζει να κηρύττει τη φιλοσοφία των κατοίκων του Τραλφάμαντορ που γνωρίζουν την αναπόφευκτη κατάρρευση του σύμπαντος... Μαύρο χιούμορ και ασύγκριτη φαντασία, σε ένα σπουδαίο αντιπολεμικό μυθιστόρημα, που το 1972 διασκευάστηκε για τον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία Τζορτζ Ρόυ Χιλ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)