"Η ορχήστρα του αδερφού μου" - (Η οικογένεια που θα χτίσεις εσύ για σένα είναι διαλεγμένη από εσένα)

 

Πρώτη Κυριακή του 2026 και με τα παιδιά της Κινηματογραφικής Λέσχης παρακολουθήσαμε την ταινία του Εμανουέλ Κουρκόλ (Emmanuel Courcol) Η Ορχήστρα Του Αδερφού Μου (En Fanfare – The Marching Band). Η γαλλική παραγωγή έκανε πρεμιέρα στο επίσημο πρόγραμμα Cannes Premiere του Φεστιβάλ Καννών και ήταν υποψήφια για 7 Βραβεία Σεζάρ (Καλύτερης Ταινίας, Σεναρίου, Ερμηνείας και για τους τρεις  πρωταγωνιστές, Μοντάζ και Ήχου).

Υπόθεση:

Ο Τιμπό (Μπενζαμέν Λαβέρν της Comédie Française) είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος διευθυντής ορχήστρας. Όταν έρχεται αντιμέτωπος με ένα πρόβλημα υγείας, ανακαλύπτει ότι είναι υιοθετημένος και έχει έναν μικρότερο αδερφό στην επαρχία, τον Τζίμι (Πιέρ Λοτέν – Ένας Θρίαμβος), ο οποίος εργάζεται στο εστιατόριο ενός σχολείου και παίζει τρομπόνι στην τοπική φιλαρμονική ορχήστρα που αποτελεί το καμάρι και την ελπίδα μιας εργατικής κοινότητας που απειλείται από την ανεργία. Οι δυο τους δεν φαίνεται να έχουν πολλά κοινά εκτός από την αγάπη τους για τη μουσική, αλλά όταν ο Τιμπό αντιλαμβάνεται το εξαιρετικό ταλέντο του αδερφού του, αποφασίζει να διορθώσει τις αδικίες του πεπρωμένου και να τον βοηθήσει να αναπτύξει τα ταλέντα του.

 

Οι δύο ήρωες αποφασίζουν να αναπληρώσουν τον χαμένο χρόνο μιας ολόκληρης ζωής που δεν έζησαν μαζί, αλλά και να ενώσουν δύο διαφορετικούς κόσμους και δύο διαφορετικές τάξεις και μέσω της μουσικής έρχονται κοντά.  

Τα παιδιά είπαν:

Τελικά οι οικογενειακές σχέσεις χτίζονται (όπως αυτή των δύο αδερφών)ή επιβάλλονται εξαιτίας της συγγενειας; Ποια είναι η δική σας γνώμη

Οχι δεν χρειαζεται να εχεις καποια συγγενεια με τον αλλον απλα να θελεις να τον γνωρισεις και μετα ολα φτιαχνονται

Πιστεύω πως χτίζονται. Πολλά αδέρφια δεν είναι κοντά μεταξύ τους χωρίς λόγο,δε χρειάζεται κάποιος να έχει τσακωθεί με κάποιον για να έχουν κακές σχέσεις. Θεωρώ γενικά πως η κάθε σχέση χτίζεται με χρονο

Πιστεύω είναι κάτι που διαμορφώνεται με την πάροδο του χρόνου και εξαρτάται από των χαρακτήρα του καθενός, γενικά ομως επηρεάζεται σε τεράστιο βαθμό από το οικογενειακό περιβάλλον αφού είναι αυτό από το οποίο "δημιουργήθηκε" αυτή η σχέση

Οι οικογενειακές σχέσεις χτίζονται. Μπορεί οι γονείς σου να είναι εκεί από την ώρα που γεννήθηκες αλλά αυτό δεν σημαίνει πως έχετε καλές σχέσεις μεταξύ σας. Ενας ανθρωπος χρειάζεται σεβασμό, υποστήριξη και αγάπη, κάτι που κάποιοι γονείς δυστυχώς δεν δείχνουν.

Η δική μου άποψη είναι ότι χτίζονται.

Οι οικογενειακές σχέσεις χτίζονται, ανεξάρτητα από την συγγένεια γιατί οι οικογενειακές σχέσεις δεν βασίζονται πάνω στο αίμα αλλά στην σχέση που καλλιεργούμαι με το άλλο άτομο

Οι οικογενειακές σχέσεις δεν επιβάλλονται μόνο από τη συγγένεια, αλλά χτίζονται με χρόνο και κοινές εμπειρίες

Οι οικογενειακές σχέσεις χτίζονται μεταξύ συγγενών όπως είδαμε και στην ταινία.

η γνωμη μου ειναι οτι πρεπει να χτίζονται τετοιου ειδους σχεσης ειναι πολυ σημαντικό να ενδιαφέρεσαι και να νοιαζεσαι για τον αλλον δεν χρειάζεται να επιβάλλεται τιποτα λογο συγγενειας

Χτίζονται η αγάπη μετράει πιο πολύ από ότι το αληθινό dna

Εγώ πιστεύω πως χτίζονται,όπως τα αδέλφια που δεν είχαν στην αρχη μια καλή οικογενειακή σχέση,απλά ότι επειδή είναι αδέλφια πρέπει να φέρεται ο ένας τον άλλον σαν αδέλφια,αλλά προς το τέλος της ταινίας που μας έδειξε τον Τζίμι να κλαίει για τον αδερφό του τότε καταλαβαίνουμε ότι είχε χτιστεί μια συγγένεια μεταξύ τους

Μέσα από την ταινία, καταλαβαίνουμε πως οι οικογενειακές σχέσεις χτίζονται τις περισσότερες φορές

Θεωρώ ότι οι οικογενειακές σχέσεις Χτίζονται

Πιστεύω ότι χτίζονται

Σίγουρα χτίζονται οι οικογενειακές σχέσεις με τον καιρό

Χτίζονται σε ότι ηλικία και να είναι κάποιος

πιστεύω ότι οι οικογενειακές σχέσεις χτίζονται

Η οικογένεια σου τυχαίνει. Αλλά η οικογένεια που θα χτίσεις εσύ για σένα είναι διαλεγμένη από εσένα

Οι οικογενειακές σχέσεις χτίζονται όπως αυτή των δυο αδερφών

Ναι πιστευω πως χτιζονται καθως αλοτε μπορει να ειμαστε πιο κοντα με τα αδερφια μας κ αλοτε οχι για διαφορους λογους

Χτίζονται

δεν πίστευα πως οι οικογένειακες σχέσεις επιβάλλονται εξαιτίας της οικογένειας.Αντιθετως,χτίζονται οπως φαινεται και στην ταινια , αν τα δυο αυτα ατομα ειναι πρόθυμα

Οι οικογενειακές σχέσεις χτίζονται όπως όλες τις άλλες, και βέβαια δεν θα έχεις καλή σχέση με τα ίδια άτομα της οικογενείας σου εάν δεν σου αποδείξει πως αξίζει. Η συγγένεια δεν λέει πολλά

Σίγουρα πολλές φορές επιβάλλονται εξαιτίας της συγγένειας αλλά έως ένα σημείο μετά είναι στο χέρι του καθενός αν θα τις χτίσει ή αν θα της αφήσει ως έχουν

"Το μουσείο των αποξηραμένων συναισθημάτων " Θ. Κούκιας - Πρώτη συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης για το 2026!

 

Την Κυριακή 11 Ιανουαρίου τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης συναντήθηκαν στη βιβλιοθήκη του 2^ου ΓΕΛ Κω και αφού έκοψαν τη βασιλόπιτά τους  συζήτησαν για το βιβλίο του Θοδωρή Κούκια: «Το μουσείο των αποξηραμένων συναισθημάτων».  Το φλουρί έπεσε στην Καμέλα και ήταν μια δωροεπιταγή 50 ευρώ για αγορές βιβλίων από το βιβλιοπωλείο Έκφραση.

 Η Ελένη μίλησε πρώτη για το βιβλίο – ήταν και ανυπόμονη! Το βιβλίο είχε πολύ χιούμορ και η ίδια ταυτίστηκε με τη Νεφέλη που καταπιέζει τα συναισθήματά της και αλλάζει θέμα κάθε φορά που πρέπει να τα αποφύγει , να έρθει αντιμέτωπή μαζί τους. Έτσι φαίνεται αδιάφορη και απαθής- ενώ δεν είναι. Συγκινήθηκε από τη στήριξη που πρόσφερε η Αντέλα στη Νεφέλη- που ρεζίλεψε τον Ίμπιζα μπροστά σε όλα τα παιδιά του σχολείου. Επίσης ξεχώρισε τη σκηνή που όλο το σχολείο φωνάζει πως είναι ο Κανένας , αποκαλύπτοντας επιτέλους την απαράδεκτη στάση του συμμαθητή τους. Η στάση του διευθυντή και των καθηγητών ήταν  απαράδεκτη , αφού εξαιτίας των συναλλαγών που είχαν εκτός σχολείου, υποστήριζαν συγκεκριμένα άτομα εντός σχολείου. Τα παιδιά ήταν ρεαλιστικοί χαρακτήρες , θα μπορούσαν αν είναι στο σχολείο μας. Επίσης αναφέρθηκε στη συζήτηση της Λίνας, της μητέρας της Νεφέλης, με την κουτσομπόλα γειτόνισσα και εξήρε τη στάση της, το ότι δεν επέτρεψε στη γυναίκα αυτή να επηρεάσει τη δική της σκέψη. Α! Και θεώρησε αχρείαστο να φιλήσει τον Ιωνά η Νεφέλη στο τέλος!

Ο Κώστας διάβασε απνευστί το βιβλίο μέσα σε δύο ημέρες και ξεχώρισε τον Ίωνα ως προσωπικότητα: ήταν ένα άτομο που φερόταν αυθόρμητα κάνοντας ό,τι του ερχόταν στο μυαλό, χωρίς να υπάρχει φίλτρο στις σκέψεις του. Εκνευρίστηκε με το διευθυντή και τη στάση του απέναντι στα περιστατικά της βίας , καθώς έβαζε το προσωπικό του συμφέρον πάνω από το συμφέρον των μαθητών του σχολείου. Ένιωσε ότι το έγραψε έφηβος – ειδικά στα σημεία που η Νεφέλη μετέφερε τις σκέψεις της μέσα από την Ταβούλα Ράσα.

Η Μαρία βρήκε πολύ όμορφη την ιστορία – η ίδια ταυτίστηκε με την Ταβούλα γιατί της άρεσε ο χαρακτήρας της: παρόλο που ήταν σε ένα περιβάλλον που την υποτιμούσε εκείνη συνέχισε να ονειρεύεται και δεν το έβαλε κάτω. Η αλληγορία με τα αναλώσιμα του γραφείου ήταν εξαιρετική.

Η Ροδία βρήκε πολύ ωραίο το βιβλίο και τα θέματα που αναδείκνυε: το διαζύγιο των δύο γονιών και ο τρόπος που στιγμάτισε τη ζωή της Νεφέλης, τις συνεχείς μετακομίσεις, την επανάσταση της Νεφέλης με το σύνθημα για το δολοφόνο της γατοικογένειας, το πώς η Νεφέλη σταδιακά έχανε τη χαρά της, το χαρακτήρα του Ίωνα (ξεχώρισε ως πολύ ιδιαίτερη τη μετατροπή των ονομάτων με βάση τον περιοδικό πίνακα, είχε πολλή πλάκα!). Οι ήρωες του βιβλίου θα μπορούσε να ήταν συμμαθητές της – ο Ίμπιζα που εκμεταλλευόταν τη δύναμη του πατέρα του, οι σκηνές μπούλιγκ, το περιστατικό της Πρωταπριλιάς – στο οποίο ο Ίωνας αποσυντονίστηκε- το τρακάρισμα της Νεφέλης. Και βέβαια της άρεσε ο τρόπος με τον οποίο στάθηκαν οι φίλοι της Νεφέλης στα προβλήματά της – ήταν δίπλα της και την ενδυνάμωναν.

Η Βάλια βρήκε πολύ ενδιαφέρον το βιβλίο , αν και είχε ανάμεικτα συναισθήματα για τους ήρωες: νεύρα για τους κακούς, συμπόνια για τους καλούς. Η στάση του διευθυντή ήταν απαράδεκτη και φερόταν πολύ άσχημα στους μαθητές.

Η Σμαραγδα βρήκε πολύ ενδιαφέρον το βιβλίο και όπως σχολίασε επιτέλους διαβάσαμε ένα βιβλίο που δεν αφήνει στη φαντασία μας το τέλος, αλλά μας το εξηγεί! Το βιβλίο της προκάλεσε έντονα συναισθήματα. Αναφέρθηκε στη συνάντηση της Νεφέλης με την ψυχολόγο και στη βελτίωση που παρουσίασε μετά από αυτή. Επιπλέον ξεχώρισε την κυρία Αγαθαγγέλου, την καθηγήτρια, που ασχολήθηκε ουσιαστικά με τη Νεφέλη – που της μίλησε, τη νοιάστηκε, πήγε στο διευθυντή και κατάγγειλε το περιστατικό βίας, έστειλε στο διαγωνισμό τα διηγήματά της. Φαίνεται ότι είναι καθηγήτρια με αληθινή αγάπη για τους μαθητές της σε αντίθεση με το διευθυντή του σχολείου. Από τις σκηνές που της άρεσαν περισσότερο ήταν η σκηνή με τον Ίωνα που έφερε τις πυγολαμπίδες στο σπίτι της Νεφέλης καθώς και τα κεφάλαια  με την ιστορία των αναλώσιμων – πολύ ευφυής η σύλληψη με τα ονόματα τους.

Και στη Χριστίνα το βιβλίο άρεσε πάρα πολύ – αν και αρχικά δεν είχε καταλάβει ότι η Ταβούλα Ράσα ήταν μια φωτοτυπία, ένα κομμάτι χαρτί. Η μεταφορά των σκέψεων και των συναισθημάτων της Νεφέλης στην Ταβούλα ήταν πολύ έξυπνη. Αλλά και οι άλλοι ήρωες ήταν πολύ ενδιαφέροντες: ο Ίωνας, που ήθελε το πρόγραμμά του, η Αντέλα , με το τσαγανό της , που δεν έχασε στιγμή την αυθεντικότητά της , που δεν την ενδιέφερε να γίνει ένα με το σύνολο. Η Νεφέλη ήταν ολοφάνερο για κάποιον που ξέρει τα σημάδια, ότι  είχε κατάθλιψη- μετά τη μετακόμιση του πατέρα και την αρχή του χαρακώματος της,  ήταν πιο έντονη αυτή.

Ο Χρήστος βρήκε ότι το βιβλίο και πολλά στοιχεία του είχαν αναφορές σε προηγούμενα χρόνια και όχι στο σήμερα- του θύμισε περασμένη δεκαετία γιατί υπήρχαν κάποιες παρωχημένες αναφορές. Θεώρησε ότι ο συγγραφέας προσπάθησε να δώσει ένα εφηβικό πνεύμα , αλλά ότι δεν ήταν πολύ επιτυχές. Ωστόσο ξεχώρισε και εκείνος τον Ίωνα –ίσως επειδή και ό ίδιος έχει ένα φίλο με αυτισμό-  και τη συμπεριφορά του. Επίσης βρήκε πολύ στερεοτυπική την παρουσίαση του μπούλι ήρωα , του Ίμπιζα- το πλούσιο παιδί που έχει δεχτεί κακοποίηση. Τέλος ο ίδιος ανάφερε πως λυπήθηκε τους θύτες, δεν τους μίσησε,  γιατί κανείς δεν ασχολείται με τα αίτια της συμπεριφοράς τους .

Η Καμέλα το περίμεν διαφορετικό αλλά τελικά ταυτίστηκε με τη Νεφέλη και τις σκέψεις της. Η ηρωίδα προσπαθούσε να κάνει τις επαναστάσεις της , να μην περνάει αδιάφορη, να δείξει την ταυτότητά της. Η ίδια μπόρεσε να την καταλάβει, αν κατανοήσει τις σκέψεις και τα συναισθήματά της.

Στο Μανώλη δεν άρεσε το βιβλίο, του φάνηκε πολύ ανούσιο. Είχε εκτενείς περιγραφές που τον κούρασαν αλλά και  αναφορές σε στερεοτυπικές συμπεριφορές που δεν τον έπεισαν.

Αποσπάσματα του βιβλίου που ξεχωρίσαμε:

Σελ. 13 : Όλοι κατά καιρούς κλεινόμαστε στη γλυκιά φυλακή του εαυτού μας και αρνούμαστε να ξεκουνήσουμε απ’ αυτή. Επειδή νιώθουμε ασφαλείς εκεί. Ή επειδή φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε τον αληθινό κόσμο.

 

Σελ. 47: Να ξέρετε παιδιά  ο άνθρωπος ό,τι δεν μπορεί να κατανοήσει το φοβάται και προσπαθώντας να το εξηγήσει, να το φέρει στα μέτρα του, είναι ικανός ακόμη και να το καταστρέψει..

 

Σελ. 235:Ο καθένας έχει το γκρίζο του καράβι και το άσπρο του νησί..

Σελ Μα ζεύει, μαζεύει ο άνθρωπος και κάποτε δεν αντέχει άλλο και ξεσπάει, είτε στους γύρω του είτε στον εαυτό του , έχει όρια η ανθρώπινη υπομονή , εξαντλείται και επανεμφανίζεται όταν εκείνος ηρεμήσει..

 

 

"Μαύρο νερό" Μ.Μακρόπουλος - Λέσχη Ανάγνωσης 2ου ΓΕΛ Κω

Συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης του 2^ου ΓΕΛ Κω στην εκπνοή του 2025 με το βιβλίο «Μαύρο νερό», του Μιχάλη Μακρόπουλου. Ένα βιβλίο με πολύ ιδιαίτερο θέμα που άγγιξε τα περισσότερα μέλη της ομάδας.

Πρώτος πήρε το λόγο ο Κώστας που είπε πως το βιβλίο του άρεσε : του άρεσε η περιγραφή της φυσικής ομορφιάς , του τοπίου και τον συγκίνησε ο ξεριζωμός των ανθρώπων από το χωριό τους .Επίσης τον άγγιξε το γεγονός πως ο πατέρας είχε αφοσιωθεί στον γιο του το Χριστόφορο και τον φρόντιζε με τρυφερότητα.

Η Νταριάνα βρήκε βαρύ και στενάχωρο το βιβλίο με σκληρές και ρεαλιστικές εικόνες της ζωής σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες. Οι κάτοικοι του χωριού είχαν καταδικαστεί να ζουν σε έναν τόπο μολυσμένο, καταραμένο αλλά δε ήθελαν να φύγουν ούτε να εγκαταλείψουν τους δικούς τους ανθρώπους – ζωντανούς και νεκρούς.

Η Κατερίνα βρήκε πολύ ενδιαφέρον το βιβλίο .Αναφερόταν σε αληθινά προβλήματα και ο συγγραφέας απέδωσε τα συναισθήματα των ηρώων πολύ ρεαλιστικά .Θλιβερή μεν η ιστορία, ενδιαφέρουσα δε.

Στην Παρασκευή αρχικά φάνηκε κουραστικό το βιβλίο αλλά μετά της τράβηξε το ενδιαφέρον. Οι λεπτομέρειες της αφήγησης ήταν καταθλιπτικές, αλλά παράλληλα ζωντάνευαν μια διαφορετική πραγματικότητα. Ο Χριστόφορος, παρά την αναπηρία του, ήταν ευγνώμων για όσα είχε παρόλο που αυτά ήταν πολύ λίγα. Ο πατέρας – Πατέρας με Π κεφαλαίο, αφού είχε πάρει τη θέση της μάνας- είχε πολύ μεγάλη ψυχική δύναμη – το να ασχολείται με τον ανάπηρο γιο του και να τον φροντίζει, να τον περιποιείται, να τον πηγαίνει βόλτες… Η περιγραφή της ζωής σε αυτό το χωριό τη γέμιζε γαλήνη, παρά τις δυσκολίες. Παράλληλα το βιβλίο την έβαλε σε σκέψεις – πώς είναι η ζωή σε έναν μικρό, απομονωμένο τόπο.

Και στη Μαρία Κ. άρεσε το βιβλίο, παρά το γεγονός πως περιείχε πολλές λεπτομέρειες. Τη βοήθησε να δει την πλευρά ενός φτωχού χωριού και μιας περιοχής που πλήττεται από ένα τεράστιο περιβαλλοντικό πρόβλημα.  Η περιγραφή των άλλων χαρακτήρων, των συγχωριανών, τη βοήθησε να καταλάβει καλύτερα την κατάσταση ενώ εντυπώθηκε στο μυαλό της η εικόνα τους να ψάχνουν τα άδεια σπίτια του χωριού για να βρουν πράγματα να επιζήσουν . Ο πατέρας ήταν ένας δυνατός χαρακτήρας, που αγαπούσε τον τόπο του και δεν ήθελε να ξεριζωθεί , ακριβώς όπως και ο Χριστόφορος. Της φάνηκε παρανοϊκός ο τρόπος της περιγραφής των φόνων , ενώ θεωρεί ότι το βιβλίο στο κλείσιμο του είναι αισιόδοξο.

Η Μαρία Σ. βρήκε το βιβλίο μια σκοτεινή νουβέλα που έχει να κάνει με την απώλεια αλλά και τις ενοχές και την προσπάθεια του ανθρώπου αν διαχειριστεί τις πληγές του. Η οικογένεια έχει βιώσει μια τραγική απώλεια, αυτή της μητέρας , που ήταν θύμα της περιβαλλοντικής καταστροφής . Η σιωπή μεταξύ των μελών λειτουργεί ως βάρος αλλά και ως ένας τρόπος να διαχειριστούν την απώλεια . Η ίδια δεν ένιωσε να ταυτίζεται με τους ήρωες , αλλά συγκινήθηκε πολύ με την περιγραφή αυτής της θλιβερής κατάστασης.

Ο Μανώλης καθώς διάβαζε το βιβλίο θεώρησε πως όλα πήγαιναν κατά διαβόλου μέχρι που εμφανίστηκε ο αντιπρόσωπος που τους πρότεινε να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και θεώρησε πως αυτό ήταν μια λάμψη ελπίδας γι αυτούς. Η ανατροπή που ακολούθησε τον αιφνιδίασε. Εκείνο που τον συγκίνησε στο βιβλίο ήταν το νοιάξιμο του ενός κατοίκου για τον άλλον – ειδικά στην περίπτωση του θανάτου και της κηδείας: πόσο φρόντισαν το νεκρό και τον περιποιήθηκαν. Αυτό δεν υπάρχει στις μεγάλες πόλεις, μόνο στις μικρές κοινωνίες νοιάζεται ο ένας για τον άλλον. Οι λίγοι κάτοικοι του χωριού ένιωθε πως έχαναν τον εαυτό τους , καθώς συνεχώς λιγόστευαν.

Η Σμαράγδα στάθηκε περισσότερο στο πώς ο πατέρας φρόντιζε τον ανάπηρο γιο του, το Χριστόφορο, πως του αγόραζε βιβλία και τον περιποιούνταν. Το βρήκε ήρεμο και γαλήνιο και ότι ξυπνά τη νοσταλγία για το παρελθόν . Οι κάτοικοι του χωριού, παρά το ότι ήταν λίγοι σε αριθμό ήταν δεμένοι μεταξύ τους σαν αδέρφια και , αν και δέχονταν ισχυρή πίεση να φύγουν από το χωριό, δεν τα παρατούσαν . Αισιόδοξο το τέλος του βιβλίου με το όνειρο του Χριστόφορου να υλοποιείται και να μένει ανοιχτή η εξέλιξη .

Στη Βαλεντίνα άρεσε πολύ το βιβλίο και το διάβασε πολύ γρήγορα. Ο πατέρας που είχε το ρόλο της μητέρας  και παρά το ότι δεν είχε πολλά χρήματα αγόρασε τα βιβλία για το γιο του ήταν ένας ήρωας πολύ ιδιαίτερος. Ξεχώρισε στο βιβλίο  τη σχέση με τους συγχωριανούς , τη συζήτηση στην εκκλησία στην οποία αποφάσισαν αν μη φύγουν , την πίεση που δέχονταν να φύγουν από τον τόπο κατοικίας τους και τη σταδιακή αποκοπή τους από την πόλη με το σταμάτημα του λεωφορείου, το ότι ο θάνατος θεωρείται ένα φυσιολογικό γεγονός στην εξέλιξη της ζωής και τον περίμεναν όλοι χωρίς φόβο. Το τέλος του βιβλίου όπου ο Χριστόφορος καβαλά το άλογο και η δήλωση της Σοφίας «Όσο κρατήσει..» αποτελούν τις φωτεινές στιγμές του βιβλίου.

Η Ροδία βρήκε βαρετό το βιβλίο, αν και διέκρινε την αξία του. Η στοργή που δείχνει ο πατέρας για το γιο του- τον πηγαίνει παντού χωρίς να διαμαρτύρεται, τον φροντίζει αδιάκοπα, του αγοράζει βιβλία- είναι αυτή που κάνει ιδιαίτερο το βιβλίο.

Στη Μειρά το βιβλίο άρεσε και δεν άρεσε καθώς δυσκολεύτηκε αρκετά να το διαβάσει (σ.σ είναι μόλις τέσσερα χρόνια στη χώρα). Την εντυπωσίασε ο πατέρας που είχε μπει στη θέση της μητέρας και προσπάθησε να βοηθήσει με κάθε τρόπο το παιδί του : φαγητό, ρούχα, βιβλία, βόλτες. Πολύ ρεαλιστική η παρουσίαση του χωριού όπως και η αντιμετώπιση του θανάτου. Τέλος μας είπε πως κατανοεί γιατί ο πατέρας δε θέλει να φύγει από το μέρος του , παρά το γεγονός πως ο πληθυσμός έχει μειωθεί και   δεν έχουν τρόπο να ζήσουν.

Στην Ερίσα το βιβλίο δεν άρεσε ιδιαίτερα. Ωστόσο τη συγκίνησε που ο πατέρας φρόντιζε το γιο του παρόλο που ήταν ανάπηρος και δεν τον εγκατέλειψε. Ο φόνος που λαμβάνει χώρα στην εξέλιξη δεν την παραξένεψε καθώς σε πολλά μικρά μέρη αποτελεί μέρος της κουλτούρας.

Και η Νιλ ήταν αναποφάσιστη για το αν της άρεσε το βιβλίο . Στη διάρκεια της ανάγνωσης ένιωσε θλίψη αλλά και αγωνία για την τύχη του γιου και του πατέρα καθώς κατανοεί πως ήταν πολύ δύσκολο να προσέχει ένα παιδί με αναπηρία.

Η Ιζαμπέλα δυσκολεύτηκε να το διαβάσει – της φάνηκε σα να διαβάζει αρχαία με τόνους και πνεύματα. Ωστόσο συγκινήθηκε από τη σχέση πατέρα – γιου.

Στη Χριστίνα το βιβλίο δεν άρεσε καθόλου. Ήταν το πιο  μακάβριο και σκοτεινό βιβλίο που έχει διαβάσει και πολύ καταθλιπτικό. Η μοναδική νότα αισιοδοξίας ήταν ότι ο Χριστόφορος καταφέρνει στο τέλος αν πραγματοποιήσει το όνειρό του που είναι εμπνευσμένο από το βιβλίο που διάβασε. Η στάση του πατέρα τη συγκίνησε όπως και η απόφαση του Χριστόφορου αν μη φύγει από το χωριό.

Στην Ελένη το βιβλίο δεν άρεσε γιατί η όλη εξέλιξη ήταν απότομη και σύντομη.

Η Βάλια μας είπε ότι αγάπησε το βιβλίο αυτό, ακριβώς επειδή είναι σκοτεινό. Το δέσιμο πατέρα-γιου , το ότι ο Χριστόφορος δε ζητούσε ποτέ τίποτε και ο πατέρας ήταν σταθερά στοργικός με το παιδί του, οι βόλτες στα εκκλησάκια, η βοήθεια που προσέφερε ο Κολτσει στον πατέρα ήταν οι σκηνές που ξεχώρισε.  

Στην Ιφιγένεια δεν άρεσε το βιβλίο αν και βρήκε πολύ καλή τη στάση του πατέρα : το ότι είχε μαζί του το παιδί, του διάβαζε, το έκανε βόλτες.

Αποσπάσματα που ξεχωρίσαμε:

 

Σελ. 13: Τα χέρια τους είχαν μια αφύσικη ακινησία. Ήταν βουβά χέρια που είχαν χάσει τη γλώσσα των νοημάτων , όπως είχαν χαθεί από τη λαλιά τους οι πιο πολλές λέξεις, γιατί ήταν άχρηστες και σε αχρησία. Αυτός όμως διέφερε γιατί είχε τον Χριστόφορο να μιλά και γιατί του Φόρη του άρεσαν τα βιβλία . Έτσι στο σπιτικό τους οι λέξεις παρέμεναν ζωντανές.

Σελ. 27: Το κορμί του ήταν ζωντανό, μα ο ίδιος είχε προ πολλού πεθάνει, και το σπίτι του ήταν το μνήμα του.

Σελ. 60 : Ο Πατέρας γερνούσε, το αγόρι ήταν καταδικασμένο να μείνει για πάντα βρέφος που μπουσούλαγε και δυσκολευόταν να κάνει την ανάγκη του χωρίς βοήθεια, όμως η Μητέρα θα ήταν για πάντα η νέα γυναίκα στη φωτογραφία.

Σελ. 71: Οι άγιοι δεν ήταν μακρινές παρουσίες πλέον, τώρα που δεν υπήρχαν άνθρωποι. Ήταν τόσο κοντινοί όσο και τα φαντάσματα των χωριανών στους άδειους πάγκους της εκκλησίας.

"Τα παιδιά του χειμώνα" (The Holdovers) - Αν θες πραγματικά να καταλάβεις το παρόν ή τον εαυτό σου, πρέπει να αρχίσεις από το παρελθόν"

  Την Κυριακή 14 Δεκεμβρίου η Κινηματογραφική Λέσχη του σχολείου παρακολούθησε την ταινία «Τα παιδιά του χειμώνα» (The Holdovers) του Αλεξάντερ Πέιν. Είναι η τελευταία ταινία για το 2025 και μια ταινία στο πνεύμα των Χριστουγέννων.

Υπόθεση: Είναι Δεκέμβριος του 1970 και στην Ακαδημία Μπάρτον στη Μασαχουσέτη τα Χριστούγεννα προμηνύονται περίεργα. Ο Πολ Χάναμ, ο πιο δύστροπος και ιδισουγκρασιακός καθηγητής της Ακαδημίας, αναγκάζεται να μείνει στη σχολή ως υπεύθυνος των μαθητών που δεν θα φύγουν για τις γιορτές (οι «holdovers» του πρωτότυπου τίτλου). Ανάμεσά τους βρίσκεται και ο Ανγκους Τάλι, η μητέρα του οποίου τον εγκατέλειψε τελευταία στιγμή για να πάει μήνα του μέλιτος με τον νέο της σύζυγο. Το αταίριαστο αυτό δίδυμο θα συμπληρωθεί από την υπεύθυνη της καφετέριας της Ακαδημίας, Μέρι Λαμπ, η οποία θρηνεί για το χαμό του γιου της στον Πόλεμο του Βιετνάμ.

 

Οι τρεις τους θα αναγκαστούν να συνυπάρξουν, να δημιουργήσουν εορταστικό κλίμα κόντρα στις προβλέψεις της προσωπικής τους μη εορταστικής διάθεσης και, ξεπερνώντας ο καθένας τον εαυτό του, να αρχίσουν δειλά να φτιάχνουν από το τίποτα (ή από τα πάντα) μια νέα οικογένεια - αυτή που δεν έκανε ποτέ ο Πολ, αυτή που δεν γνώρισε ποτέ ο Ανγκους, αυτή που έχασε η Μέρι. Η διαδρομή δεν είναι προφανής: αρχικά θα κερδίσει ο ένας την εμπιστοσύνη του άλλου, στη συνέχεια θα τον κάνει συνένοχο στη θλίψη του και στο τέλος θα σταθεί ο πολύτιμος φίλος/συγγενής/πατέρας/μητέρα/γιος που όλοι χρειάζονται. Και είναι εκεί όπου ο ελληνικός τίτλος της ταινίας, που αποδίδει στους τρεις ήρωές του τον χαρακτηρισμό «παιδιά», έρχεται να υπογραμμίσει πως, ναι, ακόμη και αν δεν είναι προφανές, αυτή - περισσότερο από οτιδήποτε - είναι μια ταινία ενηλικίωσης. Και για τον ανήλικο και για τους ενήλικες.

Ποια σκηνή ξεχωρίσατε και γιατί;

Ξεχωρισα τη σκηνη που ο μαθητης επισκέφτηκε τον πατέρα του

Ξεχώρισα την σκηνή των Χριστουγέννων γιατί δείχνει τρεις μοναχικούς ανθρώπους που άρχισαν να δένονται και να νιώθουν λιγότερο μόνοι

Όταν ο Χάναμ μάλωσε τον μαθητή που είπε για την Μαίρη, έτσι μας έδειξε ότι δεν είναι απλά ενας στριμμένος καθηγητής και ότι έχει ενδιαφέρον και ενσυναίσθηση για τους άλλους

Η αγαπημένη μου σκηνή ήταν όταν ο καθηγητής υπερασπιζοντας τον Αγκους πήρε εκείνος την ευθύνη προκειμένου να μην τιμωρηθεί από τους γονείς του.

Την σκηνή στην οποία ο κ. Χαναμ λέει «Αν θες πραγματικά να καταλάβεις το παρόν ή τον εαυτό σου, πρέπει να αρχίσεις από το παρελθόν.» Θεωρώ ακούγοντας αυτή. Την πρόταση ο καθένας βγάζει το δικό του συμπέρασμα και πιστεύω πως είναι και πολύ καλόεκφρασμένη πρόταση.

για μένα η σκηνή που ξεχώρισε είναι όταν ο καθηγητής προστάτεψε τον ταλι και δεν άφησε να τον διώξουν από το σχολείο ο λογος που μ άρεσε ήταν επειδή κανένα άλλος καθηγητής δεν θα το έκανε και δεν είχε κανένα συμφέρον απο όλο αυτό

Όταν ο καθηγητής έριξε το φταίξιμο στον εαυτό του για να μην πάνε το παιδί σε στρατό γιατί ήταν μια σωστή και γενναία πράξη

Όταν ο Ανγκους πήγε να δει τον πατέρα του στεναχωρέθηκα διότι έλεγε ότι έχει πεθάνει ενώ στην πραγματικότητα ήταν σε ίδρυμα για να καλυτερεύσει. Μου άρεσε όμως μου ο κ. Χαναμ τον άφησε να πάει στο ίδρυμα για να τον δει μια τελευταία φορά

Η σκηνή μου ξεχώρισα ήταν όταν ήρθαν τα Χριστούγεννα και οι πρωταγωνιστές αποφάσισαν να πάνε όλοι μαζί ταξίδι! Πιστεύω πως αυτή η σκηνή δείχνει πως διαφορετική άνθρωποι << αναγκάζονται >> να συνυπάρχουν και εν τέλη καταλήγουν να περνάνε ίσως και τις πιο αξέχαστες διακοπές

Η σκηνή που πήγε να δει τον πατέρα του ο ταλι γιατί ήθελε πολύ καιρό να τον δει

Η σκηνη η οποια ξεχωρισα ηταν εκεινη που ο καθηγητης κ. Χαναμ θυσιασε την δουλεια του για τον μαθητη του

Η σκηνή που είναι στο εστιατόριο και οι τρεις μετά αφού συνάντησαν τον πατέρα του Ανγκους, πρόλαβαν μόνο 3 λεπτά να συζητήσουν για το θέμα αυτό ο κυριος Χαναμ και ο Ανγκους και αυτα τα 3 λεπτά ήταν τόσο μεγάλα,ένιωθα ότι υπήρχε κάτι κοινό μεταξύ τους και μπορούσε να πει ο κύριος Χάναμ ότι χρειαζόταν να ακούσει ο Ανγκους,και δεν μας το είπε η ταινία αλλά μάλλον και ο κύριος Χάναμε είχε κακές επαφές με τον πατέρα του και μπορούσε να καταλάβει μάλλον πως ένιωθε ο Ανγκους εκείνη την στιγμή.

Ξεχωρίζει η σκηνή στο μπαρ τα Χριστούγεννα, γιατί εκεί οι χαρακτήρες ανοίγονται πραγματικά. Οι άμυνες πέφτουν και φαίνεται η ανθρώπινη πλευρά τους, δίνοντας νόημα σε όλη την ταινία.

Η σκηνή που ξεχώρισα είναι όταν έτρεχαν ο μαθητής με τον καθηγητή στο σχολείο μόνοι και αφού τραυματίστηκε ο Ταλι πήγαν στο νοσοκομείο και εκεί προσπάθησε να «γλυτώσει» τον καθηγητή του τον οποίο δεν συμπαθούσε ακόμα αναλαμβάνοντας την ευθύνη του

Ξεχώρισα τον καθηγητή διότι ήταν πολύ γλυκός και ήταν πολύ ευαίσθητος εφόσον μας έδειξε ποσό γλυκές πράξεις έκανε στο τέλος και μόλις του ειπε ότι θέλει να πάει στον μπαμπά του

Που ο καθηγητής είπε ψέματα για να μπορέσει να μείνει στο σχολείο

η σκηνή που ξεχώρισα ήταν αυτή που ο καθηγητής είπε ψέματα ώστε να μην διώξουν τον Τάλι ακόμα και αν ήξερα ότι θα απολυόταν

Ξεχωρισα την σκηνή που ο Ανγκους επισκέφτηκε τον πατέρα του διότι μου άρεσε που σκεφτόταν και τον πατερα του

Η σκηνή που ξεχώρισε για εμένα ήταν την στιγμή όπου είχαν πάει στην Βοστόνη στο ξενοδοχείο που έπεσαν από το Άνγκους τα χάπια για την κατάθλιψ τα οποία φάνηκαν να παίρνει παρόμοια με τον Καθηγητή κ.Χαναμ

Όταν πήγε να δει τον πατέρα του ακόμα και ήξερε ότι δεν θα έλεγαν κάτι και απλώς ήθελε να τον δει

Η σκηνή που κάθονταν στο καναπέ ο καθηγητής με την Μαίρη και του είπε πως δεν μπορεί να ξέρει τι μπορεί να έχει περάσει κάποιος ακόμα και να μην φαίνεται πάντα γιατί είναι κάτι που ισχύει και πολλές φορές το ξεχνάμε

Μου άρεσε προς το τέλος που ήρθαν οι γονείς του μαθητή επειδή έμαθαν πως είδε τον πατέρα του ενώ δεν έπρεπε και όταν φώναξαν τον καθηγητή αντί να πει την αλήθεια έβαλε όλο το φταίξιμο στον εαυτό του έτσι ώστε ο μαθητής να μείνει στο σχολείο.

Το τέλος

η σκηνη που ξεχωρισα περισσοτερο απο ολες ηταν οταν ‘’ καλυψε ο ο κ χαναμ τον μαθητη Ταλι στο τελος οταν ηρθε η μανα του και ο στανλει στο γραφειο

Στο τέλος που ο καθηγητής για να προστατέψει το παιδί προτίμησε να χάσει την δουλειά του

Όταν ο καθηγητής είπε ψέματα για να μην φύγει ο μαθητής του. Δεν περίμενα να αντιδράσει έτσι.

η στιγμή που ο καθηγητής , η μαγείρισσα και ο μαθητής καθόντουσαν και έτρωγαν σαν αληθινή οικογένεια

Καμία μου φάνηκε πολύ βαρετή δεν μου άρεσε

Ξεχώρισα τη σκηνή όταν το παιδί το έσκασε από το σινεμά για να πάει να δει επιτέλους τον μπαμπά του,ήταν πολυ γλυκό

Όταν αποχαιρετηθηκαν στο τελος γιατί παρουσίασε την συναισθηματική σύνδεση μεταξύ καθηγητή και μαθητή που ηταν τόσο δυνατή όσο ενός πατέρα με τον γιο του. Είχαν βρει και οι 2 τους αυτό που έψαχναν τόσο καιρο, την οικογένεια τους

Την στιγμη που ο καθηγητης θυσιασε ουσιαστικα την δουλεια του για τον μαθητη του γιατι αυτο μας δειχνει ποσο ενσυναισθηση ειχε ο καθηγητης προς τον μαθητη παρολο που σχεδον ολοι τον μισουσαν

Η σκηνή στο τέλος που ο κύριος χάναμ χάνει την δουλειά του για να μείνει ο ανγκους στο σχολείο

 

 

"Τρεις άνθρωποι με διαφορετικές αφετηρίες στη ζωή, βρίσκονται μόνοι, Χριστούγεννα, κι αναγκάζονται να συνυπάρξουν. Να βρουν τι έχουν κοινό. Μία κοινή ανθρωπιά." Αυτό έχει δηλώσει ο σκηνοθέτης σε συνέντευξή του. Συμφωνείτε; Ποιο είναι το κοινό στοιχείο των τριών πρωταγωνιστών;

Η μοναξια τους

Συμφωνώ με το σκηνοθέτη γιατί το κοινό στοιχείο των τριών πρωταγωνιστων είναι η μοναξιά και η κοινή τους ανθρωπιά

Και οι τρεις λόγο των τραγικών συνθηκών στην ζωή τους περνούν χάπια για την κατάθλιψη αλλά όταν ήταν μαζί πιστεύω πως το φάρμακο τους ήταν η παρέα τους

Το κοινό στοιχείο των τριών πρωταγωνιστων ήταν η μοναξιά τους και η αναζήτηση συντροφιάς κ οικογένειας

Συμφωνώ. Το κοινό στοιχείο των τριών πρωταγωνιστών εκτός από το γεγονός ότι είναι άνθρωποι και άνθρωπος έχει ενσυναίσθηση, είναι άνθρωποι οι οποίοι και οι τρεις δυσκολεύονται με κάτι στην ζωή τους που πρέπει να ζουν με αυτό καθημερινά. Έχουν περάσει πολλά στην ζωή τους και πάλι όμως παλεύουν.

το κοινό στοιχείο των πρωταγωνιστών είναι ότι βρίσκονται μόνοι τους τα Χριστούγεννα και έχουν ο ένας τον άλλον

Ναι συμφωνώ . Το κοινό στοιχείο των τριών πρωταγωνιστών είναι που δεν έχουν κανέναν κοντινό άνθρωπο να τους στηρίζουν

Το κοινό σημείο είναι πιστεύω ότι και οι 3 νιώθουν μοναξιά και τελικά βρίσκουν παρεα και δεν νιώθουν τόσο στεναχωρημένοι πλέον. Επίσης και οι 3 προσπαθούν να αφήσουν πίσω το παρελθόν και να κάνουν κάτι καλό για το μέλλον τους

Και οι τρεις από αυτούς αναγκάστηκαν να συνυπάρξουν διότι όλοι τους είχαν προβλήματα με την οικογένεια τους. Ο μαθητής είχα ξεμείνει στο σχολείο διότι η μητέρα του με τον θετό πατέρα του τον άφησαν ενώ αυτοί πήγαν ταξίδι ενώ ο καθηγητής και η μαγείρισσα δεν είχαν παιδιά αλλά ούτε και σύντροφο

Το κοινό μεταξύ τους είναι ότι και οι 3 είναι μόνοι σε μέρα που φέρνει όλους (οικογένεια φίλους κλπ) μαζί

Συνφωνω. Το κοινο που ειχαν Μεταξυ τους ηταν η μοναξια ειχαν ο ενας τον αλλον

Ναι,συμφωνώ.Ο καθένας είχε κατάθλιψη,δηλαδή ο καθένας κάτι περνούσε στην ζωή του,ο καθένας κάτι διαφορετικό αλλά είχαν και οι τρεις το κοινό ότι παιρνουσαν μια δικια τους δυσκολία και πιστεύω ότι τους ενωνε μεταξύ τους.

Ναι, συμφωνώ. Το κοινό στοιχείο τους είναι η μοναξιά και η ανάγκη για κατανόηση. Παρότι διαφορετικοί, τους ενώνει η κοινή τους ανθρωπιά.

Συμφωνώ και πιστεύω πως το κοινό στοιχείο μεταξύ τους είναι πως και οι τρεις είχαν μείνει μόνοι σε περίοδο οικογενειακών γιορτών, χωρίς να νιώθουν αγαπημένοι από κάποιον

Το κοινό στοιχείο είναι ότι δεν έχουν οικογένεια ο μικρός τον έχουν παρατήσει της γυναίκας πέθανε ο άνδρας της και εν τέλη κατέληξαν μαζί με ένα κοινό που τους ένωσε

Και οι τρεις δεν έχουν οικογένειες

Συμφωνώ,το κοινό που έχουν είναι ότι είναι και οι 3 μόνοι

Όλοι περνούν σχεδόν την ίδια κατάσταση δηλαδή είναι μόνοι τους τα Χριστούγεννα.

Σύμφωνω με τον σκηνοθέτη θα έπρεπε αυτόι οι τρεις να συνυπάρχουν έχοντας ο καθένας τους διαφορετικές ζωές όμως από τι φάνηκε στην τελική είχαν κάτι κοινό ,είχαν ένα γεγονός το οποίο τους είχε στιγματίσει για το υπόλοιπο της ζωής τους,περνουσαν και οι τρεις μια είδους κατάθλιψη μπορούσαν να καταλάβουν ο ένας τον άλλον

Ότι και οι τρεις είναι χωρίς τις οικογένειες τους και θα προτιμούσαν να είναι κάπου αλλού και όχι εκεί που βρισκοντουσαν

Συμφωνώ , και οι τρεις ήταν πληγωμένοι συναισθηματικά και είχαν κατάθλιψη ακόμα και η Μαίρη που δεν φαίνεται πολύ έντονα , το ξέσπασμα της στο πάρτι το κάνει εμφανές

Το κοινό στοιχείο των τριών πρωταγωνιστών είναι ότι και οι τρεις αντιμετωπίζουν οικογενειακά προβλήματα.

Είναι μόνοι τους

και οι τρεις τους ειναι βαθια σε καταθλιψη ο καθενας με διαφορετικους λογους

Δεν καταλαβα

Συμφωνώ

Συμφωνώ. Και πίστευω ότι το κοινό στοιχείο είναι ότι κανένας δεν έχει οικογένεια να περάσει τις γιορτές.

και οι τρεις έχουν να αντιμετωπίσουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα

Έχουν χάσει ανθρώπους από την ζωή τους και περνούσαν δύσκολα

Κοινό στοιχείο των τριών πρωταγωνιστών είναι ότι κ οι τρεις έχουν περάσει πολλά πράγματα

Όλοι αναζητούν συντροφιά καθώς έχουν χάσει την οικογένεια τους με διαφορετικό τροπο και ψάχνουν να γεμίσουν το κενό που αισθάνονται με αγαπη

Το κοινο σημειο των πρωταγωνιστων ειναι πιστευω η κατανοηση και η ενσυναισθηση που ειχαν μεταξυ τους στον τροπο που διαχειρηστηκαν αυτο που εγινε παρολο που χρειαστηκε λιγο χρονο

Η κατάθλιψη

 Πιστεύετε ότι μπορεί να υπάρξει γνήσια αγάπη/ νοιάξιμο/ φροντίδα/  στο σχολείο ; Και αν ναι, μπορούν να συνδεθούν καθηγητές -  μαθητές/τριες; Εξηγήστε

Ναι κυριως οταν έχουν κοινα

Ναι μπορεί να υπάρξει γνήσιο νοιαξιμο στο σχολείο όταν υπάρχει σεβασμός ενδιαφέρον μεταξύ μαθητών και καθηγητών

Κατά μία άποψη ναι διότι συνυπάρχουμε στον ίδιο χώρο πολλές ώρες και αρκετά χρόνια οπότε είναι λογικό να νοιαζόμαστε για κάποιους αν όχι όλους στο σχολείο

Ναι κατά την γνώμη μου μπορεί να υπάρξει αληθινή αγάπη και φροντίδα μεταξύ μαθητών και καθηγητών αφού το σχολείο είναι η δεύτερη "οικογενεια" των παιδιων

Ναι. Θεωρώ πως αν το θέλει ο μαθητής αλλά κυρίως ο καθηγητής μπορούν να συνδεθούν και ύστερα να υπάρξει αγάπη και νοιάξιμο μεταξύ τους. Πολλοί μαθητές όταν δεν έχουν ένα «σπίτι» που μπορούν να βασιστούν και να εμπιστευτούν, η δεύτερη ελπίδα τους είναι το σχολείο.

Στο σχολείο είναι δύσκολο να υπάρχει γνήσια αγάπη ή φροντίδα γιατί οι σχέσεις πολλές φορές επηρεάζονται από ανταγωνισμό βαθμούς και κανόνες

Πιστευω ότι μπορεί να υπάρχει γνήσια αγαπη ,φροντίδα στο σχολείο που μπορούν να συνδεθούν καθηγητές με μαθητές

Πιστεύω ειλικρινά ότι μπορεί να υπάρξει νοιαξιμο στο σχολείο αλλά πρέπει να είναι ευγενικός και ο καθηγητής και ο μαθητής και συνεργατικοί επίσης διότι αν δεν υπάρξει η καλή συνεργασία συνήθως δεν υπάρχει και καλή χημεία. Ομως πολλοί καθηγητές αγαπούν τους μαθητές τους ακόμα κι αν δεν διαβάζουν τόσο και φαίνεται ότι νοιάζονται

Μπορεί να υπάρξει πραγματική αγάπη / νοιάξιμο στο σχολείο και πιστεύω πως αυτό μπορεί να γίνει γνωρίζοντας ο μαθητής και ο καθηγητής τα όρια του και να μην τα υπερβαίνει

Είναι όντως πολύ πιθανό αυτό ιδιαίτερα όταν το παιδί δεν έχει φροντίδα σπίτι

Πιστευω πως ναι μπορει να υπαρξει. Πολλα παιδια την αγαπη που δεν βρισκουνε στο σπιτι τους την αναζητανε στο σχολειο

Ναι,θα μπορούσε,αλλά πλέον το σχολείο ειναι ένα μέρος μόνο για να ξεφύγουμε απο τα προβλήματα μας,όχι για να τα αντιμετωπίσουμε με ανθρώπους που μπορούν να μας καταλάβουν και μπορούν να μας βοηθήσουν.

Ναι, μπορεί να υπάρξει γνήσιο νοιάξιμο στο σχολείο, μέσα από μια παιδαγωγική σχέση. Οι καθηγητές και οι μαθητές μπορούν να συνδεθούν με σεβασμό και όρια, προσφέροντας στήριξη και κατανόηση που βοηθά στην προσωπική εξέλιξη.

Προφανώς γιατί στην ζωη μας τα πρώτα χρόνια μέχρι να αποφοιτήσουμε το σχολείο είναι ένα μέρος που περνάμε την μισή μέρα σχεδόν κάθε μέρα. Σταδιακά γίνεται μέρος της ζωής μας. Οπότε φυσικά μπορούν αυτές οι αρετές να υπάρξουν

Πιστεύω ότι κάποιοι καθηγητες μπορούν να δώσουν αγάπη σε ένα μαθητή και να τον φροντίζουν και να νοιάζονται όπως και ο μαθητής το ιδιο.Δεν χρειάζεται πάντα να υπάρχει κάτι πίσω από αυτό

Μπορεί από καθηγητές συμμαθητές να νιώσει αγάπη

Σίγουρα μπορεί να υπάρξει γνήσια αγάπη/φροντίδα στο σχολείο καθώς περνάμε καθημερινά πολλές ώρες σε αυτόν τον χώρο και συνυπάρχουμε με τους καθηγητές μας πράγμα το οποίο μας φέρνει πιο κοντά και οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί μοιράζονται εμπειρίες και συχνά στηρίζουν ο ένας τον άλλο

Μπορεί να δημιουργηθεί μια τέτοια σχέση ανάμεσα σε μαθητή και καθηγητή, όμως αυτή η σχέση μπορεί να προκαλέσει και προβλήματα διότι υπάρχουν κάποιοι ρολοι παντού.

Στο σχολείο σχολείο περνάμε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα της ζωής μας,θα μπορούσα να πώ μας διαμορφώνει σαν άνθρωπους.Το σχολείο αντικατοπτρίζει μια πολιτεία,τον έξω κόσμο μας μαθαίνει να φερόμαστε ειδικά όταν ειναι οι ίδιοι καθηγητής και μαθητές για πολύ καιρό μαζι δένονται εγώ προσωπικά πλέον τα παιδιά και τους καθηγητές και γενικά το σχολείο το βλεπω σαν σπίτι και τους ανθρώπους πλέον σαν και δεύτερη μου οικογένεια

Δεν ξέρω πιστεύω πως ναι αν και δεν το βλέπουμε συχνά να συμβαίνει

Θεωρώ πως γενικά θα πρέπει να υπάρχει ένα όριο ανάμεσα στο μαθητή και τον καθηγητή και να είναι αντιληπτό και από τους δύο όμως επειδή πολλές φορές το "τελευταίο" καταφύγιο που μπορεί να έχει κανείς είναι το σχολείο σε κάποιες περιπτώσεις όταν είναι και ο καθηγητής και ο μαθητής πρόθυμος μπορεί να αναπτυχθεί σχέση αγάπης και νιαξιμο

Ναι, πιστεύω πως μπορεί να ύπαρξη κάτι τέτοιο μιας που το σχολείο είναι κάπως σαν το δεύτερο μας σπίτι είμαστε εκεί σχεδόν όλη μας την ζωή. Γνωρίζουμε πολλά καινούργια πράγματα οπότε ναι μπορεί να υπάρξει γνήσια αγάπη/ νοιαξιμο και φροντίδα στο σχολείο. Ναι, πιστεύω επίσης πως μπορούν να συνδεθούν καθηγητές - μαθητές/τριες.

Φυσικά

ειναι σημαντικο να υπαρχει συνδεση αναμεσα σε μαθητη-δασκαλο και μπορει να υπαρξει οντως αληθινή αγαπη μεταξυ τους

Ναι μπορει

Ναι μπορούμε όλοι μαζί αρκεί να το θέλουμε και να έρθουμε κοντά με μερικούς καθηγητής μπορούμε

Πιστεύω ότι αν όλοι ήθελαν και συνεργαζοντουσαν ναι θα μπορούσε

φυσικά και μπορεί να υπάρξει αρκεί να είσαι δίπλα στους σωστούς ανθρώπους

Ναι φυσικά άμα δεν μπορείς να βρεις κάποιους φίλους η στο σπίτι δεν τα πας καλά το σχολείο είναι μια λύση γιατί περνάς αρκετές ώρες εκεί

Ναι μπορεί να υπάρξει γιατί όσα παιδιά δεν αγαπιούνται στο σπίτι,πηγαίνουν στο σχολείο να αγαπηθούν

Ναι μπορεί να υπάρξει αγάπη στο σχολείο και ανάμεσα σε καθηγητές και μαθητές καθώς οι μαθητές γίνονται τα παιδιά των καθηγητών και το σχολείο γίνεται η οικογένεια τους

Πιστευω ναι μπορει να υπαρξει αν υπαρχει πρωτα απο ολα σεβασμος προς ολους κατανοηση και αγαπη προς τους συναθρωπους μας γενικα!❤️

Ναι με το να ασχολούνται πιο πολύ με την ζωή των παιδιών

Παιχνίδι γρίφων για την Ιστορία της Β Λυκείου (έως και την Άλωση)

 Ένα παιχνίδι θησαυρού στην Ιστορία της Β Λυκείου παίξαμε με τα παιδιά λίγο πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων. Το παιχνίδι περιέχει ερωτήσεις έως και την Άλωση της Πόλης και μπορεί ο καθένας να το εμπλουτίσει με δικούς του γρίφους – ποιηματάκια. Πάντως για τους μαθητές/τριες μου αποδείχτηκε ότι ήταν αρκετά εύκολο!

Καλά Χριστούγεννα!

ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ Β ΛΥΚΕΙΟΥ (εως την αλωση) by giota

Βερολίνο, αντίο - Το εφηβικό όνειρο

Την περασμένη Κυριακή είδαμε στην Κινηματογραφική Λέσχη την ταινία «Βερολίνο, αντίο». Υπόθεση: Ενώ η μητέρα του βρίσκεται σε κλινική αποτοξίνωσης και ο πατέρας του σε "επαγγελματικό" ταξίδι με τη γραμματέα του, ένας 14χρονος περνά το καλοκαίρι του βαριεστημένος και μόνος στη βίλα της οικογένειας. Όταν γνωρίζει ένα (επίσης) περιθωριακό αγόρι, θα γίνουν γρήγορα φίλοι. Μαζί θα κλέψουν ένα αυτοκίνητο να τους πάρει μακριά από το Βερολίνο, κι έτσι ξεκινά μια τρελή περιπέτεια, κατά τη διάρκεια της οποίας θα βιώσουν νέες εμπειρίες και θα ζήσουν ένα καλοκαίρι που δεν θα ξεχάσουν ποτέ. 

Τι είπαν οι μαθητες/τριες μας για την ταινίαΤι είπαν οι μαθητες/τριες μας για την ταινία

Ποια σκηνή της ταινίας ξεχωρίσατε και γιατί;

Οι στιγμές στο αμαξι

Την σκηνή όπου ο Τσικ δεν ενθουσιάστηκε όταν η τατιανα του εδωσε το χαρτάκι γιατί πλέον τον ένοιαζε μόνο να ξανά δει τον φίλο του

Την σκηνή στην οποία ο Μάικ ήθελε όσο τίποτα να δει τον φίλο του

Το τρακάρισμα των παιδιων

Μια σκηνή που μου άρεσε ήταν όταν ο Μαικ και ο Τσικ γνώρισαν μια οικογένεια στο ταξίδι τους και έκατσαν μαζί τους να φάνε. Ο λόγος που που άρεσε αυτή η σκηνή ήταν επειδή έδειχνε ζεστασιά και απλότητα, ενώ οι δύο ήρωες έμαθαν πράγματα για την ζωή κα την φιλοξενία. Για παράδειγμα όταν έμαθαν πως μπορούν να βρουν τον βορά και τον νότο χρησιμοποιώντας το ρολόι και τον ήλιο.

Την σκηνή όπου ο Τσικ μοιράστηκε με τον φίλο του κάτι που δεν είχε πει σε κανέναν

Η αγαπημένη μου σκηνή είναι εκείνη όπου το παιδί παίρνει την μητέρα του από το μπαράκι, γιατί δείχνει πως νοιάζεται και αγαπάει την μαμά του ανεξάρτητα από τις αλκοολικές τάσεις τις.

Την σκηνή που ο μαικ είπε την αλήθεια για το τι έγινε στο δικαστήριο κ το τέλος που ξεπέρασε την Τατιανα

Η σκηνη που ξεχωρισα ηταν κοντα στο τελος σε εναν βραχο που τα τρια παιδια ειπαν να ξανα συναντηθουν στο ιδιο μερος μια συγκεκριμενη ημερομηνια

Όταν έγινε το μεγάλο ατύχημα,ήταν αστείο αλλά συγκινητικό ταυτόχρονα.

Η σκηνή που ξεχώρισε για εμένα ήταν όταν ο Τσικ είπε στον Μαικ κάτι που δεν ήξερε κανένας, ότι του αρέσουν αγόρια και ο μαικ δεν άλλαξε στάση απέναντι του

Ξεχωρίζω τη σκηνή στο τέλος του ταξιδιού, γιατί δείχνει πόσο έχουν αλλάξει οι δύο ήρωες και πόσο δυνατή έγινε η φιλία τους μέσα από τις εμπειρίες που έζησαν.

Μου αρεσε η σκηνη στο τελος που ο Μαικ εδωσε το τζακετ στον τσικ που το αρεσε απο την αρχη

Η σκηνή που ξεχώρισα ήταν όταν ο Τσικ αποκάλυψε στον Μαικ το μυστικό του επειδή δείχνει την εμπιστοσύνη που είχαν χτίσει

otan trakarane

Που εκεί που ήταν σαν δικαστήριο είπε την αλήθεια και δεν τον ένοιαζε τι θα πει ο πατέρας του και τις συνέπειες και δεν ήθελε να μπλέξει και τον φίλο του

Για κάποιο λόγο, η τελευταία σκηνή που είχε με την μάνα του που πετούσαν πράγματα μέσα στην πισίνα τους, Φαινόταν πως παρόλο που ο τσικ είχε εξαφανιστεί και η ιζα είναι στην αδερφή της, η μάνα είναι η μόνη που έμεινε για τον Μάικ,και η σκηνή μας δείχνει απλά μια ωραία στιγμή που πέρασε ο Μάικ με την μάνα του

Ξεχώρισα τη σκηνή του ταξιδιού με το κλεμμένο αυτοκίνητο στην εξοχή, γιατί δείχνει την αίσθηση ελευθερίας. Είναι η στιγμή που η φιλία τους δένει πραγματικά.

Όταν ο Τσικ είπε στον Μάικ ότι του αρέσουν τα αγόρια εκείνος δεν άφησε αυτό το γεγονός να επηρεάσει τη φιλία τους αυτο δείχνει πως η σχέση τους μπορεί να είναι πραγματικά δυνατη παρά τις διαφορές τους και το πόσο διαφορετικοί είναι

Εκει που ελεγαν πως θα ξαναβρεθουν σε 50 χρονια

Την σκηνή που μας πέρασε έριξε ότι θα ξανά συναντηθούν μετά από πενήντα χρόνια γιατί δείχνει ότι οι φιλίες μπορούν να κρατήσουν για πάντα

Εκεί που ο Τσικ αποκάλυψε στον Μάικ ότι του αρέσουν τα αγόρια και εκείνος δεν άλλαξε καθόλου τη στάση του απέναντι του

Όταν άφησε τον φίλο του να φύγει γιατί τον νοιάστηκε

Ναι

Οταν του έδωσε το τζάκετ που του άρεσε από την πρώτη μέρα που το είδε γιατί ήταν πολύ γλυκό διότι και νοιάστηκε για τον φίλο του για να μην κρυώσει και δείχνει ότι είναι πολύ σημαντική μια φιλία

Ξεχώρισα την σκηνή που ο Τσικ είπε στον φίλο του ότι δεν του αρέσουν τα κορίτσια, επειδή η φιλία τους συνεχίστηκε κανονικότατα και το σεβάστηκε αυτό ο Μάικ

Όταν μπήκαν μέσα στο πάρτυ γιατί ήταν η πρώτη στιγμή που ο Μαικ δεν ήταν πια δειλός

Την σκηνή οπου ο Αντριεν λεει στον Μαικ πως δεν του αρέσουν τα κορίτσια και παρόλα αυτα ο Μαικ δεν τον νοιάζουν οι προτιμήσεις του φίλου του απλα του αρεσει η παρεα του, επειδη δειχνει πως τον αποδεχεται ετσι οπως ειναι χωρις να εχει κομπλεξ με αυτο.

Ξεχώρισα πολύ την σκηνή που ο πατέρας του Μαίκ του αφησε 200€ για 14 μέρες και έφυγε γιατί δεν έδειχνε ότι ήταν ένας καλός γονιός προς το παιδί του

Ξεχώρισα την σκηνή που ο Μαικ πήγε και πήρε την μάνα του από την καφετέρια στην οποία έπινε διότι φαινόταν ότι ακόμα κι αν ήταν αλκοολική την αγαπούσε πάρα πολύ, αλλά και εκείνη τον αγαπούσε πολύ

Για εμένα ξεχώρισε η σκηνή που ο Τσικ εξομολογηθηκε στον Μάικ ότι του αρέσουν τα αγόρια, διότι ο Μάικ το σεβάστηκε αυτό και δεν χάλασε η φιλία τους

Το τέλος γιατί κατάλαβα τι σημαίνει ο φίλος

Μου άρεσε ιδιαίτερα η σκηνή , προς το τέλος , όταν ο Μαικ βρισκόταν στο δικαστήριο και αντί να συμφωνήσει με αυτά που έλεγε η δικηγόρος του για να τον καλύψει αυτός επέλεξε να πει την αλήθεια. Σε αυτή την σκηνή φαίνεται πόσο δυνατή ήταν η φιλία μεταξύ του Μαικ και του Τσικ παρόλο που δεν ξανά επικοινώνησαν ποτέ

Ξεχώρισα τη στιγμή που ο Τσικ εξομολογήθηκε στον Μαικ ότι του αρέσουν τα αγόρια και εκείνος τον υποστήριξε

Όταν οι δύο φίλοι μιλούσαν μεταξύ τους στη λίμνη και ανοίχτηκαν ο ένας στον αλλο

Η σκηνή η οποία ο Τσικ αποχαιρετά τον Μάικ και του λέει πρέπει να φύγω γιατί θα με πάνε πίσω στο ορφανοτροφείο και ο Μάικ του κάνει ώς δώρο το τζακετ το οποίο άρεσε πολύ στον Τσικ

Η σκηνή που ξεχώρισα ήταν αυτή η οποία ο Μάικ βρίσκει την μάνα του μεθυσμένη και την επιστρέφει στο σπίτι τους ολομόναχος

 

 

Ο Τσικ αποκαλύπτει στο Μάικ το μυστικό του. Για ποιο λόγο πιστεύετε ότι το κάνει;

Δεν θα τον έκρινε

Γιατί ένιωσε άνετα μαζί του και ένιωσε πως μπορούσε να του ανοιχτεί

Γιατί τον εμπιστεύτηκε και ήρθαν πολύ κοντά

Για να δει αν θα αλλάξει κάτι στη φιλία τους

Επειδή ένιωσε άνετα με τον Μαικ. Πάρα που δεν γνωρίζονταν για πολύ καιρό οι χαρακτήρες του ταίριαξαν πολύ με αποτέλεσμα ο ένας να νιώθει άνετος με τον άλλον.

Γιατί έγιναν πολύ γρήγορα φίλοι και τον εμπιστεύτηκε

Το κάνει γιατί τον εμπιστεύεται

γιατί ένιωσε άνετα αρκετά να το πει

Γιατι ενιωσε οικεια, ηταν μαλιστα και το πρωτο ατομο που το εμπιστευτηκε . Και παρολα αυτα δεν επηρεαστηκε η φιλια τους .

Ήταν ο μόνος που είδε εμπιστευτεί τοσο

Πιστεύω πως ο Τσικ αποκάλυψε το μυστικό του στον Μαικ γιατί ο Μαικ ήταν ο μόνος που εμπιστευόταν και ήξερε πως δεν θα τον κρίνει

Ο Τσικ αποκαλύπτει το μυστικό του στον Μάικ γιατί τον εμπιστεύεται πραγματικά και τον θεωρεί τον μοναδικό του φίλο. Νιώθει ασφάλεια μαζί του και θέλει να είναι ειλικρινής, δείχνοντας πόσο έχει δυναμώσει η φιλία τους μέσα στη διάρκεια του ταξιδιού.

επειδη δεν ηταν ποτε με κανεναν τοσο κοντα οσο τον Μαικ

πιστεύω το εκανε γιατί ένιωσε άνετα μαζι του και δεν ένιωθε πως θα τον κρίνει

Ο Τσικ αποκάλυψε στον Μαικ το μυστικό του επειδή ένιωσε ότι δεν θα τον κρίνει και τον εμπιστευόταν

Ένιωσε πολύ ανετα μαζί του αφού πέρασαν τόσα πολλά μαζί και μάλλον θα ήταν η πρώτη φορά που βρίσκει κάποιον που να είναι τόσο κοντά του και για αποφάσισε να ανοιχτή σε εκείνον

Επειδή τον πίστευε αρκετά για να του το πει

Ο Τσικ λέει το μυστικό του επειδή εμπιστεύεται τον Μάικ. Τον θεωρεί τον μόνο αληθινό του φίλο.

γιατί τον εμπιστεύτηκε πραγματικά

Γιατι ενιωθε ανετα

Διότι είναι φίλοι και πρέπει να γνωρίζει χωρίς να κρατάει μυστικά και τον εμπιστεύτηκε

Γιατί δέθηκαν πολύ , τον εμπιστεύτηκε και ότι και να γίνει πέρασαν ένα καλοκαίρι που θα μείνει αξέχαστο και στους δύο για πάντα

Γιατί τον εμπιστεύτηκε

Γιατί ένιωσε ότι είναι αληθινός του φίλος και τον εμπιστεύτηκε

Για να ξεκαθαρίσει την θέση του απέναντι στον Μαικ

Ένιωσε ότι δεν θα τον κρίνει

Διοτι ο Μαικ τον εκανε να νιωσει ανετα και μπορεσε να ειναι ο εαυτος του μαζι του. Τον εμπιστευτηκε πληρως.

Πιστεύω γιατί τον εμπιστεύεται

Πιστεύω ότι ο Τσικ κατάλαβε ότι ο Μαικ είναι πραγματικός φίλος και ότι αν του αποκαλύψει το μυστικό του δεν θα σκεφτεί τίποτα που θα μπορούσε να χαλάσει τη φιλία τους

Το έκανα για να ξεκαθαρίσει πως νιώθει γενικά για τα αγόρια. Επιπλέον δείχνει ότι τον εμπιστεύοταν αφού δεν το είχε πει πουθενά αλλού αυτό ο Τσικ

Γιατί τον εμπιστεύθηκε

Πιστεύω πως αυτό συμβαίνει λόγο της στενής σχέσεις που είχαν καλλιεργήσει οι δύο τους. Είναι δύο παιδιά που έχουν μεγαλώσει με αρκετές δυσκολίες οπότε αυτή η φιλία του έδωσε την δυνατότητα να του ανοιχτει

Γιατί νιώθει ανετα πλέον με τον Μαικ και ξέρει καλά πως δεν θα τον κρίνει

Γιατί τον εμπιστεύτηκε και ήθελε να γνωρίζει ο Μάικ τον πραγματικό εαυτό του, όχι όπως οι άλλοι που έβλεπαν απλά μια εικόνα ενός ταλαιπωρημενου παιδιού

Το έκανε επειδή είχαν περάσει τόσα πολλα μαζί και το θεώρησε δικό του άνθρωπο δηλαδή δέθηκαν μεταξύ τους και ένιωθε ότι έπρεπε να του το πει

Γιατί εμπιστεύτηκε τον Μάικ αφού πέρασαν τόσα πράγματα μαζί

 

 

 

 

Ο Μάικ όταν επιστρέφει στο σχολείο του το φθινόπωρο έχει αλλάξει. Με ποιο τρόπο έχει αλλάξει; (Θυμηθείτε πώς παρουσιάστηκε στην αρχή πριν γνωρίσει τον Τσικ)

Ένιωθε καλύτερα με τον εαυτό του

Δεν τον ενδιαφέρει πλέον η γνώμη των συμμαθητών του και έχει περισσότερη αυτοπεποίθηση

Έχει αλλάξει δεν είναι δειλός

Έχει γίνει πιο ήσυχος και δεν τον ένοιαζε η κοπέλα στην αρχή

Πιστεύω κατάλαβε ότι ένα απλό κορίτσι που δεν ήξερε σχεδόν καθόλου τον Μαικ δεν έπαιζε βασικό ρόλο στην ζωή του σε σχέση με τον Τσικ. Ήθελε προσοχή έτσι ώστε να τον προσέξει η Τατιανα αλλά όταν την πήρε αυτή την προσοχή δεν τον ένοιαζε πολύ.

Άλλαξε στα μάτια των άλλων ατόμων που νόμιζαν ότι είναι βαρετός

Έχει αλλάξει ως προς τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο αλλά και ως προς την εξωτερική του εμφάνιση. Πριν, νοιαζόταν υπερβολικά πολύ για το πως τον βλέπουμε οι συμμαθητές του ενώ τώρα δεν τον ενδιαφέρει.

Έχει καλύτερη αυτοπεποίθηση ΔΕν είναι ποια φλωρος και έχει πολλές εμπειρίες

Σε συγκριση με την αρχη της προηγουμενης χρονιας ο Μαικ δεν δινει πλεον ενδιαφερον στην κοπελα για την οποια ειχε συναισθηματα. Ομως αναπολουσε τον φιλο του τον Τσικ και την νεα τους φιλη και ολες τις περιπετειες που ειχαν περασει μαζι .

Μεολα αυτά τα συμβάν που συνέβησαν άλλαξε,έγινε ακόμη πιο κλειστος

Ο Μαικ όταν επέστρεψε στο σχολείο δεν τον ενδιέφερε πλέον η κοπέλα που ήθελε, αντιθέτως το μόνο που ήθελε είναι να ξαναδεί τον Τσικ και να κάτσει δίπλα του

Ο Μάικ επιστρέφει πιο ώριμος, σίγουρος για τον εαυτό του και λιγότερο επηρεασμένος από τη γνώμη των άλλων.

ο Μαικ γινεται πιο σιγουρος , λιγοτερο ντροπαλος και δειχνει μεγαλυτερη αυτοπεποίθηση απο πριν

Οταν επέστρεψε ο Μαικ στο σχολείο του έγιναν σημασία όμως εκείνον δεν τον ένοιαζε

Ήταν με άλλο αέρα λίγο πιο τσαμπουκαλεμένος και ειδικά που είχε και τις μελανιές των έβλεπαν όλοι καλά καλά με άλλο μάτι όμως

Πλέον ήταν ένας ενδιαφέρον τύπος,ο τρόπος που είχε φύγει από το παρτυ και μετά κανένας δεν τον είδε για το υπόλοιπο καλοκαίρι έκανε όλους να σκέφτονται το ίδιο πράγμα,που ήταν τόσο καιρό και τι έκανε?

Στην αρχή ήταν ντροπαλός και μοναχικός, ενώ στο τέλος είναι πιο θαρραλέος και σίγουρος για τον εαυτό του εξαιτίας του Τσικ.

είχε αλλάξει ο τρόπος που σκεφτόταν η αύρα του ήταν διαφορετική

Εχει γινει σαν τον Τσικ

Έχει αλλάξει προς το καλύτερο κατά την γνώμη μου και νοιάζεται μόνο για τον φίλο του αν είναι καλά χωρίς να τον ενδιαφέρει τίποτα άλλο

Φαίνεται πιο σίγουρος για τον εαυτό και δείχνει αυτοπεποίθηση παρόλο που ξέρουν τα παιδιά τι έκανε το καλοκαίρι

Έγινε πιο δυναμικός και σεβάστηκε τον εαυτό τ

Είχε αυτοπεποίθηση

Έχει αλλάξει προς πιστεύω πιο ώριμος και πιο χαρούμενος και αυτό ευτυχισμένος από ποτέ

Φάνηκε περισσότερο δηλαδή στην αρχή της ταινία ήταν σαν να μην υπάρχει στην τάξη ενώ στο τέλος όλοι τον <<έβλεπαν>>

Είχε πιο πολύ αυτοπεποίθηση

Εχει αλλαξει, φαινεται πως υπηρξαν πολλες εμπηριες γιαυτον το καλοκαιρι και πως «ανοιξε» η προσωπικοτητα του. Πηρε θαρρος και εμπιστευτηκε τον εαυτο του και αυτο τον εκανε να ξεχωριζει αντι να ειναι «αορατος»

Επίστρεψε σαν άλλος άνθρωπος γιατί ο Τσικ τον βοήθησε να κάνει πράγματα που δεν θα τολμουσε να κάνει άμα δεν ήταν ο Τσικ

Ο Μαικ στην αρχή ήταν πολύ ντροπαλός και δειλός ενώ όταν γνώρισε τον τζιν, όλη του η ζωή άλλαξε αφού είναι πιο εξωστρεφής και λέει την αλήθεια ακόμα και στους αστυνομικούς.Ομως όταν εμφανίστηκε στο σχολείο με το περιπολικό όλοι τον κοιτούσαν και κατάλαβαν ότι τελικά δεν είναι τόσο εσωστρεφής και αντικοινωνικός

Είχε αλλάξει γενικά η συμπεριφορά και ο τρόπος που βλέπει τους γύρω του. Έκανε ένα ταξίδι με εμπόδια αλλά και μια φιλία με πολύ εμπιστοσύνη

Δεν πίνει πια

Ο Τσικ είχε πει στο Μαικ πως για να τον προσέξει η κοπέλα που του άρεσε θα έπρεπε να κάνει κάτι ώστε να συμβεί αυτό. Ετσι λοιπόν μετά από όλες αυτές τις περιπέτειες και κυρίως μετά τον αποχαιρετισμό με τον φίλο του γύρισε στο σχολείο με πείσμα

Πλέον ο Μαικ εμφανίζεται ως «κουλ τύπος» εξαιτίας του Τσικ

Είχε περισσότερη αυτοπεποίθηση, είχε σκληρύνει, δεν ήταν πια ο δειλός και βαρετός που έλεγε πως ηταν

Είχε αλλάξει είχε γίνει πλέον σαν τον Τσικ αυτό μας δείχνει το πόσα είχε περάσει ο Τσικ και είχε αυτήν την συμπεριφορά που είχε.Οπως του είχε πει οΤσικ ότι έπρεπε να φανεί λίγο στο σχολείο ώστε να ελκύσει την κοπέλα που του άρεσε

Δεν ασχολείται με τους άλλους και δεν τον ενδιαφέρει πως τον βλέπουν πια

 

 

Η ταινία θεωρείται ένας ύμνος στο νεανικό ενθουσιασμό και την εφηβεία,  ένα ταξίδι-κοπάνα από τον κόσμο των ενηλίκων. ποια είναι η δική σας άποψη;

Ναι

Διαφωνώ γιατί κανείς δεν κάνει έτσι

Θεωρώ πως η ταινία αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό το πως συμπεριφέρονται οι έφηβοι ή πως θέλουν να φερθούν

Ισχύει αυτό γιατί τα παιδιά φεύγουν από το κόσμο στον οποίο θέλουν να βρίσκονται οι γονείς τους και ξεφεύγουν από το συνηθισμένο.

Και εγώ άμα είχα την δυνατότητα θα το έκανα όχι μόνο για την εμπειρία αλλά και για τα πολλά που θα μάθαινα σε ένα τέτοιο ταξίδι

Πιστεύω ότι αυτή η ταινία είναι όντως ένα ταξίδι-κοπάνα από τον κόσμο. Μακάρι όλα τα παιδιά το καλοκαίρι να το πέρναγαν έτσι αλλά δυστυχώς κολλάνε στα κινητά

Συμφωνώ

είναι ένα νεανικός ενθουσιασμός όντως γιατί κάνουν το ταξίδι π θέλουν πολλοί κάνουν Που θέλουν και ζουν το «εφηβικό όνειρο»

Προσωπικα μου αρεσε η ταινια γιατι ειχε δραση, ειναι αυτα τα τρελα εφηβικα χρονια που αναπολεις μεγαλωνοντας . Ηταν πολυ ωραιο να βλεπεις δυο εφηβους να ζουνε το καλοκαιρι διασκεδαζοντας με τον δικο τους τροπο .

Συμφωνώ με την θεωρία αυτή,η ταινία έφερε πολλά μυνήματα καΙ πολλούς τρόπους που ζουν οι έφηβοι πλεον

Πιστεύω πως η ταινία ωθεί τους νέους να δημιουργήσουν αναμνήσεις και να ζήσουν τα νεανικά τους χρόνια γιατί δεν κρατάνε για πάντα

Συμφωνώ, γιατί η ταινία δείχνει πώς δύο παιδιά ξεφεύγουν από τους κανόνες των ενηλίκων και ζουν ελεύθερα, γεμάτα περιπέτεια, φιλία και ανακάλυψη του εαυτού τους

η ταινια δειχνει την ζωντανια και την ελευθερία της εφηβείας μεσα απο την περιπέτεια του μαικ και του τσικ

πιστεύω πως η ταινία παρουσιάζει ρεαλιστικά την ζωη των εφηβων οι οποίοι θελουν να ξεφύγουν απο την πραγματικότητα

Οντως η ταινία δείχνει την εφηβεία αφού βλέπουμε δύο παιδιά να κάνουν τρέλες για να διασκεδάσουν χωρίς να κάνουν κακό σε κάποιον άλλο

Είναι το όνειρο κάθε εφήβου όλοι το έχουμε φανταστεί ότι θα το κάνουμε κάποιο το έχουμε κάνει όντως αλλά είναι πολύ στοχευμένη ταινία

Η ταινία ήταν πολύ ωραία και θα ήθελα πολλά παιδιά να βγαίνανε έξω από τον μικρό κόσμο που έχουν φτιάξει η γονείς τους γιαυτους και να εξερευνήσουν τον πραγματικό μεγάλο κόσμο,επειδή μόνο μια φορά θα είσαι σε τέτοια ηλικία και άμα δεν δοκιμάσεις καινούργια πράγματα τώρα πότε θα τα δοκιμάσεις.

Συμφωνώ, γιατί η ταινία δείχνει τη χαρά της ελευθερίας και της περιπέτειας των νέων. Το ταξίδι τους είναι ένας τρόπος να ξεφύγουν από τους κανόνες και να γνωρίσουν τον εαυτό τους.

σύμφωνο με αυτό

Πιστεύω ότι κάθε παιδί πρέπει να περάσει μια τέτοια περιπέτεια στην ζωή του ξέροντας όμως τις συνέπειες που θα υποστεί

Δείχνει πολλά στοιχεία της εφηβείας, πάνω από όλα δείχνει παιδιά που χωρίς ρατσιστικές σκέψεις φοβίες κα έκαναν ότι μπορούσαν για να περάσουν καλά

Ότι είχαν πολύ καλή ιδέα και ότι πέρασαν καλά

Η ταινία σε μερικές περιπτώσεις σχετίζεται με την σημερινή ζωή εφόσον κάποια άτομα ενθουσιάζονται και περνάνε καλα με αυτό

Συμφωνώ ότι είναι ένα ταξίδι-κοπανα και μου αρέσει ο χαρακ

Η ταινία αντικατροπτίζει αυτό που πρέπει να κάνει κάθε έφηβος

Πιστευω πως πεφτει πολυ κοντα ή και μεσα στο πως η ζωη των εφηβων θα επρεπε να ειναι, με περιπετειες και ρισκο.

Ότι θα προτιμούσα να κάνω το ίδιο αντί να κάθομαι και να μην κάνω τίποτα όλο το καλοκαίρι

Πιστεύω ότι όντως θα μπορούσαν τα παιδιά στην ηλικία μας να κάνουν πράγματα που δεν αρέσουν στους γονείς αλλά με μέτρο και όχι να μπλέξουν με την αστυνομία. Πρέπει θεωρώ να υπάρχει ένα όριο και οι γονείς να μην μας λένε πάντα τι να κάνουμε, διότι δεν έχουν πάντα τις ίδιες απόψεις με εμάς.

Συμφωνώ απόλυτα με τον ταξίδι-κοπάνα διότι όντως για τους εφήβους αυτό θεωρείται ένα διάλλειμα από την πραγματικότητα .

Συμφωνώ απόλυτα

Πιστεύω πως η ταινία παρουσιάζει γεγονότα που κάθε έφηβος θα ήθελα να ζήσει μαζί με τους φίλους του ανεξάρτητα από τις συνέπειες που θα είχε. Δεν είναι κάτι που το συναντάμε συχνά και κινεί το ενδιαφέρον αρκετών παιδιών

Συμφωνω απόλυτα και πιστεύω πως κάθε έφηβος αξίζει να ζήσει μια τέτοια εμπειρία την οποία θα θυμάται όλη του τη ζωη

Συμφωνώ καθώς έδειξε διαφορά πράγματα που βιώνουν ή σκέφτονται πολλοί έφηβοι και τα απεικόνισε με αυτή την περιπέτεια που οδήγησε σε μια υπέροχη φιλία

Η ταινία δείχνει τι θα έπρεπε να κάνει ένας έφηβος ώστε να βγει λίγο από την πραγματικότητα την οποία ζουν .Πρέπει να βγουν και να εξερευνήσουν τον έξω κόσμο

Συμφωνώ με την άποψη αυτή καθώς και πιστεύω πως όλοι οι έφηβοι ψάχνουν έναν τρόπο διαφυγής από την καθημερινότητα τους μερικές φορές έτσι ώστε να μπορέσουν να κάνουν κάτι πιο ξεχωριστό και διασκεδαστικό γιατί δεν θα έχουν τον χρόνο μετά