Ένας ήλιος με μουστάκια στην Κω! Η συγγραφέας κ.Μελίνα Σιδηροπούλου προσκεκλημένη του 2ου ΓΕΛ .

 

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε είχαμε τη χαρά να φιλοξενούμε τη συγγραφέα και δημοσιογράφο κ.Μελίνα Σιδηροπούλου. Η κ. Σιδηροπούλου συναντήθηκε με τις δύο Λέσχες Ανάγνωσης του 2^ου ΓΕΛ Κω , συζήτησε με τα παιδιά για το βιβλίο της και έκανε ένα μίνι εργαστήρι δημιουργικής γραφής μαζί τους.

Το Σάββατο 28/1 η συνάντηση ήταν μόνο με τη Λέσχη Ανάγνωσης της Α Λυκείου που είχε διαβάσει και το βιβλίο της «Ήλιος με μουστάκια». Τα παιδιά έθεσαν ερωτήματα στη συγγραφέα τόσο για το βιβλίο της όσο και για τον τρόπο που έγραψε το βιβλίο.

 Το βιβλίο της ήταν τελικά ένα ημερολόγιο της Μαρίνας, της ηρωίδας;  Η κ.Σιδηροπούλου απάντησε πως όντως ισχύει αυτό . Μοιάζει με ένα τετράδιο καταγραφής της προσωπικής ιστορίας της Μαρίνας, αφού όλες οι ιστορίες αφορούσαν την ίδια, γύριζαν γύρω από το οικείο περιβάλλον της. Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε πως στην ανάγνωση συμμετέχουν δύο: ο συγγραφέας και ο αναγνώστης και ο δεύτερος παίζει το δικό του ρόλο στην πρόσληψη του έργου.

Στην ερώτηση της Αντριάνας που αφορούσε το τι δυσκόλεψε την ίδια στην ανάγνωση- η μετάβαση από ιστορία σε ιστορία- η συγγραφέας της είπε πως η ροή του βιβλίου μοιάζει έτσι αλλοπρόσαλλη, επειδή εμείς οι ίδιοι που γράφουμε την ιστορία μας- ακόμη και με τη μορφή ενός ημερολογίου- δεν είμαστε ίδιοι κάθε μέρα. Είμαστε πολλοί εαυτοί, πολλά κομμάτια που πρέπει να ενωθούν και να συντονιστούν. 

Το συγκεκριμένο βιβλίο της πήρε δώδεκα χρόνια να το γράψει εξαιτίας της εργασίας της και επειδή η ίδια , όταν άρχισε να γράφει,  δεν είχε στο μυαλό της την έκδοση ενός βιβλίου. Το βιβλίο περιέχει πολλά στοιχεία της προσωπικής της ζωής της και γι αυτό της πήρε χρόνο να ωριμάσει, να συμφιλιωθεί με όλα τα γεγονότα, με τις απώλειες και τις αλλαγές.

Στην απορία των παιδιών αν έγραψε κατόπιν σχεδίου μας είπε πως καλό είναι να υπάρχει ένα σχέδιο συγγραφής αλλά το εν λόγω βιβλίο δε γράφτηκε έτσι. Γράφτηκαν πολλές επιμέρους ιστορίες που μετά τις ένωσε. Και η ημερολογιακή μορφή του βοήθησε σε αυτή την κατεύθυνση. Ο πρώτος άνθρωπος που διάβασε το βιβλίο ήταν η αδερφή της , η οποία είναι αυστηρή κριτής. Όμως και η ίδια είναι πολύ αυστηρή με τον εαυτό της, ίσως επειδή και το δημοσιογραφικό επάγγελμα είναι αρκετά απαιτητικό. Αμφισβητούσε για χρόνια τον εαυτό της , δεν είχε την απαραίτητη εμπιστοσύνη για να γράψει και τη βοήθησε το εργαστήρι δημιουργικής γραφής που παρακολούθησε αλλά και οι συμμαθητές της σε αυτό.

Οι αγαπημένοι της συγγραφείς στην εφηβεία της ήταν η Τόνι Μόρισον και η Τζάνετ Γουίντερσον, ενώ ένα βιβλίο που πρότεινε στα παιδιά ήταν το βιβλίο του Ντέιβιντ Γκρόσμαν «Ένα άλογο μπαίνει σε ένα μπάρ».

Ολοκληρώνοντας συμβούλεψε τα παιδιά να κρατούν ένα ημερολόγιο καταγράφοντας την καθημερινότητά τους. Εκεί θα συνειδητοποιήσουν πόσα ενδιαφέροντα πράγματα συμβαίνουν κάθε μέρα, πόσες κινηματογραφικές σκηνές ζουν, τα παράδοξα που υπάρχουν γύρω τους . Σημειώνοντας και γράφοντας αφήνεις ελεύθερο τον εαυτό σου να εκφραστεί, αφήνεσαι, αποκτάς αυτογνωσία ενώ σε αρκετές περιπτώσεις το γράψιμο λειτουργεί ευεργετικά , λυτρωτικά.

Στη συνέχεια τα παιδιά έγραψαν ιστορίες χρησιμοποιώντας τεχνικές γραφής και στο τέλος διαβάσαμε όλα τα γραπτά τους. Η συνάντηση έκλεισε με πολλή συγκίνηση, αφού οι ιστορίες των παιδιών ήταν βαθιά εξομολογητικές και συναισθηματικές.

Την επόμενη ημέρα, Κυριακή 29/1 η κ.Σιδηροπούλου συνάντησε τα παιδιά της Λέσχης Ανάγνωσης της Β Λυκείου και δούλεψε μαζί τους σε ένα μικρό εργαστήρι συγγραφής ιστοριών. Τα αποτελέσματα ήταν επίσης συγκινητικά. Τις ιστορίες μας τις διάβασε η ίδια η Μελίνα και η συνάντηση έκλεισε με την ευχή να επαναληφθεί!

Ευχαριστούμε το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του 2^ου ΓΕΛ Κω που ήταν ο χορηγός αυτού του διήμερου και πρόσφερε στα παιδιά την ευκαιρία να κάνουν μια διαφορετική δραστηριότητα , κάτι έξω από τα συνηθισμένα. Μελίνα σε ευχαριστούμε πολύ για όλα και ελπίζουμε να μας ξανάρθεις!

Διαδικτυακή συνάντηση με τον συγγραφέα Θοδωρή Κούκια.

Οι μαθητές του Β5 και Β7 στα πλαίσια της φιλαναγνωσίας διάβασαν το βιβλίο του Θοδωρή Κούκια «Ο πυροβάτης των αστεριών». Η ανάγνωση συνοδεύτηκε από φύλλο εργασιών και υπό κανονικές συνθήκες  θα ακολουθούσε η συνάντηση με το συγγραφέα ο οποίος θα επισκεπτόταν το νησί στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τις Ημέρες Βιβλίου, που διοργανώνονται κάθε χρόνο. Δυστυχώς, η πανδημία ακύρωσε αυτή τη συνάντηση. Οπότε ο μόνος τρόπος να συναντηθούν τα παιδιά με το συγγραφέα και να συνομιλήσουν μαζί του ήταν μέσω υπολογιστή.  Το πρόβλημα όμως ήταν ότι ,μετά τις αλλαγές στην προσέλευση των μαθητών στο σχολείο λόγω του κορονοϊού,  δεν ήταν δυνατόν όλοι οι μαθητές να είναι παρόντες/ουσες. Τελικά αποφασίσαμε η συνάντηση να γίνει με όσα παιδιά θα βρίσκονταν  στο σχολείο στο δίωρο της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Όσοι έλειπαν μπορούν να διαβάσουν εδώ λεπτομέρειες της συζήτησης. Ο κύριος Κούκιας απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις των παιδιών και έπειτα η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από διάφορα άλλα θέματα που συνδέονταν με τα θέματα του βιβλίου. Ακολουθούν οι ερωτήσεις των παιδιών και οι απαντήσεις του συγγραφέα.

Γιατί στο εξώφυλλο του βιβλίου και στο πρόσωπο του πρωταγωνιστή δεν υπάρχουν οι περιβόητες φακίδες του; Ο συγγραφέας απάντησε πως το εξώφυλλο ήταν πρόταση του εκδοτικού οίκου και επιλέχθηκε λόγω της μινιμαλιστικής τεχνικής του – κυριαρχούν μόνο δύο χρώματα , το μπλε και το κίτρινο. Οι γραφίστες είναι εκείνοι που θα πάρουν το βιβλίο και θα δημιουργήσουν το εξώφυλλο. Όμως όπως μας διευκρίνισε το εξώφυλλο άρεσε πολύ και στον ίδιο , αφού θεωρεί πως απεικονίζει πολύ ρεαλιστικά την υπόθεση.

 Πώς ο συγγραφέας σκέφτηκε αυτή την τρελή ιστορία; Πώς του ήρθε η ιδέα; Ο κ.Κούκιας μας είπε ότι ήθελε το βιβλίο να παρουσιάζει ένα έφηβο που ζει μια περιπέτεια μέσα σε μια νύχτα και να φτάνει σε ένα σημείο που αναθεωρεί τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα εξαιτίας ενός σημαντικού γεγονότος/συμβάντος. Αυτό μπορεί να είναι ο χωρισμός των γονιών του, μια σχολική αποτυχία, μια ερωτική απογοήτευση. Ήθελε ο προστατευμένος αυτός έφηβος- στην προκειμένη περίπτωση ο Τίτος-  που μπορεί να είναι εγκλωβισμένος στο σπίτι του για πολλούς λόγους ( είτε εξαιτίας κάποιας αναπηρίας, είτε για λόγους υγείας)  και ζει περιορισμένος μέσα στον ψεύτικο κόσμο του να πει: ως εδώ. Η αρρώστια λοιπόν του πρωταγωνιστή είναι μια δικαιολογία , ένα πρόσχημα προκειμένου ο ήρωας να βρει τον τρόπο να το ξεπεράσει και να αλλάξει, να ενηλικιωθεί. Και παρόλο που γενικά στους εκδοτικούς οίκους δεν αρέσουν τα βιβλία που περιέχουν πολλά, διαφορετικά θέματα, ο ίδιος επέλεξε το δικό του βιβλίο να περιέχει τόσα πολλά επιμέρους θέματα ώστε ο αναγνώστης να βρει κάποιο κομμάτι του εαυτού του και να ταυτιστεί .

Όσα περιέχονται στο βιβλίο είναι αληθινές ιστορίες; Κάποιες από αυτές τις επιμέρους ιστορίες είναι αληθινές(π.χ. η ιστορία της Αφρούλας που του τη διηγήθηκε ένας μαθητής του, ή η εικόνα του βρέφους των προσφύγων που θηλάζει ένα σκυλί). Σίγουρα δε μπορεί όλα όσα περιέχονται στο βιβλίο να είναι αληθινά και να τα έχει ζήσει ο ήρωας. Όπως μας είπε και όπως του έχουν πει πολλοί το γεγονός ότι το βιβλίο έχει τόσο πολλά θέματα μειώνει την αληθοφάνεια του. Όμως ο ίδιος θεωρεί ότι εφόσον  ο ήρωας ζει μια τρελή νύχτα , όλα μπορούν να συμβούν. Τίποτε δεν είναι απίθανο.

Θα άλλαζε κάτι στο βιβλίο; Η απάντηση ήταν ότι μάλλον θα άλλαζε τη σχέση του Τίτου με τον Άλκη. Η παρέα των δύο παιδιών  ξεκίνησε μέσα στα πλαίσια της τυπικής συνύπαρξης στην ίδια πολυκατοικία και δεν είναι μια ουσιαστική, αληθινή σχέση. Και στο τέλος ,παρά την συγνώμη του, ο Άλκης φαίνεται να μην έχει μετανοήσει ουσιαστικά για όσα συνέβησαν. Ίσως οι δυο φίλοι να τα ξαναέβρισκαν. Όμως ο ίδιος την ώρα που έγραφε το βιβλίο δεν ήθελε να το κάνει αυτό, διότι ο Τίτος μέσα στο βιβλίο αλλάζει τη ζωή του, κάνει ένα ξεκαθάρισμα. Άρα ο Άλκης έπρεπε να βρεθεί εκτός αυτής της νέας ζωής. Βέβαια, όπως παρατήρησε, οι μαθητές στις δικές τους ιστορίες ένιωσαν την ανάγκη να επαναφέρουν τον Άλκη στη ζωή του Τίτου.

Γιατί να υπάρχει υβρεολόγιο σε ένα βιβλίο; Τι εξυπηρετεί; Κλασσική ερώτηση και η απάντηση του συγγραφέα ήταν ότι εφόσον το βιβλίο μιλάει για εφήβους δε μπορούσε να μην περιέχει υβρεολόγιο. Θα ήταν ψεύτικο . Όπως όλοι γνωρίζουμε οι έφηβοι στα πλαίσια της μεταξύ τους επικοινωνίας χρησιμοποιούν μια ποικιλία ύβρεων, και ο ίδιος , όπως μας είπε, περιόρισε πολύ τη χρήση του. Παράλληλα μας έδωσε παραδείγματα βιβλίων που έχουν βραβευτεί παρά το υβρεολόγιο που περιέχουν – «Ένας υπέροχος κόσμος» του Φίλιππου Μανδηλαρά,  «Ο θεριστής στη σίκαλη», του Ντ. Σάλιντζερ. Τελικά δηλ. το βιβλίο δε θα μιλούσε στους εφήβους, δε θα τους αφορούσε. Οι συγγραφείς, όμως, πιστεύουν ότι μιλάνε τη γλώσσα των νέων; Ο ίδιος πιστεύει ότι κάνουν μια προσπάθεια να τη μάθουν , να τη μεταφέρουν , αλλά το αποτέλεσμα δεν είναι εγγυημένο, καθώς οι ίδιοι μόνο οι νέοι τη μιλούν και μόνο ένα βιβλίο γραμμένο από αυτούς θα την περιείχε με ακρίβεια

Γιατί στο βιβλίο να υπάρχουν ήρωες του περιθωρίου; (ναρκομανείς, ιερόδουλες..).; Ο κ.Κούκιας μας απάντησε πως μέσα στο βιβλίο υπάρχουν κομμάτια της αληθινής ζωής. Οπότε θα ήταν ψεύτικο αν δεν υπήρχαν κι αυτοί οι ήρωες. Θα ήταν σαν να εθελοτυφλούσαμε. Εξάλλου οι ταμπέλες στους ανθρώπους ανήκουν στο παρελθόν. Κανείς άνθρωπος δεν είναι μόνο καλός ή μόνο κακός. Σε όλους τους ανθρώπους ενυπάρχει το καλό και το κακό, όλοι οι άνθρωποι έχουν την σκοτεινή και τη φωτεινή τους πλευρά.

Πώς προέκυψε αυτός ο τίτλος; Αρχικά το βιβλίο ήταν να έχει ένα άλλο τίτλο, αλλά ο συγκεκριμένος περιέχει όλα όσα υπάρχουν στην υπόθεση. Ο Τίτος θα περπατήσει σαν αναστενάρης στα δικά του κάρβουνα προκειμένου να φτάσει στα αστέρια, να βρει το δικό του δρόμο, τη θέση του στον κόσμο. Μέσα στο βιβλίο υπάρχουν αναφορές στον τίτλο (στη συζήτηση με την Αφρούλα καθώς και στο σημείο που ο ήρωας βλέπει τα σπασμένα γυαλιά στο δρόμο να λάμπουν σαν αστέρια).

Θα έχει συνέχεια το βιβλίο; Όχι, γιατί ο ίδιος πιστεύει πως η συνέχεια καταστρέφει την αρχική υπόθεση. Σαφώς σε ένα δεύτερο βιβλίο στη σειρά ο ήρωας θα τακτοποιούσε τις ανοιχτές υποθέσεις του( τη σχέση του με τη Ρούσα, τη φιλία με τον Άλκη, το μέλλον του…) , όμως μπορεί αυτό να λειτουργούσε αρνητικά για το αρχικό υλικό. Εξάλλου το τέλος στα βιβλία πάντα μένει ανοιχτό για να μπορέσει ο αναγνώστης να νιώσει ότι του ανήκει η συνέχεια.

Όμως μας έβαλε και ο συγγραφέας μια ερώτηση: γιατί η Ρούσα, η instaqueen έχει τόσο άγχος, γιατί της βγαίνει αυτό σε ένα ψυχοσωματικό σύνδρομο. Τα παιδιά έδωσαν δυο διαφορετικές απαντήσεις : ίσως επειδή η Ρούσα έχει να συντηρήσει το μύθο και τη φήμη της ως διασημότητα στο διαδίκτυο ή επειδή έχει το άγχος της διπλής ζωής- να ζει και ως ένα φυσιολογικό κορίτσι της ηλικίας της αλλά παράλληλα να αγχώνεται και για την περσόνα που συντηρεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Τα ονόματα των ηρώων γιατί είναι τόσο ιδιαίτερα;Ο ήρωας, ο Τίτος, έχει ένα κανονικό όνομα .Τον λένε Χρήστο όπως μαθαίνουμε στη μέση της ιστορίας, αλλά οι γονείς έχουν επιλέξει ένα παιδιάστικο όνομα, ένα όνομα που ταιριάζει στην παιδική ηλικία του ήρωα , εκεί που βρίσκεται καθηλωμένος χρόνια. Η Ρούσα πάλι είναι μια ξεχωριστή κοπέλα, επομένως και το όνομα της πρέπει να είναι μοναδικό.

Γιατί ήρωας της ιστορίας να μην είναι ο Κωστής, ο αδερφός του Τίτου; Όντως  θα μπορούσε ήρωας μιας άλλης ιστορίας να είναι ο Κωστής και όχι μόνο αυτός , αλλά και τα άλλα πρόσωπα του βιβλίου. Αλλά αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει και το θέμα δημιουργικής γραφής των αναγνωστών- να γράψουν εκείνοι δηλ.την ιστορία αυτών των ηρώων.

Οι δύο αυτοί ήρωες θα συναντιούνταν ποτέ στο σχολείο; Θα έκαναν παρέα; Το πιθανότερο είναι αυτά τα δύο παιδιά να μην μιλούσαν ποτέ στο σχολείο, να μην έρχονταν ποτέ κοντά ο ένας στον άλλον. Εκεί οι πολύ δημοφιλείς δε θα προσέγγιζαν κάποιο πιο ντροπαλό άτομο και το αντίθετο. Στο δρόμο όμως όπου συναντιούνται έρχονται κοντά γιατί στην ουσία και οι δύο είναι περιορισμένοι: η Ρούσα στον εικονικό κόσμο που ζει και ο Τίτος στο σπίτι του. Ο ένας γίνεται το όχημα του άλλου για αλλαγή.

Το προσφυγικό γιατί εντάσσεται στο βιβλίο; Ο ήρωας ζει μια νύχτα που του συμβαίνουν πολλά, σε μια πόλη που υπάρχουν πρόσφυγες. Δε γινόταν να μην τους συναντήσει ο ήρωας. Είναι κομμάτι της καθημερινότητας του. Το δίπολο της αποδοχής ή όχι των προσφύγων υπάρχει στην κοινωνία και ο ήρωας πρέπει να πάρει τη δική του θέση.

Κλείνοντας τη συνάντηση ο κ.Κούκιας είπε στα παιδιά πως αυτό που είναι σημαντικό είναι να ακούνε, να συζητούν, να ψάχνουν  αλλά τελικά να διαμορφώνουν τη δική τους άποψη, να βγάζουν τα δικά τους συμπεράσματα και να μη γίνονται φορείς της γνώμης των άλλων. Πρότεινε στα παιδιά να διαβάζουν ό,τι τους αρέσει, να ψάχνουν τα βιβλία που τους συγκινούν, να διαλέγουν μόνοι τους. Μόνο έτσι θα διαμορφώσουν το δικό τους κριτήριο.

Ευχαριστούμε πολύ το συγγραφέα κ.Κούκια για τη διαδικτυακή συνάντηση και ελπίζουμε σε μια δια ζώσης επόμενη! Στο σημείο αυτό να ευχαριστήσουμε την κυρία Μπαλασά , συνάδελφο Πληροφορικής που μας βοήθησε στο τεχνικό κομμάτι της συνάντησης. Πολύτιμη η συνεισφορά της!

"Φύλακας άγγελος του εαυτού σου είναι ο ίδιος σου ο εαυτός!" - Η συνάντηση μας με τη συγγραφέα Μάγια Δεληβοριά!

Ποιο το νόημα της ζωής; Πώς διαχειριζόμαστε την απώλεια στην εφηβεία, αλλά και σε κάθε ηλικία; Πώς φανταζόμαστε το θάνατο; Σε αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα απάντησε στη σημερινή μας συνάντηση η κυρία Μάγια Δεληβοριά συγγραφέας του βιβλίου «Ένας άγγελος στο ταβάνι μου». Η κυρία Δεληβοριά βρέθηκε στο νησί μας προσκεκλημένη του Δήμου Κω στο πλαίσιο των Ημερών Παιδικού και Εφηβικού βιβλίου, που διοργανώνεται για 7^η συνεχή χρονιά.

Προσθήκη λεζάντας

Η κυρία Δεληβοριά συναντήθηκε με μαθητές της Α , της Β και της Γ Γυμνασίου και συζήτησε μαζί τους για τα βιβλία της «Η αλφαβήτα της εφηβείας» και «Ένας άγγελος στο ταβάνι μου». Όχι μόνο συζήτησε μαζί τους, αλλά και τους σκηνοθέτησε και οι μαθητές μας έγιναν πρωταγωνιστές του βιβλίου.

Με τους μαθητές του Γ2 συναντήθηκε στην αίθουσα τους και η συνάντηση κράτησε ένα απολαυστικό δίωρο. Τα παιδιά υποδέχτηκαν με χαρά τη συγγραφέα, την οποία γνώριζαν μόνο από τη φωτογραφία του βιβλίου της. Το βιβλίο το είχαν διαβάσει όλοι οι μαθητές στα πλαίσια της φιλαναγνωσίας του αναλυτικού προγράμματος και είχαν εκπονήσει και εργασίες με συγκεκριμένο φύλλο εργασίας.

Η κυρία Δεληβοριά , αφού συστήθηκε στα παιδιά , ξεκίνησε τη συζήτηση ρωτώντας τους με ποιο τρόπο μπορούμε να παρηγορήσουμε έναν άνθρωπο που έχει βιώσει την απώλεια. Οι μαθητές πρότειναν διάφορους τρόπους: να περάσεις χρόνο μαζί του, να προσπαθήσεις να τον διασκεδάσεις, να είσαι δίπλα του όταν σε έχει ανάγκη. Βέβαια, όπως παρατήρησε η ίδια , στην αρχή όλοι είναι κοντά στον άνθρωπο που θρηνεί, σταδιακά όμως ο κόσμος αραιώνει, καθώς η ζωή ακολουθεί τη φυσιολογική της πορεία. Επίσης επισήμανε πώς αρκετοί άνθρωποι αισθάνονται αμήχανα μπροστά στο θάνατο και δεν ξέρουν με ποιο τρόπο μπορούν να φανούν χρήσιμοι στον/στην φίλη τους που θρηνεί. Το βέβαιο είναι ότι ο άνθρωπος που βιώνει την απώλεια πρέπει ο ίδιος να μπορέσει να την αντιμετωπίσει : να είναι ελεύθερος να θρηνήσει, να μην απομονωθεί από τους φίλους τους και την οικογένεια, να μην κρύβει τα συναισθήματα του. 

Στη συνέχεια και με αφορμή τον Άγγελο του βιβλίου που βλέπει τα πάντα, ακούει, αισθάνεται αλλά δεν είναι ορατός, μαθητές υποδύθηκαν το ρόλο του, το ρόλο ενός ατόμου που δεν ξέρει ούτε ποιος είναι, ούτε ποιοι είναι οι δικοί του άνθρωποι, ούτε ποιος είναι ο σκοπός της ύπαρξής του.

Η επόμενη ερώτηση αιφνιδίασε λίγο τα παιδιά, αφού η συγγραφέας τους παρότρυνε να πουν πώς φαντάζονται το θάνατο. Πολλές και διαφορετικές οι απαντήσεις τους: σα να ξαναγεννιόμαστε, υπάρχει κόλαση και παράδεισος, πάμε σε ένα άλλο σύμπαν, γυρίζουμε πάλι στη ζωή για να διορθώσουμε τυχόν λάθη μας, δεν υπάρχει τίποτε, γινόμαστε άγγελοι, βρίσκουμε ξανά τα αγαπημένα μας πρόσωπα…

Όσο για το νόημα της ζωής;; Υπήρξαν κοινές απαντήσεις , όπως να είσαι με εκείνους που αγαπάς, να πετύχεις τους στόχους σου, να είσαι υγιής, να κάνεις οικογένεια, να έχεις φίλους, η ζωή δεν ξέρουμε τι νόημα έχει(έχουμε και κάποιους φιλόσοφους ανάμεσα μας), να έχεις περάσει μια γεμάτη ζωή… όπως είπε , όμως και η κυρία Δεληβοριά, εμείς οι ίδιοι δίνουμε νόημα στη ζωή μας: βάζουμε ψηλά τον πήχυ, έχουμε στόχους, κυνηγάμε τα όνειρα μας, δεν μας απασχολούν μόνο οι υλικές απολαύσεις.  Με τον ίδιο τρόπο είμαστε φύλακες άγγελοι του εαυτού μας. Σε κάθε δυσκολία να βάζουμε μπρος όλες μας τις δυνάμεις να αντιμετωπίσουμε ό,τι μας βρει, να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες με ψυχικό σθένος. Αυτό είναι κάτι που το μαθαίνουμε – από τους γονείς μας, τους ανθρώπους γύρω μας, που μπορούν να αποτελέσουν πρότυπα για μας, τις εμπειρίες μας, τα βιβλία που θα διαβάσουμε , τις ταινίες που θα δούμε.

Ακολούθησαν οι ερωτήσεις των παιδιών. Αρχικά τη ρώτησαν από πού εμπνεύστηκε το βιβλίο της – αν συνδέεται με κάποιο προσωπικό της βίωμα. Η συγγραφέας μας είπε ότι το βιβλίο αυτό είναι ένα δώρο για τις κόρες της, για το πώς μπορούν να διαχειριστούν την απώλεια, όταν προκύψει στη ζωή τους.  Στην ερώτηση αν θα άλλαζε κάτι στο βιβλίο της, τώρα , αρκετά χρόνια μετά την κυκλοφορία του, η κυρία Δεληβοριά απάντησε ότι δε θα άλλαζε ούτε λέξη. Το βιβλίο της πια είναι μια αυτόνομη ύπαρξη και δεν επιστρέφει σε αυτό για να το κρίνει ή να το επεξεργαστεί ξανά. Επιπλέον μας αποκάλυψε ότι γράφει πολύ γρήγορα, επειδή το κάθε βιβλίο της το έχει έτοιμο στο μυαλό της πριν καθίσει να το γράψει. Τέλος ο αγαπημένος ήρωας της από το βιβλίο της είναι ο Άγγελος , αφού ο χαρακτήρας του της μοιάζει αρκετά: το χιούμορ του, ο τρόπος με τον οποίο βλέπει τα πράγματα, το θάρρος του.

Τέλος η συγγραφέας μας μίλησε για τη μαγεία του διαβάσματος. Το διάβασμα βιβλίων σε ταξιδεύει σε μέρη μακρινά, γνωρίζεις ήρωες που σε εμπνέουν, σε κάνει να ονειρεύεσαι. Και η συμβουλή της στους μαθητές μας ήταν να διαβάζουν ό,τι θέλουν .Κέρδος θα είναι γι αυτούς!

Κ.Δεληβοριά, σας ευχαριστούμε πολύ ! Περάσαμε εξαιρετικά- διασκεδάσαμε, μάθαμε, γελάσαμε, πετάξαμε το κουστούμι της σοβαρότητας για μια μέρα! Σας χαιρετάμε ελπίζοντας σε επόμενη συνάντηση!

Ακολουθούν εργασίες των μαθητών που έδωσαν ένα διαφορετικό τέλος στο βιβλίο και έψαξαν ομαδικά το νόημα της ζωής!

ΕΝΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΟ ΤΑΒΑΝΙ ΜΟΥ by on Scribd

 

ΕΡΓΑΣΙΕΣ

Η κυρία Μαργαρίτα έσβησε ύστερα από επτά χρόνια, ευτυχισμένη και κρατώντας το χέρι του εγγονού της. Όσες φορές κι αν την είχε ρωτήσει πως είχε βρεθεί ξαφνικά στη ζωή τους και γιατί είχε αποφασίσει να του δείξει τέτοια αγάπη χωρίς να είναι συγγενής και χωρίς να τον ξέρει, εκείνη χαμογελώντας του απαντούσε : «Είναι πολλά τα ανεξήγητα πράγματα στον κόσμο, παιδί μου. Το καλό είναι ότι την αγάπη δεν χρειάζεται να την εξηγήσεις σε κανέναν». Απο την άλλη εκείνος πάντα πίστευε ότι την γνώριζε απο κάπου, κάποιες φορές όταν κοιμόταν έβλεπε όνειρα με τον Πέτρο αλλά δεν τον γνώρισε ποτέ για να κάνει τους συνδυασμούς του. Του άρεσε που και που να ξαπλώνει στο κρύο πάτωμα και να κοιτάει με τις ώρες το ταβάνι. Όταν τον έβλεπε η κυρία Μαργαρίτα πάντα σκεφτόταν ότι κάποιες συνήθειες δεν κόβονται. Άλλωστε ο ίδιος είχε δηλώσει ότι έχει περίεργους τρόπους ξεκούρασης. Ήταν ο τρόπος του.

Γαβριέλα Δούσμανη

Σε είδα από τη στιγμή που κάθισες δίπλα μου και άρχισες να τραγουδάς. Πριν από αυτό δε σε είχα συναντήσει πουθενά .Δεν ξέρω, μετά από όλο αυτό που πέρασες και που μου αφηγήθηκες, απλά ήθελα να μάθω για εσένα και δεν στα έλεγα νωρίτερα, γιατί ήθελα να σιγουρευτώ γιατί αυτό που έμαθα δεν το πίστευα!

-Πες μου κυρία Μαργαρίτα τι έγινε; Ποιος είμαι;

-Λοιπόν,  άκου παιδί μου. Αρχικά δεν πέθανες τώρα πρόσφατα,  αλλά πριν 3 χρόνια και όχι σε αυτή την ηλικία που είσαι τώρα, αλλά πιο μεγάλος! Ήσουν και μπαμπάς ενός πολύ όμορφου αλλά και ταλαιπωρημένου αγοριού.

 -Τι; Πως; Πως έγινε αυτό;

-Άκου! Έκατσα και το έψαξα και αυτό που έμαθα δεν ξέρω πως

θα το πάρεις.

-Πες μου!

-Με βάση ο,τι έχω βρει και έχω μάθει ..Πως να στο πωω ..εμμμ είσαι ..είσαι ο μπαμπάς του Πέτρου!

-Τι;  Όχι αποκλείεται! Αυτό δεν...δεν γίνεται! Πως;

-Απ’  ότι διάβασα αλλά και ρώτησα κάποιους υπάρχει μια περίπτωση στην ηλικία του Πέτρου και εσύ ο ίδιος να έχεις περάσει κάτι παρόμοιο και απλά ήταν η ανάγκη σου τώρα να τον σώσεις! Γιατί απ’  οτι έμαθα είχες πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια!

-Μάλιστα! Και τώρα τι; Τι θα κάνουμε;

-Τώρα, δεν νομίζω να μας μείνουν πολλές επιλογές ή απλά θα μείνεις σε αυτή την ηλικία χωρίς να θυμάσαι τίποτα και θα προσέχεις τον Πέτρο ή αν νομίζεις ότι έχεις τελειώσει με αυτό το θέμα θα κάνεις ο,τι δε φωτίσει ο Θεός!

-Όχι, όχι και πάλι όχι! Φυσικά και θα κάτσω με τον Πέτρο. Φυσικά θα κάτσω δίπλα στο παιδί μου.

-Όπως θες αγόρι μου! Καλυτέρα να πηγαίνουμε τώρα.

-Πάμε….

Ο Πέτρος μεγάλωσε με τον μπαμπά του που τον πρόσεχε χωρίς αυτός μα το ξέρει, άσχετα που ένιωθε μια ασφάλεια όπως έλεγε στον γιατρό που πήγαινε! Μεγάλωσε με την μητέρα του με πολλή αγάπη και στήριξη. Ο πατέρας του δεν έφυγε ποτέ από δίπλα του.

Ο Πέτρος σπούδασε σε σχολή μουσικής, τελείωσε με άριστα και έκανε μια υπέροχη καριέρα και οικογένεια. Και όλοι ήταν περήφανοι.

Όσο για τον πατέρα του; Η μαμά του Πέτρου,  και ας μην ξανα παντρεύτηκε,  είχε κάποιον εκτός από τον Πέτρο να την προσέχει και να την νοιάζεται.

Ραφαηλία Κασάπη

Καθώς περπατούσα και ακολουθούσα την κυρία Μαργαρίτα, την ώρα που άνοιξε την πόρτα ενός δωματίου, όλα πάγωσαν, κάτι άρχισε να με ενοχλεί.  Ήθελα όντως να μάθω ποιος ήμουν; Ήθελα να επιστρέψω; Και αν επέστρεφα και δεν τα κατάφερνα; Δεν ξέρω, τι να κάνω ……. Ξαφνικά όλα συνέχισαν κανονικά. Αφού μου έδειξε ποιός ήμουν άρχισα να μην νιώθω καλά. Έτρεμα, νόμιζα πως ίδρωνα, έπεσα κάτω, όλα άρχισαν να σκοτεινιάζουν, φώναζα όσο πιο δυνατά μπορούσα .......

Ξαφνικά ξύπνησα. Ο πατέρας μου καθόταν δίπλα μου και νομίζω πως έκλαιγε, η αδερφή μου γελούσε, αλλά μια κυρία καθόταν μπροστά μου και χαμογελούσε.

(Δύο μήνες αργότερα)

Όλα είναι καλά. Άλλαξα σχολείο γιατί είναι πιο κοντά στο σπίτι, γνώρισα μια καπέλα, την Ζωή, νομίζω μου αρέσει… Ευτυχώς όλα πήγαν καλά..

Δημήτρης Κανέλλης

Σελ 174 . «κράτησε το κρυφτό...»,  (αφηγητής ο Πέτρος) ... Παρόλο που είχα πάει στο σπίτι μιας συμμαθήτριας μου για να παίξουμε επιτραπέζια, το είχα πάρει απόφαση να είμαι σοβαρός. Για άλλη μια φορά σε απογοήτευσα. Γύρισα σπίτι και τώρα που σου γράφω είναι χαράματα και κλαίω με αναφιλητά, αλλά η μαμά δεν με ακούει, ποτέ δεν με καταλαβαίνει. Σε απογοήτευσα, διότι δεν σεβάστηκα την προσφορά σου σε όλους μας.

Είναι απίστευτο το πόσο αφελής και ανώριμος ήμουν σήμερα. Καθώς παίζαμε, ρωταει η Ζωή ποιος είναι ο ιδιοκτήτης του λογαριασμού Guardian Angel, και έκανα το λαθος να τους αφήσω να με παρασύρουν. Χθες καθώς έπαιζα μου ήρθε μια ειδοποίηση στο tablet από αυτόν τον λογαριασμό. Απλά την αγνόησα. Αφού βρέθηκα σε δίλλημα για το αν πρέπει να το παραδεχτώ η όχι, είπα πως αν και δεν τον δημιούργησα εγώ, για κάποιο λόγο είναι στο tablet μου. Άρχισαν να με πειράζουν. Λάθος. Να με κοροϊδεύουν λέγοντας πως μου αρέσει η Ζωή. Ψεύτες!

Θυμωμένος κάλεσα την μαμά να έρθει να με πάρει. Η μαμά πήγε νωρίς για ύπνο και πριν αρχίσω να γράφω, μου ήρθε μια τέλεια ιδέα. Πήρα το πιστόλι που είχες όταν ήσουν αστυνομικός, και το έβαλα στην τσάντα μου. Καθώς το όπλιζα, σκεπτόμουν τις πιθανές εξελίξεις, και αν τα παιδιά όντως το άξιζαν. Αχ να μουν στην Αμερική, να ένας έξυπνος λαός. Η οπλοφορία εκεί είναι νόμιμη και θα μου έκανε το σχέδιο πανεύκολο. Είχα πάντως αποφασίσει να είμαι δίκαιος. Δεν θα πυροβολήσω όλους τους συμμαθητές μου, πάρα μόνο αυτούς που με απομονώνουν, κοροϊδεύουν και συκοφαντούν εμένα και τον πατέρα μου πίσω από την πλάτη μου! Πόσο έχουμε ταπεινωθεί Θεε μου...

(Αφηγητής ο Αλέξης)

Εκείνη την ημέρα είχα αποφασίσει να κάτσω κι άλλο στης Μαριλιας για να θαυμάσω την Ζωη. Αν και τον λυπήθηκα τον δύσμοιρο τον Πέτρο, έκανα το μοιραίο λάθος να μείνω. Επέστρεψα σπίτι αργά και έπαθα σοκ, όταν είδα τον Πέτρο να κοιμάται. Συνήθως κοιμάται πάρα πολύ αργά.

Το πρωί η ματιά του, καθώς ετοιμαζόταν, ήταν ιδιαίτερα βλοσυρή. Ξαφνικά την ώρα της Ιστορίας βγάζει από την τσάντα του ένα πιστολι και άρχισε να στοχεύει την υπόλοιπη τάξη. Για κάποιο λόγο, ευτυχώς, διστασε να πυροβολήσει. Κοίταξε με απορία τους συμμαθητές του, οι οποίοι κρυφτήκαν γρήγορα κάτω από τα θρανία. Αυτοπυροβολήθηκε και εγώ είχα αποτύχει. Η τελευταία του λέξη  πριν ξεψυχήσει ήταν " Συγγνώμη".

Σωτήρης Καβαδάκης                                                 

Αφού η αποστολή μου πέτυχε και ο Πέτρος είναι μια χαρά θα πρέπει να "ζήσω" και εγώ, να μάθω το νόημα της ζωής (Τι να κάνει άραγε η Ζωή τώρα)

Ακούγεται λίγο παράξενο το να το λέει ένα φάντασμα αυτό!

Ξαφνικά, η κυρία Μαργαρίτα έρχεται με μια εικόνα στο χέρι της και με δάκρυα στα μάτια μου λέει ότι είναι η μαμά μου και γι' αυτό μόνο αυτή με έβλεπε και έμεινα! Έπαθα σοκ, δεν το πιστεύω ότι είναι η μαμά μου..

Με αγκάλιασε συγκινημένη. Εδω που τα λέμε είναι πολύ στενάχωρο να πεθαίνει ένα αγαπημένο σου πρόσωπο... Ίσως  και η "μητέρα" μου να περνά τα στάδια της κατάθλιψης όπως ο Πέτρος... Όταν το σκέφτηκα αυτό, την αγκάλιασα πιο σφιχτά και κάπου εκεί κατάλαβα πως έχω άλλη μια ίδια αποστολή:  θα γίνω φύλακας άγγελος της μητέρας μου! Γιατί; Γιατί μπορώ!

Άνι Ιστρέφι

Το Νόημα της Ζωής

Μία εργασία των: Καντά Ανδρέα, Καραβίτη Διονύση, Καβαδάκη Σωτήρη, Κανέλλη Δημήτρη

Καλέσαμε στο στούντιό μας πέντε άτομα διαφορετικής ηλικίας για να απαντήσουν στις ερωτήσεις μας:

Καλεσμένος 1ος

- Αρχικά, πες μας πόσων ετών είσαι.

- Είμαι 6 χρονών.

- Πολύ ωραία. Ξεκινάμε με τις ερωτήσεις πάνω το θέμα που ερευνούμε: Ποιός/τι είναι αυτός/αυτό που αγαπάς περισσότερο;

- Η μαμά μου, ο μπαμπάς μου, ο σκύλος μου.

- Τι θα ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις; Γιατί;

- Αστροναύτης! Θέλω να φτάσω τ’ αστέρια!

- Ενδιαφέρον. Τέλος, ποιό νομίζεις ότι είναι το νόημα της ζωής σου;

- Μμμ, να κάνω ό,τι θέλω χωρίς να με ελέγχουν οι γονείς μου!

Καλεσμένος 2ος

- Πόσων χρονών είσαι;

- 15

-  Πώς θα χαρακτήριζες τη ζωή σου;

- …Βαρετή, άσκοπη…

- Ποιός/τι έχει περισσότερη αξία για εσένα;

- Η παρέα μου και το κινητό μου.

- Πώς βλέπεις τον εαυτό σου σε 20 χρόνια;

- Δεν ξέρω, δεν σκέφτομαι τέτοια.

- Πες μας τουλάχιστον, ποιό θα έλεγες ότι είναι το νόημα της ζωής μας.

- Πφφ, ξέρω γω, να είμαστε ανεξάρτητοι και ευτυχισμένοι;

Καλεσμένος 3ος

- Δώστε μας την ηλικία σας.

- Είμαι 20 ετών.

- Ξεκινάμε, λοιπόν, πώς θα χαρακτηρίζατε τη ζωή σας;

- Σίγουρα γεμάτη, μέσα σε λίγα χρόνια άλλαξαν τόσα πολλά. Έχω συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι τόσο εύκολη όσο νομίζεις όταν είσαι νεότερος. Όλα στη ζωή απαιτούν προσπάθεια.

- Τι είναι σημαντικότερο για εσάς;

-  Φαντάζομαι να τελειώσω τις σπουδές μου προς το παρόν.

- Πως βλέπετε τον εαυτό σας σε 20 χρόνια;

- Λογικά θα είμαι παντρεμένος με παιδιά, ελπίζω να έχω βρει μια αξιοπρεπή δουλειά.

- Μάλιστα. Για εσάς ποιό είναι το νόημα της ζωής;

- Πιστεύω πως είναι να έχεις μια πετυχημένη επαγγελματική καριέρα και μια ισορροπημένη ερωτική ζωή.

Καλεσμένος 4ος

- Θα μπορούσατε να δώσετε την ηλικία σας;

- Βέβαια, είμαι 50 χρονών.

- Αρχικά, πώς θα χαρακτηρίζατε την ζωή σας σε γενικό βαθμό;

- Ενδιαφέρουσα...έχω περάσει δύσκολες στιγμές, πάντοτε όμως υπάρχουν και στιγμές ευτυχίας.

- Τι είναι σημαντικότερο για εσάς στη ζωή;

- Αναμφίβολα η οικογένειά μου. Έχω βρει το άτομο με το οποίο θέλω να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου. Με ενδιαφέρει όσο τίποτε άλλο να βρουν τον δρόμο τους τα παιδιά μου, την ευτυχία.

- Τέλος, ποιό είναι το νόημα της ζωής για εσάς;

- Η αγάπη, και η οικογενειακή και η ερωτική και επίσης να καταφέρεις να κάνεις ό,τι σε κάνει ευτυχισμένο.

Καλεσμένος 5ος

- Καλησπέρα σας. Θα θέλατε να αποκαλύψετε την ηλικία σας;

- Δεν έχω να κρύψω τίποτε νεαρέ. Είμαι 90 ετών.

- Μάλιστα. Πείτε μας, πώς θα χαρακτηρίζατε την ζωή σας;

- Άσ τα. Τι να λέμε τώρα, ούτε εγώ δεν θυμάμαι.

- Τότε, τι έχει περισσότερη αξία για εσάς;

- Το καλό το φαγοπότι και οι ωραίες οι γυναίκες.

- Ενδιαφέρον. Εάν υπάρχει κάτι για το οποίο έχετε μετανοιώσει, ποιό είναι αυτό;

- Ο γάμος μου. Α, και τα παιδιά μου. Μια φορά τον μήνα με θυμούνται, τους το έκοψα το χαρτζιλίκι. Σίγουρα θα ήθελα να είχα κάνει περισσότερα πράγματα για τον εαυτό μου.

- Για να κλείσουμε, ποιό είναι το νόημα της ζωής;

- Τα απλά τα πράγματα. Να την περάσεις με άτομα που αγαπάς, να ζεις για τον εαυτό σου και να συσσωρεύσεις εμπειρίες. 

- Υπέροχα. Σας ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σας.

Όπως συμπεραίνουμε, δεν υπάρχει μια απάντηση στο ερώτημά μας. Επί χιλιάδες χρόνια, ο άνθρωπος προσπαθεί να καταλήξει σε ένα συμπέρασμα ως προς τον λόγο για τον οποίον ζούμε. Υπάρχουν τόσες απαντήσεις όσες άνθρωποι, διαφορετικές ανά προσωπικότητα, διαφορετικές ανά ηλικία. Ίσως τελικά, ο καθένας μας να δίνει μόνος του το νόημα στη ζωή του...

Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου στο σχολείο μας (Ημέρες Παιδικού βιβλίου στην Κω)

Από την Πέμπτη 3 Μαΐου  και μέχρι το Σάββατο 5 Μαΐου 2018 εννέα συγγραφείς και δύο εικονογράφοι πραγματοποίησαν δράσεις και εκδηλώσεις με θέμα «Ημέρες Παιδικού και Νεανικού Βιβλίου στην Κω». Στο πρόγραμμα συμμετείχαν 26 σχολεία, 137 εκπαιδευτικοί και 2.460 μαθητές και  οργανώθηκε από τη Σχολική Σύμβουλο της 6ης Εκπ/κής Περιφέρειας Δ. Ε. Δωδεκανήσου, από τον Δημοτικό Οργανισμό Πολιτισμού Άθλησης και Βρεφονηπιακών Σταθμών Κω (ΔΟΠΑΒΣ), από τη Σχολική Επιτροπή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δήμου Κω, από το Πολύκεντρο Ν. Θαλασσινού και την Παιδική Λέσχη Ανάγνωσης Κω.

Το 1^ο Γυμνάσιο Κω επισκέφτηκε ο γνωστός συγγραφέας Βασίλης Παπαθεοδώρου, ο οποίος συναντήθηκε με μαθητές της Α,  Β και Γ Γυμνασίου και μίλησε μαζί τους για τα βιβλία του «Εννέα καίσαρες», «Το ημερολόγιο ενός δειλού», «Χνότα στο τζάμι», «Στη διαπασών» και «Γιατί μου φταίνε όλα- Το ημερολόγιο της γκρίνιας».

Οι μαθητές της Β Γυμνασίου συναντήθηκαν μαζί του στο 6^ο Δημοτικό Κω , στο Πλατάνι, όπου στεγάζεται προσωρινά αυτή η τάξη του σχολείου μετά το σεισμό του περσινού καλοκαιριού. Ο κ.Παπαθεοδώρου γνωρίστηκε με τους μαθητές παίζοντας ένα γλωσσικό παιχνίδι και εξηγώντας γιατί όλα στη ζωή σχετίζονται με τη σωστή χρήση της γλώσσας και πώς μπορείς να υπαινιχθείς σκέψεις και συναισθήματα χρησιμοποιώντας το λόγο. Έπειτα μίλησε για το βιβλίο του «Το ημερολόγιο ενός δειλού», που ήταν και αυτό που είχαν διαβάσει τα τμήματα που συμμετείχαν . Αναφέρθηκε στους λόγους που τον ώθησαν να γράψει ένα βιβλίο για το σχολικό εκφοβισμό – ξεκινώντας από ένα δικό του προσωπικό βίωμα- και περιέγραψε το φαινόμενο αυτό διαχωρίζοντας το από την πλάκα μεταξύ φίλων. Πολλά από τα γεγονότα που περιγράφονται στο βιβλίο είναι αληθινά και είτε τα έχει ζήσει ο ίδιος είτε του τα έχουν διηγηθεί. Οι μαθητές του έθεσαν ερωτήματα σχετικά με τους πρωταγωνιστές του βιβλίου και τα θέματα που διαπραγματεύεται σε αυτό (ρατσισμός, φιλία, οικογένεια). Ο συγγραφέας εξήγησε στα παιδιά ότι το βιβλίο δεν είχε διδακτικό σκοπό. Δεν είχε την πρόθεση να λύσει ένα πρόβλημα ή να δώσει συμβουλές , αλλά πρόθεση του ήταν αν μιλήσει για το φαινόμενο και να μπει ο αναγνώστης για λίγο στη θέση του θύματος.Ο κ.Παπαθεοδώρου απάντησε και σε ερωτήσεις που αφορούσαν τις σπουδές του, το γιατί έγινε συγγραφέας και πώς γράφει τα βιβλία του. Τέλος υπέγραψε τα βιβλία των μαθητών.

Στην Γ Γυμνασίου επισκέφτηκε το τμήμα Γ4 που είχε διαβάσει το βιβλίο του «Στη διαπασών». Εκεί, αφού αποκάλυψε την αφορμή της συγγραφής αυτού του βιβλίου,-μια είδηση στα ψιλά των εφημερίδων- εξήγησε στους μαθητές ότι, αν και ξεκίνησε να γράφει αυτό το βιβλίο έχοντας μια μεγάλη αντιπάθεια για το βασικό ήρωα, το Θανάση, στην πορεία αγάπησε τον ήρωα του- όπως συμβαίνει πολλές φορές στους συγγραφείς. Απαντώντας στην ερώτηση γιατί αναφέρει περιστατικά ρατσιστικής συμπεριφοράς έκανε ένα κοινωνικό πείραμα στους μαθητές , που είχε μεγάλο ενδιαφέρον και κινητοποίησε όλα τα παιδιά. Η υπόλοιπη συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τα υπόλοιπα θέματα του βιβλίου- διαλυμένη οικογένεια, ακροδεξιές οργανώσεις, φιλία, χειριστικές σχέσεις, το ρόλο του σχολείου. Οι μαθητές έθεσαν ερωτήσεις και ο συγγραφέας απάντησε δίνοντας και πολλά παραδείγματα.

Τέλος οι μαθητές έδωσαν τα βιβλία τους για να τα υπογράψει ο συγγραφέας και μια μαθήτρια, η Κωνσταντίνα , χάρισε στον κ.Παπαθεοδώρου μια όμορφη κάρτα με ένα, δικής της έμπνευσης, εξώφυλλο και ένα κόμικ στο εσωτερικό της.

Ευχαριστούμε θερμά όλους τους υπεύθυνους για τις ημέρες Παιδικού και Νεανικού Βιβλίου – την κ.Χατζηχριστοφή, τον κ.Κουτσιαρή, τον κ.Διακομανώλη. Αλλά το μεγαλύτερο ευχαριστώ είναι για τον κ.Παπαθεοδώρου , που παρά το βαρύ πρόγραμμα του δέχτηκε να μας επισκεφτεί και να συναντηθεί με τόσα πολλά παιδιά- 200 περίπου- που κάνουν απογευματινό μάθημα! Ελπίζουμε και του χρόνου να υπάρξει αντίστοιχη διοργάνωση και να έχουμε την τύχη να συναντήσουμε από κοντά ένα ή περισσότερους συγγραφείς!

Συνάντηση με το συγγραφέα Μάνο Κοντολέων

Την Παρασκευή βρέθηκε στο νησί μας καλεσμένος του δημοτικού Ζιπαρίου ο Μάνος Κοντολέων. Στα πλαίσια της επίσκεψης αυτής ο συγγραφέας συναντήθηκε με τη Λέσχη ανάγνωσης Κω και τη Λέσχη Ανάγνωσης του 1ου Γυμνασίου. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε αίθουσα του ξενοδοχείου Αλεξάνδρα , την οποία ευγενικά μας παραχώρησε η κ.Σούλη – Μπακάλογλου.

Ο συγγραφέας μας μίλησε για το έργο του γενικά αλλά και για τον Ανίσχυρο Άγγελο , βιβλίο που είχαν διαβάσει οι μαθητές της Λέσχης Ανάγνωσης.Ο κ. Κοντολέων αναφέρθηκε στη λογοτεχνία γενικά λέγοντας πως δεν έπρεπε να διαχωρίζεται σε παιδική , εφηβική και λογοτεχνία για ενήλικες, αλλά ότι η λογοτεχνία απευθύνεται σε όλους ανεξαρτήτως ηλικίας και αυτό που παίζει ρόλο είναι η αξία του λογοτεχνικού έργου. Ένα άρτιο λογοτεχνικό έργο κερδίζει τους αναγνώστες κάθε ηλικίας.

Παράλληλα, μας μίλησε για τον Ανίσχυρο Άγγελο και μας αποκάλυψε ότι ο άγγελος αυτός είναι ο ίδιος ο συγγραφέας, που αδυνατεί να επηρεάσει την ζωή όλων των ηρώων του. Ο κάθε ήρωας στο έργο αυτό έχει προσωπική ευθύνη για τις πράξεις του. Ο κεντρικός ήρωας, η Αγγέλα, ο πατέρας της έχουν την επιλογή να φερθούν κατά τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Το έργο γράφτηκε εν θερμώ και ενώ είχε συμβεί το δραματικό γεγονός της δολοφονίας του δεκαπεντάχρονου Αλέξη. Ο κ.Κοντολέων μας είπε ότι τον ενδιέφερε να δείξει τι συνέβαινε στη σκιά των βασικών γεγονότων. Επίσης μας ανάλυσε τη θέση του για την ύπαρξη και καλών αστυνομικών, που δεν επιλέγουν τη δουλειά τους αλλά έτυχε να βρεθούν στο επάγγελμα αυτό και δεν παύουν να είναι καλοί άνθρωποι με συναισθήματα, γνώσεις και συνείδηση του ρόλου τους (επιλογή ή αποποίηση της αναίτιας βίας).

Μιλώντας για τα βιβλία του «Γεύση πικραμύγδαλου» και «οι Δυο τους κι άλλοι δυο» και παίρνοντας αφορμή από το ρόλο που παίζει η πεθαμένη μητέρα στη Γεύση πικραμύγδαλου, αναφέρθηκε στην σχέση της ζωής και του θανάτου και πως αυτά τα δύο γεγονότα αποτελούν τις πιο σημαντικές στιγμές που έζησε και ό ίδιος στη ζωή του –τη γέννηση των παιδιών του και το θάνατο της μητέρας του. Και τα δυο γεγονότα αν και διαφέρουν έχουν ως κέντρο τη ζωή : το άτομο που μας έδωσε ζωή και τα πλάσματα που θα συνεχίσουν τη δική μας ζωή. Οι άνθρωποι που φεύγουν από κοντά μας δεν παύουν να υπάρχουν στη ζωή μας και να συνομιλούμε μαζί τους, αφού γνωρίζουμε καλά πως σκέπτονταν και πως δρούσαν όταν βρίσκονταν εν ζωή.

Ο κ. Κοντολέων μας μίλησε και για την επιλογή ενός μέρους του αναγνωστικού κοινού να διαβάζει τη λεγόμενη ροζ λογοτεχνία, λέγοντας ότι δεν ακυρώνει τις επιλογές αυτές, αν ικανοποιούν τον αναγνώστη. Αποτελεί, εξάλλου, ευθύνη του κάθε αναγνώστη το τι θα διαβάσει και πόσο θέλει να προχωρήσει τις αναγνώσεις του. Και αναφερόμενος σε περιστατικά από τις επισκέψεις του σε σχολεία τόνισε ότι αποτελεί δικαίωμα του ανθρώπου να μην διαβάζει, αν η εμπειρική σχέση του με τη ζωή είναι τόσο δυνατή που τον καλύπτει.

Τέλος μας μίλησε για τη σχέση λογοτεχνίας και ζωής και κατά πόσο η μια μιμείται την άλλη ενώ αναφέρθηκε στην τεχνική που ακολουθεί ένας συγγραφέας και πόσο αυτή επηρεάζει τη λογοτεχνική αξία του έργου.

 Η ζεστή και φιλική ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε βοήθησε ώστε η συνάντηση να κρατήσει κοντά τρεις ώρες!Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε από καρδιάς το συγγραφέα για τη συνάντηση αυτή και να του ευχηθούμε πάντα λογοτεχνικές επιτυχίες!Και φυσικά τον περιμένουμε ξανά στην Κω!

Η Αγγελική Δαρλάση φιλοξενούμενη της Λέσχης Ανάγνωσης

Χτες, Δευτέρα 4 Απριλίου επισκέφτηκε το σχολείο μας η συγγραφέας Αγγελική Δαρλάση. Η συγγραφέας ήταν προσκεκλημένη της Λέσχης Ανάγνωσης και η επίσκεψη της πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του προγράμματος του ΕΚΕΒΙ «Συγγραφείς και εικονογράφοι στα σχολεία».

Οι μαθητές που ετοίμασαν την εκδήλωση ξεκίνησαν διαβάζοντας αποσπάσματα από το βιβλίο της «Τότε που κρύψαμε έναν άγγελο». Στη συνέχεια ακολούθησε συζήτηση με τους μαθητές και η συγγραφέας απάντησε στα ερωτήματα των παιδιών που αφορούσαν τα εξής θέματα:

• Για τα λάθη των μεγάλων και τη στάση των νέων : Οι μεγάλοι κάνουν λάθη και κάποια από αυτά πληρώνουμε ακόμη και σήμερα. Οι νέοι οφείλουν και μπορούν να αλλάξουν αυτό τον κόσμο χωρίς να επαναλάβουν τα λάθη του παρελθόντος. Η πεποίθηση αυτή της συγγραφέα αποτελεί και το λόγο που επισκέπτεται τα σχολεία και επιζητά την επαφή με τα νέα παιδιά. Παράλληλα τόνισε πως πρέπει να ζουν την ηλικία τους δίχως να βιάζονται να μεγαλώσουν. Να μην μιμούνται τους πολλούς αλλά να προσπαθούν να διαφυλάττουν την ταυτότητα και τον εαυτό τους.

• Γιατί η ιστορία έχει δύο αφηγητές : Όταν άρχισε να γράφει το βιβλίο σκεφτόταν ότι θα το έκανε ταινία και προσπάθησε να το προσεγγίσει από μια κινηματογραφική σκοπιά. Έτσι ο ένας αφηγητής είναι ο Σέργιος που σε πρώτο πρόσωπο αφηγείται την ιστορία, ενώ η δεύτερη φωνή είναι θεατής των γεγονότων που μοιάζει να τα παρακολουθεί μέσα από κάμερα και να εξασφαλίζει την απαραίτητη αποστασιοποίηση την από ό,τι συμβαίνει.

• Γιατί διάλεξε αγόρι για αφηγητή : Από μικρή της άρεσε η συναναστροφή με τα αγόρια .Της ταίριαζε ο τρόπος σκέψης και κοινωνικής συμπεριφοράς τους που οφείλεται στο γεγονός ότι αργούν να περάσουν στη φάση σύγκρουσης της ωρίμανσης με την παιδικότητά τους. Ως εκ τούτου οι περισσότεροι φίλοι της ήταν αγόρια και έτσι δε δυσκολεύτηκε να υιοθετήσει κατά την αφήγησή της μια αγορίστικη φωνή.

• Για τα ονόματα των ηρώων : Τα ονόματα των ηρώων δεν δόθηκαν τυχαία. Από τη μια επέλεξε να υπάρχουν ονόματα από ξένες χώρες ώστε το βιβλίο να αποκτήσει διαχρονικότητα και διεθνικότητα και από την άλλη είναι εμπνευσμένα από τις μουσικές, τα βιβλία και τις εμπειρίες της. Συγκεκριμένα το όνομα της Ραλλούς είναι παρμένο από το γνωστό τραγούδι του Μ. Χατζιδάκι, ο Τότο παραπέμπει σε άτακτα, ζωηρά αγοράκια και ο Χόρχε ονομάστηκε έτσι για να αποδώσει τιμή στον αγαπημένο της συγγραφέα Χόρχε Λουί Μπόρχες.

• Από πού εμπνεύστηκε: Η έμπνευση για το βιβλίο γεννήθηκε από πολλά τυχαία γεγονότα. Πρώτη αφορμή στάθηκε ένα άρθρο της Καθημερινής που αναφερόταν στους αγγέλους και μιλούσε για το βιβλίο του Π. Πρεβελάκη «Άγγελος στο πηγάδι». Επιπλέον λειτούργησε και το γεγονός πως άγγελοι υπάρχουν σε όλες τις θρησκείες και συμβολίζουν το καλό. Εξάλλου ο άγγελος είναι το καλό που έχουμε μέσα μας, η καλή πλευρά του εαυτού μας.

• Για την ιστορία της βιβλιοθηκονόμου : Αποτελεί πραγματικό περιστατικό και αφορά στην ιστορία μιας βιβλιοθηκονόμου που δούλευε στην βιβλιοθήκη της Βαγδάτης και προσπάθησε να σώσει πολύτιμα βιβλία την εποχή των βομβαρδισμών από τους Αμερικανούς μεταφέροντας τα με το αυτοκίνητο της.

• Για το στρατιώτη που, όταν ήταν μικρός, ήθελε να γίνει ακροβάτης και τελικά όντας ενήλικας σκοτώνει μια ακροβάτισσα: Μέσα από τα πρόσωπα των βιβλίων της προσπαθεί να εξηγήσει τις άσχημες συμπεριφορές , επιλογές και στάσεις των μεγάλων χωρίς όμως να τις δικαιολογεί. Όσον αφορά το συγκεκριμένο βιβλίο της το μόνο πρόσωπο για το οποίο δεν μπήκε στη διαδικασία να ερμηνεύσει τη συμπεριφορά του είναι ο θείος που κακοποιεί συστηματικά την οικογένεια του αδερφού του. Αυτό συμβαίνει γιατί η κακοποίηση είναι ένα θέμα που παρόλο που γνωρίζει ότι έχει τις ερμηνείες του, στέκεται απέναντί του απόλυτα επικριτικά.

• Για τις επιδράσεις από παραμύθια: παίρνει στοιχεία από παραμύθια όπως η ιδέα του τσίρκου προέκυψε από τον «Πινόκιο» που τότε διάβαζε πολύ συχνά με το γιό της

• Για την επιλογή του τίτλου: Πιστεύει ότι είναι ένας τίτλος περιεκτικός και συνάμα αποκαλυπτικός

Ήταν πραγματικά μια πολύ ενδιαφέρουσα συνάντηση που γοήτευσε και ικανοποίησε τα παιδιά και τα έφερε πιο κοντά στον κόσμο των συγγραφέων και της γραφής.

 
 
Ακολουθεί μια παρουσίαση των σημαντικότερων αποσπασμάτων του βιβλίου. Την παρουσίαση ετοίμασαν οι μαθητές : Ευγενία Γιαννοπούλου, Σοφία Πανέρα και Κων/νος Ουρανός.
 
Τότε που κρύψαμε έναν άγγελο

Με αφορμή τη "Διαπασών"!

Σε παλαιότερη ανάρτηση μας είχαμε αναφερθεί στη δεύτερη επίσκεψη του κ.Παπαθεοδώρου στο σχολείο μας και στη συνάντηση του με τους μαθητές της Β και της Γ Γυμνασίου, που είχαν διαβάσει το βιβλίο του "Στη διαπασών". Παράλληλα με την ανάγνωση του βιβλίου προτείναμε στα παιδιά να γράψουν ένα εναλλακτικό τέλος στο βιβλίο ή ένα εμβόλιμο κεφάλαιο , που να ταιριάζει στο ύφος του αρχικού κειμένου. Τα γραπτά πονήματα παραδόθηκαν στον κ.Παπαθεοδώρου και εκείνος διάλεξε τα τέσσερα καλύτερα, ένα από κάθε τμήμα που συμμετείχε στον άτυπο διαγωνισμό. Αυτές τις τέσσερις διαφορετικές ιστορίες σας παρουσιάζουμε στη συνέχεια. Καλή ανάγνωση ! Και περιμένουμε τα σχόλια σας!Θα σας πείσουν οι "συγγραφείς "μας;;

" Στη διαπασών", ξανά!

           Την προηγούμενη εβδομάδα ο συγγραφέας Βασίλης Παπαθεοδώρου έκανε μια δεύτερη επίσκεψη στο σχολείο μας , αυτή τη φορά στα πλαίσια του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Οι φιλόλογοι Ε.Κρικέλη και Π.Κεφαλά αφιέρωσαν κάποιες διδακτικές ώρες για να διαβάσουν, να συζητήσουν και να αναλύσουν μαζί με τους μαθητές τους τα θέματα που προέκυψαν από το βιβλίο του κ.Παπαθεοδώρου "Στη Διαπασών". Σκοπός της προσπάθειας αυτής ήταν η καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας των μαθητών. Τα τμήματα που συμμετείχαν ήταν το Β1 και Β2 και το Γ3 και Γ4.

          Ο κ.Παπαθεοδώρου επισκέφτηκε πρώτα τα τμήματα Β1 και Β2, που είχαν συγκεντρωθεί στην αίθουσα του Β2 και έπειτα το Γ4 και Γ3. Ο συγγραφέας προσπάθησε στο λιγοστό χρόνο της μιας διδακτικής ώρας να απαντήσει σε απορίες των παιδιών για το βιβλίο, τους ήρωες και τα θέματα που ανέκυψαν από την μελέτη του καθώς για το έργο του συγγραφέα.

Ένα ωραίο κείμενο για την επίσκεψη του συγγραφέα συνέθεσε η Αναστασία Μαρία Κιαπόκα με τη βοήθεια της Μαρίας Δημοπούλου. Απολαύστε το!

Την Παρασκευή είχαμε την τιμή ως Γ4 να φιλοξενήσουμε κάποια διδακτική ώρα στην τάξη μας τον κ. Βασίλη Παπαθεοδώρου, συγγραφέα του βιβλίου "Στη διαπασών", το οποίο διαβάζαμε αυτό το τρίμηνο μαζί με τη φιλόλογό μας, κα Κεφαλά.

Το βιβλίο μιλάει για εναν ατίθασο δεκαεπτάχρονο μαθητή της Γ΄Γυμνασίου (για τρίτη φορά!), τον Θανάση, και τη σκληρή εξέλιξη της ζωής του. Ζει με τη χωρισμένη, ράφτρα και καρδιακή μητέρα του, τον μέθυσο, χαρτοπαίχτη και γκομενιάρη πατριό του, και τα δυο ετεροθαλή αδέρφια του: την ονειροπόλα Μαίρη και τον μικρό Νικόλα. Ο πατέρας του άφαντος...Είναι ΄΄άρρωστος΄΄ με τη μουσική και ένα χαρακτηριστικό αυτού του βιβλίου είναι ότι αντί για τίτλους κεφαλαίων έχει ονόματα τραγουδιών, σχετικά με το θέμα του κάθε κεφαλαίου πάντα. Το σχολείο κάνει μαύρα μάτια να τον δει, όπως και τα βιβλία του άλλωστε, μέχρι που τα έφτιαξε με τη Λουίζα, μια όμορφη και αρκετά ώριμη συμμαθήτρια του, και η ζωή του άρχισε να παίρνει ανάποδες στροφές. Βγήκε από μια συμμορία νεοναζί και εμπόρων ναρκωτικών που είχε μπλέξει, οι δυο καλύτεροί του φίλοι τον πρόδωσαν για αυτήν τη συμμορία, η οποία ήξερε τα πάντα για τον πατέρα του και γι΄αυτό τον επέλεξαν ως μέλος. Στη συνέχεια θα πάει ο Θανάσης στο συνεργείο του από περιέργεια για να τον δει, πεθαίνει η μάνα του από καρδιά, και αρχίζει να συνειδητοποιεί πως η ζωή, που μέχρι τότε εκείνος της έβγαζε τη γλώσσα, πέρασε στην αντεπίθεση.

Προς μεγάλη μας έκπληξη η συζήτηση ξεκίνησε με τον συγγραφέα να θέτει ερωτήσεις σε εμάς, κάτι δηλαδή που περιμέναμε να γίνει αντιστρόφως! Μας είπε ότι με επιλογή της, η μητέρα, ανεχόταν τον Τάκη, για να μη γίνουν και τα άλλα παιδιά σαν τον Θανάση, όπως με δική μας επιλογή διαλέγουμε τους φίλους μας. Μας ρώτησε αν τον περιμέναμε έτσι όπως ήταν εμφανισιακά και μετά από μία σύντομη κουβέντα καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι ένας συγγραφέας δεν πρέπει να κρίνεται από την εμφάνιση, αλλά από το συγγραφικό του έργο. Μας εξήγησε ότι ο ίδιος επέλεξε να περάσει ο Θανάσης όλα αυτά τα συνταρακτικά γεγονότα μέσα σε ένα μικρό χρονικό διάστημα, για να του δοθεί ένα κίνητρο να αλλάξει χαρακτήρα. Ωστόσο, κάτι που μας έκανε εντύπωση ήταν ότι ο κ. Παπαθεοδώρου δεν διαβάζει ποτέ ολόκληρο ένα βιβλίο του.

Όποιος μαθητής ήθελε, του δόθηκε η ευκαιρία να γράψει ένα δικό του κεφάλαιο με το τέλος που θα ήθελε αυτός να δώσει στο βιβλίο και μετά την ανάγνωση όλων από τον κ, Παπαθεοδώρου, θα επιβραβευτεί ο νικητής.

Σας ευχαριστούμε πολύ κύριε Παπαθεοδώρου για τη επίσκεψή σας στο σχολείο μας( αν και δεν ήταν η πρώτη φορά!!) και σας περιμένουμε πάλι στην Κω σύντομα. Ραντεβού στο Λύκειο λοιπόν..!!