"Ο πυροβάτης των αστεριών": Διαδικτυακή συνάντηση με το συγγραφέα κ.Κούκια

 

Μια πολύ όμορφη Κυριακή ήταν η περασμένη, 12 του Φλεβάρη. Τα μέλη της ομάδας Ανάγνωσης της Α Λυκείου συζήτησαν για το βιβλίο του Θ.Κούκια αλλά και συνομίλησαν μαζί του σε μια διαδικτυακή συνάντηση.

Αρχικά συζητήσαμε το πώς μας φάνηκε το βιβλίο. Η Ουλφέτ διάβασε πολύ ευχάριστα το βιβλίο. Της άρεσε το θέμα του που ήταν πολύ δυνατό και το ότι ασχολούνταν με θέματα της εφηβείας και ξεχώρισε τον Τίτο, τον ήρωα. Στην Ίριδα άρεσε πολύ το χιούμορ του βιβλίου, το ότι ένα παλτό γίνεται η αφορμή για μια περιπέτεια που θα οδηγήσει τον ήρωα έξω από το σπίτι του. πώς ο Σαμίρ έγινε ο αληθινός φίλος του. Η Ειρήνη, βρήκε βαρετή την αρχή του βιβλίου , αλλά έπειτα την τράβηξε η δράση. Αυτό που την εντυπωσίασε είναι πως ο ήρωας παρά την ασθένειά του έκανε πράγματα, δεν ήταν παραιτημένος και αδρανής. Η Βικτώρια βρήκε πολύ ενδιαφέρουσα την προσωπικότητα της Αλίκης , που έλεγε μόνο αλήθειες. Ξεχώρισε ορισμένα αποσπάσματα του βιβλίου: «..Η βροχή είναι το πιο αγαπημένο μου στοιχείο της φύσης. Με κάποιο μαγικό τρόπο με βοηθάει να δραπατεύω για λίγο από την κλεισούρα του σπιτιού και να ταξιδεύω σε άλλους κόσμους. Με κάνει να σκέφτομαι πιο καθαρά και να φτιάχνω όνειρα δικά μου, αντί να ψάχνω τρόπους να ικανοποιώ τα όνειρα των άλλων. […]» (σελ. 17-18) «Δάσκαλε , γιατί δεν αφήνουν τους πρόσφυγες να μπούνε στο σχολείο;  Γιατί δεν έχουν αγαπηθεί στη ζωή τους…… και να κάποιος δεν έχει αγαπηθεί , πώς να μάθει να δείχνει αγάπη;» Η Διονυσία πάλι ξεχώρισε ως ηρωίδα τη Ρούσα, την οποία θα ήθελε να έχει φίλη. Εκείνο που της άρεσε πολύ στο βιβλίο είναι πως ο ήρωας από το πουθενά βρήκε μια αποστολή και βγήκε από την απραξία του. Η Κατερίνα πάλι θεωρεί πως σε αυτό το βιβλίο μοιάζει ένας έφηβος να έχει «ξεράσει» όλα τα συναισθήματά του . Και ενώ στην αρχή είχε μπερδευτεί λίγο με τον ήρωα- πίστευε πως εκφράζει μια στάση τοξικής αρρενωπότητας-  αναθεώρησε στη συνέχεια. Επίσης αυτό που της έκανε εντύπωση ήταν η πολύ καλή σχέση των δύο αδερφών , το πόσο κοντά ήταν παρά τη διαφορά ηλικία στους. Αυτό το βιβλίο μιλάει για την εφηβεία που μόνο τέλεια δεν είναι. Έχει πολύ όμορφες εικόνες, κινηματογραφική δράση , ρεαλιστική, εφηβική γλώσσα. Και φυσικά της άρεσε που ο ήρωας είχε κόλλημα με τον Άρχοντα των δαχτυλιδιών. Η Μαριαλένα μας είπε πώς αυτό που βρήκε μη αναμενόμενο ήταν το χιούμορ του βιβλίου – ο ήρωας διακωμωδούσε τα πάντα. Και παρόλο που ήταν εγκλωβισμένος στο σπίτι του, ο Τίτος ήταν ενημερωμένος για όλα , το διαδίκτυο ήταν η κύρια πηγή πληροφόρησής του. Τέλος της άρεσε που στο βιβλίο υπήρχε ενσωματωμένος στο αυτί του οπισθόφυλλου σελιδοδείκτης. Τέλος η κ. Κρύου αναφέρθηκε στο ότι στο βιβλίο υπάρχει μια πλήρης αναφορά στα θέματα της εφηβείας . Ο συγγραφέας μιλαει για τους έφηβους, για τους γονείς, το φλέρτ, το σχολείο, το μπούλιγκ, τη μοναξιά, τους ηλικιωμένους.

Ο κ. Κούκιας όταν συνδεθήκαμε μας ευχαρίστησε για την πρόσκληση και μας είπε πόσο ζηλεύει τις κάθε είδους λέσχες που γίνονται στα σχολεία και πόσο αλλιώτικα θα ήταν αν όλα αυτά συνέβαιναν και στη δική του εποχή , αν είχε και εκείνος ο ίδιος την ευκαιρία να συμμετέχει σε παρόμοιες δράσεις. Μας είπε πόσο τον έχει βοηθήσει η συναναστροφή του με τους μαθητές του στον τρόπο με τον οποίο εκφράζεται στα βιβλία του. Όπως συνηθίζει να λεει στους μαθητές του «Σας κλέβω τη γλώσσα σας». Ο πυροβατης έχει αγαπηθεί πολύ γιατί αναφέρεται στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι άνθρωποι. Οι δύο βασικοί ήρωες του ο Τίτος και η Ρούσα είναι παντελώς διαφορετικοί : ο ένας εσωστρεφής και με πρόβλημα υγείας, η άλλη το δημοφιλές κορίτσι του σχολείου, που τα σόσιαλ μίντια παίζουν καθοριστικό ρόλο στη ζωή της. Παρόλα αυτά βρίσκουν το τρόπο να έρθουν κοντά, ανακαλύπτουν πως έχουν κοινές ανησυχίες, πώς μοιάζουν σαν κομμάτια παζλ που ταιριάζουν. Τώρα αν  να γίνουν φίλοι, ζευγάρι, κανείς δεν το ξέρει. Ο Τίτος όταν αρχίζει η ιστορία έχει πολύ περιορισμένη πρόσβαση στον έξω κόσμο και αυτή η περιπέτεια του δίνει την ευκαιρία να ανακαλύψει τι συμβαίνει στον έξω κόσμο, πώς λειτουργεί η κοινωνία.

Στη συζήτηση αναφερθήκαμε και στα υπόλοιπα βιβλία του αλλά και στο νέο του που μόλις κυκλοφόρησε και είναι δυστοπικό και αφορά την κυριαρχία της τεχνολογίας στη ζωή μας. Η απορία μας σχετιζόταν με το πώς καταφέρνει να μπει στην εφηβική ψυχολογία και να μας μεταφέρει όλα τα συναισθήματα και τις σκέψεις των ηρώων του με αυθεντικότητα. Ο συγγραφέας μας είπε πως έχει σπουδάσει και Συμβουλευτική και αυτό τον έχει βοηθήσει να είναι καλός ακροατής των εφήβων. Όπως τον έχει βοηθήσει και η διαμονή του σε διάφορα μέρη της Ελλάδας που τον έκανε να δει διαφορετικές συμπεριφορές , τρόπο ζωής και τον ενέπνευσε για τη συγγραφή των βιβλίων του. Εξάλλου του αρέσει να γράφει ιστορίες που έχει δει, ή έχει ζήσει ο ίδιος. Στη συγγραφή συνέβαλε και το πτυχίο της Ισπανικής Φιλολογίας αλλά και η μεγάλη αγάπη του για τη λατινοαμερικανικη λογοτεχνία. Στην ερώτηση των παιδιών για το ποιος ο δικός του αγαπημένος/η συγγραφέας αναφέρθηκε στη Μαργαρίτα Καραπάνου και το βιβλίο της «Ο Υπνοβάτης». Επίσης πρότεινε στα παιδιά να διαβάσουν τα βιβλία της Ελένης Κατσαμά και του Τομ Ρόμπινς- συγγραφείς που χρησιμοποιούν στοιχεία του μαγικού ρεαλισμού στη γραφή τους. Ο τίτλος του βιβλίου του «Ο πυροβάτης των αστεριών» ήταν μια επιλογή που είχε να κάνει με το περίεργο άκουσμα, με την ξεχωριστή σημασία του. Είναι μια αλληγορία που αφορά ένα παιδί που περπατά στα αστέρια όπως ο πυροβάτης στη φωτιά, κάνοντας μια ονειρική διαδρομή. Τέλος ο συγγραφέας αναφέρθηκε στη λυτρωτική επίδραση της λογοτεχνίας στη ζωή του ανθρώπου που είναι ίσως και η πιο καθοριστική συμβολή των βιβλίων.

Ευχαριστούμε πολύ τον κ.Κούκια για τη συνάντηση και ελπίζουμε κάποια στιγμή να συναντηθούμε από κοντά!

Διαδικτυακή συνάντηση με το συγγραφέα Βαγγέλη Γιαννίση

 

Η Λέσχη Ανάγνωσης του 2^ου Λυκείου Κω συναντήθηκε διαδικτυακά με το συγγραφέα Βαγγέλη Γιαννίση και συζήτησε μαζί τους για το βιβλίο του "Η γυναίκα του Ίσνταλ".

Τα παιδιά είχαν διαβάσει το βιβλίο και είχε προηγηθεί σχετική συζήτηση στη Λέσχη. Τα περισσότερα δεν είχαν διαβάσει άλλο αστυνομικό μυθιστόρημα και αυτή ήταν η πρώτη τους εμπειρία με το είδος αυτό. Κοινή άποψη ήταν ότι το βιβλίο ήταν ωραίο, αλλά είχε αρκετές λεπτομέρειες -ιστορικές και μη- καθώς και πολλά ονόματα και αρκετοί μπερδεύτηκαν (εδώ κάναμε μια μικρή παρέμβαση οι καθηγήτριες και τους εξηγήσαμε ότι στο αστυνομικό μυθιστόρημα δε γίνεται να μην υπάρχουν λεπτομέρειες ή εκτενείς αναφορές στα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν , προκειμένου να διαμορφωθεί η προσωπικότητά τους και να θυμίζουν αληθινούς ήρωες και όχι καρικατούρες). Το θέμα ήταν πολύ ενδιαφέρον καθώς κρατούσε την αγωνία του αναγνώστη μέχρι το τέλος – και η λύση που δόθηκε ήταν ευρηματική.

Κάποιοι θα ήθελαν να εστιάσει ο συγγραφέας περισσότερο σε δευτεραγωνιστές της υπόθεσης, καθώς ο χαρακτήρας τους ή οι σχέσεις που είχαν δημιουργήσει μεταξύ τους ήταν πολύ ενδιαφέρουσες (βλ. Μπόλερ και Στράντ). Άλλοι εστίασαν στο ότι ο συγγραφέας προχώρησε στην βαθύτερη ανάλυση των χαρακτήρων , όπως του αστυνομικού επιθεωρητή Στόλεσεν , διότι έτσι μπόρεσαν να εξηγήσουν τη συμπεριφορά του. Στο σύνολο τους θεώρησαν ευρηματική την ιστορία, αλλά κάπως κουραστική σε ορισμένα σημεία την πλοκή.

Η συζήτηση στη συνέχεια περιστράφηκε σε συγκεκριμένα θέματα που θέτει ο συγγραφέας- το θέμα της απώλειας και η ανάληψη γονεικού ρόλου από τον έφηβο, η θέση της γυναίκας στη Νορβηγία του 1970, οι δυσκολίες στις σχέσεις γονιών παιδιών καθώς και τα αποτελέσματα της σκληρής στάσης ενός γονιού στο παιδί του (Φλο Άνερς) αλλά και το πώς οι επιλογές που κάνουμε στη ζωή μας μας διαμορφώνουν. Ο συνολικός βαθμός που έβαλαν στο βιβλίο είναι 7/10.

Στη σύνδεση μας με το συγγραφέα τέθηκαν πολλές ερωτήσεις- τόσο για το βιβλίο όσο και για άλλα θέματα. Ο κ. Γιαννίσης απάντησε σε όλεεες μας τις ερωτήσεις- χαζές και μη!. Μας είπε πως βρέθηκε στη Σουηδία και οδηγήθηκε στη συγγραφή προκειμένου να γεμίσει τον χρόνο του, να μη βαλτώσει και ότι ασχολήθηκε την υπόθεση της γυναίκας από το ίσνταλ μιας και αποτελεί μια διάσημη άλυτη υπόθεση της Νορβηγίας. Έκανε μεγάλη έρευνα προκειμένου να συγγράψει το βιβλίο- επισκέφτηκε την περιοχή, αναζήτησε ανθρώπους που έζησαν τα γεγονότα, είδε φιλμ της εποχής που αποτυπώνεται η αντίστοιχη ατμόσφαιρα. Όσο για το ιστορικό πλαίσιο, η ναζιστική κατοχή άφησε βαθιά σημάδια στη Νορβηγική κοινωνία και αυτό φαίνεται και στο βιβλίο.

Ο αγαπημένος του χαρακτήρας από το βιβλίο είναι ο αστυνομικός επιθεωρητής Στόλεσεν , διότι βιώνει το πένθος και ο ίδιος θεωρεί ότι το πένθος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας και δεν έχουμε μάθει να το αναγνωρίζουμε και να είμαστε συμφιλιωμένοι με αυτό. Γενικότερα μιλώντας σε κάθε βιβλίο και καθώς εξελίσσεται η υπόθεση ο συγγραφέας έχει αδυναμία σε κάποιον ήρωα ή λιγότερη σε κάποιον άλλο. Στο σημείο αυτό μας τόνισε πως η βιοθεωρία που εκφράζει ο κάθε ήρωας δεν αποτελεί καθρέφτη της δικής του ιδεολογίας, αφού οι ήρωες έχουν το δικό τους χαρακτήρα , τη δική τους προσωπικότητα.

Επίσης μας είπε πως γενικά δε μπορεί να ξαναδιαβάσει το βιβλίο του και να το αλλάξει, αν και ο ίδιος είχε κάνει την επιμέλεια του. Όπως είχε πει και μια φίλη του συγγραφέας: Το να επιμελείσαι ένα δικό σου βιβλίο είναι σαν να ξεθάβεις έναν νεκρό εραστή και να τον φιλάς. Ωστόσο, αν άλλαζε κάτι στο βιβλίο αυτό θα ήταν το κομμάτι του λεξιλογίου- επαναλήψεις κάποιων λέξεων/εκφράσεων.

Παράλληλα, μας μίλησε για το χρόνο συγγραφής ενός βιβλίου καθώς και τα στάδια της διαδικασίας(συγκέντρωση υλικού, φάκελος χαρακτήρων, περίληψη υπόθεσης..). Ο κ.Γιαννίσης μας είπε πως το επάγγελμα του μεταφραστή και του συγγραφέα τον γεμίζει και δεν έχει μετανιώσει που δεν ακολούθησε την καριέρα του εκπαιδευτικού- έχει τελειώσει το Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου.  

Η συμβουλή που έδωσε σε έναν νέο συγγραφέα είναι να διαβάζει και να γράφει. Μόνο αυτά τα δύο θα τον βοηθήσουν. Η συγγραφή απαιτεί συνέπεια, αφοσίωση και συνεχόμενη ενασχόληση. Τέλος του ζητήσαμε να μας προτείνει ένα βιβλίο που άρεσε στον ίδιο και μας μίλησε για το «Μην πεις λέξη» του Radden Keefe Patrick.

Ευχαριστούμε πολύ τον κ.Γιαννίση για το χρόνο που μας διέθεσε και ευχόμαστε η επόμενη συνάντηση να είναι δια ζώσης!

(σ.σ. Ευχαριστούμε τη Μαίρη για το υπέροχο γλυκό!)

"Η ομοιομορφία είναι βαρετή" - Διαδικτυακή συνάντηση με τον κ.Παναγιώτη Πιτσίνιαγκα.

 

Το έργο της Γκιουλσέν Χατζηκαρά

  Σήμερα φιλοξενήσαμε στο σχολείο μας (διαδικτυακά πάντα! , μέσω webex )τον κύριο Παναγιώτη Πιτσίνιαγκα, Υπεύθυνο Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων Ενσυναίσθησης – Εμψυχωτή του ΣΚΕΠ.Ο Παναγιώτης απέκτησε κινητική αναπηρία στα 21 του χρόνια, μετά από τροχαίο.

      Ο ΣΚΕΠ (Σύνδεσμος Κοινωνικής Ευθύνης για Παιδιά και Νέους) είναι Σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα το οποίο ιδρύθηκε στην Αθήνα, το 2008. Στηρίζεται στο θεμελιώδες δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ζει ελεύθερα, χωρίς διακρίσεις. Από το 2008 υλοποιεί Εκπαιδευτικά Προγράμματα Εξοικείωσης με την Αναπηρία, στοχεύοντας στην αλλαγή στάσης και νοοτροπίας απέναντι στη διαφορετικότητα. Με αφετηρία το σχολείο και κατάληξη το σύνολο της κοινωνίας, ο Σ.Κ.Ε.Π. επιδιώκει την ομαλή συνύπαρξη σε μια κοινωνία που διαρκώς εξελίσσεται και μεταλλάσσεται.

 

        Η σημερινή συνάντηση – συζήτηση έγινε στο πλαίσιο της ευαισθητοποίησης των μαθητών για θέματα ρατσισμού και ισότητας και μας τίμησαν με την παρουσία τους και οι συνάδελφοι κ. Γεωργακά και κ.Μπούσμπουλα. Παρόλο που ήταν μια μέρα γιορτής , μαθητές του Γ3, Γ5, Γ7 δήλωσαν συμμετοχή προαιρετικά και αφιέρωσαν δύο ώρες στον προσκεκλημένο μας.

 

       Αρχικά ο κ.Πιτσίνιαγκας μας μίλησε για το ΣΚΕΠ και τις δράσεις του και στη συνέχεια αναφέρθηκε στο ατύχημα που τον καθήλωσε στο αναπηρικό αμαξίδιο. Η όλη συζήτηση βασίστηκε στις ερωτήσεις είτε του κυρίου Πιτσίνιαγκα είτε των μαθητών. Όπως , λοιπόν, μας είπε ο ίδιος πριν καθίσει στο αμαξίδιο ήταν καθηλωμένος στο κρεβάτι και έτσι η χρήση του αμαξίδιου έφερε κάτι καινούριο και θετικό στη ζωή του. Όπως μας είπε χαρακτηριστικά: «Το αγαπώ το αμαξίδιο, διότι μου επιτρέπει να κινούμαι».

    Στην ερώτησή του αν πιστεύουν τα παιδιά πώς στερείται κάποιο άθλημα στη ζωή του , μας μίλησε για τα αθλήματα που μπορεί να κάνει ένα άτομο με αναπηρία και όπως είπε υπάρχουν αθλήματα μόνο για αναπηρία αλλά και αθλήματα άσχετα με αυτή. Ο ίδιος κάνει ράγκμπι με αμαξίδιο.  Έτσι ένα άτομο με αναπηρία μπορεί να κάνει τα πάντα- το μόνο που αλλάζει είναι ο τρόπος με τον οποίο ασχολείται με αυτό.

     Σύμφωνα με τον κ.Πιτσίνιαγκα η αναπηρία δεν αποτελεί εμπόδιο για τη δράση του ανθρώπου. Δε φταίει το σώμα του , η αναπηρία του ή το αμαξίδιο για τη δράση του. Τα εμπόδια τα βάζουμε εμείς οι ίδιοι οι άνθρωποι με τις επιλογές μας- το πώς κατασκευάζουμε τις πόλεις, τα κτίριά μας, πώς έχουμε διαμορφώσει το περιβάλλον μας. Αυτά αποτελούν τροχοπέδη για ένα ανάπηρο, όχι η αναπηρία του. Γι αυτό και θα ήταν καλό η κοινωνία και η πολιτεία να διαμορφώσουν το περιβάλλον , ώστε να βοηθηθούν αυτοί οι άνθρωποι, που μπορούν να κάνουν τα πάντα.

Το έργο του Κων/νου Τσιτσίρη

   Εξάλλου όλοι μας κάποια στιγμή στη ζωή μας είμαστε εμποδιζόμενα άτομα (γυναίκες σε εγκυμοσύνη, γονείς με μωρά στο καροτσάκι, ηλικιωμένοι σε αμαξίδια..) είτε μόνιμα είτε προσωρινά και γι αυτό πρέπει να αναλογιστούμε τι είδους κοινωνία θέλουμε.

       Ο ομιλητής μας αναφέρθηκε και στη δύναμη των ΜΜΕ που διαμορφώνουν στάσεις και στερεότυπα που κυριαρχούν στην κοινωνία και έχουν να κάνουν με τη διαφορετικότητα. Αν δεν έρθει κοντά ο κάθε άνθρωπος με τους ανθρώπους που διαφέρουν από αυτόν – είτε στη φυλή, είτε στη θρησκεία, είτε στη σεξουαλική ταυτότητα- μπορεί πολύ εύκολα να χειραγωγηθεί, να πέσει θύμα των όσων ακούγονται , να τα πιστέψει με ευκολία.  Η διαφορετικότητα μόνο κέρδος μπορεί να φέρει σε καθένα από εμάς. Είναι πολύ βαρετή η ομοιομορφία. Μέσα από τη γνωριμία μας με τον Άλλο άνθρωπο μαθαίνουμε. Όπως είπε χαρακτηριστικά η μαθήτριά μας η Καλλιόπη «αν δεν ξέρουμε τους άλλους, έχουμε μια περιορισμένη αντίληψη της ζωής».

     Στην ερώτηση των παιδιών για το πώς νιώθουν οι άνθρωποι που τον βλέπουν σε αμαξίδιο, ο κ.Πιτσίνιαγκας τους εξήγησε πώς τα μικρά παιδιά έχουν δίκιο να απορούν για τους ανάπηρους και να ζητούν εξηγήσεις. Το θέμα είναι πώς αντιδρούν οι ενήλικοι σε αυτά τα ερωτήματα και πώς τα εξηγούν στα παιδιά.

  Όσο για το σχολείο – η συμπερίληψη των ατόμων με αναπηρία είναι το ζητούμενο. Το παιδί με αναπηρία σαφώς αντιμετωπίζεται με περιέργεια στην αρχή από τους συμμαθητές του. Στη συνέχεια όμως ενσωματώνεται στην κοινωνία του σχολείου και έτσι εμπεδώνεται το συναίσθημα του ότι ανήκουμε όλοι στην ίδια κοινωνία .

Τέλος η μαθήτρια Γκιουλσέν Χατζηκαρά και ο Κωνσταντίνος Τσιτσίρης χάρισαν διαδικτυακά στον κύριο Πιτσίνιαγκα τα έργα που δημιούργησαν γι αυτόν!

    Η συνάντηση με τον κύριο Πιτσίνιαγκα, ήταν κάτι διαφορετικό από τη συνηθισμένη διδασκαλία και τα παιδιά ευχαρίστησαν τον ομιλητή για όσα συζήτησαν. Σαφώς και οι συναντήσεις αυτές ανοίγουν ένα μικρό παράθυρο σε θέματα που μας αφορούν , αλλά συνήθως τα προσπερνάμε ή τα αντιμετωπίζουμε μόνο θεωρητικά. Αυτή η επαφή των μαθητών με άτομα έξω από τη μικρή, στενή τοπική αντίληψη, διευρύνει το πνεύμα τους, τους δημιουργεί ερωτήματα και καλλιεργεί την ενσυναίσθησή τους.

κ.Πιτσίνιαγκα,οι μαθητές μου και εγώ σας ευχαριστούμε θερμά!!

(Θα ήταν παράλειψή μου να μην ευχαριστήσω και την άξια συνάδελφο  κ. Ειρήνη Κουτρέτση που με σύστησε στον κύριο Πιτσίνιαγκα. Ειρήνη, σε ευχαριστώ) 

 

 

Διαδικτυακή συνάντηση με τον συγγραφέα Θοδωρή Κούκια.

Οι μαθητές του Β5 και Β7 στα πλαίσια της φιλαναγνωσίας διάβασαν το βιβλίο του Θοδωρή Κούκια «Ο πυροβάτης των αστεριών». Η ανάγνωση συνοδεύτηκε από φύλλο εργασιών και υπό κανονικές συνθήκες  θα ακολουθούσε η συνάντηση με το συγγραφέα ο οποίος θα επισκεπτόταν το νησί στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τις Ημέρες Βιβλίου, που διοργανώνονται κάθε χρόνο. Δυστυχώς, η πανδημία ακύρωσε αυτή τη συνάντηση. Οπότε ο μόνος τρόπος να συναντηθούν τα παιδιά με το συγγραφέα και να συνομιλήσουν μαζί του ήταν μέσω υπολογιστή.  Το πρόβλημα όμως ήταν ότι ,μετά τις αλλαγές στην προσέλευση των μαθητών στο σχολείο λόγω του κορονοϊού,  δεν ήταν δυνατόν όλοι οι μαθητές να είναι παρόντες/ουσες. Τελικά αποφασίσαμε η συνάντηση να γίνει με όσα παιδιά θα βρίσκονταν  στο σχολείο στο δίωρο της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Όσοι έλειπαν μπορούν να διαβάσουν εδώ λεπτομέρειες της συζήτησης. Ο κύριος Κούκιας απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις των παιδιών και έπειτα η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από διάφορα άλλα θέματα που συνδέονταν με τα θέματα του βιβλίου. Ακολουθούν οι ερωτήσεις των παιδιών και οι απαντήσεις του συγγραφέα.

Γιατί στο εξώφυλλο του βιβλίου και στο πρόσωπο του πρωταγωνιστή δεν υπάρχουν οι περιβόητες φακίδες του; Ο συγγραφέας απάντησε πως το εξώφυλλο ήταν πρόταση του εκδοτικού οίκου και επιλέχθηκε λόγω της μινιμαλιστικής τεχνικής του – κυριαρχούν μόνο δύο χρώματα , το μπλε και το κίτρινο. Οι γραφίστες είναι εκείνοι που θα πάρουν το βιβλίο και θα δημιουργήσουν το εξώφυλλο. Όμως όπως μας διευκρίνισε το εξώφυλλο άρεσε πολύ και στον ίδιο , αφού θεωρεί πως απεικονίζει πολύ ρεαλιστικά την υπόθεση.

 Πώς ο συγγραφέας σκέφτηκε αυτή την τρελή ιστορία; Πώς του ήρθε η ιδέα; Ο κ.Κούκιας μας είπε ότι ήθελε το βιβλίο να παρουσιάζει ένα έφηβο που ζει μια περιπέτεια μέσα σε μια νύχτα και να φτάνει σε ένα σημείο που αναθεωρεί τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα εξαιτίας ενός σημαντικού γεγονότος/συμβάντος. Αυτό μπορεί να είναι ο χωρισμός των γονιών του, μια σχολική αποτυχία, μια ερωτική απογοήτευση. Ήθελε ο προστατευμένος αυτός έφηβος- στην προκειμένη περίπτωση ο Τίτος-  που μπορεί να είναι εγκλωβισμένος στο σπίτι του για πολλούς λόγους ( είτε εξαιτίας κάποιας αναπηρίας, είτε για λόγους υγείας)  και ζει περιορισμένος μέσα στον ψεύτικο κόσμο του να πει: ως εδώ. Η αρρώστια λοιπόν του πρωταγωνιστή είναι μια δικαιολογία , ένα πρόσχημα προκειμένου ο ήρωας να βρει τον τρόπο να το ξεπεράσει και να αλλάξει, να ενηλικιωθεί. Και παρόλο που γενικά στους εκδοτικούς οίκους δεν αρέσουν τα βιβλία που περιέχουν πολλά, διαφορετικά θέματα, ο ίδιος επέλεξε το δικό του βιβλίο να περιέχει τόσα πολλά επιμέρους θέματα ώστε ο αναγνώστης να βρει κάποιο κομμάτι του εαυτού του και να ταυτιστεί .

Όσα περιέχονται στο βιβλίο είναι αληθινές ιστορίες; Κάποιες από αυτές τις επιμέρους ιστορίες είναι αληθινές(π.χ. η ιστορία της Αφρούλας που του τη διηγήθηκε ένας μαθητής του, ή η εικόνα του βρέφους των προσφύγων που θηλάζει ένα σκυλί). Σίγουρα δε μπορεί όλα όσα περιέχονται στο βιβλίο να είναι αληθινά και να τα έχει ζήσει ο ήρωας. Όπως μας είπε και όπως του έχουν πει πολλοί το γεγονός ότι το βιβλίο έχει τόσο πολλά θέματα μειώνει την αληθοφάνεια του. Όμως ο ίδιος θεωρεί ότι εφόσον  ο ήρωας ζει μια τρελή νύχτα , όλα μπορούν να συμβούν. Τίποτε δεν είναι απίθανο.

Θα άλλαζε κάτι στο βιβλίο; Η απάντηση ήταν ότι μάλλον θα άλλαζε τη σχέση του Τίτου με τον Άλκη. Η παρέα των δύο παιδιών  ξεκίνησε μέσα στα πλαίσια της τυπικής συνύπαρξης στην ίδια πολυκατοικία και δεν είναι μια ουσιαστική, αληθινή σχέση. Και στο τέλος ,παρά την συγνώμη του, ο Άλκης φαίνεται να μην έχει μετανοήσει ουσιαστικά για όσα συνέβησαν. Ίσως οι δυο φίλοι να τα ξαναέβρισκαν. Όμως ο ίδιος την ώρα που έγραφε το βιβλίο δεν ήθελε να το κάνει αυτό, διότι ο Τίτος μέσα στο βιβλίο αλλάζει τη ζωή του, κάνει ένα ξεκαθάρισμα. Άρα ο Άλκης έπρεπε να βρεθεί εκτός αυτής της νέας ζωής. Βέβαια, όπως παρατήρησε, οι μαθητές στις δικές τους ιστορίες ένιωσαν την ανάγκη να επαναφέρουν τον Άλκη στη ζωή του Τίτου.

Γιατί να υπάρχει υβρεολόγιο σε ένα βιβλίο; Τι εξυπηρετεί; Κλασσική ερώτηση και η απάντηση του συγγραφέα ήταν ότι εφόσον το βιβλίο μιλάει για εφήβους δε μπορούσε να μην περιέχει υβρεολόγιο. Θα ήταν ψεύτικο . Όπως όλοι γνωρίζουμε οι έφηβοι στα πλαίσια της μεταξύ τους επικοινωνίας χρησιμοποιούν μια ποικιλία ύβρεων, και ο ίδιος , όπως μας είπε, περιόρισε πολύ τη χρήση του. Παράλληλα μας έδωσε παραδείγματα βιβλίων που έχουν βραβευτεί παρά το υβρεολόγιο που περιέχουν – «Ένας υπέροχος κόσμος» του Φίλιππου Μανδηλαρά,  «Ο θεριστής στη σίκαλη», του Ντ. Σάλιντζερ. Τελικά δηλ. το βιβλίο δε θα μιλούσε στους εφήβους, δε θα τους αφορούσε. Οι συγγραφείς, όμως, πιστεύουν ότι μιλάνε τη γλώσσα των νέων; Ο ίδιος πιστεύει ότι κάνουν μια προσπάθεια να τη μάθουν , να τη μεταφέρουν , αλλά το αποτέλεσμα δεν είναι εγγυημένο, καθώς οι ίδιοι μόνο οι νέοι τη μιλούν και μόνο ένα βιβλίο γραμμένο από αυτούς θα την περιείχε με ακρίβεια

Γιατί στο βιβλίο να υπάρχουν ήρωες του περιθωρίου; (ναρκομανείς, ιερόδουλες..).; Ο κ.Κούκιας μας απάντησε πως μέσα στο βιβλίο υπάρχουν κομμάτια της αληθινής ζωής. Οπότε θα ήταν ψεύτικο αν δεν υπήρχαν κι αυτοί οι ήρωες. Θα ήταν σαν να εθελοτυφλούσαμε. Εξάλλου οι ταμπέλες στους ανθρώπους ανήκουν στο παρελθόν. Κανείς άνθρωπος δεν είναι μόνο καλός ή μόνο κακός. Σε όλους τους ανθρώπους ενυπάρχει το καλό και το κακό, όλοι οι άνθρωποι έχουν την σκοτεινή και τη φωτεινή τους πλευρά.

Πώς προέκυψε αυτός ο τίτλος; Αρχικά το βιβλίο ήταν να έχει ένα άλλο τίτλο, αλλά ο συγκεκριμένος περιέχει όλα όσα υπάρχουν στην υπόθεση. Ο Τίτος θα περπατήσει σαν αναστενάρης στα δικά του κάρβουνα προκειμένου να φτάσει στα αστέρια, να βρει το δικό του δρόμο, τη θέση του στον κόσμο. Μέσα στο βιβλίο υπάρχουν αναφορές στον τίτλο (στη συζήτηση με την Αφρούλα καθώς και στο σημείο που ο ήρωας βλέπει τα σπασμένα γυαλιά στο δρόμο να λάμπουν σαν αστέρια).

Θα έχει συνέχεια το βιβλίο; Όχι, γιατί ο ίδιος πιστεύει πως η συνέχεια καταστρέφει την αρχική υπόθεση. Σαφώς σε ένα δεύτερο βιβλίο στη σειρά ο ήρωας θα τακτοποιούσε τις ανοιχτές υποθέσεις του( τη σχέση του με τη Ρούσα, τη φιλία με τον Άλκη, το μέλλον του…) , όμως μπορεί αυτό να λειτουργούσε αρνητικά για το αρχικό υλικό. Εξάλλου το τέλος στα βιβλία πάντα μένει ανοιχτό για να μπορέσει ο αναγνώστης να νιώσει ότι του ανήκει η συνέχεια.

Όμως μας έβαλε και ο συγγραφέας μια ερώτηση: γιατί η Ρούσα, η instaqueen έχει τόσο άγχος, γιατί της βγαίνει αυτό σε ένα ψυχοσωματικό σύνδρομο. Τα παιδιά έδωσαν δυο διαφορετικές απαντήσεις : ίσως επειδή η Ρούσα έχει να συντηρήσει το μύθο και τη φήμη της ως διασημότητα στο διαδίκτυο ή επειδή έχει το άγχος της διπλής ζωής- να ζει και ως ένα φυσιολογικό κορίτσι της ηλικίας της αλλά παράλληλα να αγχώνεται και για την περσόνα που συντηρεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Τα ονόματα των ηρώων γιατί είναι τόσο ιδιαίτερα;Ο ήρωας, ο Τίτος, έχει ένα κανονικό όνομα .Τον λένε Χρήστο όπως μαθαίνουμε στη μέση της ιστορίας, αλλά οι γονείς έχουν επιλέξει ένα παιδιάστικο όνομα, ένα όνομα που ταιριάζει στην παιδική ηλικία του ήρωα , εκεί που βρίσκεται καθηλωμένος χρόνια. Η Ρούσα πάλι είναι μια ξεχωριστή κοπέλα, επομένως και το όνομα της πρέπει να είναι μοναδικό.

Γιατί ήρωας της ιστορίας να μην είναι ο Κωστής, ο αδερφός του Τίτου; Όντως  θα μπορούσε ήρωας μιας άλλης ιστορίας να είναι ο Κωστής και όχι μόνο αυτός , αλλά και τα άλλα πρόσωπα του βιβλίου. Αλλά αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει και το θέμα δημιουργικής γραφής των αναγνωστών- να γράψουν εκείνοι δηλ.την ιστορία αυτών των ηρώων.

Οι δύο αυτοί ήρωες θα συναντιούνταν ποτέ στο σχολείο; Θα έκαναν παρέα; Το πιθανότερο είναι αυτά τα δύο παιδιά να μην μιλούσαν ποτέ στο σχολείο, να μην έρχονταν ποτέ κοντά ο ένας στον άλλον. Εκεί οι πολύ δημοφιλείς δε θα προσέγγιζαν κάποιο πιο ντροπαλό άτομο και το αντίθετο. Στο δρόμο όμως όπου συναντιούνται έρχονται κοντά γιατί στην ουσία και οι δύο είναι περιορισμένοι: η Ρούσα στον εικονικό κόσμο που ζει και ο Τίτος στο σπίτι του. Ο ένας γίνεται το όχημα του άλλου για αλλαγή.

Το προσφυγικό γιατί εντάσσεται στο βιβλίο; Ο ήρωας ζει μια νύχτα που του συμβαίνουν πολλά, σε μια πόλη που υπάρχουν πρόσφυγες. Δε γινόταν να μην τους συναντήσει ο ήρωας. Είναι κομμάτι της καθημερινότητας του. Το δίπολο της αποδοχής ή όχι των προσφύγων υπάρχει στην κοινωνία και ο ήρωας πρέπει να πάρει τη δική του θέση.

Κλείνοντας τη συνάντηση ο κ.Κούκιας είπε στα παιδιά πως αυτό που είναι σημαντικό είναι να ακούνε, να συζητούν, να ψάχνουν  αλλά τελικά να διαμορφώνουν τη δική τους άποψη, να βγάζουν τα δικά τους συμπεράσματα και να μη γίνονται φορείς της γνώμης των άλλων. Πρότεινε στα παιδιά να διαβάζουν ό,τι τους αρέσει, να ψάχνουν τα βιβλία που τους συγκινούν, να διαλέγουν μόνοι τους. Μόνο έτσι θα διαμορφώσουν το δικό τους κριτήριο.

Ευχαριστούμε πολύ το συγγραφέα κ.Κούκια για τη διαδικτυακή συνάντηση και ελπίζουμε σε μια δια ζώσης επόμενη! Στο σημείο αυτό να ευχαριστήσουμε την κυρία Μπαλασά , συνάδελφο Πληροφορικής που μας βοήθησε στο τεχνικό κομμάτι της συνάντησης. Πολύτιμη η συνεισφορά της!