"Πολλές φορές με τρομάζει το πόσο δεδομένο θεωρώ ότι θα ξυπνήσω.", Απαισιόδοξα κείμενα με πυξίδα την ποίηση του Καρυωτάκη

Όλοι έχουν προβλήματα που τους απασχολούν

Όλοι κάθε μέρα για κάποιο λόγο μελαγχολούν

Το παρελθόν αναπολούν, όλο πίσω κοιτούν

Σαν τους άλλους είμαι και γω.

πείτε μου πώς να κοιμηθώ;

Όταν γνωρίζω πώς σε 50 χρόνια , δεν θα υπάρχει το «εδώ»

Όταν γνωρίζω πώς το περιβαλλοντικό ζήτημα είναι αναπόφευκτο

Όταν γνωρίζω πως οι ισχυροί δεν το θεωρούν αληθινό

Όταν γνωρίζω πώς άνθρωποι δεν έχουν να φάνε,

τα παιδιά τους πεθαίνουν γιατί λιμοκτονούν

Όταν η διαφορετική σεξουαλικότητα και εθνικότητα

θεωρούνται από πολλούς κατωτερότητα

Όταν σε συκοφαντούν,

γιατί υποστηρίζεις άλλους πολιτικούς

Όταν η επιπλέον γνώση σε κάνει φυτό

Όταν η κακή επίδοση σε κάνει αποτυχημένο

Όταν το να είσαι ντροπαλός

σου βάζει την ταμπέλα αντικοινωνικός

Ναι, είμαι εσωστρεφής,

Στα λάθη είμαι επιρρεπής

Αλλά ένα είναι σίγουρο

Είμαι εγώ.

Σωτήρης Καβαδάκης

Η απαισιοδοξία και οι αλήθειες

Σίγουρα δεν είμαι μόνο εγώ

Υπάρχουν πολλοί άλλοι

Που βλέπουν παντού κακό

Και τον πλανήτη μας σ' ένα χάλι

Ψηφίζουμε τους ίδιους και τους ίδιους

Ξέρουμε τι βλακεία πάμε και κάνουμε

Αλλά μόλις βγουν αυτοί και δούμε τις συνέπειες

Χτυπιόμαστε, κλαίμε φωνάζουμε

Αποφεύγουν κάποιοι να δουν, , το κακό

Κοιτάνε μόνο αυτοί να παραμείνουν καλά

Παντού μόνο ατομικιστές βλέπεις πλέον

Και συνεχίζουν να πεθαίνουν κάθε 10 δεύτερα από την πείνα δύο παιδιά

Πως σας ακούγεται;

Άσχημο δεν είναι αυτό;

Δεν κάνεις όμως  τίποτα

Και συνεχίζεις να πετάς το μισό σου φαγητό

Κατά την γνώμη μου λοιπόν,

Δεν υπάρχει φως στον "διάδρομο" μας

Δεν θα ενωθούμε ποτέ οι άνθρωποι σαν ομάδα

Το μόνο όμως που κάνουμε είναι κακό στον εαυτό μας

Δεν έχω τι άλλο να πω,

Καλό βγήκε το ποιηματάκι

Αλλά συνεχίζω να πιστεύω πως σιγά σιγά ένας ένας

 θα αυτοκτονεί σαν τον Καρυωτάκη.

Αναστασία Ζήβα

Η ζωή είναι ένα σύννεφο που επιπλέει στην επιφάνεια του ουρανού χωρίς να γνωρίζει τον προορισμό του, το πεπρωμένο ή τη μοίρα του ή ακόμα και το λόγο ύπαρξης του. Απλώς επιπλέει μέσα σε μια ασήμαντη περιπέτεια που καταφέρνει να του προκαλεί πόνο.

Θεοδόσης Διακογιάννης

Σε αυτά τα 16 χρόνια που ζω τα δυο πράγματα που με έχουν επηρεάσει είναι ο χρόνος και η ρουτίνα. Δε με απασχολεί καθόλου η ερωτική απογοήτευση και άλλα τέτοια θέματα. Η ρουτίνα είναι ένας από τους φόβους μου και κάτι που σιχαίνομαι. Δε μπορώ να διανοηθώ πόσο χρόνο χαλάω και βλέπω να φεύγει από τα τόσα ασήμαντα αλλά και επαναλαμβανόμενα πράγματα που ζω καθημερινά. Πολλές φορές με τρομάζει το πόσο δεδομένο θεωρώ ότι θα ξυπνήσω.

 Ο χρόνος πάλι με απασχολεί αρκετά. Πολλές φορές φοβάμαι και νιώθω ότι η ζωή μου πηγαίνει μπροστά δευτερόλεπτα με τη στενοχώρια και το άγχος μου. Και αυτό με αγχώνει ακόμη πιο πολύ .Είναι τρομερό να μην μπορείς να κάνεις κάτι για να το σώσεις ή να το αλλάξεις…

Δημήτρης Κανέλλης

Η σημερινή κοινωνία είτε στην Ελλάδα είτε στον υπόλοιπο κόσμο πέφτει θύμα του ατομικισμού. Τώρα πια κανείς δε νοιάζεται για το συνάνθρωπο του. Το μόνο για το οποίο νοιάζονται όλοι είναι να είναι αυτοί καλά και τους νοιάζουν μόνο τα θέματα που αφορούν αυτούς τους ίδιους και αυτό είναι καταθλιπτικό. Και κατά τη γνώμη μου είναι ο λόγος που η χώρα μας πάει κατά διαόλου.

Αντρέας Καντάς

Μην εξευτελίζεις τη ζωή σου... (Ριάλιτι σόου και Καβάφης)

Ολοκληρώνοντας το ποίημα του Κ.Π.Καβάφη "Όσο μπορείς" συζητήσαμε με τους μαθητές του Γ2 αν τα ριάλιτι σόου που κυριαρχούν σήμερα στην τηλεόραση υποβαθμίζουν και εξευτελίζουν τη ζωή των συμμετεχόντων ή όχι. Ακολουθούν οι απόψεις τους.

Η τηλεόραση απορροφά αρκετά μεγάλο χρόνο από τη ζωή μας. Όλοι οι άνθρωποι  αφιερώνουν πολύτιμο χρόνο στη θέαση τηλεοπτικών εκπομπών. Ένα από τα είδη των εκπομπών που προτιμούν οι άνθρωποι να βλέπουν είναι τα ριάλιτι.  Αν και η τηλεόραση έχει ως στόχο την ενημέρωση , την καλή ψυχαγωγία.

Κατά τη δική μου γνώμη τα ριάλιτι έχουν μόνο αρνητικά αποτελέσματα.

Καταρχάς, οι συμμετέχοντες εξευτελίζονται και τα δικαιώματα τους καταπατούνται.  Η προσωπικότητα τους με τον καιρό φθείρεται. Επίσης , μέσα στο παιχνίδι διαδίδονται φήμες και σίγουρα αυτό οδηγεί σε τσακωμούς και λογομαχίες. Παράλληλα κάποιοι ανασφαλείς χαρακτήρες εθίζονται στα ΜΜΕ. Τέλος τα άτομα προεφηβικής. Εφηβικής και μετεφηβικής ηλικίας συχνά ταυτίζονται με τους πρωταγωνιστές οδηγώντας τους σε τραγικές επιλογές , που ίσως θα επηρεάσουν και το μέλλον τους.

Συνοψίζοντας λοιπόν, όλα αυτά οδηγούν στην αποβλάκωση , στην αλλοτρίωση. Σίγουρα η απαγόρευση δεν θα ήταν λύση, αλλά η ύπαρξη κοινωνικού ελέγχου καθίσταται αναγκαία. Επίσης , πνευματικοί άνθρωποι μπορούν να επηρεάσουν αυτούς τους τηλεθεατές προβάλλοντας τα αρνητικά των ριάλιτι. Και τέλος εάν υπάρξει καταπάτηση δικαιωμάτων, η δικαιοσύνη πρέπει να επέμβει.

Αναστασία Ζήβα

Γιατί αρέσουν τα ριάλιτι;

Πρώτον επειδή υπάρχει υπερβολικός ενθουσιασμός , οπότε εσύ ταυτίζεσαι.

Δεύτερον Τα ριάλιτι μοιάζουν με τα βιβλία. Όλοι μπορούν να κάτσουν να διαβάσουν το «Να Λόλα, ένα μήλο». Αλλά δε θα κάτσουν όλοι να διαβάσουν την Τριλογία του Τόλκιν. Είναι πολύ βαρύ για κάποιους. Τα ριάλιτι δεν εξελίσσονται με διαλόγους αλλά με εικόνες, όπως τα παιδικά βιβλία. Άρα είναι κατανοητά από ένα άτομο τριών ετών έως ένα άτομο εκατόν τρίων.

Τρίτον , υπάρχουν παντού ριάλιτι, όπου και να κοιτάξεις στην τηλεόραση. Οπότε έμμεσα δε μπορείς να τα αποφύγεις.

Δημήτρης Κανέλλης

Στη σημερινή εποχή η νέα μόδα πλέον είναι τα ριάλιτι σόου. Πιστεύω πως το να σε επιλέξουν σε αυτά τα σόου, σε υποβαθμίζουν σαν άτομο αλλά και σαν προσωπικότητα, διότι αναγκάζεσαι να εκτελέσεις πράγματα και κανόνες, αλλά εάν δεν ακολουθήσεις  κατά γράμμα την εντολή αποχωρείς. Επίσης, νιώθεις την αίσθηση της διασημότητας, η οποία διαρκεί πολύ λίγο, καθώς μετά από μερικά χρόνια, δεν πρόκειται να σε αναγνωρίζει κανείς γιατί δεν θα είσαι πλέον διάσημος!!!!   Όμως πιστεύω πως δεν είναι αναγκαίο και απαραίτητο να επισκεφθείς ένα ριάλιτι σόου, όπως για παράδειγμα  ριάλιτι μοντέλων, για να αναδείξεις την ομορφιά σου και την επιθυμία σου να γίνεις μοντέλο, διότι δείχνει με αυτόν τον τρόπο το κάθε άτομο, ότι μπορεί και να αλλάξει όχι μόνο σαν χαρακτήρας, αλλά και αλλάξεις το σώμα σου μόνο και μόνο για να περάσεις σε μία δοκιμασία!! Η  υποβάθμιση της αξιοπρέπειας κάθε ατόμου, εξαρτάται από το ίδιο το άτομο, διότι αλλιώς παρουσιάζεται ο χαρακτήρας και η αξιοπρέπεια μπροστά στην κάμερα και στην κριτική επιτροπή και εντελώς διαφορετικά στην πραγματικότητα.

Μαρία Ηλιοπούλου

Γενικά, ποτέ δεν με ενδιέφεραν τα ριάλιτι σόου. Ποτέ δεν έβλεπα εκπομπές τέτοιου είδους , επειδή τις θεωρώ χάσιμο χρόνου και αδιάφορες. Παρόλα αυτά , μπορώ να πω πως συχνά ακούω από γνωστούς ή από το ίντερνετ αντιδράσεις και νέα που αφορούν κάποιο ριάλιτι σόου και αναγκαστικά ενημερώνομαι.

Για να εξετάσουμε αυτές τις εκπομπές , λοιπόν, πρέπει απλά να αντιληφθούμε το ρόλο που παίζουν οι κριτές ή οι παρουσιαστές σε σχέση με αυτόν των διαγωνιζομένων. Έτσι , γρήγορα συμπεραίνουμε πως μέσα από υπερβολικά σκληρές και προσβλητικές κριτικές και σχολιασμούς από τους παρουσιαστές , οι διαγωνιζόμενοι εξευτελίζονται και δέχονται να γίνουν αντικείμενα κακομεταχείρισης , προκειμένου να επωφεληθεί ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα και οι ίδιοι να κερδίσουν ένα ορισμένο χρηματικό ποσό.

Μπορούμε να πούμε πως αυτά τα άτομα φτάνουν σε ένα αξιολύπητο σημείο , σε ένα σημείο που τους φέρονται σαν σκουπίδια , σαν ζώα , χωρίς καμιά αξιοπρέπεια . Άρα, αναμφίβολα, τα ριάλιτι σόου υποβαθμίζουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου και παρουσιάζουν κυνικά και σκληρά πρότυπα , τα οποία βεβαίως επηρεάζουν τους τηλεθεατές.

Διονύσης Καραβίτης

Τα ριάλιτι σόου είναι παιχνίδια που πηγαίνουν άνθρωποι για τη μόδα, για να μάθουν να επιβιώνουν . Η γνώμη μου είναι πως υποβαθμίζουν την αξιοπρέπεια τους, γίνονται άλλοι άνθρωποι και επίσης γίνονται «Κατίνες», είτε επειδή τους έχει ζητηθεί από την παραγωγή, είτε επειδή τα νεύρα τους είναι εκτός ελέγχου. Όλα αυτά υποβιβάζουν τον άνθρωπο και του δημιουργούν διάφορα προβλήματα είτε υγείας είτε ψυχολογικά και σωματικά. Αυτά γίνονται για να υπάρχει περισσότερη τηλεθέαση και να κερδίζουν χρήματα οι παραγωγοί και το κανάλι.

Αναστασίας Καλούδη

Κατά τη γνώμη μου η αξιοπρέπεια του ανθρώπου παραβιάζεται και υποβαθμίζεται στα ριάλιτι σόου και παιχνίδια. Όσοι συμμετέχουν σε αυτά αποδέχονται το δημόσιο εξευτελισμό τους , προσπαθώντας να  κερδίσουν την εύνοια των τηλεθεατών και εξαγοράζουν την αξιοπρέπεια τους με τα χρήματα  συμμετοχής. Επιπλέον, στα ριάλιτι σόου παραβιάζεται η ιδιωτική ζωή των παικτών και δεν υπάρχει διακριτικότητα, αφού πολλές φορές όσοι συμμετέχουν αναγκάζονται να αναφερθούν στην προσωπική τους ζωή , με αποτέλεσμα να εκτίθενται . Για τους παραπάνω λόγους θεωρώ ότι είναι αναγκαίο το τηλεοπτικό κοινό να αποκτήσει κριτήρια ώστε να αντιδρά σε καθετί που υποβιβάζει την αξιοπρέπεια του.

Καλλιόπη Δρόσου

Εγώ πιστεύω ότι τα ριάλιτι σόου δεν χρησιμεύουν πουθενά, γιατί ακόμα  και στον τομέα της ψυχαγωγίας , υπάρχουν καλύτερα σόου – εκπομπές , όπως μια τηλεοπτική σειρά ή μια κωμωδία. Επίσης πιστεύω ότι το μόνο που κάνουν είναι να αποσπούν τους ανθρώπους από πιο σημαντικά συμβάντα και γεγονότα που συμβαίνουν εκείνη την εποχή. Πιστεύω ότι τα σόου αυτά υποβαθμίζουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, διότι οι παίκτες είναι στο έλεος των κριτών  που τους υποβιβάζουν με αρνητικά σχόλια και τους ντροπιάζουν μπροστά σε χιλιάδες άτομα.

Αντρέας Καντάς

Όσο μπορείς.....(Κείμενα των μαθητών του Γ2)

Όσο μπορείς χαμογέλα

και ζήσε την κάθε σου μέρα σαν να είναι η τελευταία.

Όσο μπορείς κάνε ό,τι θες.

Όσο μπορείς πέρνα ωραία την κάθε σου στιγμή!

Όσο μπορείς βόηθα, όποιον χρειάζεται βοήθεια.

Όσο μπορείς , αγάπα

σαν να μην έχεις αγαπήσει ποτέ στη ζωή σου.

Όσο μπορείς εμπιστεύσου!

Όσο μπορείς ρίσκαρε

και διασκέδασε!

Και όσο μπορείς μη γίνεσαι κάποιος  που δεν είσαι

μόνο για να αρέσεις στους άλλους!

Άνι Ιστρέφι

Όσο μπορείς στη ζωή σου να κοιτάς τα αστέρια κι όχι τα πόδια σου. Δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά όσο κι αν σου φαίνεται δύσκολη η ζωή , ποτέ δεν πρέπει να τα παρατάς. Πάντα θα υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις και αυτό είναι το μόνο που μετρά: η προσπάθεια. Όσο μπορείς λοιπόν να ζεις με τόλμη , να διεκδικείς, να ψάχνεις, αλλά και να μην φοβάσαι να κλάψεις ή να πονέσεις . Να είσαι αληθινός , να μάχεσαι για τα δικαιώματα σου, να σέβεσαι τους άλλους και το κυριότερο :ποτέ να μη σταματάς να ελπίζεις! Για να μπορείς να ζεις!

Καλλιόπη Δρόσου

Όσο μπορείς ανακάλυψε την ομορφιά του κόσμου. Από τον πιο κοντινό λόφους το μακρινό δάσος, από τις πιο παγωμένες θάλασσες ως τα πιο ψηλά βουνά, από τι πιο έρημες πεδιάδες στις πιο εύφορες ζούγκλες. Όσο μπορείς ταξίδεψε, συλλογίσου και έλα, όλο πιο κοντά στον εαυτό σου και τη φύση. Άλλωστε , κάθε τόπος κρύβει τις δικές του ομορφιές, γι αυτό όσο μπορείς εξερεύνησε τες. Άνοιξε τα μάτια σου, βγες από το σπίτι, ξεκόλλα από την καθημερινότητα και ταξίδεψε.

Διονύσης Καραβίτης

Όσο μπορείς άλλαξε τον κόσμο προς το καλύτερο.

Όσο μπορείς γέλα.

Όσο μπορείς αγάπα.

Όσο μπορείς, τραγούδα, ακόμα κι αν είσαι παράφωνος.

Όσο μπορείς, φρόντιζε τους γύρω σου.

Όσο μπορείς , να έχεις αυτοεκτίμηση.

Όσο μπορείς, ονειρέψου.

Όσο μπορείς ταξίδεψε.

Όσο μπορείς , μη γίνεσαι ψεύτικος.

Όσο μπορείς, μη δέχεσαι το άδικο.

Όσο μπορείς υπερασπίσου τον εαυτό σου.

Όσο μπορείς χαμογέλα.

Αντωνία Καπουράνη

Όσο μπορείς να λες αυτό που σκέφτεσαι. Όσο μπορείς να κρατάς το κεφάλι ψηλά. Όσο μπορείς να αγαπάς, να μην μισείς τους πάντες γύρω σου. Μην φοβάσαι να πάρεις ρίσκα. Προσπάθησε να ζήσεις την κάθε σου στιγμή σα να είναι η τελευταία. Δώσε κίνητρο στον εαυτό σου να κάνει τα πάντα, να ξεκινήσει κάτι καινούριο (εκτός να είναι δίαιτα. Τότε ξεκίνα από Δευτέρα!).

 Γέλα με τους φίλους σου και κάνε τους να γελάσουν. Γίνε καλύτερος άνθρωπος.

 Άφησε τον εαυτό σου ελεύθερο. Μη σκας, η ζωή είναι ωραία.

Μην έχεις όρια. Ξεπέρασε τα!

Πάρε ένα ζωάκι. Έτσι θα έχεις συντροφιά και στα δύσκολα και στα εύκολα και στα άσχημα.

Κι αν όλα αυτά δεν τα μπορείς, μην είσαι μουρτζούφλης! Χαμογέλα!

Γαβριέλα Δούσμανη

Όσο μπορείς, μην τα παρατάς.

Συνέχισε να προσπαθείς. Όσο μπορείς βελτίωσε τον εαυτό σου για αν σε συμπαθούν και άλλοι.

Όσο μπορείς προσπάθησε το καλύτερο δυνατό.

Όσο μπορείς να κάνεις αυτό που θέλεις.

Όσο μπορείς να αγαπάς το κορίτσι που θες κι ας μη σου έχει μιλήσει ποτέ.

Όσο μπορείς να μην ακούς αυτούς που σε βλάπτουν.

Όσο μπορείς να εκφράζεις αυτό που θες.

Όσο μπορείς βοήθησε έναν άστεγο.

Ηλίας Καπουράνι

"ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ προσπάθησε να περιορίσεις την αλαζονεία και την υπεροψία του εαυτού σου,

ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ μην εξευτελίζεις την ζωή σου,

ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ μην μένεις στάσιμος σε μία ιδέα,αξιοποίησε την

ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ ΜΗΝ ΑΚΟΥΣ τα διάφορα σχόλια του κόσμου,

Μην συμβιβάζεσαι στην μόδα της εποχής,

Μην περιορίζεσαι στο φαίνεται και όχι στο είναι,

Μην προσπαθείς να αλλάξεις για τους άλλους,

ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ χαμογέλα, πίστεψε και γίνε ο εαυτός σου.

Μαρία Ηλιοπούλου

Ο κόσμος είναι ένα τίποτε στα χέρια των δυνατών...

Δευτέρα 30 Απριλίου 1915

Σήμερα ήταν μια χαρούμενη μέρα ,καθώς εγώ και οι φίλοι μου θα πηγαίναμε σε μια άλλη χώρα γεμάτη από γρασίδι, λουλούδια και την  ομορφιά της άνοιξης. Δεν ξέραμε ακριβώς τον λόγο που θα πηγαίναμε αλλά από αυτά που είχε ακούσει ο φίλος μου ο Τζιμάκος από κάτι χωριάτες, ξέραμε πως, νομίζω τουλάχιστον, ότι θα πηγαίναμε στον ΠΌΛΕΜΟ. Εγώ είχα τρομάξει λίγο αλλά είχα τους φίλους μου να με παρηγορούν πως: «Δεν είναι τίποτα, μωρέ!» , «Ο ΠΌΛΕΜΟΣ θα είναι ο παράδεισος όλων τον γαϊδουριών, θα το δεις>» μ'αυτά και εκείνα ηρέμησα λίγο. 'Έλεγα στον εαυτό μου πως θα τα περάσω τέλεια, και αυτό θα έκανα! Αργότερα ήρθε ένας άλλος, από το χωριό κι αυτός,και μας μάζεψε από τα χωράφια για να πάμε που... δεν ξέρω . Το μόνο που ήξερα ήταν πως η περιπέτεια για τον παράδεισο αρχίζει τώρα! Κάναμε περίπου μια ώρα για να φτάσουμε στον προορισμό μας. Τα χαμε φτύσει. Μετά αρχίσαμε να διακρίνουμε το λιμάνι. Ναι αυτό ήταν το λιμάνι. Εείχε και κάτι που έμοιαζε με πύργο για να μας μας μεταφέρουν από την στεριά στο πλοίο, μάλλον.Εκεί ένας γέρος γάιδαρος άρχισε να κλοτσάει (παντού)φωνάζοντας σαν τρελός: «Όχι,όχι πάλι!» .Εμείς  διακριτικά συνεχίσαμε να περπατάμε αδιαφορώντας για την κρίση πανικού που είχε.Ο χωριάτης τον τράβηξε με όλη του την δύναμη για να΄ρθει.Ήρθε λέγοντας στον εαυτό : «τουλάχιστον θα πεθάνω, για να μην ξαναπατήσω σε χαρακώματα ΠΌΛΕΜΟΥ» .Αυτόν τον γέρο τον περνούσαν όλοι για τρελό. Με αυτά που έκανε,λογικό. Τότε αρχίσανε να σηκώνουν ένα ένα τα γαϊδουράκια με αυτόν τον πύργο. Ήρθε η σειρά μου. Εγώ γεμάτος χαρά περίμενα τους ανθρώπους να με δέσουν. Με έδεσαν σφικτά, πολύ σφικτά, δεν το είχα καταλάβει αλλά ήμουν πάνω από την ΘΆΛΑΣΣΑ. Όλο αυτό είχε πλάκα! Γύριζε το σχοινί από δω κι από κει  που σε έκανε να κάνεις εμετό.Εγώ τουλάχιστον δεν έκανα, οι άλλοι όμως ναι. Δεν με ενδιέφερε που ζαλιζόμουν, αφού ήμουν τόσο χαρούμενος. Να φανταστείς  έβλεπα τους ανθρώπους σαν μυρμήγκια. Πάτησα στο πλοίο και ήμουν ο τελευταίος στην σειρά οπότε το πλοίο άρχισε να φεύγει.

                                                                                                       

  Πέμπτη 03 Μαΐου 1915   '

Ήταν τρεις ή τέσσερις μέρες;Δεν ξέρω,έχασα τον λογαριασμό. Διψούσα, πεινούσα. Μας είχαν βάλει σε ένα σκοτεινό δωμάτιο μαζί. Ημασταν κολλητά, τόσο κολλητά που ούτε να ξαπλώσεις δεν μπορούσες. Οπότε μπορείς να φανταστείς τον πόνο που ένιωθαν τα πόδια μου, άσε που κρατούσαμε και κάτι σακίδια. Ακούσαμε κάποιον να φωνάζει: «Στεριά!!!» .Εμείς όλοι χαρήκαμε με τα νέα καιιιι...άνοιξε η πόρτα και μας έβγαλαν ένα ένα. Είδαμε το φως του ήλιου μετά από πολύ καιρό. Ήταν τέλεια! Πατήσαμε στεριά και μας έκανα να περπατήσουμε άλλη μια ώρα χωρίς σταματημό, ούτε για να πιούμε νερό. Φτάσαμε σε μια  έρημη περιοχή χωρίς γρασίδι, λουλούδι, την ομορφιά της άνοιξης. Αρχίζαμε και βλέπαμε σκοτωμένους ανθρώπους - κάποιες φορές μόνο χέρια και πόδια, ώσπου είδαμε μια τεράστια βόμβα να΄ρχεται πάνω μας. Εγώ έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα! Καθώς πλησίαζε ο τρελός γέρος δεν κουνιόταν ,λες και ήξερε, ήξερε τον ΠΌΛΕΜΟ και το πόσο φρικτός είναι. Όμως εγώ δεν ήξερα και γιαυτό και ήρθα, δεν έπρεπε. Καθώς σκέφτομαι όλα αυτά η βόμβα σκάει και ο γέρος ηρεμεί τελικά! Έτρεξα για να φύγω από δω, ένας άνθρωπος όμως με έπιασε από το σχοινί, με τράβηξε πολύ δυνατά, δεν άντεχα άλλο.

Χριστάνα Μπάρδι, Γ4

Ημέρα 1η

Σήμερα, καθώς καθόμουν αμέριμνος στο λιβάδι και έτρωγα το μεσημεριανό μου, βλέπω ξαφνικά δύο ανθρώπους να με πλησιάζουν. Ωραία, σκέφτηκα θα έχω επισκέψεις. Τόσες μέρες μόνος, βαρέθηκα! Όταν πλησίασαν, άρχισαν να με τραβάνε, λέω βόλτα θα θέλουν να πάμε, τι να κάτσουμε τώρα εδώ μέσα στα χόρτα. Βέβαια, πρέπει να βιαζόντουσαν να κάτσουμε κάπου να πούμε τα νέα μας, γιατί συμπεραίνοντας από το πόσο γρήγορα πηγαίναμε, είχαν μεγάλη ανυπομονησία να τα πούμε. Μετά από λίγη ώρα, είδα πως κατευθυνόμαστανπρος ένα πλοίο. Μα τέτοια τιμή, τέτοια φιλοξενία δεν την έχω ξαναδεί όλα τα γαϊδουρίσια μου χρόνια. Επίσης, εκτός αυτού, η μεταφορά μέσα στο πλοίο ήταν τέλεια! Το ότι θα πετάω πάνω από τη θάλασσα, δεν το είχα φανταστεί ποτέ! Που 'σαι μάνα να με καμαρώσεις! Ελπιζω και εκεί που θα πάω να είναι εξίσου όμορφα όπως τώρα!

Ημέρα 2η

Όταν φθάσαμε, το μέρος ήταν πολύ όμορφο, αλλά για κάποιο λόγο ένιωθα μια ανατριχίλα μέσα μου, σαν να συνέβαινε κάτι κακό στο μέλλον. Ιδέα μου θα είναι, τώρα πρέπει να διασκεδάσω με τους καινούριους μου φίλους και όχι να σκέφτομαι τέτοια. Μας πήγαν σε ένα μέρος, που όλοι κρυβόντουσαν, κανένα παιχνίδι θα είναι. Ξαφνικά, βλέπω ανθρώπους και κάποιους από τους καινούριους μου φίλους να πέφτουν κάτω με κλειστά μάτια και να μην σηκώνονται ξανά. Μα τι στο καλο; Τόσο πίσω έχω μείνει και δεν τα ξέρω εγώ αυτά τα παιχνίδια; Εκείνη τη στιγμή, νιώθω να μου βάζει κάποιος κάτι πάνω στην πλάτη μου και απ'όσο είδα είναι... Όχι δεν μπορεί να είναι, τέτοια χρησιμοποιούν μόνο στους πολέμους. Ακούω κάποιον να φωνάζει "Πόλεμος". Κατάλαβα πως όντως αυτά που κουβαλούσα ήταν πυρομαχικά. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν, καλύτερα που δεν είσαι εδώ μάνα, γιατί αντί να με καμάρωνες θα ντρεπόμουν!

Κατερίνα Πατάκου, Γ4

Αγαπητό μου ημερολόγιο ,

      Το αποπνικτικό χάος που δημιουργούν οι άνθρωποι με τον πόλεμο όλο και διευρύνεται .  Έχει τόσο μεγάλη αρνητική επιρροή στην ζωή μας… Δεν αντέχω άλλο… Ώρες ώρες μου έρχεται να πηδήξω από κανέναν γκρεμό, τουλάχιστον τότε θα είμαι ελεύθερος. Το μόνο που με κρατάει από το να το κάνω αυτό , είναι η μικρή ελπίδα που κρατώ μέσα μου… Ότι κάποτε… θα τελειώσει όλο αυτό… θα επιστρέψω στους δικούς μου… στους φίλους μου.. Κάπου εκεί θυμάμαι ότι όλοι αυτοί έχουν πεθάνει στον πόλεμο … και λέω τουλάχιστον ας υπάρχει ειρήνη…

          Το ίδιο σκηνικό , επαναλαμβάνεται κάθε μέρα … Εκεί που προσπαθώ να ξεφύγω, να με φορτώνουν με πυρομαχικά. Να με τραβολογάνε στα χώματα, να με χτυπάνε , να με μαστιγώνουν για να κουνηθώ, να με καβαλάνε , να πονάω. Εγώ , να κλαίω, αφού δεν μπορώ όυτε να περπατήσω καλά καλά , επειδή υποσιτίζομαι . Σε κάποια φάση , όλα ηρεμούν . Και σκέφτομαι…. Μήπως τελείωσαν όλα; Περιμένω ακόμα λίγο . Βλέποντας να μην αλλάζει κάτι , ορμάω να φύγω. Σε περίπου δέκα βήματα που κρύβομαι πίσω από ένα δέντρο , ακούω ξανά τους πυροβολισμούς. Και να σου πάλι να με τραβάνε , να με χτυπάνε , και να με ρίχνουν απότομα σε χαρακώματα , πολύ σιδερίλα ρε παιδί μου. Να τραυματίζομαι , να κλαίω κι άλλο , να απορώ.  Αλλά οι άνθρωποι εκεί . Ξύλο, καταπίεση , παραλογισμοί . Ιδιοτέλεια, απληστία , τραυματισμοί .. Όλα.. Όλα του κόσμου τα κακά μαζί . Και κάπου εκεί , σταματάω να κλαίω και συμβιβάζομαι με αυτό που θέλω , γιατί δεν πα να κλαίω και να χτυπιέμαι ; Κερδίζω τίποτα; Αυτό γίνεται σχεδόν κάθε μέρα . Σπάνια , τους ξεφεύγω, αλλά με ξαναβρίσκουν … Εκεί πια , τρώω , στην κυριολεξία , πάρα πολύ ξύλο.

Τις προάλλες , πάλι σε στρατιωτική εκστρατεία , σκότωσαν την Αριάδνη και τον Πέτρο για να ρίξουν τους ανθρώπους που τα καβαλούσαν κάτω. Την αδερφή μου Τασία , την σκότωσαν επειδή είχε τρία πόδια και δεν μπορούσε να τους εξυπηρετήσει . Αυτό με εξόργισε πάρα πολύ . Μια μέρα ένας στρατιώτης σκότωσε τον Κωστή μπροστά στα μάτια μου , επειδή έκλαιγε. Και εγώ , το κακόμοιρο , είχα τόσα νεύρα μέσα μου… Κούνησα απότομα την ράχη μου , ο στρατιώτης επιβάτης έπεσε κάτω , έγινε ένα με το χώμα . Άρχισα να τρέχω, να τρέχω … Να τρέχω… Ένιωθα ελεύθερος … ξένοιαστος… Χαρούμενος … Είχα απομακρυνθεί αρκετά … «Τόσο εύκολο ήταν τελικά ;» είπα από μέσα μου…. Και συνέχισα. Έλα μου όμως που δεν ήταν έτσι . Ο στρατιώτης είχε σηκωθεί , με στόχευσε , με πυροβόλισε στο πόδι. Έπεσα , ούρλιαζα.. Με πλησίασε . Με κοιτούσε με ένα διφορούμενο ύφος. Από την μια με μίσος, από την άλλη με λύπη. Φώναξε: «Γιατί με ανάγκασες να το κάνω αυτό , ε; Νομίζεις ότι εμείς το επιλέγουμε όλο αυτό; Ε; Μας αναγκάζουνε».. Είχε δακρύσει … Ένιωθε άσχημα… Μου ερχόταν να του πω … « Ναι ρε αγόρι μου.. Σε αναγκάζουν να πολεμήσεις … Εμείς τι φταίμε;» , αλλά το άφησα γιατί μόνο κάτι γκαρίσματα θα άκουγε. Μέχρι να ολοκληρώσω τις σκέψεις μου , ένας στρατιώτης , με σήκωσε, έκατσε πάνω μου , και με χτυπούσε για να ξεκινήσω. Εγώ αναγκάστηκα , παρόλο που είχα την σφαίρα , καρφωμένη στο πάνω μέρος του ποδιού μου . Έβλεπα το αίμα , μου … κατακόκκινο .. Σαν τις στολές των στρατιωτών. Με την λιγοστή δύναμη που μου είχε απομείνει , σήκωσα το κεφάλι μου . Για ποιο πράγμα , να στενοχωρηθώ πρώτα; Για τα ματωμένα λουλούδια, για τους αμέτρητους σωρούς ανθρώπων , για τους νεκρούς φίλους μου , για την κατάντια του κόσμου; Γιατί να καταστρέφουν την φύση και τα ζώα για 3-4 εδάφη; Γιατί δεν σκέφτονται πριν πράξουν; Γιατί ενώ λένε πως έχουν λογική , παραλογίζονται τόσο εύκολα; Γιατί ε; Ο στρατιώτης, συνέχιζε να με βαράει , εγώ δεν έκλαψα για πρώτη φορά. Έψαλλα από μέσα μου την κομματάρα του Σφακιανάκη «Αχ να’ ξερα ποια μέρα θα πεθάνω… Γενέθλια του θανάτου μου να κάνω» Για να μου έρθει αυτό στο μυαλό, είπα : «τώρα δυστυχώς , είναι η στιγμή….»

Έπεσα κάτω δακρυσμένος . Έβλεπα τον κόσμο να χάνεται . Ήρθε ένα παιδάκι … Με χάιδεψε , μου είπε … «γιατί να υποφέρεις και εσύ;» . Το τελευταίο με πέθανε .. Άρχισα να κλαίω , να παραπονιέμαι . Ήτανε αρχές άνοιξης .. Αντί να τρέχω σαν το χαζό , πάνω κάτω και να πέφτω στην αγκαλιά των δικών μου,  αντί να βλέπω την φύση , την χαρά του θεού.. Αντί να μυρίζω τα λουλούδια , είμαι εδώ κάτω, παρακολουθώ τον υπόκοσμο , και ανθρώπους να θεωρούν την ζωή κατώτερη αξία από το χρήμα . Δεν αναρωτιόμουν πια γιατί… Είχα καταλάβει, ότι απλά δεν σκέφτονται τους άλλους, αδιαφορούν για τις συνέπειες . Ο κόσμος θα είναι ένα τίποτα στα χέρια τους.. Ένα μάτσο άπληστοι χωρίς συναισθήματα , να κολυμπάνε στα κέρδη , και ένας ολόκληρος πληθυσμός, να αφήνει την τελευταία του πνοή … Μέσα στον πόνο και στα αίματα, μέσα στα σίδερα και τα χώματα, μακριά από τους δικούς του. Μέσα στις τρύπες, στους πυροβολισμούς, στα κλάματα. Μέσα στο ψέμα…

Ξαφνικά , εμφανίστηκαν τα αεροπλάνα , μια γιγάντια μαύρη μπάλα , έσκασε πάνω μου . Με αυτόν τον τρόπο , η τελευταία μου πνοή , κόπηκε στην μέση.

Και έτσι , είμαι ευτυχισμένος … Εδώ , ψηλά.. Είμαι με τους δικούς μου , και είμαι καλά. Βρήκα και στυλό να γράψω … Είμαι πολύ χαρούμενος , ενθουσιασμένος που είμαι εδώ , όλα είναι ήρεμα .Ναι μεν είμαι χαμένος στο παιχνίδι της ζωής, αλλά δεν παύω να είμαι νικητής στην διεκδίκηση της ψυχικής ελευθερίας , της ησυχίας , και της αιώνιας , μεταθανάτιας , ευχάριστης ζωής..

 Περής Γεώργιος , Γ'4 ,

Ζητείται ελπίς ... για ... αληθινή ζωή.

Σε γενικές γραμμές , ο κόσμος μας βρίσκεται στην κοινωνική και ηθική παρακμή του . Έχουν εκφραστεί πολλές απόψεις για το ότι ζητείται ελπίδα , και κατά την γνώμη μου μπορούν να δικαιολογηθούν.

      Αρχικά, ελπίδα ζητείται για να μπει ένα τέλος στην απληστία και την ιδιοτέλεια του ανθρώπου. Η ανυπέρβλητη αγάπη του για το χρήμα και την εκπλήρωση των προσωπικών του συμφερόντων , έχει οδηγήσει πολλές φορές σε πόλεμο. Έχουν χαθεί άπειρες, ανυπολόγιστες ανθρώπινες ζωές, για την απληστία ορισμένων πολιτικών αρχηγών. Αυτό συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Ζητείται ελπίδα να κατανοήσουν οι άνθρωποι ότι μία ανθρώπινη ζωή , ανεξαρτήτως θρησκείας, ηλικίας ή καταγωγής, αξίζει αγάπη, φροντίδα , και όχι απλά 5 κιλά πετρέλαιο ή 10 ευρώ. 

       Εκτός από τον πόλεμο, το φαινόμενο του ρατσισμού, συνεχίζει να πλήττει πάρα πολύ την ανθρωπότητα, καθώς βρίσκεται στην ακμή του. Είναι αδιανόητο το γεγονός ότι ένα άτομο αντιμετωπίζεται μεροληπτικά από τους υπόλοιπους, επειδή απλά γεννήθηκε στην Αφρική. Ζητείται ελπίδα , να αφομοιώσουμε όλοι την αξία της ελευθερίας και της μεταξύ μας ισότητας. Η ποικιλομορφία που υπάρχει είναι ένα θαύμα , και ο κόσμος μας θα ήταν πολύ ανιαρός . εάν ήμασταν όλοι ίδιοι. Καθημερινά, δολοφονίες, βιασμοί, κ.α. Εάν αυτό δεν σταματήσει , θα υπάρξουν σοβαρές συνέπειες , που θα γυρίσουν, σε εμάς τους ίδιους.

        Επίσης πασιφανές είναι το γεγονός, ότι η κρατική εξουσία εξαπατά, περιπαίζει και εκμεταλλεύεται τον σύγχρονο πολίτη. Όλο και περισσότεροι φόροι, όλο και εντονότερα καταπνικτικά μέτρα, όλο και περισσότερη κοροϊδία. Αλλά η στάση μας δυστυχώς είναι αξιοθρήνητη, παθητική. Απλά δεχόμαστε το κατεστημένο, ανεχόμαστε όλη αυτήν την εξαπάτηση. Ζητείται ελπίδα, να βρούμε, όλη την ψυχική δύναμη, να εκδηλώσουμε την αντίστασή μας, να επαναστατήσουμε , εναντίον όλων των δημιουργών της κατάστασης αυτής.

 Επιπροσθέτως, ορισμένα άτομα , είναι ηττοπαθή, φοβούνται να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους. Κάποια από αυτά, η συντριπτική πλειονότητα, δεν έχουν αντιληφθεί ούτε αφομοιώσει ορθά ότι η ζωή είναι μικρή και ότι πραγματικά αξίζει να την απολαμβάνουμε, καθώς αποτελεί δώρο για εμάς. Διότι τουλάχιστον , δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε το τι υπάρχει μετά. Οπότε καλού-κακού , ας ζήσουμε όσο μπορούμε και όπως θέλουμε , ώστε όταν αποχαιρετήσουμε τον κόσμο αυτόν, να έχουμε όμορφες αναμνήσεις. Ζητείται ελπίδα, ο καθένας από εμάς, να κατανοήσει με τον δικό του τρόπο, την αξία και την μοναδικότητα του δώρου της ζωής.

   Συμπερασματικά, ελπίς ζητείται, για την βελτίωση του κόσμου αυτού, της ανθρωπότητας. Πρέπει να ξέρουμε που να δίνουμε βάρος και προπάντων όχι στον ματεριαλισμό και το χρήμα . Πρέπει να σεβόμαστε τους συνοδοιπόρους μας στο μονοπάτι που πολύ ψυχρά αποκαλούμε ζωή. Πρέπει να επαναστατούμε, να αντιστεκόμαστε, να μην είμαστε παθητικοί, να ονειρευόμαστε. Ζητείται ελπίς ... για ... αληθινή ζωή.

Γιώργος Περής, Γ4

Ο κόσμος ζητάει πολλά για να ευτυχήσει. Ένα από αυτά είναι να υπάρχει ειρήνη σε όλο τον κόσμο και οι άνθρωποι να ζουν ευτυχισμένοι,  να μην πεθαίνουν τόσο εύκολα. Ζητείται ελπίς για έναν κόσμο χωρίς διακρίσεις,  να είμαστε όλοι ίσοι και όμοιοι. Να αποδεχόμαστε το διαφορετικό και να μην κρίνουμε, γιατί στη ζωή υπάρχουν πολλές εκπλήξεις. Ζητείται ελπίς για έναν κόσμο γεμάτο αγάπη, ελπίδα, αφοσίωση και ειρήνη. Να νοιαζόμαστε για τον συνάνθρωπο και να μοιράζουμε αγάπη και ομόνοια.

Ειρήνη Πέτσαλη, Γ4

Ζητείται ελπίς για έναν κόσμο που το κακό δεν θα είναι πια κυρίαρχο. Ζητώ αυτό γιατί θέλω ένα κόσμο χωρίς στεναχώριες, αδικία και εκμετάλλευση. Να 'μαστε αληθινοί και να προσφέρουμε στο συνάνθρωπό μας μόνο καλά πράγματα. Ζητείται ελπίς για ειρήνη σε αυτόν τον κόσμο. Ελπίζω για έναν κόσμο χωρίς πολέμους, συγκρούσεις, όπου δεν θα χάνουν τη ζωή τους άνθρωποι άδικα και δεν θα υπάρχει τόσο μίσος μεταξύ των ανθρώπων. Ζητείται ελπίς για εμπιστοσύνη και αγάπη. Αυτό το ζητώ γιατί ελπίζω οι άνθρωπο να είναι όσο πιο έμπιστοι γίνεται και να μην προδίδουν τους συνανθρώπους τους βλάπτοντας τους. Να υπάρχει μόνο αγάπη μεταξύ των ανθρώπων. Τέλος, ζητείται ελπίς για έναν ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΚΟΣΜΟ!

Μαρία Σαμαρά, Γ4

Στις μέρες μας ο κόσμος μέρα με την μέρα φαίνεται λες και σιγά σιγά καταρρέει. Για παράδειγμα, αν ανοίξει κανείς το πρωτοσέλιδο μιας εφημερίδας θα δει δυστυχία και πολέμους παντού. Θα δει αθώους ανθρώπους να υποφέρουν και να πεθαίνουν. Υπάρχουν ελάχιστες καλές ειδήσεις, αλλά ο κόσμος επικεντρώνεται σε αυτές, μόνο και μόνο για να μην σκέφτεται αυτό το μαύρο νέφος που καλύπτει τον κόσμο μας.
Ο κόσμος αναζητεί ελπίδα στους δρόμους, όπως οι φτωχοί στους δρόμους αναζητούν λεφτά και φαγητό. Αν βρεθεί ακόμη και ένα ψίχουλο ελπίδας, ο καθένας θα τρέξει να κρατηθεί απο αυτήν ευχόμενος ότι θα ξεχάσει την δυστυχία του. Αυτό που θέλω εγώ προσωπικά είναι ένας κόσμος στον οποίο μπορούμε να βρούμε ελπίδα στα μικρά πράγματα της ζωής  και ένας κόσμος στον οποίο κυριαρχεί η αγάπη και σεβασμός παρά το μίσος και η δυστυχία.
Ζητείται ελπίδα.
Ζητείται ελευθερία.
Ζητείται αγάπη.


Ντεφνέ Μποδούρ Γ’4

Όσο μπορείς....

ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ

Όταν δεν μπορείς να κάνεις τη ζωή σου,

αυτό που θες

αξίζει να προσπαθήσεις να την αλλάξεις.

Όσο μπορείς, γέλα,

Όσο μπορείς, τρέχα,

Όσο μπορείς κάνε αυτό που θες.

Μην την σπαταλάς κάνοντας ό,τι θέλουν οι άλλοι.

Κάνε όσο πιο πολλά ταξίδια μπορείς.

Αγάπησε όσο μπορείς.

Διασκέδασε όσο μπορείς.

Μην αφήσεις τη ζωή σου να φύγει,

χωρίς να κάνεις αυτό που θες.

Αλέξης Μυρτάι, Γ4

Κάθε άνθρωπος κάνει ό,τι θέλει

Τουλάχιστον όσο μπορείς

μην ζεις στη μιζέρια,

αλλά στην ελπίδα.

Να μην τα παρατάς,

αλλά να συνεχίζεις να προσπαθείς.

Άλλος άνθρωπος δε θα έπρεπε να σε χρησιμοποιεί,

αλλά να σε παρηγορεί.

Γι αυτό όσο μπορείς ,

μίλα για τον εαυτό σου.

Τουλάχιστον όσο μπορείς.

Κωνσταντίνα Ξαντά, Γ4

Προσπάθησε όσο μπορείς, να φτιάξεις ένα μέλλον γεμάτο ελπίδα, ευτχία και χαρά, για εσένα και για τους υπόλοιπους γύρω σου. Όσο μπορείς βόηθα τις νέες γενιές, να μεγαλώσουν ευτυχισμένοι , ώστε μια μέρα να πάρουν εκείνοι τη θέση σου στον κόσμο. Και εφόσον θα τους έχεις πει όσες περισσότερες ιστορίες με λάθη μπορείς , δε θα ξανακάνουν τα ίδια λάθη με εσένα. Προσπάθησε να φτιάξεις όσο μπορείς έναν κόσμο γεμάτο φαντασία και εκπλήξεις , έτσι ώστε να ζουν όλοι όσο πιο ωραία μπορούν την κάθε μέρα. Όμως η προσπάθεια σου δεν πρέπει να σταματά εκεί. Προσπάθησε τέλος, όσο μπορείς, να ζήσεις την κάθε μέρα όπως τη θες και όχι όπως τη θέλει κάποιος άλλος, που θέλει το κακό σου. Φτιάξε το μέλλον σου! Φτιάξε τη ζωή σου! Όσο μπορείς…..

Δήμητρα Παππά, Γ4

"...Να μάθουμε πως είναι το να ζεις ελεύθερα" ( Όταν η Πηνελόπη Δέλτα συνάντησε την Στέλλα Βιολαντή)

Με το Γ4 ,αφού μελετήσαμε το απόσπασμα από την αυτοβιογραφία της Ελισάβετ Μουτζάν Μαρτινέγκου που υπάρχει στο σχολικό βιβλίο, διαβάσαμε και άλλα αποσπάσματα από έργα που αφορούσαν τη θέση των γυναικών το 19ο αιώνα. Στη συνέχεια στους μαθητές ανατέθηκε ως εργασία να υποθέσουν ότι συναντιούνται (με κάποιο τρόπο!) δύο από τις γυναίκες των κειμένων αυτών και συζητούν μιλώντας για τα βάσανα της ζωής τους. Ακολουθεί μια από τις εργασίες των παιδιών.

Ένα χειμωνιάτικο πρωί που η βροχή μόλις είχε σταματήσει, συναντήθηκαν. Η Στέλλα Βιολαντή και η Πηνελόπη Δέλτα, βέβαια με διαταγή του πατέρα τους, βγήκαν έξω. Καθώς περπατούσαν, χαμένες στις σκέψεις τους και χωρίς να βλέπουν μπροστά τους, συγκρούστηκαν, και ακολούθησε, ο εξής μοναδικός διάλογος:

Πηνελόπη: Ωχ! Συγγνώμη , είστε καλά;

Στέλλα: Καλά είμαι, μην ανησυχείς. Απλά θα σε συμβούλευα να πρόσεχες λίγο περισσότερο , διότι θα μπορούσαμε να είχαμε χτυπήσει πιο άσχημα.

Πηνελόπη:Χίλια συγγνώμη και πάλι, απλά ξέρετε... Έτσι όπως μου συμπεριφέρονται στο σπίτι, έχω θολώσει εντελώς. 

Στέλλα: Σας κατανοώ πλήρως. Μας φέρονται σαν να μην είμαστε ανθρώπινα όντα.

Πηνελόπη: Μας υποβαθμίζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό. Μακάρι να μπορούσαμε να το αντιμετωπίσουμε, να αντιδράσουμε, και να μην μπορέσουν να μας ξανασυμπεριφερθούν με τέτοιον τρόπο.

Στέλλα: Με συγχωρείτε...Τι εννοείτε μακάρι;

Πηνελόπη: Το εύχομαι. Λόγω της απελπιστικής αδυναμίας που μας διακατέχει δεν μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε.

Στέλλα: Με συγχωρείς και πάλι, αν μου επιτρέπεται ο ενικός. Δεν θέλω να ξανακούσω κάτι παρόμοιο. Νομίζεις, ότι όλες οι γυναίκες ενωμένες, δεν μπορούν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους; Δεν μπορούν να πουν το όχι;

Πηνελόπη: Γιατί εσύ το έχεις δοκιμάσει ποτέ;

Στέλλα: Μα φυσικά, ο αγαπημένος μου , Χρήστος Ζαμανός, ήταν σε μία πολύ κατώτερη οικονομική κατάσταση από εμένα, και, ως ήταν φυσικό, ο πατέρας μου, δεν μου επέτρεψε να έχω τις όποιες συναναστροφές μαζί του. Και...

Πηνελόπη: Συγγνώμη που διακόπτω, είπες όχι;

Στέλλα: Έμμεσα, ναι, είπα. Ήρθε η μητέρα μου και με παρακάλεσε να μην τον ξαναδώ, εντολή λέει του πατέρα μου, γιατί αλλιώς θα με τιμωρούσε. Αλλά εάν αγαπάς κάποιον τόσο πολύ, καμία τιμωρία δεν μπορεί να υπερνικήσει την αγάπη.

Πηνελόπη: Και, του είπες όχι; Δεν οργίστηκε, δεν σε χτύπησε;

Στέλλα: Ε, ναι , πρώτη φορά θα'ναι; Αλλά το σημαντικό είναι , ότι είμαι αποφασισμένη να κάνω ότι θέλω. Το κατάλαβες, ό,τι θέλω! Για αυτό και τώρα  το έσκασα από το σπίτι μου. Έτσι απλά. Και δεν πρόκειται να ξαναγυρίσω. Δεν έχω καμία διαθεση να ξαναδώ τον πατέρα μου.

Πηνελόπη:Μα καλά, συλλογίζεσαι αυτά που λες? Γίνε λίγο πιο ρεαλιστική. Είμαστε ΓΥΝΑΙΚΕΣ. Δεν έχουμε ελευθερίες, ούτε δικαιώματα, μονάχα υποχρεώσεις. 

Στέλλα: Δηλαδή προτιμάς να ζεις αιώνες σκλαβωμένη, παρά να ζήσεις μια ώρα, έστω δέκα λεπτά , ελεύθερη;  Το πολύ, πολύ να ... σε χτυπήσουν. Εδώ σε χτυπούν για κανέναν λόγο. Επειδή έτσι τους καπνίζει.

Πηνελόπη: Δηλαδή εσύ το έκανες, και νιώθεις καλύτερα;

Στέλλα: Μα, φυσικά. Όταν ζεις μια υποβαθμισμένη ζωή, γεμάτη βάσανα δεν μπορείς, παρά να έχεις χαμηλότερες προσδοκίες. Προτιμώ να δω τον Χρήστο για δύο μέρες, παρά ποτέ ξανά. Δεν με ενδιαφέρει η τιμωρία. Πες , ότι εκπλήρωσα έναν από τους στόχους της ζωής μου, επιτελώντας έναν αληθινό άθλο!

Πηνελόπη: Είναι κομμάτι καλύτερο, έχεις δίκιο. 

Στέλλα: Να σου πω κάτι;  Εγώ νιώθω καλύτερα. Νιώθω ότι είναι και πιο δίκαιο. Εκεί που σε χτυπούσαν για το τίποτα, τώρα θα έχουνε και λόγο. (γελάει)

Πηνελόπη: Μήπως το έχεις πάρει πολύ ανώριμα το θέμα;   Είναι δυνατόν, να γελάς με τα βάσανά μας;

Στέλλα: Θα στα κάνω λιανά, μπας και τα καταλάβεις. Η ζωή είναι ένα δώρο που πρέπει να εκτιμάμε. Χωρίς γέλιο, δεν υπάρχει ζωή. Επειδή όμως η ζωή είναι μικρή, πρέπει να είναι ποιοτική, για να την ευχαριστηθείς. Για αυτό, πρέπει να απελευθερωθούμε, έστω και για λίγο. Πρέπει να αποκτήσουμε, ερευνητική διάθεση, να μάθουμε πως είναι το να ζεις ελεύθερα. Δεν μπορεί , να μείνουμε, έτσι αδρανείς. 

Πηνελόπη: Πραγματικά, νιώθω ότι είσαι πολύ σπουδαία γυναίκα. Θα ήθελα πολύ να σου μοιάσω. Η συνάντηση αυτή , να το ξέρεις, θα παίξει καθοριστικό ρόλο, στην συνέχεια της ζωής μου. Χάρηκα πολύ, κυρά. 

Στέλλα: Παρομοίως. Εύχομαι να κρατήσεις όλα αυτά μυστικά, διότι κινδυνεύουμε και οι δύο. Ελπίζω να σε ξαναδώ, διότι ποτέ... Δεν ξέρεις τι συμβαίνει, να προσέχεις πολύ, τα λέμε!

Οι δύο γυναίκες έδωσαν τα χέρια τους. Έτσι έκλεισε και αυτός , ο μοναδικός διάλογος. Έφυγαν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Η μία με ένα βλέμμα ικανοποίησης, που συνέβαλε στην βελτίωση της συνείδησης της άλλης. Η άλλη πάλι, ένιωθε πολύ κερδισμένη, από αυτόν τον διάλογο. Σκεφτόταν , ωστόσο και ξανασκεφτόταν, άξιζε να το ρισκάρει, ή θα της στοίχιζε την ζωή της;

Γιώργος Περής