Επαναληπτικό παιχνίδι γρίφων στη Γεωμετρία και την Ιστορία της Α' Λυκείου

 

Τέλος της σχολικής χρονιάς και με το μαθηματικό κ.Σταύρο Χαραλαμπάκη σκεφτήκαμε να δημιουργήσουμε ένα παιχνίδι γρίφων και να κάνουμε από κοινού επανάληψη στο μάθημα της Ιστορίας και της Γεωμετρίας στα τμήματα που μπαίνουμε και οι δύο – το Α4 και το Α5.

Φτιάξαμε τους γρίφους μας- δέκα ο καθένας μας- και παίξαμε σε μια ώρα με  τα παιδιά του Α4. Στο παιχνίδι με το Α5 προσθέσαμε γρίφους γιατί αφιερώσαμε δύο ώρες.

Τρόπος που παίχτηκε το παιχνίδι:

Εκτυπώσαμε τους γρίφους επί 5 – τόσες ομάδες φτιάξαμε σε κάθε τμήμα , με 4 παιδιά σε καθεμιά - και ξεκινήσαμε με γρίφο της Γεωμετρίας. Αν έλυναν σωστά το γρίφο , ο κ.Χαραλαμπάκης υπέγραφε το χαρτί τους και το έφερναν σε εμένα, προκειμένου να τους δώσω το γρίφο της Ιστορίας. Οι ομάδες συνεργάστηκαν πολύ καλά και υπήρχε ανταγωνισμός – ειδικά στο Α5! Ήταν μια ενδιαφέρουσα πρακτική αφού έπρεπε να συνεργαστούν μεταξύ τους μαθητ@ς με διαφορετικά ενδιαφέροντα και κλίσεις – άλλοι ήταν καλοί στη Γεωμετρία και άλλοι στην Ιστορία – και κανείς δεν ένιωσε υποτιμημένος. Η λογική χωρισμού των ομάδων ήταν να μην είναι με την παρέα τους , αλλά να δουλέψουν καλά και να μιλήσουν, να συνεργαστούν με άλλ@ς συμμαθητ@ς. To ενδιαφέρον ήταν ότι αναγνώρισαν την προσφορά συμμαθητών που είναι λιγομίλητοι ή και εσωστρεφείς και κατανόησαν πως με την κοινή προσπάθεια μπορούν να πετύχουν καλύτερα αποτελέσματα.

Μπορείτε να δείτε ή να κατεβάσετε τους γρίφους που χρησιμοποιήσαμε με τον κ.Χαραλαμπάκη εδώ.

ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΡΙΦΩΝ by giota

"Ο πολιτικός πρέπει να έχη το χάρισμα να βλέπη πολύ πρωτύτερα αφ’ όσον βλέπουν οι άλλοι", Μια συνέντευξη με τον Ελευθέριο Βενιζέλο

Πρέπει να ήταν Τρίτη. Ναι, ήταν Τρίτη και είχαμε ιστορία την 7η ώρα. Κάναμε για την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ομολογώ πως χάνω εύκολα την προσοχή μου στο μάθημα τον τελευταίο καιρό. Πρέπει να είναι η άνοιξη που φταίει, καλοκαιριάζει κιόλας… Ε, ήταν και τελευταία ώρα… και ιστορία… Τέλος πάντων, θωρούσα τον πίνακα με την γνωστή απέραντη κενότητα του ταξιδιωτικού μου βλέμματος. Η καθηγήτρια είχε προβάλει στον πίνακα την παρουσίαση του μαθήματος. Στην εισαγωγή είχε τον Ελευθέριο Βενιζέλο στο γραφείο του να με κοιτά με ένα εξίσου βαθυστόχαστο βλέμμα.  Όσο τον κοιτούσα τόσο πιο έντονη γινόταν η οπτική μας επαφή και τόσο χαμήλωνε η φωνή της καθηγήτριας, ώσπου προφανώς ο Βενιζέλος αποφάσισε να αναστηθεί και να αρχίσει να περπατά στην αίθουσα προβάροντας έναν λόγο. Δεν μπορώ να πω πως είχα καταλάβει τι ακριβώς γινόταν, πάντως συνέχισα να τον παρατηρώ. Έπειτα από αρκετούς κύκλους μπροστά από τον πίνακα περνώντας μέσα από αντικείμενα, ορισμένες φορές και μέσα από την καθηγήτρια, προσηλωμένος στην ομιλία του, κατευθύνεται προς την πόρτα, την ανοίγει και βγαίνει έξω από την αίθουσα. Βλέποντας πως κανένας συμμαθητής μου δεν είχε αντιληφθεί την παρουσία του ιστορικού αυτού προσώπου και δεδομένου του ότι δεν συνηθίζεται να σε επισκέπτεται στο σχολείο αναστημένος ο Ελευθέριος Βενιζέλος, δεν δίστασα να τον ακολουθήσω. Είχε βγει στο προαύλιο όπου εξακολουθούσε να περπατά συλλογιζόμενος. Τον πλησίασα και παριστάνοντας ότι τον συνάντησα τυχαία στον δρόμο, αποφάσισα να πάρω μια συνέντευξη, σίγουρα προοριζόμενη για πρωτοσέλιδο:

- Με συγχωρείτε κύριε, πρέπει να είστε ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Είναι τιμή μου που σας γνωρίζω.

- Αα νεαρέ, δεν είναι συνήθειά μου να δέχομαι επισκέπτας όσο βρίσκομαι εις τον κήπον μου, βεβαίως, δεν είναι επίσης συνήθειά μου να διώχνω νεαρούς επισκέπτας, οι οποίοι κάνουν τον κόπον να με πλησιάσουν. Πώς θα μπορούσα να σας βοηθήσω, νεαρέ κύριε;

Προφανώς είχε την εντύπωση πως βρισκόταν στην οικία του, αλλά δεν έδωσα καμία σημασία.

- Κύριε Βενιζέλε, καταλαβαίνω πόσο σημαντικός είναι ο χρόνος σας και δεν θα ήθελα να σας αποσυντονίσω, αλλά θα το εκτιμούσα ιδιαίτερα εάν απαντούσατε σε μερικές ερωτήσεις μου.

- Εννοείται πως θα απαντήσω, απλά μπορείτε σας παρακαλώ, νεαρέ, να μου εξηγήσετε ποίον ιδίωμα της ελληνικής χρησιμοποιείτε, διότι οφείλω να ομολογήσω πως μου έχει κάνει εντύπωσιν.

Δεν είχα φανταστεί πως θα το παρατηρούσε αυτό, έτσι, απάντησα όπως νόμιζα.

- Εμ, κατάγομαι από την Κω, ίσως γι’ αυτό να σας προκαλεί περιέργεια ο λόγος μου.

- Ενδιαφέρον, δεν έχω επισκεφτεί ποτέ την Κω. Τέλος πάντων, ας αρχίσουμε με τις ερωτήσεις σας, νεαρέ.

- Λοιπόν, κύριε Βενιζέλε, θα ήθελα να ξεκινήσω από την στιγμή που αρχίζει το έργο σας στην Αθήνα. Πείτε μου, για ποιόν λόγο δεν δεχτήκατε εξ’ αρχής να αναλάβετε την διοίκηση της χώρας, όταν σας έγινε η πρόταση από τον Στρατιωτικό Σύνδεσμο;

- Βλέπετε, είχα προτείνει την αντικατάστασιν του Βασιλέως Γεωργίου με τον διάδοχον Κωνσταντίνον ή κάποιον εκ των νεώτερων υιών του Γεωργίου. Πάντως, εις καμίαν περίπτωσιν δεν έθεσα θέμα καταργήσεως της βασιλείας ή εκθρονίσεως της δυναστείας. Επίσης απέρριψα σθεναρώς την πρόταση μελών του Συνδέσμου να αναλάβω ως δικτάτωρ την διακυβέρνησιν της χώρας. Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος – η μόνη πηγή στηρίξεως μιας δικτατορίας – δεν ήτο πλέον αρκετά ισχυρός για να επιβάλει αυτήν την λύσιν. Εις αντιδιαστολήν, πρότεινα αφενός την προκήρυξιν εκλογών για τη σύγκλησιν Αναθεωρητικής Εθνοσυνελεύσεως και όχι Συντακτικής, και αφετέρου την διάλυσιν του Στρατιωτικού Συνδέσμου και την επιστροφήν των στρατιωτικών εις τους στρατώνας. Ο Σύνδεσμος όφειλε να κυβερνήσει δικτατορικά την χώραν για έναν χρόνον. Εν συνεχεία, ήτο απαραίτητος η σύγκλησις της Συντακτικής Εθνοσυνελεύσεως, που θα επέβαλλε ριζικές αλλαγές εις το πολίτευμα και θα μείωνε την ουσιαστικήν και τυπικήν εξουσίαν του Βασιλέως.

- Μάλιστα, κύριε Πρωθυπουργέ. Θα ήθελα να προχωρήσουμε στο θέμα των διενέξεών σας με τον Βασιλιά Κωνσταντίνο, τον λεγόμενο «Εθνικό Διχασμό». Πώς αισθανθήκατε που υπήρξε ανάγκη για συμμαχική επέμβαση στα στρατιωτικά θέματα της χώρας μας;

- Νεαρέ, η κατάστασις του κράτους μας ήτο ιδιαιτέρως αμήχανος. Θα μπορούσα κάλλιστα να είχα υποχωρήσει ως κύριος παράγων της ενάρξεως των διενέξεων, όμως ως εκπρόσωπος σημαντικού μέρους του ελληνικού πληθυσμού και των διαθέσεων του έναντι των θέσεων των Ανακτόρων, εγνώριζα πως μόνον με την συνεχή προσπάθειαν για την εύρεσιν μιας μέσης λύσεως, η οποία θα αποσκοπούσε εις το καλόν του λαού, θα έπραττα το σωστόν ως ηγέτης. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πως από την στιγμήν που αι αγγλογαλλικαί δυνάμεις αποφάσισαν να αποβιβαστούν εις Μακεδονίαν, έχοντας λάβει την συναίνεσίν μου, είχα καταφέρει να εξασφαλίσω μίαν χείρα βοηθείας, την οποίαν ο Βασιλεύς ηρνείτο να δώσει.

- Απολύτως κατανοητή η θέση σας, κύριε Βενιζέλε. Τώρα, όσον αφορά τον ιδιώνυμο νόμο κατά της κομμουνιστικής ιδεολογίας, οφείλω να σας πω πως έχει προκληθεί πλήθος αντιδράσεων. Πολλοί σας έχουν χαρακτηρίσει ως αντιδημοκρατικό αλλά και ως δικτάτορα που περιορίσατε την διάδοση μιας πολιτικής νοοτροπίας. Τι έχετε να δηλώσετε επάνω στο συγκεκριμένο θέμα;

- «Όστις επιδιώκει την εφαρμογήν ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν την δια βιαίων μέσων ανατροπήν του κρατούντος κοινωνικού συστήματος ή την απόσπασιν μέρους εκ του όλου της Επικρατείας, ή ενεργεί υπέρ της εφαρμογής αυτών προσηλυτισμών, τιμωρείται με φυλάκισιν τουλάχιστον εξ μηνών. Προς τούτοις επιβάλλεται δια της αποφάσεως και εκτοπισμός ενός μηνός μέχρι δύο ετών εις τόπον εν αυτή οριζόμενον. Με τας αυτάς ποινάς τιμωρείται και όστις επωφελούμενος απεργίας ή λοκ-άουτ, προκαλεί ταραχάς ή συγκρούσεις. Ως ιδιαιτέρα επιβαρυντική περίπτωσις, θεωρείται η εκτέλεσις της πράξεως εν δημοσίω τόπω παρόντων πολλών ή δια του τύπου, ή εάν ο προσηλυτισμός ενεργείται δια χρημάτων, ή απευθύνεται προς ανηλίκους, στρατιωτικούς εν γένει ή δημοσίους λειτουργούς», όπως απάντησα και εις μίαν παλαιοτέραν συνέντευξιν. Βλέπετε, νεαρέ, δεν με ενδιαφέρει σε κανέναν βαθμόν ποίες είναι οι αντιδράσεις του καθενός εις τα μέτρα τα οποία λαμβάνω. Γνωρίζω απολύτως τι πράττω και γνωρίζω απολύτως τι είναι ωφέλιμον δια την ελληνικήν κοινωνίαν. Μίαν ιδεολογίαν αποσκοπούσαν εις την ανατροπήν του δημοκρατικού πολιτεύματος και τον περιορισμόν των προσωπικών ελευθεριών, έχω κάθε δικαίωμα να την περιορίσω και να την καταστήσω αδίκημα, διότι ως δημοκράτης οφείλω να διαφυλάξω την ακεραιότηταν του πολιτεύματος. Ναι, εάν το γεγονός ότι είμαι πατριώτης και ενδιαφέρομαι για το καλό του λαού μου με κάνει αντιδημοκρατικόν και δικτάτορα και φασίσταν εις τα μάτια διαφόρων, ας είναι, κύριε, εγώ γνωρίζω ποίος είμαι και όσοι πραγματικά ασπάζονται τας ιδέας μου μπορούν να κατανοήσουν τας προθέσεις μου.

- Έχετε καλύψει πλήρως το θέμα, πραγματικά θαυμάζω την δυναμικότητά και την νοοτροπία σας. Για να κλείσω, θα ήθελα να αναφέρετε το πρότυπο ενός ηγέτη για εσάς.

- Σας ευχαριστώ για το σχόλιό σας, νέε, με χαροποιεί ιδιαιτέρως να γνωρίζω πως έχω την κατανόησιν και την υποστήριξιν της νεολαίας. Κατ’ εμέ, «Ο πολιτικός πρέπει να έχη το χάρισμα να βλέπη πολύ πρωτύτερα αφ’ όσον βλέπουν οι άλλοι. Αν δεν έχη το χάρισμα τούτο, είναι αδύνατον να μην οδηγήσει την πατρίδα αυτού εις συμφοράς και καταστροφή».

- Κύριε Ελευθέριε Βενιζέλε, ήταν τιμή μου που συνομίλησα μαζί σας. Ελπίζω να συνεχίσετε το έργο σας με τον ίδιο ζήλο για το υπόλοιπο της ζωής σας. Η χώρα μας χρειάζεται ηγέτες σαν εσάς.

Και κάπου εδώ τελείωσε η παράδοξα αληθοφανής συνάντησή μου με τον αείμνηστο Έλληνα Πρωθυπουργό, Ελευθέριο Βενιζέλο. Επίσης παράδοξα, δεν είχε περάσει λεπτό από την στιγμή που βγήκα από την αίθουσα. Έτσι είχα στην διάθεσή μου ακόμη σαράντα λεπτά στοχασμού και επανεξέτασης των γεγονότων που έλαβαν χώρα στο σύντομο αυτό χρονικό διάστημα.

   Καραβίτης Διονύσης

"Τι θα ήταν ο κόσμος χωρίς κριτική;¨ Μια συζήτηση με τον Φρίντριχ Νίτσε

Καθόμουν στον καναπέ στέλνοντας μηνύματα με μουσική υπόκρουση τους Queen, όταν συνειδητοποίησα ότι μάλλον πρέπει να αρχίσω την εργασία στην ιστορία για τον Φρίντριχ Νίτσε. Ήθελα φυσικά να το αναβάλλω, όπως πάντα, αλλά μιας και ό, τι θυμόμουν από την ιστορία μου φαινόταν ενδιαφέρον σκέφτηκα γιατί όχι; Έτσι, σηκώθηκα από τον καναπέ –ναι, ξέρω: πώς και έτσι;-, ντύθηκα στα γρήγορα, γιατί μόλις προλάβαινα να γλιτώσω να αγοράσω καινούργιο εισιτήριο –σε λίγο θα έληγε- και έτρεξα στις σκάλες ενώ μόλις που πρόλαβα να αρπάξω το αγαπημένο μου σημειωματάριο πριν ξεχυθώ στους δρόμους. Όπως φαντάζομαι θα έχετε καταλάβει μέχρι τώρα η Ελλάδα μένει λίγο πίσω στις εφευρέσεις και στα τεχνολογικά επιτεύγματα τώρα τελευταία –για να είμαστε δίκαιοι βγήκαμε από την κρίση μόλις τρία χρόνια πριν, μετά από τόσες δεκαετίες…-, γι’ αυτό οι θάλαμοι μετακίνησης στο χωροχρόνο –ή αλλιώς ΘΑΧΧ- έγιναν δημόσιοι τους τελευταίους μήνες ενώ ο υπόλοιπος πλανήτης μετακινείται στο χωροχρόνο εδώ και χρόνια. Παρ’ όλ’  αυτά, σ’ αυτό το χρονικό διάστημα εμείς –η «νεολαία»- το έχουμε κάψει λίγο για να γνωρίσουμε όλους τους «διάσημους» -που θεωρούσαν οι παππούδες μας «ωραίους»- από κοντά και αυτό εκμεταλλεύεται τώρα η καθηγήτρια να μας στέλνει σε ανόητα ταξίδια για να πάρουμε συνέντευξη από κάποιον Νίτσε ή κάτι τέτοιο... Ο τυπάς από χαρακτήρα πάντως καλός φαίνεται, δε θα πω ψέματα… να το δω… Αλλά να! Έφτασα. Στριμώχτηκα μέσα σ’ ένα θάλαμο διακοσμημένο με πολλά γκράφιτι απ’ έξω –καλά ρε πότε προλάβατε να τα ζωγραφίσετε όλα αυτά;- και ανέφερα λαχανιασμένα τον προορισμό μου αφού επέλεξα την προσωπικότητα του Νίτσε για να μεταφερθώ κατευθείαν έξω από την πόρτα του. «Ελβετία, 2 Μαΐου 1879», αναφώνησα όσο πιο γρήγορα μπορούσα και μετά κράτησα την ανάσα μου –ναι έχουμε έτος 2087 και ακόμα να μάθουν κάποιοι να χρησιμοποιούν τουαλέτες αντί των δημόσιων χώρων για τις ανάγκες τους. Μετά από κάνα δεκάλεπτο, ο θάλαμος τραντάχτηκε –δεν είναι και το πιο καινούργιο μοντέλο- σημάνοντας την ώρα μου να ξεμυτίσω στο έτος 1879, στην Ελβετία. Μόλις βγήκα, έριξα μια ματιά τριγύρω με ενδιαφέρον και περιέργεια, μάζεψα λίγο θάρρος –μετά από τόσες επισκέψεις στο παρελθόν και είμαι ακόμα νευρική όταν γνωρίζω «διασημότητες»-, έκανα δυο βήματα μπροστά, ευχαρίστησα νοερά το σχολείο που μου έμαθε γερμανικά και χτύπησα τρεις φορές ακριβώς την πόρτα. Μου άνοιξε ο Φρίντριχ Νίτσε αυτοπροσώπως –δεν το περίμενα, περίμενα να χρειαστεί να επινοήσω καμιά βιαστική δικαιολογία σε καμιά υπηρέτρια. Ήταν χλομός, όπως φοβόμουν, και είχε μια ελαφριά απορία αποτυπωμένη στο πρόσωπό του. Του εξήγησα τα απαραίτητα, κυρίως για να μην φύγει πριν από την ώρα του ο καημένος επειδή εγώ ήμουν με το σορτσάκι και το κοντομάνικο στο πολύ δροσερό αεράκι της Ελβετίας –η κλιματική αλλαγή δεν αμφισβητείται πια στη δική μου εποχή αλλά είναι και καλοδεχούμενη μερικές φορές. Ήταν ευγενικότατος και με προσκάλεσε στο σπίτι του αμέσως. Νομίζω έδειχνε πιο πολύ ενδιαφέρον αυτός για μένα παρά εγώ για αυτόν. Αφού καθίσαμε και επειδή τον είδα τόσο πρόθυμο, μπήκα αμέσως στο ψητό:

Εγώ: - Ευχαριστώ πολύ για τη καλοσύνη σας, κύριε Νίτσε. Αν δεν σας πειράζει, θα ήθελα να περάσουμε αμέσως στην συνέντευξη. Έχω περιορισμένο χρόνο στη διάθεσή μου, όπως είμαι σίγουρη και εσείς.

Νίτσε: - Βεβαίως.

Η φωνή του μου φάνηκε βραχνή, σαν να είχε χρόνια να τη χρησιμοποιήσει.

Εγώ: - Ωραία, λοιπόν. Τι έχετε να μου πείτε για τα αδέρφια σας;

Νίτσε: - Η αδελφή μου γεννήθηκε το 1846 και ονομάζεται Ελίζαμπεθ Τερέζα Αλεξάνδρα Νίτσε. Ο αδερφός μου το 1848 και ονομαζόταν Λούντβιχ Ιωσήφ. Πέθανε πρόωρα το 1850 ακολουθώντας τον πατέρα μου, ο οποίος είχε αποβιώσει ένα χρόνο πριν. Έτσι, μεγάλωσα σ’ ένα γυναικοκρατούμενο περιβάλλον, όπου κυριαρχούσε  «ένα άτεγκτο χριστιανικό καθεστώς».

Εγώ: - Μμ… στο γυμνάσιο αφιερώνατε μεγάλο μέρος του χρόνου σας στο γράψιμο. Νιώθατε από μικρός μια κλίση προς τις θεωρητικές επιστήμες;

Νίτσε: - Στο γυμνάσιο, όντως, επέδειξα μία πλούσια λογοτεχνική παραγωγή, έτσι μου είπαν, ενώ σε ηλικία 14 ετών ταξινόμησα τα ποιήματά μου σε περιόδους. Αλλά στο δημοτικό που παράλληλα με τη θρησκευτική αγωγή μελετούσα λατινικά και αρχαία ελληνικά, δεν εμφάνισα ιδιαίτερη κλίση σ’ αυτές τις γλώσσες.

Εγώ: - Έχω ακούσει ότι ενδιαφέρεστε ιδιαίτερα για τη μουσική. Μπορείτε να μου πείτε με λίγα λόγια τη γνώμη σας για αυτήν;

Νίτσε: - Ειδικά για τη μουσική, όχι. Μόνο με πολλά. Βλέπεις, έχω τόσα πολλά να πω όπως και αυτή. Αρχικά, δεν μπορώ να καταλάβω ποιος θα μπορούσε να απορρίψει έναν ήχο. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι ο Μπαχ είναι περισσότερο ή λιγότερο «αληθινός» από τον Μότσαρτ ή τον Μπετόβεν; Δεν απευθύνομαι παρά σ' εκείνους που έχουν άμεση σχέση με τη μουσική. H μουσική δεν είναι μια τέχνη σαν τις άλλες, είναι η ανώτερη έκφραση της ζωής. Χωρίς τη μουσική, η ζωή θα ήταν ένα λάθος. Η μουσική είναι στη συνείδησή μας και ο χορός στο πνεύμα μας, με τα οποία δεν θέλουν να εναρμονιστούν όλες οι πουριτανικές λιτανείες, τα ηθικά κηρύγματα και η χρηστότητα. Πόσα λίγα χρειαζόμαστε για την ευτυχία! Τον ήχο ενός αυλού… Χωρίς τη μουσική θα ήταν η ζωή ένα λάθος. Στο πιάνο, για παράδειγμα, παίζω άλλοτε ευαίσθητα και περιγραφικά και άλλοτε βίαια, όταν θέλω να κατακτήσω όλες τις διαστάσεις του ήχου. Στο πιάνο το βασικότερο είναι να αφήνεις τη συνοδεία να συνοδεύει και το τραγούδι να τραγουδάει. Αυτά είναι τα λιγότερα που θα μπορούσα να πω για τη μουσική.

Εγώ: - Ουάου! Εξηγούνται πολλά έτσι… Τώρα, μπορείτε να μου εξηγήσετε τι αντιπροσωπεύει ο σύλλογος «Germania» στον οποίο γνωρίζω ότι εμπλακήκατε αλλά πώς ακριβώς;

Νίτσε: - Δεν εμπλάκηκα απλώς, αλλά μαζί με τον φίλο μου Γκούσταφ Κρουγκ, ίδρυσα τον σύλλογο «Germania», ένα είδος λογοτεχνικής, μουσικής και επιστημονικής λέσχης όπου αποφασίσαμε ότι κάθε μέλος θα υπέβαλλε απαραιτήτως ένα έργο τον μήνα, ποίημα, δοκίμιο, σχέδιο ή ακόμα και μουσική σύνθεση.

Εγώ: - Μάλιστα. Ισχύει ότι αμφισβητήσατε τον Χριστιανισμό, αν ναι πότε και γιατί;

Νίτσε: - Όσων αφορά τον Χριστιανισμό, δεν υπήρξα ποτέ στείρος μηδενιστής και αθεϊστής. Αντίθετα, άσκησα κριτική στη χριστιανική κοινωνία της εποχής μου, καθώς και στις δεσπόζουσες ηθικές θεωρίες που, κατά τη γνώμη μου, εγκλωβίζουν τη ζωτική ορμή που ωθεί τον άνθρωπο να εκφραστεί γνήσια και να βιώσει τη χαρά της ζωής. Επηρεασμένος από τους αρχαίους Έλληνες σοφιστές προσπάθησα να διακρίνω την ηθική σε εκείνη του κυρίου και σε αυτήν του δούλου, ονειρεύτηκα τον Υπεράνθρωπο, διείδα στον πυρήνα της ανθρώπινης πράξης την βούληση για δύναμη και μπορώ να πω ότι έγινα πρόδρομος του υπαρξισμού και της μετα-νεωτερικότητας, αφού εισήγαγα τις έννοιες του εσωτερικού νοήματος και της προσωπικής ανάγνωσης ενός κειμένου. Με τον όρο «μηδενισμός» περιέγραψα τον υποβιβασμό των υψηλών αξιών. Πιστεύω ότι η εποχή που ζω είναι μία εποχή παθητικού μηδενισμού, δηλαδή μία εποχή η οποία δεν έχει αντιληφθεί ότι τα θεωρούμενα από τη θρησκεία και τη φιλοσοφία ως «απόλυτα» έχουν αποσυντεθεί με την εμφάνιση του θετικισμού του 19ου αιώνα. Με την κατάρρευση των μεταφυσικών και θεολογικών βάσεων και θεσφάτων της παραδοσιακής ηθικής, εκείνο που απομένει είναι μία διάχυτη αίσθηση έλλειψης σκοπού και νοήματος. Η επικράτηση της επίγνωσης έλλειψης νοήματος σήμαινε τον θρίαμβο του μηδενισμού: ο Θεός πέθανε. Η αντίθεση μου για την πίστη του ανθρώπου στον Θεό, είναι απόλυτη. Είναι κάθετη και αδιαπραγμάτευτη. Ο Θεός της χριστιανικής πίστης είναι Αυτός που αναιρεί και καταστρέφει τη χαρά της ζωής. Η ελευθερία του ανθρώπου προϋποθέτει το θάνατο του Θεού. Στη χριστιανική πίστη η ελευθερία είναι ένα πολύτιμο δώρο μεταξύ των άλλων, προίκα που δόθηκε από τον Δημιουργό στο δημιούργημα.

Εγώ: - Από ποια έργα θεωρείτε ότι επηρεαστήκατε στα χρόνια των πανεπιστημιακών σπουδών σας;

Νίτσε: - Κατά την σύντομη παραμονή μου στην Βόννη, μελέτησα καλά το έργο του Ντάβιντ Στράους για την πραγματική ζωή του ιδρυτή του Χριστιανισμού και επιβεβαίωσα τότε όχι μόνον την πλήρη απόρριψη της συγκεκριμένης θρησκείας μέσα μου, αλλά απέρριψα και την θρησκοληψία γενικότερα, ανακηρύσσοντας τον εαυτό μου «αναζητητή» της Αλήθειας. Το 1865 επίσης ήρθα σε επαφή με το έργο του Σοπενχάουερ και με επηρέασε καθοριστικά. Μεγάλη επίδραση στη φιλοσοφική του σκέψη είχε και το έργο του Φρήντριχ Άλμπερτ Λάνγκε (Ιστορία του υλισμού). Το θεωρούσα ως το σημαντικότερο φιλοσοφικό έργο των τελευταίων ετών.

Εγώ: - Τι έχετε να μου πείτε για το πυροβολικό σώμα του Νάουμπουργκ; Έχετε κάνει εκεί θητεία;

Νίτσε: - Το 1867 κατατάχθηκα στο πυροβολικό σώμα του Νάουμπουργκ, όπου διακρίθηκα και πιθανόν να αποκτούσα τον βαθμό του λοχαγού αν δεν υφίσταμαι ένα σοβαρό τραυματισμό που έθεσε τέλος στη στρατιωτική μου σταδιοδρομία. Έτσι αναγκάστηκα να επιστρέψω στο πανεπιστήμιο της Λειψίας.

Εγώ: - Μάλιστα. Θα ήθελα επίσης να μάθω ποια ήταν η σχέση σας με τον Ρίχαρντ Βάγκνερ;

Νίτσε: - Το βράδυ της 8ης Νοεμβρίου του 1868 συναντήθηκα για πρώτη φορά με το τότε μουσικό μου είδωλο, τον Βάγκνερ. Μετά από πολύωρη συζήτηση ο Βάγκνερ μου ζητά να κάνω συχνές επισκέψεις και εγώ ανταποκρίνομαι. Το περιεχόμενο των συζητήσεων είναι φυσικά η μουσική και η φιλοσοφία. Κατά τη διάρκεια του επόμενου έτους, ενώ δίδασκα την ελληνική γλώσσα, μελέτησα τα αρχαιοελληνικά κείμενα και δημοσίευσα μια σειρά από σχετικά δοκίμια που με οδήγησαν στο πρώτο μου βιβλίο «Η γένεση της τραγωδίας από το πνεύμα της μουσικής». Τότε θαύμαζα το έργο του Βάγκνερ και του Σοπενχάουερ. Ο Βάγκνερ εκθείαζε το έργο μου. Όσο ζούσα στην Ελβετία, μέχρι το 1879, συνέχισα να επισκέπτομαι συχνά τον Βάγκνερ στο Μπαϊρόιτ όπου τότε διέμενε. Επρόκειτο για μια παραγωγική φιλία. Αργότερα, μετά την απογοητευτική παραγωγή του φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ το 1876, όπου παρουσιάστηκε το «Δαχτυλίδι», άρχισε να επέρχεται ρήξη στη φιλία μας. Εγώ υπερασπίστηκα την περίπτωση Μπιζέ και επανεκτίμησα και τον Σούμπερτ, που με την γενναιοδωρία της ψυχής του, αν και μικρότερος σε μέγεθος από τους άλλους συνθέτες, εγγυάται ότι για πολλούς αιώνες οι επόμενοι συνθέτες θα έχουν να εμπνέονται από αυτόν και τις μουσικές εμπνεύσεις του. Ο σωβινισμός και αντισημιτισμός του Βάγκνερ ανέκαθεν με ενοχλούσαν αλλά η «χαριστική βολή» στη σχέση μας δόθηκε από τον «Πάρσιφαλ» που υμνούσε τον χριστιανισμό, τον οποίο είχα χαρακτηρίσει ως πλάνη.

Αποφάσισα να μην κάνω κανένα σχόλιο πάνω σε αυτή την διήγηση. Νομίζω το παρατήρησε.

Εγώ: - Κατά τη διάρκεια του Γαλλοπρωσικού πολέμου ήρθατε σε επαφή με τον πόλεμο. Μπορείτε να περιγράψετε την εμπειρία σας;

Σήκωσα τα μάτια μου από το σημειωματάριο έτοιμη να καταγράψω την επόμενη απάντησή του. Για πρώτη φορά εκείνο το απόγευμα, όμως, τον είδα να διστάζει. Με κοιτούσε με ένα περίεργο βλέμμα: φόβος; Ξαφνικά το βλέμμα του άλλαξε τελείως και έγινε απόμακρο, λες και δεν ήταν σ’ αυτό το δωμάτιο μαζί μου αλλά κάπου μακριά… μόνος του… με κάποιον άλλον… ποτέ δεν έμαθα. Έμεινε χαμένος στις αναμνήσεις του για αρκετά λεπτά. Τότε όμως το βλέμμα του άλλαξε για δεύτερη φορά και φαινόταν αποφασιστικό και σίγουρο. Είχε αποφασίσει να μιλήσει.

Νίτσε: - Κατά τη διάρκεια του Γαλλοπρωσικού πολέμου(1870-71) υπηρέτησα εθελοντικά στο πλευρό της Πρωσίας, ως βοηθός νοσοκόμος, καθώς η διοίκηση του πανεπιστημίου δεν μου επέτρεπε να γίνω στρατιώτης, όπως εγώ επιθυμούσα.

Μιλούσε γρήγορα, τόσο γρήγορα που φαινόταν λες και βιαζόταν να τα πει. Όχι… Περισσότερο σαν να είχε ήδη αποφασίσει τι θα πει και τα έλεγε γρήγορα για να καταλάβω ότι δεν πρόκειται να του πάρω λέξη παραπάνω. Ό, τι και να ‘ταν δεν επέμενα.

Νίτσε: -Ήρθα σε επαφή με τη σκληρότητα και τη βαρβαρότητα του πολέμου και προσβλήθηκα από αρκετές ασθένειες, οι οποίες επιβάρυναν ακόμα περισσότερο την ανέκαθεν ασθενική μου υγεία.

Εγώ: - Λυπάμαι… Αναρωτιέμαι, έχετε δεχτεί ποτέ κριτική; Ή μάλλον αρνητικά σχόλια;

Νίτσε: - Φυσικά! Τι θα ήταν ο κόσμος χωρίς κριτική; Το 1872 όταν εξέδωσα το πρώτο μου βιβλίο, με τίτλο «Η Γέννηση της Τραγωδίας» ο Βάγκνερ το εκθείασε όμως δέχτηκα εχθρική κριτική και από το φιλόλογο Ούλριχ φον Βιλαμόβιτς-Μέλεντορφ και από τον καθηγητή φιλολογίας του πανεπιστημίου της Βόννης Ούζενερ, όπου και οι δυο μαζί είχαν ως αποτέλεσμα τη μετρίαση του βαθμού αποδοχής μου στον ακαδημαϊκό κόσμο.

Εγώ: - Λυπάμαι. Και κάτι τελευταίο…

Νίτσε: - Βιάσου! Η υπηρέτρια θα είναι εδώ από λεπτό σε λεπτό!, αναφώνησε επιτακτικά.

Αχ, αυτές οι υπηρέτριες… όλο στο δρόμο μου βρίσκονται…

Εγώ: - Βεβαίως. Γιατί παραιτηθήκατε σήμερα το πρωί από το Πανεπιστήμιο της Βασιλείας;

Νομίζω τον έπιασα απροετοίμαστο. Δίστασε για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, ενώ ακούσαμε ένα θόρυβο από την πίσω πόρτα της κουζίνας. Σηκώθηκα –ή μάλλον τινάχτηκα πάνω- και μάζεψα τα πράγματά μου όσο πιο γρήγορα μπορούσα, ρίχνοντας το τσάι μου στο πάτωμα από τη βιασύνη μου. Εκείνος χωρίς να τον πειράζει κι ενώ εγώ προσπαθούσα να φύγω όσο πιο γρήγορα και αθόρυβα μπορούσα, εκείνος ψιθύρισε:

Νίτσε: - Υποφέρω από ημικρανίες, που οφείλονται σε βλάβη του αμφιβληστροειδούς και στα δύο μάτια μου, γεγονός που με ανάγκασε να υποβάλω την παραίτηση μου!, και μετά: Δεν πρέπει να σε δουν, ε;

Εγώ έγνεψα «ναι» χωρίς να ξέρω αν με είδε και βγήκα από την μπροστινή είσοδο και ξεχύθηκα στους δρόμους για δεύτερη φορά. Από μέσα άκουσα αχνά μια βαθιά φωνή -της υπηρέτριας- να ρωτάει με απορία: «Σε ποιον μιλάτε; Πάλι ακούτε φωνές;» Και με την σκέψη ότι θα βρω τον μπελά μου έτρεξα προς τον θάλαμο, μπήκα μέσα με την ψυχή στο στόμα, όπου πήρα μια βαθιά ανάσα χωρίς να το πολυσκέφτομαι και το μετάνιωσα αμέσως. Μέσα σ’ αυτό το δεκάλεπτο της διαδρομής σε ένα στενό θάλαμο φτιαγμένο για να με μεταφέρει, όμως, μάλλον συνειδητοποίησα περισσότερα απ’ ό, τι όλη την σημερινή μέρα και την προηγούμενη μαζί.

Αρχικά, ήξερα ότι θα βρω το μπελά μου γιατί δεν πρέπει να επηρεάζω το παρελθόν και εκείνη η υπηρέτρια είχε ακούσει τον Νίτσε να μου ψιθυρίζει καθώς έκανα μιαν ακόμη ηρωική έξοδο. Επίσης, ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι προς το τέλος της ζωής του λεγάμενου ο λόγος του ήταν παραληρηματικός και τον διακατείχαν παραισθήσεις μεγαλείου, οπότε σκέφτηκα ότι του φούσκωσα τα μυαλά –κάτι πολύ συχνά εύκολο να συμβεί με καλλιτέχνες και φιλόσοφους- γιατί για να τον επισκεφτώ θα θεώρησε ότι είναι καμιά μεγάλη προσωπικότητα –που είναι. Ή ότι προς το τέλος με θυμήθηκε και κάνουμε συζητήσεις στα όνειρά του ή και στον ξύπνιο του –εξ’ ου και ο παραληρηματικός λόγος. Για κάθε μια από αυτές τις περιπτώσεις όμως εγώ την έβαψα…

Αφροδίτη Χλαπάνη, Γ5

Συνάντηση με την Μαρί Κιουρί

Κυριακή 19/3/2017 . Ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου το μεσημέρι σκεφτόμουν τι να κάνω για να ξεβαρεθώ . Να βάλω μουσική ; Μπα όχι πάλι τα ίδια  … Να δω τηλεόραση ; Βαρετό . Να διαβάσω κανένα βιβλίο ;Ούτε αυτό . Αυτήν την φορά είχα μια ξεχωριστή ιδέα , να μην κάνω κάθε Κυριακή τα ίδια . Σκέφτηκα  να κάνω ένα πείραμα που είχα διαβάσει σε μια ιστοσελίδα στο διαδίκτυο πριν 3  μέρες . Ένα άρθρο που έλεγε ταξίδι στον χρόνο με μόνο μερικά  υλικά . Αλεύρι , μουστάρδα , σοκολάτα και δυο κούπες γάλα . Ξεκίνησα λοιπόν να το φτιάχνω  , μύριζε κάπως απαίσια αλλά το αποτέλεσμα ήλπιζα να βγει ικανοποιητικό  . Σε δύο λεπτά ήταν  έτοιμο . Μετά από πολύ ανακάτεμα ήταν επιτέλους έτοιμο. Έφαγα μια κουταλιά και αμέσως βρέθηκα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με μια μεζούρα , αλλά αντί για εκατοστά είχε χρόνια . Επέλεξα να πάω στο 1920 να συναντήσω μια από τις καλύτερες γυναίκες φυσικούς που πέρασαν από τον κόσμο μας .

Αυτό ήταν λοιπόν . Παρίσι 1920. Είμαι έξω ακριβώς από το σπίτι της .Το καμπανάκι της έγραφε « οικογένεια Κιουρί» .τράβηξα το σχοινί για το καμπανάκι το έκανα πέρα δώθε δυό τρείς φορές και περίμενα με ανυπομονησία . Η πόρτα άνοιξε κάνοντας ένα περίεργο θόρυβο .

-Καλησπέρα ! μου είπε . Ψάχνετε κάποιον ; Μπορώ να βοηθήσω ;

-Καλησπέρα !Για την ακρίβεια εσάς ψάχνω . έρχομαι από το μέλλον και είμαι εδώ γιατί η καθηγήτρια της Ιστορίας μας , μας ανέθεσε μια εργασία για το παρελθόν και εγώ επέλεξα να πάρω συνέντευξη από εσάς αφού σας θαυμάζω κιόλας .

-Ευχαρίστως να σε βοηθήσω . Έλα , πέρασε μέσα .

  Εγώ αμέσως έκατσα στον αναπαυτικό της καναπέ , με την σκέψη πως δεν της φάνηκε περίεργο ότι ήρθα από το μέλλον .

- Τι μπορώ να κάνω για σένα , μου είπε .

-Θα ήθελα να μου απαντήσετε κάποιες ερωτήσεις σχετικά με την ζωή σας .

-Ευχαρίστως .

-Καταρχήν θα ήθελα να μάθω ποια χρονιά γεννηθήκατε και σε ποιο μέρος , και κάποια πράγματα για την παιδική σας ηλικία

-Εγώ γεννήθηκα  στην Πολωνία και συγκεκριμένα στην Βαρσοβία  το 1867. Από μικρή είχα ακουστά το πανεπιστήμιο της Γαλλίας και ήταν ένα από τα όνειρά μου να σπουδάσω εκεί. Είμαι η μικρότερη από τα πέντε αδέρφια  και σε ηλικία 11 ετών έχασα την μητέρα μου από φυματίωση .Ο πατέρας μου ήταν δάσκαλος , μελετούσε Φυσική και μαθηματικά ,έτσι και εγώ βλέποντας τα βήματα του πατέρα μου τα ακολούθησα και έκανα τα όνειρα μου πραγματικότητα

-Πώς περάσατε στο πανεπιστήμιο ; Ξέρω πως στα περισσότερα πανεπιστήμια εκείνη την εποχή απαγορευόταν η φοίτηση τω γυναικών . Σωστά ;

- Εγώ ήθελα να σπουδάσω στο πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας , αλλά δεν μου επέτρεψαν , διότι δεχόντουσαν  μόνο  αγόρια . Δεν το άφησα κάτω και άρχισα  να φοιτώ στο ‘ΙΠΤΑΜΕΝΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ‘στη Βαρσοβία το οποίο πραγματοποιούσε διαλέξεις μυστικά .

Εγώ την παρακολουθούσα με τεράστια προσοχή και άκουγα κάθε της λέξη.  Έπειτα την ρώτησα :

-Πώς γνωρίσατε τον σύζυγο σας τον Πιερ ;

-Μετά το πτυχίο μου , αποφάσισα να ασχοληθώ  με τις ιδιότητες ορισμένων μετάλλων.  Για αυτήν την μελέτη χρειαζόμουν ένα εργαστήριο .  Εκεί γνώρισα τον Πιέρ . Τον αγάπησα με την πρώτη ματιά . Μέσα σε έναν χρόνο παντρευτήκαμε με πολιτικό γάμο . Μια από τις καλύτερες στιγμές μου με τον Πιέρ ήταν το ταξίδι του μέλιτος μας όπου γυρίσαμε όλη την  Γαλλία με τα ποδήλατά μας .

-  Θέλω να μάθω για τα δυο βραβεία σας .

- Το 1903  εγώ και ο Πιερ  λάβαμε το πρώτο Νόμπελ  όπου το μοιραστήκαμε με τον Μπεκερέλ . Αυτό το Νόμπελ βασίστηκε  πάνω στην μελέτη μας   στο φαινόμενο της ακτινοβολίας και της ραδιενέργειας .Επίσης το 1911 , λίγα χρόνια μετά  τον θάνατο του Πιέρ , κατέλαβα το Νόμπελ Χημείας.

- Αναφέρατε το όνομα του συζύγου σας και τον θάνατό του .Μήπως μπορείτε  να  μου πείτε το αίτιο του θανάτου του ; Έπασχε από κάποια αρρώστια ;

- Δυστυχώς  ο Πιερ βρήκε  τραγικό θάνατο  .   Περνώντας απρόσεχτα έναν δρόμο του Παρισιού, συγκρούστηκε με ένα κάρο που το έσερναν άλογα και πέθανε ακαριαία .

- Λυπάμαι ….. Συγγνώμη εάν σας κούρασα απλα βρίσκω τη ζωή σας πολύ ενδιαφέρον . Θα μπορούσα να κάνω κάποιες ακόμα ερωτήσεις σχετικά με την προσωπική σας ζωή ;

- Εννοείται εγώ ήμουν πάντα και θα είμαι ανοιχτή προς τους ανθρώπους .

- Ωραία . Είχα ακούσει για μια ερωτική σας σχέση με ένα μαθητή του Πιερ . Ισχύει ;

- Μετά τον θάνατό του Πιερ ένιωθα μόνη καi έτσι έκανα μια ερωτική σχεση με έναν από τους μαθητές του . Οι κόρες  μου δεν συμφωνούσαν καθόλου με αυτήν την ιδέα. Όμως δεν θέλω να συζητάω για αυτό .

-ΜΑΜΑΑΑΑ. ΜΑΜΑΑΑΑΑ πετάχτηκε μια φωνουλα από το πουθενά .

- Συγγνωμη . Με συγχωρείς. Η κόρη μου με χρειάζεται . Εάν θες πέρνα κάποια άλλη στιγμή να σου πω περισσότερα . Ευχαριστώ που πέρασες

-Χαρά μου . Είπα και εφυγα .

Τέλος και αυτή η κουραστική αλλά συναρπαστική μέρα . Αύριο σχολείο ……

Δομνίκη Χατζηνικολάου, Γ5

Ένας νεαρός drifter συνομιλεί με τον Νικόλαους Αύγουστος Όττο!

Η στιγμή που περίμενα επιτέλους έφτασε. Το αυτοκίνητό μου ετοιμάστηκε και έφτασε στην Κω. Ευτυχώς μέχρι στιγμής όλα πηγαίνουν όπως τα ονειρεύτηκα- οι φανοποιοί έκαναν εξαιρετική δουλειά και είμαι ενθουσιασμένος! Όμως με βασανίζει , όπως βασανίζει και τον μπαμπά μου, ακόμα ένα ερώτημα: τι μηχανή να διαλέξουμε  για το αυτοκίνητό μου. Περνάμε  ώρες ατέλειωτες στο συνεργείο και σκεφτόμαστε  ποια είναι η καλύτερη λύση, όμως τίποτα! Δεν καταλήγουμε  πουθενά!

Το Σάββατο  στο συνεργείο, καθόμουνα δίπλα στο αυτοκίνητο μου και διάβαζα άρθρα από άλλους επαγγελματίες οδηγούς αλλά μάταια. Δεν μπορώ να αποφασίσω! Κάποια στιγμή, λοιπόν, έτσι όπως ήμουν απεγνωσμένος, μονολογώ : «Κανείς δεν μπορεί να με βοηθήσει!». Και ξαφνικά, ακούω μια φωνή να μου λέει: «Κι όμως, Σταύρο, εγώ  μπορώ να σε βοηθήσω». Νόμιζα ότι ήταν ο μπαμπάς μου, όμως με μεγάλη μου έκπληξη βλέπω έναν άντρα που δεν είχα ξαναδεί. Τρόμαξα. Ήταν μεγάλος σε ηλικία, με γένια και έντονο βλέμμα.

- «Ποιος είστε;», τον ρωτάω σαστισμένος.

- «Είμαι ένας άνθρωπος που έχει περάσει τη ζωή του μελετώντας τις μηχανές», μου λέει, με μια    νοσταλγία στα μάτια του.

- «Συγγνώμη αλλά δεν  σας γνωρίζω.»

 - «Δεν χρειάζεται να φοβάσαι!»

 - «Τι κάνετε εδώ;»

- «Ήρθα για να σε βοηθήσω.»

 - «Και τι σχέση έχετε εσείς με τα αυτοκίνητα;»

- «Καλέ μου Σταύρο, ξέρεις τι μηχανές χρησιμοποιούν τα αυτοκίνητα σήμερα;»

- «Μα φυσικά! Μηχανές εσωτερικές καύσης. Μηχανές, δηλαδή, στις οποίες η καύση των καυσίμων γίνεται στο θάλαμο των εμβόλων.»

- «Σωστά, σε βρίσκω ενημερωμένο! Ξέρεις ποιος ήταν ο πρώτος που εφηύρε  αυτές τις μηχανές;»

- «Και βέβαια ξέρω! Ο Νικόλαους Αύγουστος Όττο ! »

- «Χαίρομαι που το γνωρίζεις!!Προφανώς όμως δεν έχεις εικόνα αυτού του εφευρέτη!!

- «Όχι για να είμαι ειλικρινής , όχι!

- «Τώρα  έχεις, αφού στέκεται ακριβώς  μπροστά σου !! Εγώ είμαι ο Νικόλαους Αύγουστος Όττο.»

 - «Τι ;;; Μα πώς είναι δυνατόν ;;;Δεν έχετε πεθάνει;;; Τι δουλειά έχετε στο συνεργείο μας;;; Εσείς δεν κατάγεστε από την Γερμανία ;;;; Συγγνώμη αλλά έχω πολλές ερωτήσεις !!!

- «Ήρθα γιατί  διαισθάνθηκα πόσο πολύ προβληματισμένος είσαι!!»

- «Ναι πράγματι!!! Αλλά αυτή την στιγμή έχω μείνει άφωνος !! Δεν μπορώ να πιστέψω ότι μπροστά μου βρίσκεται ο εφευρέτης μιας τόσο τέλειας μηχανής!!! Πραγματικά σας θαυμάζω».

- «Σε ευχαριστώ Σταύρο μου!! Η τέλεια αυτή μηχανή , όπως λες, είχε ονομαστεί αρχικά μηχανή αερίου ατμοσφαιρικής δύναμης και μάλιστα για αυτήν την εφεύρεση πήρα το χρυσό μετάλλιο στην Παγκόσμια Έκθεση στο Παρίσι.»

- «Ναι το ξέρω , το έχω διαβάσει! Πρέπει να νιώσατε πολύ περήφανος τότε. Η εφεύρεσή σας ψηφίστηκε η καλύτερη στον κόσμο!»

- «Για μένα, μικρέ μου φίλε, η μεγαλύτερη ικανοποίηση είναι ότι μεταγενέστεροι μηχανικοί βασίστηκαν στη δική μου εφεύρεση. Ο Μάιμπαχ και ο ΓκότλιμπHYPERLINK "https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%BB%CE%B9%CE%BC%CF%80_%CE%9D%CF%84%CE%AC%CE%B9%CE%BC%CE%BB%CE%B5%CF%81" HYPERLINK "https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%BB%CE%B9%CE%BC%CF%80_%CE%9D%CF%84%CE%AC%CE%B9%CE%BC%CE%BB%CE%B5%CF%81"Ντάιμλερ κατασκεύασαν δικούς τους κινητήρες με βάση την πατέντα μου , ενώ ο Καρλ HYPERLINK "https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%BB_%CE%9C%CF%80%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%82"Μπεντς την χρησιμοποίησε στην κατασκευή του πρώτου αυτοκινήτου το 1886».

- «Έχετε δίκιο, αυτό είναι πολύ σημαντικό! Βοηθήσατε στην εξέλιξη του αυτοκινήτου».

- «Βοήθησα κι εσένα, χωρίς να το ξέρεις!»

- «Αλήθεια ;; Μα πώς;»

- «Αν δεν υπήρχε η εφεύρεσή μου, δεν θα υπήρχε το drift σαν άθλημα. Ποιος νομίζεις θα μπορούσε να κάνει πλαγιολίσθηση με ένα αυτοκίνητο που θα έσερνε έναν θάλαμο, για να γίνεται η καύση εξωτερικά;», είπε γελώντας βροντερά.

- «Δεν το πιστεύω! Μα φυσικά !!!Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αυτό!»

Οι ώρες περνούσαν χωρίς να το καταλάβω. Είχα μαγευτεί από τις γνώσεις του παράξενού μου συνομιλητή. Συζητήσαμε  ώρες ολόκληρες για τα αυτοκίνητα και τις μηχανές τους. Η συζήτησή μας με βοήθησε να πάρω μια απόφαση σχετικά με το ζήτημα που με βασάνιζε. Χαίρομαι γιατί ήταν η λύση που σκέφτηκα αρχικά με τον μπαμπά  μου!! Ήμουν ενθουσιασμένος κι έτοιμος να ανακοινώσω την απόφαση μου στον μπαμπά μου για να  ξεκινήσουμε  τις πυρετώδεις προετοιμασίες. Ξαφνικά, ανοίγω τα μάτια μου και συνειδητοποιώ ότι είχα αποκοιμηθεί στο παμπρίζ του αυτοκινήτου μου. Μόλις αντιλήφθηκα ότι ήμουν μόνος, στενοχωρήθηκα για μια στιγμή. Ξύπνησα, όμως, εμπνευσμένος  και ανακουφισμένος από αυτήν την ιδιόμορφη συνάντηση και φυσικά αισθανόμουν πολύ τυχερός. Τυχερός για το όνειρο που είδα αλλά κυρίως που γεννήθηκα σε αυτήν την εποχή κι όχι στην εποχή του Όττο.  Δεν θα μπορούσα ποτέ να ασχοληθώ με το άθλημά μου αν είχα γεννηθεί πριν τον Όττο! Αλλά τι λέω;; Δεν θα υπήρχε καν αυτό το άθλημα !!

Σταύρος Γρύλλης, Γ1

(Ο Σταύρος είναι ο νεαρότερος Έλληνας drifter , αλλά δεν είναι μόνο αυτό1 Είναι και άριστος μαθητής και το απέδειξε με αυτή την εξαιρετική εργασία στην Ιστορία!)