"Όταν είσαι παιδί, πιστεύεις ότι όλα μπορούν να γίνουν. Το κόλπο είναι να μη σταματήσεις ποτέ να το πιστεύεις "- Τα φαντάσματα του Ντέμιν, Βερένα Κέσλερ

 

Την Κυριακή 20 Φεβρουαρίου  πραγματοποιήθηκε η δεύτερη συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης της Α' Λυκείου του 2^ου Λυκείου Κω. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη και έτσι για μια ακόμη φορά καθίσαμε στον προαύλιο χώρο παρέα με τον καφέ μας και τα μπισκότα που έφτιαξε με τα χεράκια της η μαθήτριά μας, η Κωνσταντίνα! Βέβαια η παρέα μας συρρικνώθηκε σημαντικά, λόγω και του κόβιντ αλλά και εξαιτίας άλλων υποχρεώσεων ορισμένων μελών. Αυτό δεν μείωσε το κέφι μας, ούτε τη διάθεση να συζητήσουμε για το βιβλίο μας.

Ορισμένα παιδιά βρήκαν βαρετό το βιβλίο, αν και τους άρεσαν τα επιμέρους θέματα που θίγονταν . Με τη συνάδελφο κ.Κρύου εστιάσαμε αρχικά εκεί τη συζήτηση, αναζητώντας το λόγο αυτής της στάσης. Όπως είπαν, λοιπόν,  τους φάνηκε αργή η αφήγηση, ότι η πλοκή άργησε να εξελιχθεί και να αποκτήσει ενδιαφέρον και αυτό δεν κράτησε ζωηρή τη διάθεσή τους να τελειώσουν το βιβλίο. Οπότε κάποια από τα μέλη της Λέσχης δεν τελείωσαν το βιβλίο . Βέβαια, συζητήσαμε με τα παιδιά και το δικαίωμα τους να μην τελειώνουν ένα βιβλίο, αν δεν τους αρέσει, αλλά και το ότι κάποιες φορές δεν χρειάζεται να είναι τόσο αφοριστικοί από την αρχή ενός βιβλίου και ότι πρέπει να κάνουν υπομονή να προχωρήσει η υπόθεση. (Σ.σ. τα τελευταία χρόνια παρατηρώ ότι πολλά παιδιά δεν έχουν την υπομονή να ολοκληρώσουν την ανάγνωση ενός βιβλίου, ειδικά αν ο τρόπος συγγραφής είναι πιο λογοτεχνικός, λιγότερο κινηματογραφικός, και περισσότερο μεστή η γλώσσα. Μάλλον αποτελεί απόρροια του γεγονότος πώς είναι τέκνα της εικόνας και της ταχύτητας και δεν έχουν διαμορφώσει ακόμη ένα βασικό στοιχείο του αναγνώστη: την υπομονή.)

Στην Ειρήνη άρεσαν πολύ τα θέματα που θίγονταν , αλλά θεώρησε πολύ φτιαχτή την ιστορία- ότι δεν υπήρχε αληθοφάνεια , οι ήρωες ήταν ψεύτικοι. Αντίθετα, η Ρένα είχε την άποψη ότι αυτό ήταν ένα  ξεχωριστό βιβλίο. Όπως είπε δεν έμοιαζε με κανένα απ΄όσα έχει διαβάσει μέχρι τώρα. Ότι μέσα στην  ιστορία γινόταν αναφορά σε αληθινά ιστορικά γεγονότα και ο τρόπος αφήγησης (διπλοί αφηγητές) της κινούσε το ενδιαφέρον. Και στη Γιάννα άρεσε που στο βιβλίο υπήρχαν δύο αφηγητές  που έδιναν τα γεγονότα από διαφορετικές οπτικές και αυτό μας βοηθούς ένα διαμορφώσουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα για τους ήρωες- τη Λαρίσα και τη κύρια Ντόλμπεργκ. Η Λαρίσα είχε όνειρα , ήταν η αισιόδοξη πλευρά του βιβλίου σε αντίθεση με την ηλικιωμένη γειτόνισσά της που η αλήθεια της ήταν λυπητερή. Η Ζωή, η Γκιουλσέν και η Άννα Μαρία δεν τέλειωσαν το βιβλίο – η Ζωή το βρήκε πολύ αργό και βαρετό , η Γκιουλσέν το ίδιο , ενώ η Άννα Μαρία δεν πρόλαβε να το τελειώσει, αλλά όσο διάβασε της φάνηκε ότι δεν είχε γρήγορη δράση. Στην Αντριάννα άρεσε το βιβλίο . Οι δύο αφηγητές και η ιστορία του καθενός , η αισιοδοξία που απέπνεε η κεντρική ηρωίδα, η Λαρίσα, όλα τα θέματα που έθιγε το βιβλίο είχαν ενδιαφέρον.  Η Κωνσταντίνα ολοκλήρωσε το βιβλίο και ξεχώρισε συγκεκριμένα θέματα που θα ήθελε να έχουν αναλυθεί περισσότερο – όπως ο χαμός του τρίχρονου αδερφού της πρωταγωνίστριας ή οι σχέσεις με τους γονείς της. Και η Μελίνα διάβασε ολόκληρο το βιβλίο και μάλιστα σχετικά εύκολα. Βρήκε πολύ ρεαλιστική τη Λαρίσα, ενώ η αφήγηση της ηλικιωμένης ήταν λίγο πιο αργή και μονότονη. Η Κωνσταντίνα ήταν η πρώτη που ολοκλήρωσε το βιβλίο και παρόλο που αρχικά της είχε φανεί και εκείνης αργό, το προχώρησε και δίνοντας την ευκαιρία του αναγνώστη έφτασε ως το τέλος . Η πρωταγωνίστρια ήταν πολύ ενδιαφέρουσα , πολλές από τις πράξεις της ήταν πολύ τολμηρές και ακραίες, αλλά κατανόησε πως μέσα από αυτές ήθελε να δημιουργήσει μια άλλη , δυνατή εικόνα για τον εαυτό της. Επιπλέον της άρεσε που αλλάζει τόσο η ζωή της Λαρίσα στη διάρκεια της πλοκής. Η Ποπη διάβασε και εκείνη ολόκληρο το βιβλίο , αν και η αρχή του δεν ήταν ιδιαίτερα ελκυστική . Θα απομόνωνε συγκεκριμένες σκηνές και θέματα που ξεχώρισε – και μας ανέφερε και συγκεκριμένα σημεία του βιβλίου που τη συγκίνησαν. Η Ελένη που έλειπε στην Ισλανδία με το Εράσμους μας έστειλε την άποψή της και την παραθέτουμε: 

Το βιβλίο τα φαντάσματα του Ντεμιν δεν με ενθουσίασε ιδιαίτερα- ειδικά στην αρχή. Βρήκα τον ρόλο της ηλικιωμένης γειτόνισσας αποκλειστικά βοηθητικό και επιβραδυντικό για την πλοκή. Από την άλλη, ο χαρακτήρας της Λάρι λίγο μετά την μέση του βιβλίου απέκτησε περισσότερο ενδιαφέρον, ενώ παράλληλα και η «κακή» εντύπωση που σχηματίσαμε  για την μητέρα, αποκαταστάθηκε και αυτή. Το τέλος μου πέρασε λίγο αδιάφορα, αν και στεναχωρήθηκα που έφυγε ο Τιμο. Θα ήθελα να διαβάσω περισσότερα για την μαζική αυτοκτονία που είχε γίνει τότε στην πόλη και να σκιαγραφήσει η συγγραφέας λίγο περισσότερο τον Τιμο , καθώς αποτελούσε μια ενδιαφέρουσα προσωπικότητα,  και την Λαρι όσον αφορά τα συναισθήματα της ξεχωριστά από τον στόχο της ως πολεμική ανταποκρίτρια. 

Στη συζήτηση που ακολούθησε αναφερθήκαμε στα θέματα που έθιγε το βιβλίο. Τις μνήμες που κουβαλούν οι άνθρωποι της πόλης και συνδέονται με το φρικτό γεγονός της ομαδικής αυτοκτονίας. Τη μικρή πόλη που ζει η Λαρίσα , η οποία καταπνίγει την ελευθερία της- όπως κάθε μικρή , βαρετή, επαρχιακή πόλη, όπου όλοι σχεδόν γνωρίζονται με όλους και οι προοπτικές να  ξεφύγεις από το συγκεκριμένο πλαίσιο ζωής είναι μηδαμινές.  Τις  σχέσεις της Λαρίσα με τους γονείς της- την αρχικά αδιάφορη μητέρα, τον μπαμπά που δεν ήταν σταθερή παρουσία στη ζωή της, τα συναισθήματά τους για την κόρη τους αλλά και για το παιδί που έχασαν, τις προσπάθειες να προχωρήσουν στη ζωή τους και να αφήσουν πίσω τους το παρελθόν, το δικαίωμά τους εν τέλει στην ευτυχία. Τη σχέση της Λαρίσα με τον Τίμο, ένα παιδί που έχει στερηθεί από νωρίς το δικαίωμα στην παιδικότητα , αφού έχει αναλάβει το βαρύ φορτίο του νταντέματος ενός αλκοολικού, αυτοκτονικού πατέρα με αποτέλεσμα να παρατήσει το σχολείο και να εργάζεται στο τοπικό σούπερ μάρκετ. Η σχέση αυτή των δύο παιδιών που είναι ρεαλιστική και αφήνει στο τέλος μια αισιόδοξη οπτική. Η ηλικιωμένη γειτόνισσα, η κυρία Ντόλμπεργκ, που κουβαλάει τα δικά της φαντάσματα- ένα παρελθόν που στιγμάτισε τη ζωή της με τις απώλειες των αγαπημένων της (μητέρα και αδερφές)- και μένοντας πλέον μόνη στη ζωή και συνειδητοποιώντας τη θλιβερή της θέση παίρνει μια δύσκολη απόφαση-  στο σημείο αυτό αναφερθήκαμε στη μοναξιά που βιώνουν οι ηλικιωμένοι καθώς και στα προβλήματα υγείας που τους κρατούν όμηρους του σπιτιού τους, ενώ η προσκόλλησή τους στο παρελθόν τους κρατά στη ζωή.  Το πως η Λαρίσα συνδέεται με το νεκρό αδερφό της- μια σύνδεση που δεν δημιουργήθηκε ποτέ και εκείνη το φέρει ως βαθύ τραύμα. Το ρόλο του Τάρεκ, του νεαρού Σύριου που συναντά στο ταξίδι με τον πατέρα της και θα την  οδηγήσει στη ματαίωση του ονείρου της πολεμικής ανταποκρίτριας, αφού τη φέρνει σε επαφή με το σκληρό ρεαλισμό του πολέμου και την προσγειώνει απότομα. Τη φιλία με τη Σαρίνα, την κολλητή της Λαρίσα  – τη γνωριμία τους από τότε που ήταν παιδιά και τις κοινές μνήμες που δημιουργούν ένα αδιάσπαστο δεσμό.

Η συζήτησή μας κράτησε δύο ολόκληρες ώρες- και καταλήξαμε στο γνωστό συμπέρασμα που το έχω ξανακούσει: ένα βιβλίο που δεν μας άρεσε, αλλά κρατά ζωντανή την κουβέντα με πολλά θέματα και μας βοηθά να δώσουμε μορφή σε δικές μας απόψεις .  Το επόμενο βιβλίο της Λέσχης είναι ένα αστυνομικό – "Η γυναίκα του Ίσνταλ" του συγγραφέα Βαγγέλη Γιαννίση.

Ποιος φτιάχνει τα ρούχα μου; - Γρήγορη μόδα/Ηθική μόδα (Fast fashion- Ethical fashion) Α' Λυκείου

Μια από τις θεματικές ενότητες της Έκθεσης της Α' Λυκείου είναι η Μόδα - Ενδυμασία. Με τους μαθητές του Α3 και Α4 είχαμε αναφερθεί στο θέμα της ενδυμασίας στην εφηβεία και στο κατά πόσο οι νέοι ακολουθούν τη μόδα ή όχι και γιατί, οπότε τώρα πήγαμε ένα βήμα παραπέρα. Εστιάσαμε στη μελέτη δύο εκ διαμέτρου αντίθετων μορφών της μόδας- τη γρήγορη μόδα και την ηθική μόδα. Τα παιδιά παρουσίασαν εργασίες και - αξιοποιώντας το γεγονός πως όλοι τους είναι χρήστες των σόσιαλ μίντια- η παραγωγή λόγου αφορούσε ένα live στο Instagram (αυτό ήταν το επικοινωνιακό πλαίσιο) στο οποίο ενημέρωσαν τους ακόλουθους τους για το επίκαιρο αυτό θέμα. Οι εργασίες τους ήταν εστιασμένες  και οι ομιλίες τους καίριες και ουσιαστικές- μάλλον όταν το θέμα το έχουν ερευνήσει οι ίδιοι γράφουν και καλύτερα! Διαβάστε τα live τους! (Δημοσιεύονται τα κείμενα όσων έστειλαν την έκθεση σε έγγραφο ηλεκτρονικά, αλλά και οι εργασίες των υπολοίπων ήταν εξαιρετικές). Στο τέλος της ανάρτησης θα βρείτε τα αντίστοιχα κριτήρια καθώς και τα βίντεο που αξιοποιήθηκαν στο μάθημα.

Γεια σε όλους!

Να σας πω πριν ξεκινήσουμε πως το σημερινό live θα αποθηκευτεί για να μπορέσει να το παρακολουθήσει όποιος δεν έχει χρόνο αυτή την στιγμή. Οπότε πάμε σιγά σιγά να αρχίσουμε.

Σήμερα θα συζητήσουμε για την μόδα και πιο συγκεκριμένα για το fast fashion και στις συνέπειές του.

Αρχικά όπως είναι φανερό η μόδα τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να λειτουργεί όλο και με πιο γρήγορους ρυθμούς οι οποίοι πλέον την καθιστούν μια από τις πιο ρυπογόνες και καταστροφικές βιομηχανίες. Εμείς είμαστε καταναλωτές συνεπώς φέρουμε ευθύνη για όλες τις συνέπειες που επέρχονται με την αύξηση παραγωγής προϊόντων μόδας.

Τι είναι λοιπόν το fast fashion; Το οποίο έχει επικρατήσει στις ηλικίες μας.

Είναι σχεδόν όλα τα εύκολα προσβάσιμα μαγαζιά ρούχων που συναντάμε σε μεγάλους εμπορικούς δρόμους και εμπορικά κέντρα. Π.χ. zara, h&m, bershka, pull and bear, stradivarius κ.α.

Πόσοι από εμάς ψωνίζουμε από τα παραπάνω καταστήματα;

Βλέπω υπάρχει ομοφωνία.

Οι αγαπημένες μας εταιρίες λοιπόν εντάσσονται στην γρήγορη μόδα καθώς αλλάζουν τα stock τους πάρα πολύ γρήγορα, βγάζουν κέρδος πουλώντας μας trends και τα ρούχα χάνουν την αξία τους μόλις το τάδε trend φύγει από την μόδα.

Τα ρούχα αυτά είναι πολύ χαμηλής ποιότητας και εξαιρετικά κακοφτιαγμένα.

Έχουμε όμως αναρωτηθεί ποτέ πώς γίνεται να μας παρέχονται ρούχα σε τόσο χαμηλές τιμές;

Τα sweatshops έρχονται να δώσουν την απάντηση.

Εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας μη ασφαλή στα οποία συμβαίνουν τα εξής:

Αντίξοες συνθήκες εργασίας, αποπνικτικό περιβάλλον, άδικοι μισθοί, παιδική εργασία και εκμετάλλευση των εργαζομένων με κάθε τρόπο. Επίσης το οικολογικό αποτύπωμα της fast fashion είναι μεγαλύτερο και από τα σκάνδαλα της Nestle.

Τοξικά απόβλητα, τεράστια σπατάλη νερού -πχ για την παραγωγή ενός t-shirt καταναλώνονται περίπου 2.5-3 λίτρα νερό-, μεγάλο ποσοστό εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα και το βαρέλι δεν έχει πάτο.

Όπως καταλαβαίνετε τελικά όχι εμείς, τα εύπορα παιδιά του δυτικού κόσμου, αλλά κάποιος πληρώνει πολύ ακριβά το χαμηλό κόστος των ρούχων μας.

Για οσους σας ενδιαφέρει να μάθετε παραπάνω για το fast fashion θα σας πρότεινα το ντοκιμαντέρ "Made in Bangladesh".

Ρωτάει εδώ ο/η "in.love.with.emir_" τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για όλα αυτά.

Ξέρω πως το να μποϊκοτάρουμε όλα τα fast fashion καταστήματα φαντάζει πολύ περιοριστικό. Όμως μπορούμε να βρούμε τρόπους να αποφεύγουμε τις αγορές μας από τέτοια καταστήματα χωρίς στερήσεις, καθώς τα vintage stores , τα second hand ρούχα, και τα thrift shops είναι η νέα τάση. 

Έκτος από τους ηθικούς παράγοντες η εξερεύνηση στα μαγαζιά με ρούχα από δεύτερο χέρι θα μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε το προσωπικό μας στυλ.

Τα αγαπημένα μου μαγαζιά με μεταχειρισμένα και vintage ρούχα στην Θεσσαλονίκη είναι: Το "elephant" και το "v for vintage" !

Η "not.super_kikii" μας λέει πως της αρέσουν το "mania omonia" και το "yesterday's bread" στην Αθήνα.

Τώρα για περιοχές όπως η Κως που δεν υπάρχουν τέτοια μαγαζιά μια πολύ καλή λύση είναι το online thrifting σε εφαρμογές όπως το depop αλλά και σε σελίδες στα social media. Εδώ στο ινσταγκραμ πολύ αξιόλογα είναι η @thriftarw , το @bloodie_bee και η @ihand.u.myclothes.

Επίσης τρόποι με τους οποίους μπορούμε να υιοθετήσουμε την ηθική μόδα είναι να πουλήσουμε και εμείς τα ρούχα που δεν θέλουμε, να τα ανταλλάξουμε ή να τα χαρίσουμε , να τα επιδιορθώσουν ή να τα μεταποιήσουμε και να υποστηρίζουμε τοπικά καταστήματα και ηθικές εταιρείες.

Σε κάθε περίπτωση νομίζω πως όλοι συμφωνούμε πως τα ρούχα μας δεν θα έπρεπε να κοστίζουν ανθρώπινες ζωές και περιβαλλοντικές καταστροφές. Ήρθε η ώρα να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε όσα δεν θέλουν να γνωρίζουμε, να αναρωτηθούμε αν θέλουμε να συμβάλουμε σε όσα κρύβονται πίσω από την βιομηχανία της μόδας και αναλάβουμε το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί. Δεν νομίζετε;

Κάπου εδώ λέω να κλείσω το live.

Όπως ανέφερα και στην αρχή το live θα αποθηκευτεί οπότε μπορείτε να το βρείτε στο προφίλ μου και να ανταλλάξετε ιδέες στα σχόλια, να μοιραστείτε μαζί μας το αγαπημένο σας thrift shop, να μου προτείνετε κάποιο θέμα για ένα επόμενο live και επίσης μπορείτε να στείλετε αυτό το βίντεο σε κάποιον φίλο σας.

 Ευχαριστώ για την παρέα. Καληνύχτα!

Μελίνα Παπαδοπούλου

 

 

 

 

 

Hi Hi!

 Τι κάνετε; Πως είστε; Ελπίζω όλοι να είστε καλά! Σήμερα ήθελα να μιλήσω για κάτι που απασχολεί όλους μας και για καθέναν μπορεί να έχει μια διαφορετική σημασία. Για κάποιους να είναι κάτι πολύ σημαντικό ενώ για κάποιους όχι τόσο. Αυτό το κάτι που ασχολούνται όλοι στις μέρες μας - μικροί και μεγάλοι - είναι η γρήγορη μόδα ή αλλιώς fast fashion. Είμαι σίγουρη πως όλοι είστε familiar με αυτή την λέξη. Παρόλο που σίγουρα όλοι ξέρουμε για την μόδα, ξέρουμε τις επιπτώσεις που προκαλεί σε εμάς, στους συνανθρώπους μας και στο περιβάλλον; Γιατί πρέπει να σταματήσουμε να υποστηρίζουμε ta fast fashion brands; Κι αν σταματήσουμε, ποια είναι η εναλλακτική λύση για εμάς;

 

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως λειτουργούν οι διάφορες εταιρίες fast fashion; Αρκετές από αυτές εκμεταλλεύονται ανθρώπους ακόμα και παιδιά από κυρίως ασιατικές περιοχές - γενικότερα από φτωχές περιοχές - κάνοντας τους να δουλεύουν για ώρες για να καλύψουν τις ανάγκες του κόσμου, τις δικές μας δηλαδή. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν είναι σωστό. Στις θέσεις τους θα μπορούσαν να είναι οι οποιοιδήποτε. Μπορεί να ήταν οι γονείς μας, οι συγγενείς μας, οι φίλοι μας ακόμα κι εμείς οι ίδιοι. Φαντάζομαι πως κανένας μας δεν θα έβρισκε όλο αυτό ευχάριστο. Κι όχι μόνο να μας εκμεταλλεύονται αλλά να μην πληρωνόμαστε και ισάξια σε σχέση με τη δουλεία και τον κόπο που κάναμε μόνο και μόνο επειδή κάποιοι θέλουν καινούρια ρούχα κάθε εβδομάδα. Δεν χρειάζεται καν να πω σε τι κατάσταση εργάζονται αυτοί οι άνθρωποι. Το αφήνω στην φαντασία σας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν είναι καθόλου καλή για εκείνους τους ανθρώπους. Καθώς όλο αυτό είναι πολύ σημαντικό και θα έπρεπε να το πάρουμε υπόψη μας, δεν είναι οι μόνες συνέπειες - αρνητικές - που προκαλεί η fast fashion. Η fast fashion είναι η δεύτερη πιο μολυσματική βιομηχανία μετά από την βιομηχανία του πετρελαίου. Λόγω των πολλών εταιριών η παραγωγή λυμάτων και αποβλήτων είναι πολύ μεγάλη. Ως αποτέλεσμα αυτό να επιβαρύνει το περιβάλλον, τον μέρος που ζούμε. Εμείς ζούμε σε αυτό τον κόσμο. Θέλουμε να ζούμε σε ένα μέρος όπου υπάρχουν άπειρα απόβλητα και σκουπίδια γύρω μας; Κι όχι μόνο εμείς, αλλά αυτό μπορεί να φέρει καταστροφή στη χλωρίδα και στην πανίδα.

 

Έχοντας πάρει μια ιδέα για το πως φτάνουν καινούρια ρούχα στις βιτρίνες των μαγαζιών κάθε εβδομάδα δεν θα ήταν και σωστό να συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε τη fast fashion. Πως και που θα αγοράζουμε τα ρούχα μας; Μια πολύ καλή εναλλακτική λύση θα ήταν να ακολουθήσουμε την ηθική και οικολογική μόδα. Τι είναι αυτό; Ένα brand χαρακτηρίζεται “ηθικό” όταν υπάρχει πλήρης διαφάνεια στις διαδικασίες παραγωγής του ρούχου και σε όλη την εφοδιαστική αλυσίδα αυτού.

 

Δηλαδή το να έχουμε πλήρη εικόνα - γνώση για το πως έγινε ένα ρούχο. Επίσης μπορούμε να κάνουμε επαναχρησιμοποίηση των κομματιών που ήδη έχουμε στην κατοχή μας. Κάτι άλλο που μπορούμε να κάνουμε είναι μην προμηθευόμαστε ρούχα ζωικής προέλευσης, αφού τα ζώα βασανίζονται πολύ βίαια για το δέρμα τους. Όχι ότι αν γινόταν υπό “ειρηνικές” συνθήκες θα ήταν αποδεκτό. Επιπλέον μπορούμε να ψωνίζουμε από τοπικά μαγαζιά και μικρές επιχειρήσεις και να προτιμούμε ρούχα που έχουν αντοχή και διάρκεια στον χρόνο.

Συνεπώς, η fast fashion δεν είναι κάτι και τόσο σπουδαίο που ίσως πιστεύατε, παρά μόνο για ένα ρούχο που είναι στη μόδα - trendy για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Η μόδα είναι σαν να παραγγέλνεις από ένα μενού για κάποιον άλλο — μόνο εσύ ξέρεις τι θέλεις να φας…αν παραγγείλεις σε κάποιον το μπιφτέκι και σκεφτείς, θα του αρέσει αυτό, ποτέ δεν ξέρεις, θα μπορούσε να εμφανιστεί και να πει: «Έγινα βίγκαν πριν από περίπου δύο ώρες». Έχοντας όμως την ηθική μόδα μπορούμε να βοηθήσουμε όλους τους ανθρώπους που πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης, το περιβάλλον και το μέρος που ζούμε και θα ζούμε, τα ζώα που βασανίζονται και θα βασανιστούν με απάνθρωπους τρόπους αλλά και τους ίδιους μας τους εαυτούς.

Γκιουλσέν Χατζηκαρά

 

 

Αγαπημένοι μου followers,

Ελπίζω να είστε όλοι καλά και έτοιμοι να συζητήσουμε εδώ μαζί ένα φλέγον ζήτημα με αφορμή και την παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος και να ξεκαθαρίσουμε κάποιες έννοιες που αφορούν την βιομηχανία της μόδας όμως τι εννοούμε όταν λέμε fast fashion και ethical η sustainable.

Η  fast fashion βιομηχανία είναι γνωστή για τη γρήγορη και φθηνή παραγωγή ρούχων χαμηλής ποιότητας. Η συγκεκριμένη βιομηχανία κατατάσσεται στη δεύτερη θέση των πιο βρώμικων βιομηχανιών παγκοσμίως. Είναι υπεύθυνη για υψηλές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων   αποβλήτων. Τα απόβλητα αυτά ρίχνονται σε ρέματα και ποταμούς μολύνοντας, έτσι, το νερό και το έδαφος των γύρω περιοχών. Επίσης, η παραγωγή και τα μη ελεγχόμενα εργοστάσια οδήγησαν στη συνεχή χρήση τοξικών χημικών για να δημιουργηθούν έντονα χρώματα, στάμπες και πολλά αλλά. Αυτά τα χημικά μπαίνουν στα σώματά μας μέσω του δέρματος και μπορούν να βλάψουν σοβαρά την υγεία μας.

Το θέμα με αυτή η βιομηχανία όμως δεν είναι μόνο περιβαλλοντικής φύσης. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι η δημιουργία των ρούχων γίνεται σε sweatshops. Είναι εργοστάσια όπου οι εργαζόμενοι εργάζονται με πολύ χαμηλούς μισθούς για πολλές ώρες και κάτω από απάνθρωπες συνθήκες.Κυρίως παιδιά και γυναίκες στο Μπαγκλαντές δουλεύουν 15 με 16 ώρες την ημέρα, για 0,30 λεπτά την ώρα, που αυτό αντιστοιχεί σε 60 δολάρια τον μήνα. Απ’ ότι βλέπετε  όχι απλά δεν τηρείται ωράριο και το χαμηλότερο όριο μισθού αλλά χρησιμοποιείται και ανήλικη εργασία θεωρώντας πως τα παιδικά χέρια είναι άκρως σημαντικά στην παραγωγή.

Όμως η  μόδα έχει αλλάξει αρκετά σε σχέση με προηγούμενες δεκαετίες. Σήμερα ότι λέμε τελευταία τάση της μόδας δεν εννοούμε ένα εποχιακό χρώμα που φοριέται, ούτε έναν συγκεκριμένο συνδυασμό ρούχων. Εννοούμε την βιώσιμη μόδα και την ηθική ενδυμασία. Η ηθική μόδα πρόκειται για τη μόδα που ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους και τα ζώα, ενώ επιδιώκει να μειώσει το οικολογικό της αποτύπωμα. Λαμβάνει υπόψη τον πλήρη κύκλο ζωής του προϊόντος – από το σχεδιασμό, την προμήθεια και τις διαδικασίες παραγωγής.

Οι επιχειρήσεις που χαρακτηρίζονται ως ηθικές αναγνωρίζουν και σέβονται τα δικαιώματα όλων όσων εμπλέκονται στην παραγωγή ενός ρούχου. Εξασφαλίζουν ότι κάθε εργαζόμενος πληρώνεται δίκαια για τις υπηρεσίες του, δουλεύει σε ασφαλείς συνθήκες και εκτιμάται για το ταλέντο και την προσφορά του. Ακόμη, εξασφαλίζουν ότι τα ζώα, που εμπλέκονται στην παραγωγή, αντιμετωπίζονται με σεβασμό, δεν βλάπτονται και εξασφαλίζεται η ευζωία τους. Και τέλος, δεν απασχολεί παιδιά στις εγκαταστάσεις του, κάτι το οποίο είναι μια τεράστια πληγή στα εργοστάσια παραγωγής ρούχων. Αν όμως όλοι αυτοί οι λόγοι δεν αρκούν να πείσουν τον κάθε καταναλωτή να κάνει στροφή προς την βιώσιμη μόδα, ας δούμε λίγο ποιες βιομηχανίες και brands υποστηρίζουμε πραγματικά  και τι επιπτώσεις έχει αυτό στον υπόλοιπο κόσμο.

Πριν κλείσουμε εδώ και χαιρετηθούμε, θέλω να πω ότι το κίνημα “who made my clothes?”, που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, θέτει ακόμα μεγαλύτερους προβληματισμούς που πρέπει επιτέλους, να αντιμετωπίσουμε. Αφού υπάρχει η άποψη είμαστε ότι τρώμε γιατί να μην υπάρχει το είμαστε ότι φοράμε; Επενδύστε χρόνο και σκέψη στις επιλογές σας, ακόμα κι αν ξεκινάνε από το απλό ερώτημα του «τι θα φορέσω σήμερα;». Υπάρχουν άπειρες εναλλακτικές για να αποφύγουμε να υποστηρίζουμε την γρήγορη μόδα και ο,τι αυτή συνεπάγεται, φτάνει να το πάρουμε απόφαση. Για οσους από εσας σκέφτεστε τα χρήματα να σας ενημερώσω ότι υπάρχουν πολλές οικονομικές εταιρίες όπως η yuta η Veja αλλά και η εναλλακτική του vintage & second hand shopping. Είμαι ανοιχτή να σας δώσω και άλλες πληροφορίες σε όσους ενδιαφέρονται με μεγάλη χαρά.

Σας χαιρετώ! Τα λεμε σύντομα, πολλά φιλια!!

Ελένη Χατζηστέργου

 

 

 

Γειά σας!

  Σήμερα έχω ετοιμάσει ένα live το οποίο αφορά την μόδα. Η ιδέα αυτή μου ήρθε εξαιτίας ενός από τα πολλά άρθρα τα οποία έχουν δημοσιευθεί από διάφορους σχεδιαστές, περιοδικά μόδας αλλά και από δικές σας, δικές μας, αναρτήσεις εδώ στο instagram  και σε άλλα social media καθώς και από το σχολείο μου, καθώς έτυχε να μιλάμε τον τελευταίο καιρό για την σύγχρονη μόδα. Το τελευταίο διάστημα γίνεται έντονα λόγος για την μόδα. Τόσο για την συνηθισμένη όσο  και για την ηθική. Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ ήξερα τι είναι η ηθική μόδα και τα οφέλη της μέχρι πριν λίγο καιρό. Και αυτός ήταν άλλος ένας λόγος ο οποίος με ώθησε να κάνω αυτό live σήμερα.

  Αρχικά θα ήθελα να ξεκινήσω λέγοντας λίγα λόγια για την βιομηχανία της fast fashion ή αλλιώς για  την γρήγορη μόδα. Αυτή για όσους δεν γνωρίζουν είναι πιο απλά η βιομηχανία της μόδας . Αυτή δηλαδή η οποία κατασκευάζει τα ρούχα που φοράμε καθημερινά και ανανεώνει τις τάσεις και το trends. Όπως είναι λογικό  αυτή προωθείται με διάφορα μέσα. Όπως για παράδειγμα τα social media. Η  fast fashion έχει πολλά πλεονεκτήματα, τόσο για τις εταιρίες όσο και για εμάς τους ίδιους. Όμως έχει εξίσου και αρκετά μειονεκτήματα τα οποία δεν πρέπει να αγνοούμε πλέον.

Μια από τις κύριες επιπτώσεις της βιομηχανίας της fast fashion  είναι η αύξηση της παιδικής εργασίας λόγω της ανάγκης για φθηνά εργατικά χέρια και γενικότερα η αύξηση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων καθώς συνήθως αποτελούνται από άτομα τριτοκοσμικών χωρών με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και άμεση ανάγκη οικονομικής υποστήριξης. Τέλος, μια εξίσου σημαντική επίπτωση αφορά το περιβάλλον. Δηλαδή την εκμετάλλευσή του. Αυτό συμβαίνει καθώς η βιομηχανία της μόδας ,λόγω των γρήγορων ρυθμών παραγωγής οι οποίοι την χαρακτηρίζουν, χρησιμοποιεί πολλά χημικά και τοξικά προϊόντα- π.χ. διοξείδιο του άνθρακα- τα  οποία καταλήγουν το περιβάλλον λόγω της παραγωγής λυμάτων και των μεγάλων ποσοτήτων αποβλήτων υγειονομικής ταφής αλλά και της εκπομπής διάφορων επιβλαβών για τον άνθρωπο αερίων.

  Παρόλα αυτά ακόμα υπάρχει ελπίδα για την αποτροπή όλων αυτών των επιπτώσεων. Αυτή ονομάζεται ηθική μόδα! Πολλοί από εσάς δεν γνωρίζετε τι είναι , οπότε έχω αποφασίσει να την γνωρίσουμε λίγο καλύτερα όλοι μαζί σήμερα. Με τον όρο ηθική μόδα εννοούμε την οικολογική ή αλλιώς βιώσιμη μόδα. Ένα brand χαρακτηρίζεται ηθικό όταν υπάρχει πλήρης διαφάνεια στις διαδικασίες παραγωγής του ρούχου καθώς και σε όλη την εφοδιαστική αλυσίδα αυτού. Δηλαδή όταν η διαδικασία παραγωγής του προϊόντος είναι απόλυτα γνωστή και αποδεκτή από τους καταναλωτές. Η ηθική μόδα αποσκοπεί στην διατήρηση του φυσικού πλούτου του πλανήτη μας , στην δημιουργία καλύτερων συνθηκών διαβίωσης αλλά και στον τερματισμό της εκμετάλλευσης. Όλοι μπορούμε να συμβάλουμε στην επικράτηση της ηθικής μόδας ακολουθώντας κάποια απλά βήματα τα οποία θα βελτιώσουν την ζωή μας.  Πάμε λοιπόν να τα γνωρίσουμε!

  Αρχικά ένας απλός τρόπος και ένα πρώτο βήμα για να ακολουθήσει κάποιος την ηθική μόδα είναι  να γίνει από το άτομο αυτό η επαναχρησιμοποίηση των κομματιών που ήδη έχει στην κατοχή του. Αντί δηλαδή να αγοράζει συνεχώς νέα ρούχα να ξαναφορά αυτά που ήδη έχει περισσότερες  φορές πριν επιλέξει να τα πετάξει. Επίσης βασική προϋπόθεση των κομματιών τα οποία αποτελούν την γκαρνταρόμπα μας είναι να μην  είναι ζωικής προέλευσης,  αλλά αντιθέτως να είναι εκατό τις εκατό βιώσιμα. Στην συνέχεια, γυρνώντας λίγο σε κάτι που ανέφερα προηγουμένως, ένας τρόπος να επιτύχουμε την ηθική μόδα είναι αντί να πετάμε τα κομμάτια τα οποία δεν θα φορέσουμε ξανά  να τα ανακυκλώσουμε, να τα χαρίσουμε ή ακόμα και να τα ανταλλάξουμε. Αυτό το βήμα μπορεί να πραγματοποιηθεί τόσο από εμάς όσο και από τις μεγάλες εταιρίες ρούχων προκειμένου να επιτευχθεί ο σκοπός μας. Επιπρόσθετα άλλη μια λύση είναι η δημιουργία καταστημάτων με second hand clothing, ένας καλός και οικονομικός τρόπος ανανέωσης, δεν συμφωνείτε; Τέλος, ένα τελευταίο βήμα για την επίτευξη της ηθικής μόδας είναι οι αγορές μας να γίνονται από τοπικά μαγαζιά και να είναι ρούχα με μεγάλο προσδόκιμο αντοχής και διάρκειας στον χρόνο. Έτσι θα ενισχύσουμε γνωστούς και φίλους και θα δώσουμε στον εαυτό μας την αίσθηση της ικανοποίησης των αναγκών μας και μια καθαρή συνείδηση.

  Αφού πλέον γνωρίσαμε και τις δύο όψεις του νομίσματος αλλά και μερικές από τις πιθανές λύσεις  τι θα λέγατε; δεν αξίζει η προσπάθεια για μια ηθική μόδα ; Εγώ το πιστεύω! Εξάλλου δεν ακούγεται και τόσο δύσκολο, σωστά ; Ακολουθώντας ο καθένας έστω και ένα βήμα για την επίτευξη της ηθικής μόδας  σιγά σιγά θα καταφέρουμε με συλλογική προσπάθεια να  κάνουμε την μόδα όχι μόνο διασκεδαστική αλλά και τελείως οικολογική, συμβάλλοντας έτσι στην δημιουργία ενός καλύτερου αύριο. Ενός καλύτερου κόσμου για εμάς αλλά και για τις επόμενες γενιές.  Δεν συμφωνείτε ότι η στιγμή έφτασε ; Εγώ ναι! Οπότε τι θα λέγατε να δοκιμάσουμε ;     Ας αρχίσουμε το συντομότερο δυνατό λοιπόν! Ελπίζω να καταλάβατε κάποια πράγματα παραπάνω  για την μόδα και να σας προβλημάτισα για αυτά. Σκεφτείτε τα και βοηθήστε και εσείς στην αλλαγή.

Ευχαριστώ πολύ για την συμμετοχή σας σήμερα!

Πολλά φιλιά σε όλους σας! Ελπίζω να τα πούμε ξανά σύντομα!

Γειά σας!

Κωνσταντίνα Χρηστοφή

 

 

ΗΘΙΚΗ ΜΟΔΑ by Γιώτα Κεφαλά

ΜΟΔΑ by Γιώτα Κεφαλά

Μόδα και βιωσιμότητα by Γιώτα Κεφαλά

ΜΟΔΑ by Γιώτα Κεφαλά

 

"Tο χειρότερο στη ζωή είναι να μην είσαι αυτό που είσαι" - ο άλλος/ ο διαφορετικός στη λογοτεχνία.

 

Lonely boy, Jacquelyn Dantonio

Η ενότητα για τα φύλα στη λογοτεχνία περιλαμβάνει και τη μελέτη κειμένων που προκαλούν ερωτήματα σχετικά με τα στερεότυπα του φύλου και διευκολύνει τη σκέψη των μαθητών για τις έμφυλες ταυτότητες και τη διαφορετικότητα. Στα πλαίσια αυτά μελετήσαμε με τους μαθητές της Α’ Λυκείου ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη «Ήλιος με δόντια». Στο βιβλίο αυτό ο κεντρικός ήρωας, ο  Κωνσταντής, είναι ένας άνθρωπος με έντονη θηλυπρέπεια, που από την παιδική του ηλικία βιώνει την απόρριψη από την τοπική κοινωνία και συνεπώς τη μοναξιά που οφείλεται στη διαφορετικότητά του. Η στάση της μητέρας του ήρωα, της γειτονιάς, της ευρύτερης κοινωνίας, των άλλων παιδιών είναι εκείνη που βρίσκεται στη βάση του προβληματισμού - πώς δηλ. διαμορφώνεται μια στάση απέναντι στη διαφορετικότητα από τις αξίες μιας κοινωνίας που θεωρούσε μιάσματα και περιθωριακούς τους /θηλυπρεπείς/ τους ομοφυλόφιλους.  Παράλληλα, μελετήσαμε και ένα απόσπασμα από το βιβλίο «Η λήθη που θα γίνουμε» , στο οποίο είδαμε μια εντελώς διαφορετική στάση απέναντι στο άγχος και την αγωνία του βασικού ήρωα για το αν είναι ομοφυλόφιλος. Ακολουθούν τα κείμενα που χρησιμοποιήθηκαν στη διδασκαλία. και δύο εργασίες μαθητών, καθώς μια από τις δημιουργικές εργασίες αφορούσε μια υποθετική συνάντηση ανάμεσα στους δύο τόσο διαφορετικούς ήρωες των κειμένων αυτών.

Τον γνώρισα στα 30 μου, έξω από τον κινηματογράφο. Κοιτούσε σκεπτικός και προβληματισμένος μια αφίσα της ταινίας "Love, Simon''.

Εγώ: Την έχεις δει;
Κωνσταντής: Ναι, ωραία ταινία.
Εγώ: Περί τίνος πρόκειται; Ρώτησα γεμάτος ενδιαφέρον.
Κωνσταντής: Δεν νομίζω να αρέσει σε κάποιον σαν εσένα. Είπε και με κοιτάξε από πάνω μέχρι κάτω.
Εγώ: Κάποιον σαν εμένα; ρώτησα θιγμένος. Γιατί;
Κωνσταντής: Είναι για ένα έφηβο αγόρι που φοβάται να πει στον κόσμο πως είναι ομοφυλόφιλος.
Εγώ: Ααα.. Κατάλαβα. Είπα γελώντας
Κωνσταντής: Δεν νομίζω πως είναι αστείο. Μου απάντησε φανερά εκνευρισμένος.
Εγώ: Όχι, δεν το εννοούσα έτσι. Δεν ξέρω γιατί γέλασα, ήταν χαζό εκ μέρους μου. Απολογήθηκα αφού τα γυναικωτά χαρακτηριστικά του μου φανέρωναν πως ίσως να ανήκα στην κοινότητα αυτή.
Εγώ: Δεν μπορώ να πω πως καταλαβαίνω αυτούς τους ανθρώπους αλλά όταν ήμουν έφηβος, είχα υποψίες ότι ίσως με έλκυαν τα αγόρια.
Κωνσταντής: Και ; Φάνηκε να ενδιαφέρεται.
Εγώ: Είπα τις σκέψεις μου στον πατέρα μου και είπε ότι είναι πολύ νωρίς για να ξέρω, αλλά και πως και να είμαι, δεν υπάρχει πρόβλημα.
Κωνσταντής: Αλήθεια; Ο άντρας που ακόμα δεν γνώριζα το όνομα του, φάνηκε σοκαρισμένος από την απάντηση του πατέρα μου.
Κωνσταντής: Είσαι τυχερός που ο πατέρας σου ήταν τόσο δεκτικός γι' αυτό το θέμα. Μακάρι να είχα λάβει και εγώ την ίδια υποστήριξη. Το να σε υποστηρίζει η οικογένεια σου είναι το σημαντικότερο. Πρέπει να είσαι περήφανος.
Πράγματι, ήμουν περήφανος για τον πατέρα μου. Αν δεν είχα λάβει την υποστήριξη που μου είχε δώσει δεν θα ήμουν ποτέ αυτός που είμαι.
Εγώ: Εύχομαι να είχαν όλοι τον πατέρα μου. Θα σου μεταφέρω τα λόγια που με είχαν ανακουφίσει τότε, με την ελπίδα ότι θα φτιάξω έστω και λίγο την ημέρα σου. «Το χειρότερο στη ζωή είναι να μην είσαι αυτό που είσαι, διότι δεν πρέπει κανείς να εναντιώνεται στη φύση με την οποία είχε γεννηθεί, όποια κι αν ήταν αυτή.»
Εκείνος δάκρυσε και  έγνεψε καταφατικά. Δεν ξέρω τι είχε περάσει, και δεν θέλω να γίνω αδιάκριτος, αλλά μπορώ να πω ότι μάλλον είχε ζήσει πολλά.
Κωνσταντής: Και τελικά; Είσαι και εσύ;
*Του δείχνω το δαχτυλίδι μου*
Εγώ: Ναι, παντρεμένος 2 χρόνια.
Κωνσταντής: Είμαι σίγουρος ο πατέρας σου είναι περήφανος για εσένα.
Εγώ: Δεν ξέρω, δεν μπόρεσε να έρθει. Πέθανε από καρκίνο 3 χρόνια πριν. Αλλά είμαι σίγουρος ότι είναι τόσο περήφανος για εμένα, όσο είμαι εγώ γι'αυτόν.
Εκείνος χαμογέλασε.
Κωνσταντής: Τι λες λοιπόν; Πάμε να δούμε αυτή τη ταινία;
Χαμογέλασα πίσω και αγοράσαμε 2 εισιτήρια.

Ε.Σ

Το μπαρ ήταν γεμάτο. Ο κόσμος χόρευε και έπινε από αμηχανία μη ξέροντας τι άλλο να κάνει. Άντρες και γυναίκες ντυμένοι με πολυ όμορφα ρούχα και ας μην μπορουσα να διακρινω ολα τα χρώματα. Κυριαρχούσε το συνεχως μεταβαλλόμενο φως που έριχναν πάνω στα σώματα μας οι προβολείς του μαγαζιου. Η μουσικη ηταν τοσο δυνατη που εκανε ολο το κορμι μου να δονείται, οι παλμοι μου συγχρονιστηκαν με τους παλμους του τραγουδιου. Τα ματια μου κουραστηκαν και βρηκαν να σταθούν στην ασπρη μπλουζα και το μπεζ παντελόνι εκεινου του αγοριού που παραδοξως ηταν μονος του και έπινε αμέριμνος το ποτο του. Τον κοιταζα εδω και ωρα, οι κινησεις του ηταν προσεγμενες και φαινοταν αφοσιωμενος στο ποτο του και δεν επαιρνε τα ματια του απο αυτο παρα μονο αν τον ρωταγε κατι η barwoman. Πηγα προς το μερος του και εκεινος νιώθοντας καποια σκια να τον πλησιαζει, γυρισε το κεφαλι του.

‘Γειά’ είπα πρωτος και εκεινος φαινεται να αιφνιδιαστηκε. ‘Έκτορας’ μιλησα βιαστηκα δινοντας του το χερι μου.

‘Κωνσταντής’ απάντησε εξίσου γρηγορά σφίγγοντας το χέρι μου. ‘Χάρηκα’ και γύρισε πίσω στο ποτήρι του. 

‘ Πως και μόνος τόση ώρα στο μπαρ’

‘Σήμερα δεν είχα όρεξη, ετσι και αλλιώς σε κανένα μισάωρο φευγω’ ειπε μέσα απο τα δοντια του. Έβγαζε ένα  μυστηριώδες προφιλ με αυτα τα λεπτα χαρακτηριστικα προσωπου και αυτα τα φωτεινα ρουχα που φορουσε σε συνδυασμο με τον απομακρο τονο της φωνης του. ‘ Εσυ μονος ή με παρεα;’  με ρωτησε κοιτωντας οχι εμενα αλλα τον οχλο πισω μου. ‘Μόνος  και εχω βαρεθει ισως να μην ηταν η καλυτερη ιδεα να ερθω Σαββατοβραδο με τοσο κοσμο.’

‘Μπορει’ απάντησε κοιτώντας με εκεινη την φορα στα μάτια. ‘Έχεις ξανά έρθει εδώ;’ ’ με ρωτησε. ‘Όχι , δεν ειμαι απο εδω απλα ο πατερας μου ειχε ενα χειρουργειο και δεν θελαμε να κανει μονος του Χριστουγεννα’

Με κοιταξε με σηκωμενο φρυδι λες και μιλαω αλλη γλωσσα. Μας πλησιασε η barwoman  και μας ρωτησε αν θα θελαμε κατι. Το κλιμα το σηκωνε οποτε ζητησαμε και οι δυο μια ιδια. Τον ρωτησα αν αυτος ειναι απο δω. ‘Απο την Χιο πριν τεσσερα χρονια εγκατασταθηκα στην Αθηνα. Δεν με επαιρνε να μείνω άλλο εκεί’.

‘Λυπαμαι’ τα ποτα ηρθαν και το μυαλο του αισθανθηκα μπηκε σε περιεργα σκοταδια. ‘Δεν χρειαζεται’ απαντησε ο Κωνσταντης πινοντας μια γουλια. ‘Δεν ειχες κανεναν;’

‘Να βλεπεις τον πατέρα μου δεν τον θυμαμαι,πεθανε νεος, και μετα το χαμο της μητερας μου δεν ειχα καποιον να με προστατέψει, τα πραγματα χειροτερεψαν και πηρα την αποφαση να φυγω’ σουφρωσα τα φρυδια μου και ηπια το σφηνάκι. ‘Και γιατι χρειαζεσαι προστασια;’

‘Εσυ γιατι αγαπας τον πατερα σου τοσο ωστε να μην το αφησεις να ερθει μονος του εδω;’ απορησε. Μα πως να μην τον αγαπαω πατερα μου ειναι και μαλιστα ο καλυτερος, τοσο παραξενο του φανηκε που ηρθα στην Αθηνα για εκεινον;‘Τον αγαπαω για να τον αγαπαω, γιατι νιωθω ζεστασια, ασφαλεια και ευτυχια που εχω τον πατερα που εχω. Αυτο ομως δεν καταλαβαινω που κολλαει.’

Με κοίταξε και σχηματίστηκε ένα αχνό χαμόγελο στο πρόσωπό του, σχεδόν ειρωνικό. ‘ Κολλάει στο οτι όπως εσύ χρειάζεσαι την ζεστασιά και την ασφάλεια του πατέρα σου έτσι και εγώ χρειάζομαι μία προστασία,αυτό μου έμαθαν, την οποία την έπαιρνα από τη μητέρα μου και ήμουνα ευτυχισμένος… Κάποιες φορές.’ Έκανε νεύμα στην κοπέλα να φέρει άλλα δύο από τα ίδια και εγώ απλά συμφώνησα χωρίς να μιλήσω. ‘ Βλέπεις εγώ δεν είμαι ο οποιοσδήποτε, είμαι ο διεστραμμένος, ο εξαποδώ, ο ανώμαλος, γυναικωτός της Χίου’ είπε με έμφαση όχι στα επίθετα αλλά στο άρθρο. ‘ Δεν είχα ούτε τέλεια ζωή, ούτε τέλεια οικογένεια, ούτε φίλους, ούτε τέλειο σπίτι αν θεωρείται σπίτι εκεί που ζούσα. Έφαγα πόλεμο σε όλα μέχρι που δεν άντεξα άλλο τους τείχους γύρω από το Κάστρο της Χίου και έφυγα ώστε να ξεβρωμίσει ο τόπος που από ότι φαίνεται ντρόπιαζα’ δεν μίλησα τον κοίταξα. Τα σφηνάκια ήρθαν τα ήπιαμε ταυτόχρονα. Είπα  το όνομα του και αυτός λες και δεν το είχε ξανακούσει γύρισε να με δει. ‘Πάμε’ του ειπα και αυτός χωρίς καν να το επεξεργαστεί σηκώθηκε και τον ακολούθησα μέχρι την έξοδο.

‘Που;’ ρώτησα λες και δεν ήταν δική μου ιδέα να φύγουμε. ‘Διάλεξε εσυ, εγώ ποτέ δε φτάνω εκεί όπου πάω.’ μου απάντησε ο Κωνσταντης.

‘Δηλαδή;’ τον ρώτησα μαντεύοντας αν θα μου απαντούσε με τρόπο που να μην αφηνε αλλά ερωτηματικά. ‘Ότι βαρέθηκα να ψάχνω δουλειά, κουράστηκα να ονειρεύομαι, να ελπίζω, να σέρνομαι, να θυμώνω, να πηγαίνω και όλο να γυρίζω πίσω.’ Η αλήθεια είναι πως δεν ήξερα τι να του πω, όποτε ειπα το συνηθισμένο ποίημα.

‘Μην το βάζεις κάτω.’ γέλασε και με κοίταξε

‘ Ασ’το έτσι μιλούν οι βολεμένοι’ μου απάντησε όχι βέβαια ότι προσβλήθηκα αλλά είπα να του απαντήσω και εγώ χαμογελαστά. ‘Το βόλεμα έχει πολλά πρόσωπα’ το σκέφτηκε. Δεν ξέρω τι ακριβώς σκέφτηκε αλλά είπε μετά από λίγο ότι ξέρει ένα ήσυχο, γραφικό καφενεδάκι εδώ κοντά που μπορεί να είναι ανοιχτό.

Οντως ηταν πολυ κοντα μετα απο δεκα λεπτα αργο περπατημα φτασαμε. Στην διαδρομη δεν ειπαμε πολλα, εκανα δυο τσιγαρα και με ρωτησε λιγα για μενα αλλα η συζητηση πηγαινε προς την δουλειά μου, μπορει και εγω να την πηγα δηλαδη, οποτε επικρατησε σιωπη για λιγο μεχρι που φτασαμε.Το τελευταίο που ήθελα να σκέφτομαι ήταν προθεσμίες και άρθρα. ‘ Αρα ο πατερας σου ανεβαινει συχνα στην Αθηνα;’

‘ Ναι, απο μικρος τον θυμαμαι να πηγαινοερχεται και ειδικα οταν ημουν πιο μικρος με επαιρνε απο κατω οταν εφευγε, οχι οτι δεν αγαπω την μητερα μου αλλα δεν μπορουσα να κοιμηθω αν δεν ηταν αυτος εκει.’ του απάντησα και αυτος εδω και τεσσερα λεπτα φαινεται να συνηθισε το χρωμα των ματιων μου αφου τα κοίταζε και δεν τα απεφευγε πια ντροπαλα κοιτωντας πισω μου η κατω. Μπηκαμε στο καφενεδακι που ηταν οντως πολυ ομορφο και δεν ειχε κοσμο. ‘Καλα και την μητερα σου δεν την ενοχλουσε αυτη η τοσο μεγαλη αδυναμια σου στον πατερα σου;’

Το σκεφτηκα λιγο… ‘Οχι ή τουλαχιστον δεν μου εδειξε ποτε κατι, δεν ξερω αν ηταν που δεν την ενοιαζε η απλα δεν την πειράζει, οι αλλοι ειχαν τα κολληματα.’ ειδα μια περιεργεια να εμφανίζεται στα ματια του και χωρις να το εξωτερικευσει παραπανω, του ελυσα την απορια. ‘Να βλεπεις ηταν παντα ο πατερας μου που με πηγαινε σχολειο και με αγκαλιαζε και με φιλαγε και με πηγαινε βολτες και παιζαμε στο παρκο. Ο πατερας μου με ηθελε οσο ευτυχισμενο τον ηθελα και εγω και εκει εστιαζε παντα. Τωρα οι αλλοι που δεν εχουν ιδεα για αυτα και επιλεγουν να ζησουν μια ζωη με προκαταληψεις, προσπαθουν να προβαλλουν το καθετι διαφορετικο ως κακο για να λυσουν υπαρξιακα θεματα τους και κόμπλεξ. Ειναι ολοι τους υποκριτες και δεν υπαρχει μεγαλυτερη τιμωρια απο αυτή που επιβαλλουν οι ιδιοι στον εαυτο τους.’

 Με κοιτουσε λες και ελεγα σοφιες ζωης,ομως δεν συνεβαινε κατι τετοιο. Κοιταξε κατω μα βρηκε το κουραγιο να ξανα σηκωσει τα ματια του. ‘Λες;’

‘Λεω.’ ξεροβηξε μολις ηρθε το γκαρσον .

«Κωνσταντη δεν εισαι στην Χιο, αλλα στην Αθηνα με εναν αγνωστο 11 το βραδυ μετα απο δε ξερω και εγω ποσα σφηνακια.Ο κοσμος δεν θα αλλαξει αν δεν μοιραστείς τις σκεψεις σου.’

Το μυαλο του ηταν καπου σκοτεινα. Κοιταξε επανω και μετα εμενα. ‘Μου λειπει , Εκτορα.’

 

‘Η μητερα σου;’ ρωτησα. ‘Οχι, η ζωη που απο παιδι παραμυθιαζα τον εαυτο μου πως θα μπορουσα να εχω. Που ειχα στα ονειρα μου, που ειχε ο αλλος εαυτος μου, εκεινος που θα μπορουσα να συναντησω και παντα οταν εκλεινα τα ματια μου ευχόμουν να μην αργουσε αυτη η συναντηση με την ζωη αυτη. Τωρα εχω ξεχασει πως να ευχομαι γιατι δεν υπαρχει αυτη η ζωη που ονειρευόμουν πως θα μπορουσα να εχω, ουτε αυτος ο εαυτος που θα μπορουσα να ημουν αν δεν ηταν η Χιος, αν δεν ηταν η μανα μου και αν δεν ηταν τα ματζουνια της κυρα Φανης και η ιδια η κυρα Φανη που με ξεγεννησε.Δεν εζησα την στοργη, την βαθια οχι αυτη την επιφανειακη, ουτε την ζεστασια μιας αγκαλιας. Η μητερα μου μπορει να με αγαπουσε αλλα ηταν δυστυχισμενη γυναικα και τι μπορει να προσφερει μια τετοια γυναικα σε ενα “προβληματικο” παιδι οπως ημουν για τους αλλους. Επεισα τον εαυτο μου πως τελικα αυτο που δεν ειχα εγω, μαλλον δεν υπηρχε για να το βρω αρα δεν θα το εχει και κανεις. Αλλα μεσα σε μια ωρα φαινεται να μου αλλαξες γνωμη γιατι ειχες αυτο που παντοτε εψαχνα. Μια αληθινη, ζεστη, ασφαλη αγκαλια χωρις κατω ή πίσω κείμενο. Οποτε ενας απο τους πολλους κοσμους που ειχα δημιουργησει οχι μονο αλλαξε αλλα καταστράφηκε.’ βουρκωσε και μαζι του και εγω. Αισθανθηκα οτι επρεπε να γινω ο πατερας που εγινε καποτε ο δικος μου και μου εξηγησε κατι πολυ απλο που ομως κανεις δεν βοηθησε αυτον νεαρο αν δει και να καταλαβει.

‘Αυτοι που σου στέρησαν αυτη την αγκαλια δεν ηταν ανθρωποι, ηταν ανθρωπακια. Φοβουνται να δεχτούν τη διαφορετικότητα, φοβουνται τη σύγκριση και την κριτική, την απόρριψη και ψάχνουν την αποδοχή με επιθετική άμυνα.Μπορεί να είναι και ανασφάλεια, ή και ζήλια, ή μπορεί να θέλουν  απλά να περάσουν  την ώρα τους. Τις περισσότερες όμως φορές είναι η δική τους σκοτεινή πλευρά που δεν μπορουν να δεχτουν, οι δικοί τους δαίμονες που δε θέλουν να παραδεχτούν ότι υπάρχουν μέσα τους. Εσύ ας είσαι αληθινός με τον εαυτό σου. Αν θέλουν οι άλλοι να σε δουν ως καλό άνθρωπο, θα το κάνουν. Αν όχι, θα βρουν χίλιους τρόπους, χίλια πατήματα για να αποδείξουν ότι δεν είσαι. Κωνσταντη, ο κόσμος μια μέρα θα φύγει και μετά θα μείνεις μόνος με τον εαυτό σου. Όλα τα απωθημένα θα πέσουν βροχή. Θα μπορείς να τα αντιμετωπίσεις; Θα είσαι σε θέση; Ο κόσμος πάντα λέει και πάντα θα μιλάει, πότε δεν θα σωπάσει. Θα ψιθυρίζει στα αυτιά σου  μέχρι να σε δουν να σέρνεσαι .Η ζωη ισως να θελει παραπανω χιουμορ απο οτι της δινεις.Μην γίνεις σαν αυτους, ενας υποκριτης που καταπιεστηκε και δεν μπορουσε να κανει αλλιως. Μην κανεις ενα τετοιο λαθος.’

‘Να ονειρευομαι;’ ειπε ο Κωνσταντης προσπαθωντας να απαντήσει σε κατι που και ο ιδιος καταλαβε πως ηταν πολυ μεγαλο για βραδυ μετα απο μεθυσι. ‘Κυνηγοί ονείρων άπιαστων και φιλοδοξιών ειμαστε, ξεχνάμε πως ο χρόνος που φεύγει,φεύγει ανεπιστρεπτί. Απλά επιβιώνουμε,δίχως να ζούμε ουσιαστικά.Ακροβατούμε σε σχοινί,χωρίς δίχτυ προστασίας. Στον αγώνα της επιβίωσης  ξεχνάμε πως είμαστε περαστικοί από αυτόν τον κόσμο.’

‘Η ζωή μας είναι ένα παζλ από στιγμές. Στιγμές πίκρας, θλίψης, απελπισίας. Τα κομματια της χαρας, της ελπιδας της ηρεμιας, αυτα ονειρευομαι. Που τα βρισκω;’ με ρωτησα σαν ενα παιδι μου εχασε το παιχνιδι του και βρισκεται σε αδιεξοδο.

‘Με πυξίδα την αγάπη μπορούμε να δουλεύουμε για να ζούμε,προσπαθώντας να αντλούμε εμπειρίες,γνώση και χαρά μέχρι να έρθει η στιγμή να τελειώσει αυτό το δύσκολο, μα και υπέροχο ταξίδι ,που ονομάζεται ζωή. Κινείσαι σ’ ένα πλάνο υποχρεώσεων,άγχους,φόβου,απομόνωσης και αποξένωσης ακόμη και από τον ίδιο σου τον εαυτό,αποφεύγοντας συστηματικά να βυθιστεις σε μια λυτρωτική προσπάθεια αυτογνωσίας’ χαμογελασε και για την ωρα μου αρκούσε. ‘Εσυ απο ποτε εγινες τοσο σοφος;’ ρωτησε και γελασα. ‘Α μην με βλεπεις ετσι. Το αλκοολ φταιει ασε που μεχρι να φτασω στο αεροπλανο δεν θα θυμαμαι τα μισα.’με κοιταξε και ένα μέρος από τη λάμψη του χαμόγελου του έφυγε. ‘ Φεύγεις κιόλας;’

‘Ναι είχα κάποιες ώρες πριν την πτήση που έπρεπε να σκοτώσω δεν περίμενα βέβαια ότι θα εξελίσσονταν τόσο όμορφα μια σύντομη γνωριμία που θα θύμιζε σκηνή από ταινίας.’ του ειπα και πράγματι το πίστευα.

Τον αποχαιρέτησα και τολμώ να πω πως δείλιασα στο πως να το κάνω αυτό. Δεν ήταν απλός αποχαιρετισμός, ούτε τυπικός ούτε ανεπίσημος. Ήταν ο αποχαιρετισμός αληθινός με  συναισθήματα από τις καρδιές και των δύο μας και ας γνωριζόμασταν μόνο κάτι ώρες. Αγκαλιαστήκαμε, δώσαμε τα χέρια ευχηθήκαμε καλή τύχη ο ένας στον άλλον και τραβήξαμε διαφορετικούς δρόμους. Εγώ για το αεροδρόμιο και εκείνος μακάρι να’ξερα. …

Ε.Χ. 

 

Ήλιος με δόντια by Γιώτα Κεφαλά

Η Λήθη Που Θα Γίνουμε, Παρά... by Γιώτα Κεφαλά

"Η απλή αγάπη έρχεται δίχως λόγο και δε ζητάει εξηγήσεις" (Αν έρθεις σαν τον άνεμο) - Πρώτη συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης 2ου ΓΕΛ Κω.

 

Κυριακή πρωί  και στο προαύλιο του 2^ου ΓΕΛ Κω 17 μαθήτριες και μαθητές της Α΄Λυκείου , μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης, έχουν την πρώτη τους συνάντηση. Μετά από δύο χρόνια παύσης όλων των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, φέτος ξεκινήσαμε δειλά δειλά και κρατώντας όλα τα μέτρα προστασίας των μαθητών μας. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει η γενικευμένη άποψη ότι τα παιδιά του λυκείου δε συμμετέχουν σε εκπαιδευτικά προγράμματα , ότι η στάση τους απέναντι σε αυτά είναι απαξιωτική και ότι το Λύκειο δεν ενδείκνυται για τέτοιου είδους ομάδες- ειδικά όσες έχουν να κάνουν με την ανάγνωση βιβλίου. Κόντρα λοιπόν σε όλες τις δυσοίωνες προβλέψεις με τη συνάδελφο Μαρίνα Κρύου αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε Λέσχη Ανάγνωσης και τα καταφέραμε με τη βοήθεια και τη θέληση των μαθητών μας. Σήμερα λοιπόν ενώσαμε τις ομάδες της Λέσχης Ανάγνωσης – δύο δικές της και δύο της υποφαινόμενης- και κάναμε την πρώτη συζήτηση της χρονιάς. Η συνάντηση έγινε στον αύλειο χώρο του σχολείου – που παρά το τσουχτερό κρύο είχε πολύ ήλιο και καθόλου αέρα- οι μαθητές μας ήρθαν με διπλές μάσκες και κάθισαν ανα τμήμα σε ένα κύκλο. Και η κουβέντα πήρε φωτιά!

Το πρώτο βιβλίο που διαβάσαμε φέτος ήταν το «Αν έρθεις σαν τον άνεμο», της Τζάκλιν Γούντσον. Το βιβλίο γράφτηκε το 1998, αλλά μεταφράστηκε το 2020 από την Αργυρώ Πιπίνη για τις εκδόσεις Πατάκη. Ένα βιβλίο επίκαιρο όσο ποτέ. Ένα βιβλίο για τις προκαταλήψεις, τον καθημερινό ρατσισμό, την υποδεέστερη θέση των μαύρων στις ΗΠΑ καθώς και όλα τα στερεότυπα γι αυτούς.

Αρχικά όλοι οι μαθητές τοποθετήθηκαν για το βιβλίο- αν τους άρεσε ή όχι και γιατί. Η Ελένη το βρήκε πολύ ρομαντικό στην αρχή του, της άρεσε αλλά θεώρησε πολύ απότομο το τέλος του. Η Ειρήνη έκλαιγε όταν ο Μάια πέθανε κι αναρωτιόταν γιατί. Το βιβλίο της άρεσε πολύ. Στον Αργύρη επίσης άρεσε το βιβλίο, αν και δεν είχε καταλάβει ότι ο πρωταγωνιστής θα πέθαινε στο τέλος και αυτό δεν μπόρεσε να το κατανοήσει- γιατί να πεθάνει δηλαδή; Η Κωνσταντίνα βρήκε πολύ όμορφο το βιβλίο , το διάβασε πολύ γρήγορα και έλπιζε να μην τελειώσει. Θεώρησε πολύ απότομο το τέλος του. Στη Ζωή επίσης άρεσε και το θέμα του που αφορούσε την ζωή των μαύρων. Η Άννα Μαρία το βρήκε επίσης πολύ ωραίο, αλλά θεώρησε πολύ σύντομο και βιαστικό το τέλος του. Στη Ρένα δεν άρεσε το πώς πέθανε ο ήρωας, όπως και το ότι υπήρξε εκτενής αναφορά στους γονείς των δύο ηρώων. Ο Μανώλης το βρήκε και εκείνος ωραίο, αλλά με απότομο τέλος. Στην Αντριάνα άρεσε πολύ. Ήταν ένα βιβλίο για εφήβους, μιλούσε για τον έρωτα, τις σχέσεις και ήταν πολύ όμορφο. Η Μαρία, αν και είχε καταλάβει ότι ο ήρωας θα πέθαινε, συγκινήθηκε με την αφήγηση της ιστορίας. Η Μελίνα επίσης αναφέρθηκε στο απότομο τέλος , διότι μέχρι τότε το βιβλίο δε φαινόταν απαισιόδοξο. Η Μπιργκιούλ αντίθετα, βρήκε πολύ ρεαλιστικό το τέλος , γιατί δε γίνεται μια ζωή να υπάρχει χάπι εντ. Στη Γκιουλσέν άρεσε πολύ ο τρόπος που ξεκίνησε το βιβλίο. Είχε καταλάβει ότι ο ήρωας θα πάθαινε, φαινόταν ήδη από την αρχή. Η Μαίρη βρήκε ψυχρό το βιβλίο, αν και υπήρχαν ωραία κεφάλαια. Δεν θα το πρότεινε σε κάποιον να το διαβάσει. Η Γιάννα μας είπε ότι η ιστορίας είχε ενδιαφέρον , αλλά την κούρασαν οι εκτενείς αναφορές στους γονείς, αντί στους δύο κεντρικούς ήρωες. Η Πόπη αντίθετα βρήκε πολύ ενδιαφέρον το ότι η συγγραφέας φώτισε τους χαρακτήρες των γονιών , γιατί έτσι μπορούσες να καταλάβεις καλύτερα και τα κίνητρα και τη συμπεριφορά των ηρώων. Τη μπέρδεψε λίγο το τέλος, που ήταν πολύ λογοτεχνικό. Τέλος η Κωνσταντίνα μας είπε ότι το βιβλίο της άρεσε πάρα πολύ και θεώρησε πολύ ρεαλιστική την παρουσίαση των γονιών.

Στη συνέχεια συζητήσαμε θέματα που θίγει το βιβλίο σε ελεύθερη συζήτηση. Οι γονείς, η στάση της κοινωνίας, οι προκαταλήψεις, ο ρατσισμός που κουβαλάει ο καθένας μέσα του και πρέπει να παλέψει να απαλλαχτεί απ΄αυτόν. Αναφερθήκαμε εκτενώς σε περιστατικά που είχαν σημειώσει τα παιδιά – τα αντιφατικά μηνύματα της αδερφής της Ελι, που παρά τη διαφορετικότητα της δεν μπορεί να κατανοήσει την αδελφή της- εκεί φαίνεται και το ότι οι προκαταλήψεις δεν συνδέονται αναγκαστικά με άτομα συντηρητικά- το συμβάν με τις δύο ηλικιωμένες κυρίες που ρώτησαν την Ελι αν χρειάζεται βοήθεια καθώς περπατάει στο πάρκο με τον Μάια- μόνο και μόνο γιατί εκείνος είναι μαύρος- ένα περιστατικό που δείχνει τη βαθιά ριζωμένη αντίληψη μαύρος=επικίνδυνος και στην ουσία παραβιάζει την ιδιωτικότητα της ζωής των δύο εφήβων, η προκατάληψη του καθηγητή απέναντι στον Μάια σχετικά με το μαθησιακό του επίπεδο. Παράλληλα, αναφερθήκαμε στην αφηγήτρια- ομοδιηγητική στην περίπτωση της Έλι, ετεροδιηγητική στην περίπτωση του Μάια- και τα παιδιά έκριναν ότι η οπτική του ετεροδιηγητικού αφηγητή είναι πιο βαθιά, πιο ουσιαστική γι αυτό και γνωρίζουμε καλύτερα τον Μάια και όχι την Έλι. Φυσικά δε θα έλειπαν τα σχόλια για τη στάση των γονιών: ο πατέρας του Μάια, αποστασιοποιημένος, αδιάφορος για μια πιο ουσιαστική σχέση με το γιο του, η μητέρα πιο κοντά του. Οι δε γονείς της Έλι- ο πατέρας μια φασματική φιγούρα, δουλεύει πολύ και δεν είναι ποτέ σχεδόν στο σπίτι, η δε μητέρα έχοντας στο παρελθόν εγκαταλείψει την οικογένεια, έχει μια συμβατική σχέση με την Έλι, η οποία φαίνεται πως διορθώνεται μετά το θάνατο του Μάια. Κι άλλα πολλά και ωραία είπαν τα παιδιά μας και μακάρι να μπορούσαν να μεταφερθούν όλα στο χαρτί! Για το τραύμα που βιώνει ένα παιδί όταν εγκαταλείπεται από τη μητέρα του, για το πως εύκολα μπορείς να στηρίξεις μια αντιρατσιστική στάση στα λόγια, αλλά πόσο δύσκολο είναι να την κάνεις πράξη, πώς οι γονείς επηρεάζουν ένα παιδί και προσπαθούν να κατευθύνουν τις δικές του πράξεις προβάλλοντας σε αυτό τα δικά τους ανικανοποίητα θέλω. ..

Η συνάντηση τελείωσε αισίως δυο ώρες μετά, αν και νομίζω ότι θα μπορούσαμε ακόμη να συζητάμε. Στο τέλος της συνάντησης κόψαμε τη βασιλόπιτα μας – είπαμε να ξεκινήσουμε γλυκά τη χρονιά! Το φλουρί βρήκε η Ειρήνη και το δώρο της είναι ένα βιβλίο. Το επόμενο βιβλίο μας είναι «Τα φαντάσματα του Ντέμιν» της Βερένα Κέσλερ.

Αποσπάσματα του βιβλίου που ξεχωρίσαμε:

Η αλλαγή είναι καλό πράγμα, έλεγε η γιαγιά του. Είναι σαν τις εποχές. Δε θες να μείνεις ίδιος όλη σου τη ζωή και να πιάσουν μούχλα τα δάχτυλα των ποδιών σου. 

 Αλλά που βρίσκονταν εκείνοι οι μαύροι που ήταν ίδιοι με μας, που ήταν ίσοι με μας; Γιατί δεν έρχονταν σπίτι μας για φαγητό; Γιατί δεν έπαιζαν γκόλφ με το μπαμπά τα Σάββατα, γιατί δεν έφτιαχναν χειροποίητα καπιτονέ καλύμματα με τη Μάριον τα βράδια της Πέμπτης; Γιατί δεν ήταν στον κόσμο μας, γιατί δε βρίσκονταν γύρω μας, γιατί δεν αποτελούσαν κομμάτι της ζωής μας;

Νομίζω πως μόνο μια φορά στη ζωή σου βρίσκεις κάποιον για τον οποίο λες: " Ε, αυτός είναι ο άνθρωπος με τον οποίο θέλω να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου πάνω στη γη." Και να χάσεις αυτή τη στιγμή ή αν απομακρυνθείς απ αυτήν ή αν ανοιγοκλείσεις έστω τα μάτια σου- τότε πάει, περνάει και χάνεται.

Το κουτί της Πανδώρας

 

Don;t waste your tears

Και κάθομαι στην μαύρη καρέκλα

Μου έχει σηκωθεί η τρίχα από το κρύο

Γύρω μου σκορπισμένα μύρια βιβλία

Ανοιχτά ,υπογραμμισμένα , γεμάτα σημειώσεις αλλά δεν έχω ιδέα τι λένε 

Και εκεί με το ένα χέρι να κρατά το κοπίδι

Το άλλο αναμένει την σφαγή

Αλλά η σφαγή δε  γίνεται ποτέ

Το κοπίδι γυρίζει πίσω στο συρτάρι του και η καρέκλα γυρνά 180 μοίρες

Τα βιβλία επιστρέφουν στο γραφείο

Τα δάκρυα μου στα μάτια μου

Το αίμα στις φλέβες μου

Και τα συναισθήματα μου στο κουτί της Πανδώρας

  

Ειρήνη Μπακρατσά, Α2 2ου ΓΕΛ Κω