Μαθήματα Αμερικάνικης Ιστορίας "Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είσαι γεμάτος με μίσος και οργή"

 

Την Κυριακή 24/3 παρακολουθήσαμε με τα μέλη της Κινηματογραφικής Λέσχης την ταινία «Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας». Η ταινία αν και αρκετά παλιά – παίχτηκε το1998- δεν έχει χάσει την επικαιρότητά της.

Υπόθεση: Ο Ντέρεκ (Edward Norton) είναι ένας πρώην αρχηγός νέο-ναζιστικής συμμορίας, ο οποίος μόλις έχει βγει από την φυλακή, και έχοντας αλλάξει τον τρόπο σκέψης του και καταλάβει τα λάθη, τα οποία έκανε, προσπαθεί να επανορθώσει και να επηρεάσει βάλει τον αδερφό του, τον Ντάνυ, ο οποίος έχοντας ζήσει όλα αυτά τα γεγονότα από κοντά έχει επηρεαστεί και έχει μπει στη νεοναζιστική συμμορία.

Η ταινία συγκίνησε πολύ τα παιδιά, κυρίως γιατί όπως μας είπαν όλα αυτά που είδαμε στην ταινία εξακολουθούν να υπάρχουν γύρω μας. Ο ρατσισμός είναι εδώ και βλάπτει τον διαφορετικό. Η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από το πώς οι άνθρωποι επηρεάζονται τόσο εύκολα από ιδέες και απόψεις μισαλλόδοξες και φανατισμένοι κάνουν κακό στους γύρω τους. Ακολουθούν οι αναλυτικές απαντήσεις τους στο ερωτηματολόγιο.

 

"Το μίσος είναι βάρος. Δε μπορείς να είσαι τσαντισμένος μια ζωή" γράφει ο Ντάνιελ στην εργασία που θα παρέδιδε στον Σουίνι, το λυκειάρχη. Πώς καταλαβαίνετε αυτή τη φράση; Συμφωνείτε;

θεωρώ πως είναι μια ορθή στάση. πιστεύω πως το μίσος μας κρατάει πίσω από το να αλλάξουμε τον κόσμο Κ να κάνουμε κάτι καλό.

Ναι συμφωνώ με αυτή τη φράση γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή για να είσαι γεμάτος με μίσος και οργή

Ναι συμφωνώ διότι το μίσος χαλάει την ποιότητα ζωή μας . Επίσης το μίσος μπορεί να σε φέρει σε ακραίες καταστάσεις όπως διαπιστώσαμε και στην ταινία και αν έχεις μίσος δεν μπορείς να ευχαριστηθείς τίποτα .

Η αρνητικότητα και η κακία που προσφέρει κανείς στον κόσμο, τον απωθεί από την εξέλιξη του ως άτομο και ως προσωπικότητα.

Η ζωη ειναι μικρη για να μισεις

συμφωνώ

Θέλει να δείξει πως το είσαι συνέχεια νευριασμένος δεν σε αφήνει να ζήσει όπως πρεπει γιατί ποτε δεν ξέρεις τι θα γίνει

Πιστεύω και εγώ οτι δεν πρέπει να κρατάμε κακία σε κανέναν

Το να μισής κάποιον δεν σε βοηθάει ούτε ψυχολογικά ούτε σωματικά

Συμφωνώ με αυτή τη φράση ,γιατί πράγματι το μίσος είναι βάρος για κάποιον καθώς δεν μπορεί να είναι ποτέ ήρεμος και σκέφτεται συνέχεια τα ίδια

 

 

Ποια ήταν η σκηνή που σας συγκλόνισε;

1. η σκηνή που μάλωναν στο οικογενειακό τραπέζι. 2. ο βιασμός του Ντέρεκ. 3 Το τέλος.

Η στιγμή που ο Ντέρεκ σκότωσε τα άλλα δύο παιδιά

Ο θάνατος του Ντάνιελ

Η σκηνή που σκοτώθηκε ο Ντάνιελ.

Στο τραπεζι με τον πατριο

Όταν αλλαξαν το δωματιο

Όταν σκοτώθηκε ο Ντάνιελ

Όταν ο Ντέρεκ σκότωσε τον μαύρο πατώντας του το κεφάλι

Όταν ο Ντέρεκ πήγε τον αδελφό του στο σχολείο και κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά μέχρι που γύρισε πίσω και είδε ότι τον είχαν σκότωσει

Σίγουρα η σκηνή του βιασμού στην φυλακή

 

 

Ποιος ήταν ο μεγαλύτερος "δάσκαλος" του Ντέρεκ  στην ταινία; Δηλαδή αυτός που τον βοήθησε να αλλάξει τις ρατσιστικές του αντιλήψεις. Να εξηγήσετε την επιλογή σας.

θα έλεγα το γεγονός ότι μέσα στη φυλακή κατάφερε να δει πως κ οι άσπροι μπορούσαν να κάνουν κακό που θεωρούσε ότι μόνο οι μειονότητες θα μπορούσαν να κάνουν.

Ο Μπαντυ με τον οποίο δούλευαν μαζί στην φυλακή ο οποίος τον έκανε να συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι όλοι οι το ίδιο όπως είχε μάθει από τον πατέρα του

Ο Μπαντυ γιατί η παρέα μαζί του έκανε τον Ντέρεκ να αλλάξει γνώμη και τον βοήθησε αρκετά και όχι μόνο ο Μπαντυ αλλά και η φυλακή διότι από αυτά τα άσχημα συμβάντα που έγιναν διαπίστωσε την πραγματικότητα . Παρεπιπτόντως δεν θα έλεγα η φυλακή ότι τον βοήθησε με καλό τρόπο διότι όπως προανέφερα έγιναν άσχημα συμβάντα αλλά δυστυχώς με αυτόν το τρόπο κατάλαβε την αλήθεια αλλά κυρίως ο Μπαντυ τον βοήθησε παραπάνω

Ο "δάσκαλος" του ήταν ο Μπάντυ, ο οποίος χρησιμοποιώντας το χιούμορ του κατάφερε να τον καθοδηγήσει στον σωστό δρόμο, δηλαδή στον ειρήνη.

Ο μπαντυ γιατι του αλλαξε την γνωμη του

ο μπαντυ

Έπαιξε μεγάλο ρόλο και ο φίλος που έκανα όταν βρισκόταν στην φυλακή αλλά και το συμβάν που τον έκανε να καταβάλει πως ουτε οι λευκοί είναι φιλικοί μεταξυ τους

Αυτός που δούλευε μαζί γιατί του έδειξε ότι δεν είναι όλοι οι άσπροι φίλοι του αλλά μπορούν να του κάνουν και κακο

Θεωρώ ο Μπαντυ γιατί είδε ότι αυτοί που του έκαναν κακό στην τουαλέτα ήταν οι ίδιοι του " φίλοι " αντιθετως τα άτομα που θεωρούσε αυτός κακούς τον βοήθησαν

Πιστεύω ότι ήταν η φυλακή ,αφού έμαθε πολλά και έζησε πολλά οπότε αυτό τού άλλαξε κάποιες αντιλήψεις

 

 

Η ταινία γυρίστηκε το 1998. Θεωρείτε ότι είναι ακόμη επίκαιρη; Ή έχει αλλάξει κάτι από όσα είδαμε;

νομίζω ότι είναι το ίδιο. άσχετα από το πόσο προσπαθούμε να αλλάξουμε αυτή τη στάση, να την βελτιώσουμε, πάντα θα υπάρχουν άτομα που αρνούνται να το δεχτούν.

Δυστυχώς είναι ακόμα επίκαιρη

Δυστυχώς δεν έχει αλλάξει τίποτα και συνεχίζονται τέτοιες αντιλήψεις

Έχουν γίνει κάποια βήματα εξέλιξης, αλλά σίγουρα ο ρατσισμός είναι ακόμα ένα επίκαιρο θέμα που τυραννά τις ευάλωτες ομάδες.

Ειναι ακομη επικαιρη

ειναι επίκαιρη ακόμη, δυστυχώς

Θεωρώ πως ακόμα συμβαίνουν

Εχει αλλάξει σε έναν πολύ μικρό βαθμό

Στην σημερινή εποχή οι ρατσιστικες αντίληψης δεν έχουν αλλάξει πάρα πολλή αλλά δεν είναι και το ίδιο με τοτε

Είναι σίγουρα επίκαιρη ,αφού εξακολουθεί να υπάρχει πολύς ρατσισμός και ειδικά εναντίον έγχρωμων ανθρώπων

 

 

Γνωρίζετε άτομα που έχουν αντιλήψεις ρατσιστικές/ναζιστικές; Ποια η στάση σας απέναντί τους;

δυστυχώς ναι, έχω Κ με μπερδεύει γιατί δε ξέρω πως να συμπεριφερθω απέναντι τουσ. τους αγαπώ αλλά η στάση τους Κ οι απόψεις του με αηδιάζουν Κ με στεναχωρούν.

Ναι γνωρίζω και οπότε συζητάμε τέτοια θέματα περί ρατσισμού τους λέω την άποψη μου με την ελπίδα να αλλάξω τη δικη τους

Ναι δυστυχώς και προσπαθούμε με το να τους μιλήσουμε να αλλάξουν γνώμη αλλά δυστυχώς κάποιοι δεν καταλαβαίνουν

Ευτυχώς δεν γνωρίζω άτομα που να εκφράζουν τέτοιες αντιλήψεις.

Δεν ξερω

εξηγούμε το σωστο ,(αν και δεν ακούνε ) ειναι κλειστομυαλοι με ανασφάλειες

Ναι γνωριζω και έχω μια κάποια απόσταση

Όχι δεν γνωρίζω

Οχι

Γνωρίζω άτομα τέτοια ,προσπαθώ να τους αποδείξω ότι είναι λάθος και να τους κάνω να αλλάξουν γνώμη ,όμως είναι αδύνατο

«Η Μεταμόρφωση» του Κάφκα ( ή πώς ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει κάποιος άλλος )

Κυριακή απόγευμα και συναντηθήκαμε με τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης να συζητήσουμε για το βιβλίο του Φραντς Κάφκα «Η μεταμόρφωση». Δυστυχώς πολλά μέλη μας απουσίαζαν γιατί ήταν άρρωστα, αλλά και πάλι όσοι ήμασταν παρόντες κάναμε μια εξαιρετική συζήτηση.

Η Κατερίνα μας , που πρότεινε και το βιβλίο μίλησε πρώτη γι αυτό. Ο Κάφκα οδηγεί τον αναγνώστη να ερμηνεύσει την απέχθεια για το διαφορετικό- ειδικά την απέχθεια της οικογένειας. Ο ήρωας βίωνε κάποια ψυχική ασθένεια και αυτό γίνεται κατανοητό από το ότι δυσκολεύεται να σηκωθεί από το κρεβάτι του, από το ότι ένιωθε ότι είχε αλλάξει, ότι δεν έτρωγε τα φαγητά που του άρεσαν συνήθως , συνήθισε γρήγορα στο βρώμικο-σαπισμένο φαγητό και αφέθηκε στην κατάσταση που είχε βρεθεί με ευκολία. Η οικογένεια που αρχικά θρηεκί για την αλλαγή αυτή, σταδιακά αποσυνδέεται από τον Γκρέγκορ και στο τέλος του βιβλίου νιώθει ανακούφιση που πεθαίνει. Ειδικά η σκηνή του θανάτου του είναι έντονη και η παγερή και αδιάφορη στάση της οικογένειας δείχνει ότι πια δεν τον ήθελαν.

Η Βασιλική συμφώνησε με την Κατερίνα και αναφέρθηκε στο πόσο εξασθενημένος ήταν ο ήρωας από τη ζωή που ζούσε- αυτό την εντυπωσίασε πιο πολύ. Η αδερφή που αρχικά τον πρόσεχε και τον φρόντιζε- αν και δεν τον πλησίαζε ποτέ- τελικά αποκόπτεται και νιώθει ότι ελευθερώνεται με το θανατό του. Ο Γκρεγκορ ήθελε να επικοινωνήσει με τα άλλα μέλη της οικογένειας , αλλά δυστυχώς μόνο να τους ακούει μπορούσε. Ο χώρος του σταδιακά έπαψε να είναι δικός του και ακόμη και το κάδρο που ήταν στον τοίχο- και ίσως να αποτελούσε κομμάτι της ταυτότητας του- το απομάκρυναν και σταδιακά το δωμάτιό του έγινε αποθηκευτικός χώρος.

Η Παρασκευή πίστευε ότι το βιβλίο ήταν γραμμένο σε α’ ενικό πρόσωπο και θα ήταν πιο βιωματικό και ένιωσε έκπληξη όταν διαπίστωσε ότι η αφήγηση ήταν τριτοπρόσωπη. Η ίδια πιστεύει πως ο ήρωας βίωνε καταθλιπτικά επεισόδια και για αυτό έβλεπε τον εαυτό του ως κατσαρίδα , αλλά επιθυμούσε τη βοήθεια της οικογένειας του (σελ. 45 : τους φανταζόταν όλους να παρακολουθούν με κομμένη ανάσα τις προσπάθειες του…), αν και στη συνέχεια παρουσιάζεται πολύ περήφανος για να το κάνει (σελ. 63: θα προτιμούσε να πεθάνει από την πείνα, παρά να της το ζητήσει ο ίδιος..). Της προκάλεσε έκπληξη η στάση της αδερφής του, η οποία αρχικά τον ενθάρρυνε, τον φρόντιζε, τον τάιζε, αλλά σταδιακά τον εγκαταλείπει.

Στη Μαριαλένα άρεσε ο τρόπος γραφής και την προβλημάτισε και εκείνη ιδιαίτερα η αδερφή του Γκρεγκορ. Αυτό που τη συγκίνησε ήταν η σκηνή που ο πατέρας εκτοξεύει το μήλο στον ήρωα- έντομο και εκείνο φαίνεται να πληγώνεται και αν κουβαλάει το τραύμα του για καιρό . Ίσως και  να αντιπροσώπευε τα τραύματα που ο ήρωας είχε σε όλη του τη ζωή.

Και η Βάλια είχε παρόμοιες σκέψεις για την αδερφή του ήρα – μια κακή, μια καλή, μια με ενδιαφέρον , μια ψυχρή. Θύμωσε επίσης  γενικά με τη στάση της οικογένειας που τη θεώρησε προβληματική. Μαζί της συμφώνησε η Ειρήνη η οποία βρήκε το βιβλίο πολύ ενδιαφέρον και από ψυχολογική άποψη. Και φυσικά δεν ήταν μόνο ο βασικός ήρωας αλλά και όλα τα πρόσωπα που εμφανίζονται στην υπόθεση που έχουν ενδιαφέρον.

Η Ελένη είχε μια διαφορετική ανάγνωση της αλληγορίας: πίστεψε ότι ο ήρωας ήταν διαφορετικός με οποιοδήποτε τρόπο και αυτό πλήρωνε . Η οικογένεια του αδυνατούσε να τον δεχτεί και αυτό τον αποξένωσε ακόμη περισσότερο. Εντύπωση της έκανε η στάση του πατέρα αλλά και η σχέση του με τον ήρωα καθώς και το ότι ο Γκρεγκόρ παρατηρεί τις αλλαγές στην εμφάνιση του και νιώθει περήφανος που φοράει στολή κλητήρα και ξεχωρίζει.  

Η Παρασκευή Κ. η οποία δε μπόρεσε να έρθει στη συνάντηση γιατί είχε ένα μικρό ατύχημα μας έστειλε τη γνώμη της.

«Καταρχάς, μου άρεσε το βιβλίο αρκετά. Η αλήθεια είναι πως το είχα ξαναδιαβάσει το περασμένο καλοκαίρι και η γνώμη μου πάνω κάτω παραμένει η ίδια. Μου αρέσει πολύ η αναφορά στο παράδοξο και στο ακατανόητο- ο τρόπος με τον οποίο ο συγγραφέας μιλάει με τόση γαλήνη για κάτι το εντελώς αφύσικο. Βέβαια, δεν θα κρύψω ότι την πρώτη φορά που το διάβασα, περίμενα να ξανά μεταμορφωθεί ο Γκρέγκορ σε άνθρωπο. Ωστόσο, το γεγονός ότι απεβίωσε ως μεταλλαγμένο έντομο τελικά, κάνει το βιβλίο ακόμη πιο ενδιαφέρον στα δικά μου τα μάτια, εστιάζοντας έτσι ακόμη περισσότερο στο παράδοξο. Επίσης, βρήκα εξίσου ενδιαφέρον τον τρόπο που έγραφε ο συγγραφέας καθώς και την ίδια την πλοκή. Γενικά μου φάνηκε εντελώς απρόσμενο όλο το βιβλίο όπως και η συμπεριφορά όλων των χαρακτήρων και αυτό μου άρεσε. Όσον αφορά κάποιον από αυτούς που να ξεχώρισα (πέρα από τον πρωταγωνιστή δηλαδή), αυτός θα ήταν μάλλον η καθαρίστρια, η οποία μου κίνησε το ενδιαφέρον γιατί ήταν πολύ διαφορετικός χαρακτήρας σε σχέση με τους άλλους ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε εμένα. Ακόμη, με εξέπληξε πολύ το τέλος. Ίσως και να ήταν προβλέψιμο, εγώ όμως για κάποιον λόγο περίμενα ένα εντελώς διαφορετικό τέλος. Για την ακρίβεια περίμενα ότι σίγουρα θα ξαναγίνει άνθρωπος, όπως ήδη ανέφερα, και άρα δεν το είδα να έρχεται και μου ήρθε κάπως απότομο- θυμάμαι όταν το διάβασα καθόμουν και κοιτούσα τις σελίδες με απορία. Τέλος, πιστεύω πως είναι αρκετά ιδιότροπο βιβλίο και πως είναι λίγο δύσκολο να αρέσει σε όλους καθώς και να το καταλάβουν όλοι, μιας και μπορεί να έχει πολλές διαφορετικές αναγνώσεις. Παρ' όλα αυτά είναι ένα μαστ ριντ που έχω προτείνει σε όποιον ξέρω και δεν ξέρω και θα συνεχίσω να προτείνω!»

 

Στη συζήτηση που ακολούθησε αναφερθήκαμε στο πώς αυτός ο κοινωνικός θεσμός της οικογένειας μπορεί να θέσει στο περιθώριο κάποιο από τα μέλη του αν δεν ταιριάζει με τις δικές της θέσεις, απόψεις, ιδέες, επιδιώξεις. Οι σχέσεις συμφέροντος που αναπτύσσονται , ο γιος που αναλαμβάνει να ξεχρεώσει την οικογένεια, η αδερφή που αισθανόταν χρέος της να φροντίσει τον αδερφό της μέχρι που κουράστηκε και αποφάσισε ότι πρέπει να απαλλαχθεί από το βάρος αυτό και να προχωρήσει στη ζωή της, η στάση των ξένων που έχουν και κείνοι άποψη για το «πρέπον» και το «σωστό»,  η μητέρα που υπακούσει στον πατέρα και θυσιάζει το παιδί της προκειμένου να έχει την εύνοιά του. Πολλά τα θέματα που θίγονται στο βιβλίο αυτό του Κάφκα και πολύ ενδιαφέρουσα η συζήτηση που είχαμε με τα παιδιά μας!!

The Oxford Murders (Η Ακολουθία Φόνων Στην Οξφόρδη)

 

Την περασμένη Κυριακή παρακολουθήσαμε με την Κινηματογραφική Λέσχη την ταινία  "Η ακολουθία των φόνων της Οξφόρδης" .

Υπόθεση: Ο νεαρός Μάρτιν φτάνει στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης με σκοπό να κάνει τη διατριβή του με τον Άρθουρ Σέλντον, τον καθηγητή που θαυμάζει. Ενώ ο νεαρός φοιτητής απογοητεύεται αρχικά, αφού ο καθηγητής είναι απρόσιτος, μια σειρά φόνων θα τους φέρει κοντά. Οι φόνοι συνδέονται με μαθηματικό γρίφο και οι δυο τους θα προσπαθήσουν να τους διαλευκάνουν βοηθώντας την αστυνομία. Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του συγγραφέα Γκιγέρμο Μαρτίνες. Στην Ακολουθία της Οξφόρδης, η αναζήτηση του ενόχου παραλληλίζεται με την αναζήτηση της αλήθειας στα μαθηματικά. Ο ηθοποιός John Hurt στο ρόλο του καθηγητή είναι εξαιρετικός και απόλυτα ταιριαστός στο ρόλο του ηλικιωμένου, δύστροπου. Ακολουθούν οι κριτικές των παιδιών.

 «Μερικοί άνθρωποι είναι καλύτεροι από τους άλλους και αυτοί µόνον, έχουν το δικαίωµα να υπάρχουν! Κάθε έγκληµα, ακόµη και ο φόνος, είναι… δικαιολογηµένο αν γίνεται εναντίων αδυνάτων!». Αυτό πιστεύει ο πατέρας που δολοφονεί τα αυτιστικά παιδιά για να σώσει την κόρη του.  Πώς κρίνετε αυτή τη στάση;  

Λάθος

Λανθασμένη ,ο πατέρας είχε καλυφθεί με απόλυτη θλίψη αναζητώντας λύση για την κόρη του βλέποντας ότι δεν θα βρεθεί αποφάσισε να δράσει λανθασμένα βέβαια , αυτη η πράξη δεν μπορει να δικαιολογήθει

Auth thn stash thn krivw teleiws psixologikh dioti o anthrwpos eixe pathei depression logo tis korhs tou

λαθος

Θεωρώ πως η στάση αυτή είναι πολύ εγωιστική και συγκεκριμένα αυτός ο άνθρωπος ,εφόσον έχει μια κόρη που πάσχει από τόσο σοβαρή ασθένεια σε σημείο που την καθιστά την ίδια "αδύναμη" , θα έπρεπε να θαυμάζει αυτά τα άτομα (και ειδικά εκείνα με σύνδρομο down όπως αυτά που είχε στο λεωφορείο)και όχι να θεωρεί πως δεν έχουν δικαίωμα να υπάρχουν

Ντροπή. Όλοι όλοι έχουν δικαιώματα και χωρίς καμία αμφιβολία το δικαίωμα της ζωής. Όλα τα παιδιά που σκοτώθηκαν στο λεωφορείο είχαν κανονική ζωή καθημερινότητα ασχολίες φίλους και οικογένεια. Τι θα πει δηλαδή ότι επειδή είχαν μια νοητική καθυστέρηση μπορούσε να τα σκοτώσει χωρίς τύψεις?

Dumb?? O tupos htan gia psuxiatrio eksarxhs‼️!

Λάθος όλοι έχουμε δικαίωμα στην ζωη

 

 

Ο καθηγητής Σέλντον "παίζει» με το μυαλό του Μάρτιν και τον χειραγωγεί. Πόσο πιθανό θεωρείτε να συμβεί κάτι τέτοιο σε εσάς - σε οποιαδήποτε σχέση σας είτε φιλική, είτε ερωτική- και να μην το έχετε αντιληφθεί;       

Πολύ εύκολο

Δεν μπορώ να ξέρω υπάρχουν σίγουρα πολλές πιθανότητες αμα με κυριαρχήσει το συναίσθημα

Thewrw oti einai polu pithanwn na mou exei sumvei kati tetoio alla sthn poria ths zwh m to katalava

πολυ πιθανο

Θεωρώ πως είναι πολύ συχνό φαινόμενο και μπορεί ανά πάσα στιγμή να συμβεί στον καθένα. Ακριβώς επειδή ο άλλος χειραγωγεί το μυαλό σου ,παίζει με τις σκέψεις σου και σε ωθεί να σκεφτείς ή να κάνεις ότι θέλει εκείνος ,αλλά παράλληλα να νομίζεις ότι είναι δική σου απόφαση . Δν μου έχει συμβεί ,όμως δεν αποκλείω να συμβεί στο μέλλον

Είναι πάρα πολύ πιθανό. Παιχνίδια με το μυαλό γίνονται συνέχεια από ανθρώπους που έχουν καταλάβει τον τρόπο λειτουργίας του μυαλού .Αυτοί οι άνθρωποι έχουν τέτοια κατανόηση σε αυτό το θέμα που ειναι σχεδόν απίθανο να τους αντιληφθεί κάνεις..

Polles fores ginetai genikws alla einai duskolo na ginei antilhpto.

Δεν ξερω

 

 

Radical - "Τα παιδιά πρέπει να διδάσκονται πώς να σκέφτονται, όχι τι να σκέφτονται"

 

Το 2011 ένας νέος δάσκαλος διορίζεται στο δημοτικό σχολείο στο Metamoros . Η περιοχή είναι κέντρο διακίνησης ναρκωτικών και οι μαθητές του σχολείου είναι τελευταίοι στα ακαδημαϊκά τεστ της χώρας. Μοναδικός στόχος των δασκάλων του σχολίου είναι να διδάσκουν τους μαθητές τους να περνούν τα τεστ της κυβέρνησης και δεν έχουν να επιδείξουν τίποτε δημιουργικό. Εξάλλου το σχολείο πάσχει και από έλλειψη υποδομών- υπάρχει αίθουσα υπολογιστών αλλά όχι υπολογιστές.  Ο Σέρχιο ακολουθεί μια διαφορετική μέθοδο διδασκαλίας: αναλαμβάνει την Στ' δημοτικού και αφήνει ελεύθερους τους μαθητές να προσεγγίσουν βιωματικά τη γνώση. Την αρχική έκπληξη των μαθητών διαδέχεται ο ενθουσιασμός και σταδιακά τα παιδιά μαθαίνουν να σκέφτονται ελεύθερα και μέσα από πειράματα, ομαδοσυνεργατικές δράσεις και πρωτότυπες προσεγγίσεις τους μαθήματος. Ο διευθυντής αν και αρχικά σοκάρεται από την πολύ ιδιότυπη διδασκαλία του Σερχιο , κατανοεί ότι η προσπάθειά του έχει αποτελέσματα και τον στηρίζει στο έργο του. Βέβαια ο Σέρχιο έχει να αντιμετωπίσει και τη δυσπιστία των γονιών- ο πάμπτωχος πατέρας της Παλόμα, που θεωρεί ότι ο δάσκαλος «φουσκώνει» το μυαλό της κόρης  με την ιδέα μιας περαιτέρω εκπαίδευσης καθώς και διλήμματα ηθικής – πώς να αντιμετωπίσει την παραβατική συμπεριφορά του Νίκο, ενός από τους μαθητές του. Η ταινία βασίζεται σε αυτό εδώ το άρθρο και στο τέλος υπάρχουν οι φωτογραφίες των αληθινών ηρώων.

Η ταινία δείχνει ανάγλυφα τις συνθήκες φτώχειας που επικρατούν στο Μεξικό αλλά και τη βία και την εγκληματικότητα , εν μέσω της οποίας τα παιδιά πηγαίνουν σχολείο, καθώς και παιδιά που η οικογενειακή κατάσταση τα αποτρέπει από το να συνεχίσουν την εκπαίδευση τους (Λουπίτα). Η ταινία ήταν ένα γερό σοκ για τους μαθητές μας , οι οποίοι δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι αυτές είναι οι συνθήκες ζωής ακόμη και σήμερα γι αυτά τα παιδιά. Ακολουθούν οι κριτικές τους.

 

 

Σήμερα χιλιάδες παιδιά σε όλο τον κόσμο ζουν σε τέτοιες συνθήκες και πηγαίνουν σε σχολεία σαν αυτό που είδαμε στην ταινία. Πιστεύετε ότι θα αντέχατε σε παρόμοιες συνθήκες ζωής και εκπαίδευσης;

Οχι

Θα είχα πεθανει την πρωτη μερα

πιστευω οτι είναι δυσκολο να τις αντέξει καποιος αλλα καποια στιγμη συνηθίζετε

Αν με μεταφεραν τώρα σε τέτοιες συνθήκες πιστεύω ότι δεν θα άντεχα αλλά αν μεγαλωνα εκεί τότε θα είχα εξοικειωθεί και δεν θα μου φαίνονταν καθόλου περίεργες τέτοιες συνθήκες ζωής

Νομίζω δεν θα μπορούσα

Οχι δεν θα αντεχα γιατι πιστευω πως ολοι εχουν ισα δικαιώματα στην εκπαιδευση τους και αν δεν εχουν τους καταλληλους καθηγητες και τις καταλληλες εγκαταστασεις οι μαθητές δεν βρισκονται σε ενα σωστο περιβαλλον για την εκπαιδευση τους.

Pisteuw pws den tha antexa se tetoies sunthikes kai ektimw polu ta paidia ta opoio ta viomoun auta kathimerina

κούτσα στραβά ναι

Πιστεύω πως όχι γιατί οι συνθήκες είναι άλλες

 

 

Η μέθοδος του δασκάλου ταιριάζει στο πώς φαντάζεστε εσείς το σχολείο; Να εξηγήσετε τη γνώμη σας

Σε ένα δημοτικό ναι

ναι

.

Ναι θα ταιριάζει και θα ήταν και πολύ πρακτικό πιστεύω και θα είχε σκοπό και νόημα και θα ήταν και πολύ πιο ενδιαφέρον γιατί παίζει ρόλο το πώς διδάσκει ενας καθηγητής διότι άμα σε ενδιαφέρει το μάθημα του και ο τρόπος που τα λέει τότε θα μάθεις

Ναι ταιριαζει γιατι η μεθωδος του δασκαλου ηταν για να μας πει οτι στο σχολειο δεν θα επρεπε να μας δινει συγκεκριμενες γνωσεις τις οποιες σπανια θα χρησημοποιουσαμε αλλα θα επρεπε να μας διδασκονται γενικα πραγματα.

...

θεωρώ πως ταιριάζει στην ιδέα που έχω για το σχολείο, καθώς ενθαρρύνει τους μαθητές να συμμετέχουν, να προσπαθήσουν, να κάνουν λάθη κ να μάθουν μέσα από πράξεις

Ναι γιατί ήταν πιο διαδραστικό

Ναι γιατί όταν το μάθημα είναι πιο ελκυστικό και ενδιαφέρον θες να μάθεις περισσοτερο

Ναι διοτι το σχολειο πρεπει να διδασκει στα παιδια πραγματα που δεν εχουν να κανουν με καποιο μαθημα

 

Εξηγήστε την απάντησή σας στην παράπάνω ερώτηση (αν θα ήταν ή όχι αποτελεσματικός ο δάσκαλος)

Θα μπορουσε στο δημοτικό να ήταν. Τώρα όμως σε καμία περιπτωση

βοηθαει τα παιδιά να εχουν περισσοτερο ενδιαφερον

Πιστεύω ότι θα είχε αποτέλεσμα σε νεότερες ηλικίας δημοτικό σίγουρα γυμνάσιο ίσως. Στο λύκειο τα παιδιά έχουν ήδη "διαμορφωθεί "/"πλαστει " και τέτοιες συμπεριφορές θα περνούσαν αδιάφορες

Πιστεύω ότι θα ήταν αποτελεσματικός διότι ο τρόπος που δίδασκε ήταν πολύ ενδιαφέρον και παρείχε πολλές γνώσεις στα παιδιά και το μάθημα του γενικώς σου τραβούσε την προσοχή δηλαδή ο τρόπος μου μίλαγε τα "πειράματα " που έκαναν ως τμήμα οι σχέσεις που είχε ο δασκαλος με τα παιδιά και που τα συμβούλευε

Ναι θα ηταν αποτελεσματικος ενας τετοιος καθηγητής γιατι πολλα παιδια δεν εχουν διαφορα ερεθισματα για το μελλον της εκπαιδευσης τους και συχνα τα παρατανε γιατι δεν εχουν καποιον να τους βοηθησει, ενω ενας τετοιος καθηγητης θα βοηθουσε αυτα τα παιδια

Pisteuw tha htan polu apotelesmatikos dioti arketa atoma sthn taksh mou den prosexoun kai variountai opote pisteuw pws an kanme to mathima opws auto ths tainias kai tha mathename alla kai tha htan poio euxaristww to mathima

πιστεύω πως κάποια άτομα από την τάξη μου είναι λίγο αναίσθητα Κ αδιάφορα ως προς τις προσπάθεια καθηγητών να μας πλησιάσουν

Θα μάθαιναν τα παιδια να σκέφτονται μόνα τους χωρίς να έχουν έτοιμη τροφή στο χερι

Ο δάσκαλος θα είχε απόδοση στην τάξη γιατί προσπαθουσε να κάνει το μάθημα πιο ενδιαφέρον για τα παιδια και έτσι μάθαιναν περισσοτερα

Θα ηταν γιατι θα διδασκε πραγματα που εχουν ενδιαφερον

"Ματωμένο χειρόγραφο" - Διαδικτυακή συζήτηση της Λέσχης Ανάγνωσης του 2ου ΓΕΛ Κω με το συγγραφέα Ανδρέα Λύκο

Στη σημερινή συνάντησή μας με τον Αντρέα Λύκο, το συγγραφέα του βιβλίου "Ματωμένο χειρόγραφο",  ο συγγραφέας μας έλυσε όλες τις απορίες μας για το βιβλίο του καθώς και τον τρόπο που γράφει.

Όπως μας είπε το ιστορικό πλαίσιο του βιβλίου – η δημοπρασία του Παλίμψηστου- είναι αληθινό, αλλά τα υπόλοιπα γεγονότα αποτελούν προϊόν μυθοπλασίας. Πηγή έμπνευσης αποτέλεσε το Στομάχιον του Αρχιμήδη και έκανε αρκετή έρευνα για να καλύψει την περίοδο στην οποία αναφέρεται το βιβλίο. Άλλωστε στη δημοπρασία που έγινε για το Παλίμψηστον  στη Νέα Υόρκη το ελληνικό δημόσιο το διεκδίκησε , αλλά μάλλον χλιαρά. Μέσα στην υπόθεση του βιβλίου υπάρχουν αρκετές πληροφορίες για το χειρόγραφο του Αρχιμήδη.

Οι χαρακτήρες του βιβλίου έχουν στοιχεία πρώτα απ όλα από τον ίδιο . Η συγγραφή είναι μια μορφή ψυχανάλυσης για το συγγραφέα. Στους ήρωες του υπάρχουν πολλά στοιχεία του ίδιου και του τρόπου που σκέφτεται και λειτουργεί. Αλλά γενικότερα στα βιβλία του μπαίνουν και ιστορίες που γνωρίζει από φίλους ή άλλους ανθρώπους που συναναστρέφεται.

Επίσης δε γνωρίζει αν ο χαρακτήρας του αστυνομικού Γιάννη Λόντσα θα διατηρηθεί και στα επόμενα βιβλία του . Ο χαρακτήρας του Λόντσα έχει αρχίσει να χτίζεται από το προηγούμενο βιβλίο του και σε αυτό έκανε μια περίληψη της κατάστασής του,  προκειμένου ο αναγνώστης να αντιληφθεί την προσωπικότητα του. Για το αν θα υπάρξει συνέχεια είναι κάτι που ακόμη και ο ίδιος δε γνωρίζει , καθώς δεν είναι επαγγελματίας συγγραφέας και γράφει όποτε έχει έμπνευση . Άλλωστε η συγγραφή σημαίνει αφοσίωση και αυτό φορτώνει με περισσότερες ευθύνες τους γύρω του.

Στην ερώτησή μας γιατί επέλεξε η κόρη του Γαλάνη, μαθηματικού και βασικού ήρωα, να είναι τυφλή μας είπε ότι και ο ίδιος δεν ξέρει γιατί το έκανε. Ίσως γιατί τα άτομα αυτά έχουν τόσα πολλά ταλέντα, αλλά δε θεωρούνται ότι είναι λειτουργικά όπως οι υπόλοιποι άνθρωποι. Αυτό που ανέδειξε είναι πώς αντιλαμβάνεται το χώρο και τις καταστάσεις το παιδί αυτό και ίσως κατά βάθος να ήθελε η λύση να προέρχεται από αυτή.

Η ιδέα της συγγραφής μπήκε στο μυαλό του γύρω στα 25, όταν άρχισε να γράφει κάποια μικρά διηγήματα. Αυτό όμως που τον ώθησε στη συγγραφή είναι η συμμετοχή του στην ομάδα Θαλής και Φίλοι. Εκεί γνώρισε τον Τεύκρο Μιχαηλίδη, τον Απόστολο Δοξιάδη αλλά και την Κατερίνα Καλφοπούλου που τον βοήθησαν να διορθώσει τη γραφή του, να γίνει καλύτερος.

Στο προηγούμενο βιβλίο του είχε ασχοληθεί με τον απειροστικό λογισμό (Λάιμπνιτζ και Νεύτωνας) , ενώ τώρα το Παλίμψηστο ήταν η έμπνευση του. Η μυθοπλασία γενικά έρχεται σαν ιδέα του τι θέλει να χτίσει ως υπόθεση , τι θέλει να γράψει. Ο χρόνος που απαιτείται για τη συγγραφή είναι επτά ως δώδεκα μήνες, αλλά έπειτα χρειάζεται αρκετός χρόνος για τη διόρθωση και τις βελτιώσεις. Η συγγραφή ωστόσο συνοδεύεται και από έρευνα για το υλικό του.

Αγαπημένοι του συγγραφείς είναι από τους Έλληνες ο Γιάννης Μαρής, ο Τεύκρος Μιχαηλίδης και από τους ξένους ο Guillaume Musso.

Οι αναφορές που υπάρχουν στα βιβλία του από έργα άλλων συγγραφέων λειτουργούν περισσότερο ως προετοιμασία για τον αναγνώστη για το τι θα διαβάσει στη συνέχεια (Μαρκές, Καμύ, Κικέρωνας)

Στο σχολείο ο ίδιος έχει έναν Όμιλο στον οποίο μελετά με τους μαθητές του Γρίφους της Λογικής,  ενώ στο παρελθόν είχε και Λέσχη Ανάγνωσης Αστυνομικής Λογοτεχνίας. Πριν από ένα μήνα έκαναν στο πλαίσιο του Ομίλου μια δραστηριότητα για τον πίνακα του Μέρα Νύχτα και μαθητής του έφερε ένα εξαιρετικό διήγημα.

Οι μαθητές του διαβάζουν τα βιβλία του και μάλιστα αρκετοί κάνουν και παρατηρήσεις για αυτά- τι τους άρεσε, τι δεν τους άρεσε, τι θα άλλαζαν οι ίδιοι! Ωστόσο τα βιβλία του περισσότερο αφορούν ενήλικες και όχι παιδιά.

Στην ερώτησή μας αν σήμερα οι μαθητές/τριες διαβάζουν μας είπε ότι η ανάγνωση βιβλίων δεν αποτελεί το δυνατό σημείο των νέων. Γενικά τα παιδιά σήμερα διαβάζουν λιγότερο . Οι οθόνες αποσπούν την προσοχή, όχι μόνο των νέων, αλλά και των μεγαλύτερων και ο χρόνος που τρέχει δεν επιτρέπει να διαβάζει ο άνθρωπος με τους ρυθμούς που διάβαζε παλιότερα.

Ευχαριστούμε πολύ τον κ.Λύκο για το χρόνο που μας διέθεσε και την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτησή μας! Μακάρι να μπορούσαμε να βρεθούμε από κοντά!

Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΛΕΣΧΗΣ

Στη συζήτηση με τα παιδιά , που είχε προηγηθεί της διαδικτυακής συνάντησης με τον κ.Λύκο κουβεντιάσαμε για το βιβλίο και καταγράψαμε σχετικές ερωτήσεις. Στους περισσότερους το βιβλίο άρεσε, αν και σχεδόν όλοι κουραστήκαμε από τη μικρή γραμματοσειρά- αυτή ήταν κοινή γκρίνια. Η Γκιουλσέν μας είπε ότι το βιβλίο της άρεσε πολύ και για το θέμα του, αλλά και γιατί υπήρχαν σημεία που ο αναγνώστης μπορούσε να ταυτιστεί με τις σκέψεις του κεντρικού ήρωα. Η  ίδια αναγνώρισε στοιχεία του εαυτού της μέσα στο βιβλίο. Η Βασιλική συμφώνησε μαζί της και συμπλήρωσε πώς στο βιβλίο υπήρχαν συχνές αλλαγές στις σκηνές και σε ορισμένα σημεία πολλές ιδέες συγκεντρωμένες και αυτό ήταν πολύ ενδιαφέρον. Παράλληλα η ίδια έψαξε για το Στομάχιον και ενθουσιάστηκε με τα τανγκραμ. Η Ραλία μας είπε ότι ίσως να ήταν και το πιο αγαπημένο της για φέτος γιατί της άρεσε ο συνδυασμός αστυνομικής υπόθεσης και μαθηματικών και η Παρασκευή το βρήκε πολύ ωραίο, καθόλου κουραστικό και κοντά σε αυτά που διαβάζει. Η Ουλφέτ επίσης μας είπε ότι της άρεσε και δεν τη δυσκόλεψε- αυτό που ίσως ήταν λίγο κουραστικό ήταν οι πολλές λεπτομέρειες. Η Σταυριάννα, η Διώνη, η Ελένη και η Ειρήνη το διάβασαν εύκολα, είχε σασπένς η υπόθεση,  αλλά δεν αποτέλεσε ένα από τα αγαπημένα τους βιβλία. Τα αγόρια μας, ο Νίκος και ο Θοδωρής όπως και η Σεμά το διάβασαν ,αλλά το βρήκαν αρκετά κουραστικό ίσως και επειδή δεν είχαν διαβάσει κάτι παρόμοιο. Οι κυρίες και συντονίστριες το βρήκαν πολύ ενδιαφέρον και πλούσιο λογοτεχνικά. Η γλώσσα στιβαρή , οι περιγραφές ουσιαστικές και πλήρεις, και το ύφος λιτό αλλά αρκετά συναισθηματικό ακριβώς στα σημεία που έπρεπε. Ήταν ένα βιβλίο στα βήματα της λογοτεχνίας που συνδυάζει την αστυνομική υπόθεση με τα Μαθηματικά και την επίλυση γρίφων. Πολύ ενδιαφέροντες οι ήρωες, με δυναμικές προσωπικότητες και ξεχωριστό ύφος και ήθος ο καθένας.

Επόμενο βιβλίο μας η «Μεταμόρφωση» του Φραντς Κάφκα.

"Then Came You"

 

Την περασμένη Κυριακή στις 6 είδαμε με τα παιδιά της Κινηματογραφικής μας Λέσχης την ταινία "Then came you".

Η ταινία αφορά τη σχέση φιλίας που αναπτύσσεται ανάμεσα σε δύο νεαρά παιδιά, τη Σκάι και τον Κάλβιν. Η Σκάι πεθαίνει από καρκίνο, ο Κάλβιν είναι υποχόνδριος – μετά από ένα σοβαρό περιστατικό που συνέβη στην οικογένεια του και επέδρασε καθοριστικά στη ζωή του -και η καθημερινότητά του όλη στήνεται γύρω από το άγχος του να επιβεβαιώσει τις ασθένειες που (δεν) έχει. Συναντιούνται σε μια ομάδα στήριξης ασθενών με καρκίνο και η ζωή του Κάλβιν θα αλλάξει από την καθοριστική εμπλοκή της Σκάι. Αυτή που ξέρει ότι πολύ σύντομα θα είναι νεκρή ωθεί τον Κάλβιν να ζήσει, να βγει από το καβούκι του, να μιλήσει για τα αισθήματά του, και να αλλάξει τον εαυτό του. Η ταινία αφορά κυρίως τη σχέση φιλίας που μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσα σε δύο ανθρώπους και πως αυτή η γνήσια μορφή αγάπης μπορεί να ωφελήσει και τα δύο άτομα. Βέβαια, δεν αποφύγαμε και τα κλάματα , αφού η ταινία είναι βαθιά συναισθηματική και πραγματικά αγγίζει βαθιά τους νεαρούς θεατές.

 

Πώς σας φάνηκε η σχέση που αναπτύχθηκε ανάμεσα στα δύο παιδιά; Ποιος από τους δυο πιστεύετε ότι ήταν πιο δυνατός συναισθηματικά;

πιο δυνατη ηταν η Σκαι, η σχεση που αναπτύχθηκε ηταν τελεια και συγκινητικη

Ο Καλβιν

Η σχέση που ανέπτυξαν τα παιδιά ήταν πολύ στενή ,έγιναν πολύ καλοί φίλοι , δεμένοι και υποστήριζαν ο ένας τον άλλον συνεχώς . Πιστεύω πως κανείς από τους δύο δεν ήταν τόσο δυνατός όσο ήθελε να δείχνει . Περνούσαν και οι δύο τις δυσκολίες τους ,όμως εμψύχωναν και έδιναν δύναμη ο ένας στον άλλον .

Ο Καλβιν διοτι θα επρεπε να αντεξει την ζωη χωρις την Σκαι

Η σχέση των παιδιών ήταν πολύ όμορφη, ήταν δεμένοι και υποστηρικτικοί. Πιστεύω ο πιο δυνατός συναισθηματικά ήταν η Σκάι

Η σχέση που αναπτύχθηκε μεταξύ τους ήταν αυτή της αληθινής φιλίας . Και οι δύο συμπεραστεκονταν και βοηθούσαν τον άλλον όπως και ο Καλβιν βοήθησε την Σκαι να εκπληρώσει την λίστα της . Πιο δυνατή συναισθηματικά ήταν η Σκαι γιατί ενώ ήξερε ότι δεν της έμενε πολύς χρόνος ήθελε να τον αξιοποιήσει όσο καλυτερα μπορούσε και δεν άφηνε τόσο τα συναισθήματα της να την εμποδίσουν

Η σχέση ανάμεσα στα 2 παιδιά ήταν πολύ όμορφη. Και οι δύο ήταν πολύ δυνατοί συναισθηματικά. Τόσο η Σκαι η οποία πάλευε την καθημερινότητα της με χαμόγελο όσο και ο Καλβιν ο οποίος έμεινε δυνατός για την φίλη του

Η σχέση φιλίας που είχε αναπτυχθεί ανάμεσα στους δύο ήρωες ήταν τόσο ισχυρή που κράτησε ακόμα και μετά τον θάνατο της Σκάι. Η Σκάι ήταν η πιο συναισθηματικά δυνατή αφότου είχε αποδεχτεί την κατάστασή της.

 

 

Ποια από όλες τις προκλήσεις που είχε στη λίστα της η Σκάι σας συγκίνησε;

να πει σ αγαπω στους γονείς της

Να διαλέξει το φέρετρο της

Η τελευταία (hunt Calvin from the dead (?) ) γιατί έδειχνε ότι μέχρι και το τέλος της ζωής της δεν έχανε το χιούμορ της και φρόντιζε να κάνει τους ανθρώπους κοντά της χαρούμενους

το να πει σ αγαπώ στους γονείς της

"πες τους γονείς μου ότι τους αγαπώ"

Μια από τις πιο συγκινητικές της προκλήσεις ήταν ο αποχαιρετισμός της με τους γονείς της και ότι τους είπε πόσο πολύ τους αγαπάει

Η πιο συγκινητική από όλες ήταν η πρόκληση να διαλέξει το φέρετρο της

Να πει στους γονείς της ότι τους αγαπάει

 

 

Ποια ήταν η πιο συγκινητική σκηνή της ταινίας; Για ποιο λόγο σας συγκίνησε περισσότερο;

οι κάρτες που του εστειλε στο τελος

Όταν ήταν όλη η οικογένεια μαζεμένη μαζί και ο Καλβιν και αποχαιρετούσαν την Σκαι και αυτή ήλπιζε ότι θα άλλαζαν γνώμη και δεν θα πέθαινε

Με συγκίνησε η στιγμή που άνοιξε ο Κάλβιν τις 19 κάρτες γενεθλίων από την Σκάι,μια για κάθε γενέθλιά του. Ήταν πολύ γλυκό εκ μέρους της Σκάι το ότι ακόμη και στις δυσκολότερές της στιγμές σκεφτόταν τους άλλους και πώς θα τους κάνει να χαμογελάσουν. Πιστεύω πως με αυτή την κίνηση έδωσε και δύναμη στον Κάλβιν

οι καρτες γενεθλίων του Καλβιν

Εκεί που του έστειλε την κάρτα γενεθλίων η Σκάι στον Κάλβιν ενώ είχε ήδη πεθάνει διότι ο Κάλβιν δεν γιορτάζε τα γενέθλια του λόγω του θανάτου της αδελφής του και η Σκάι του έδωσε κάρτες για να δείξει ότι τον θυμάται και ότι τον νοιάζεται και ότι η κάρτες ήρθαν μετά αφότου πέθανε η Σκάι εκεί λύγισα

Συγκινήθηκα περισσότερο στη σκηνή που ο Καλβιν της αποκάλυψε το φέρετρο που της είχε φτιάξει καθώς αυτό ήταν πολύ σημαντικό για την Σκαι και δεν συνηθίζεται

Η πιο συγκινητική σκηνή ήταν όταν έβλεπε Η Σκαι ταινία με τους γονείς της στο καναπέ. Με συγκίνησε περισσότερο γιατί αυτή η απλή μάζωξη της οικογένειας σε λίγο δεν θα μπορούσε να ειναι δυνατή γιατί θα έλειπε η Σκαι

Όταν η Σκάι ήταν στην αγκαλιά των γωνιών της δίπλα από τον Κάλβιν ξέροντας ότι σύντομα θα πεθάνει😭

 

 

Εσείς θα μπορούσατε πιστεύετε να σταθείτε σε κάποιον άρρωστο/η  φίλο/η σας όπως στάθηκε ο Κάλβιν;

πιστευω θα μπορούσα , αν και από τις δυο πλευρές υπήρχε προσπαθεια και αμοιβαία αγαπη

Δεν νομίζω να μπορούσα

Πιστεύω θα μπορούσα , παρόλο που δεν θα κατάφερνα να φαινομουν τοσο δυνατή όσο φάνηκε εκείνος .

ναι

Και βέβαια θα μπορούσα να σταθώ και θα βοηθούσα όσο μπορούσα και θα τον/την συμπαραστεκομουνα και θα προσπαθούσα να τον /την κάνω να ξεχαστεί ,να γελάσει και γενικώς να είμαι εκεί στα δύσκολα και να μπορώ να προσθέσω αγάπη

Σίγουρα θα ήμουν πάρα πολύ στεναχωρημένη αλλά θα έκανα τα πάντα για να εκπληρώσω τις επιθυμίες του φίλου μου και θα έκανα τις τελευταίες του μέρες όσο καλύτερες μπορούσα έτσι ώστε να φύγει χαρούμενος και ολοκληρωμένος

Δεν μου έχει τύχει αλλά θέλω να πιστεύω ότι θα μπορούσα.θα προσπαθούσα να βάλω την δικιά του συναισθηματική κατάσταση πάνω από την δικιά μου γιατί στο κάτω κάτω εκείνος θα βασανίζοταν περισσότερο και η μόνη δύναμη που θα αντλούσε θα ήταν του στενού του κύκλου

Ναι, επειδή όταν δένεσαι συναισθηματικά με ένα άτομο ο οποιοσδήποτε αποχαιρετισμός είναι δύσκολος, πόσο μάλλον ο τελευταίος αποχαιρετισμός