Καλός μαθητής ή το "φυτό" της τάξης;

Εμείς τα παιδιά, όταν ακούμε καλός μαθητής, αυτομάτως μας έρχεται στο μυαλό το φυτό. Για έναν ανεξήγητο λόγο, στους καλούς μαθητές έχουμε βγάλει αυτό το παρατσούκλι :"το φυτό της τάξης". Αυτά τα "φυτά" λοιπόν, πιστεύουμε, πως όλη μέρα και νύχτα διαβάζουν. Εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρα χωρίς διάλειμμα. Όχι ότι μας είπε ποτέ κανείς κάτι τέτοιο, έτσι το βγάλαμε μόνοι μας για να το λέμε στους γονείς μας,, όταν εμείς έχουμε πάρει χαμηλότερο βαθμό από άλλους μαθητές.

Πολλά παιδιά όμως, το πιστεύουν πραγματικά αυτό ,ότι οι καλοί μαθητές μόνο διαβάζουν, ακόμα και στις διακοπές τους. Πιστεύουν ακόμη ότι δεν έχουν φίλους και προσωπική ζωή, δεν βγαίνουν βόλτες και δεν διασκεδάζουν. Είναι καθηλωμένοι σε μια καρέκλα και "τρώνε" βιβλία. Είναι και πάρα πολύ έξυπνοι και όταν γράφουν διαγωνίσματα ή εξετάσεις τα έχουν όλα σωστά γιατί σύμφωνα με μερικά παιδιά προέρχονται από οικογένεια μάγων ή είναι εξωγήινοι. Η παιδική φαντασία δεν έχει όρια, πόσο μάλλον η εφηβική.

 

 

 Μα τι είναι στην πραγματικότητα ένας καλός μαθητής;

Εγώ λοιπόν, επειδή γνωρίζω πολλούς καλούς μαθητές, σας λέω πως είναι κανονικοί άνθρωποι. Απογοητεύω μερικά παιδιά με αυτό αλλά αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Δεν θα το πιστέψετε αλλά δεν είναι όλη μέρα με ένα βιβλίο στο χέρι. Έχουν φίλους, ανήκουν σε κάποιες παρέες με παιδιά διαφορετικών επιπέδων. Βγαίνουν βόλτες μέχρι αργά, όπως όλοι οι άνθρωποι και διασκεδάζουν. Μέσα από την καθημερινότητά τους, όμως, "κλέβουν" ελάχιστες ώρες τις οποίες αφιερώνουν στο διάβασμα. Προσέχουν στη τάξη, βάζουν το μυαλό τους σε λειτουργία, σκέφτονται λογικά και αυτό είναι όλο. Δεν χρειάζεται κάτι το ιδιαίτερο και το εξωπραγματικό να είναι κάποιος καλός μαθητής.

Όλα αυτά που χρησιμοποιούμε εμείς τα παιδιά του τύπου: "δεν μπορώ να τα καταφέρω, είναι πολύ δύσκολα, είναι μόνο για έξυπνους και εγώ δεν είμαι αρκετά για να ανταποκριθώ" , είναι οι ελεεινές δικαιολογίες που χρησιμοποιούμε εμείς τα παιδιά επειδή βαριόμαστε να βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει, βαριόμαστε να διαβάζουμε και να γράφουμε και γι' αυτό οι άλλοι που ασχολούνται λίγο περισσότερο είναι ιδιοφυίες!

Σέια Ντρέου, Γ4

 

 

Το αποξηραμένο λουλούδι ενός έρωτα.

Ένα μελαγχολικό κυριακάτικο απόγευμα η γιαγιά με βλέπει προβληματισμένη να γράφω κάτι στο υπολογιστή. Μόλις είχα τελειώσει τα μαθήματα μου και η γιαγιά μου για να μου φτιάξει λίγο την διάθεση αποφάσισε να μου εκμυστηρευτεί την ιστορία της γνωριμίας της με τον παππού.     

            

      Η γιαγιά μου είχε γνωρίσει τον παππού μου στο δημοτικό σχολείο. Τότε τα αγόρια πήγαιναν σε διαφορετικό σχολείο με τα κορίτσια. Όμως ο παππούς μου ήταν συμμαθητής με τον με τον αδελφό της και έτσι τον γνώρισε . Κάθε Παρασκευή μετά το μάθημα συναντιόντουσαν για λίγο και λέγανε τα νέα της εβδομάδας . Κανένας δεν είχε τολμήσει να πει στον άλλον ότι είχε αρχίσει να νιώθει κάποια συναισθήματα . Τα χρόνια περνούσαν, τελείωσαν το γυμνάσιο και ο παππούς επειδή δεν μπορούσε να βρει δουλειά στην Ελλάδα έφυγε για την Αμερική. Την τελευταία μερα πριν φύγει χάρισε στην γιαγιά μου ένα λουλούδι. Δεν είχε όμως το κουράγιο να της πει να τον περιμένει. Δεν ήξερε πως θα ήταν η ζωή του στο νέο μέρος. Η γιαγιά μου τον χαιρέτησε κάπως ψυχρά, είχε απογοητευτεί που η ζωή έκανε άλλα σχέδια από αυτά που κάνουν οι άνθρωποι.

     Τα χρόνια περνούσαν, τότε δεν υπήρχε η τεχνολογία για να μπορούν οι άνθρωποι να κρατούν επαφή. Η γιαγιά μου πίστευε ότι ο παππούς μου την είχε ξεχάσει, το ίδιο όμως πίστευε και ο παππούς για την γιαγιά μου. Στην Αμερική είχε βρει εύκολα δουλειά, είχε αποκτήσει χρήματα και είχε αποφασίσει να παντρευτεί μια Αμερικανα που τον είχε αγαπήσει. Πριν γίνει ο γάμος όμως της είπε οτι ήθελε να της δείξει το μέρος που γεννήθηκε. Ήρθαν λοιπόν στην Ελλάδα και όλο το χωριό μαθαίνει οτι φτάνει ο παππούς μου μαζί με την μελλοντική του γυναίκα. Η γιαγιά μου στεναχωρημένη δεν μπορούσε να το πιστεύει. Θα έβλεπε τον καλύτερο της φίλο αλλά πλέον δεν θα μπορούσαν να είναι όπως παλιά. Οταν έφτασε τον υποδέχθηκαν συγγενείς και φίλοι, η γιαγια μου κρύφτηκε δεν άντεχε να δει τον φίλο της σε μια νεα σχέση. Επειδή όμως η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια ο παππούς μου πιο τολμηρός την αναζήτησε. Ήθελε να ειναι σίγουρος οτι πριν ξεκινήσει την νέα του ζωή δεν θα υπήρχε καμία ελπίδα να συνεχίσει την σχέση του με τη γιαγιά. Ρώτησε λοιπόν αν είχε παντρευτεί. Όταν του είπαν οτι ήταν ελεύθερη την αναζήτησε, την  βρήκε και την ρώτησε τι κάνει. Η γιαγια μου του έδειξε το αποξηραμένο λουλούδι που της είχε χαρίσει. Τότε ο παππούς μου κατάλαβε οτι δεν τον είχε βγάλει από την ζωή της. Ζήτησε συγγνώμη από την Αμερικανα και παντρεύτηκε τη γιαγιά.

      Όταν έμαθα την ιστορία αγκάλιασα την γιαγιά μου και η γιαγιά μου μου είπε " Αχ παιδί μου, αν εκείνα τα χρόνια είχαμε διαδίκτυο, η ζωή μου θα ήταν πιο εύκολη, δεν θα είχε όμως τόσες εκπλήξεις " .

Μαρία Μεγρέμη, Γ3

(Και η ιστορία της Μαρίας είναι ένα όμορφο ψέμα! Μη μου πείτε όμως ότι δε θα μπορούσε να συμβεί στα αλήθεια!)

Love story στην Κεφαλονιά!

Στο μάθημα των κειμένων μας ζητήθηκε να κάνουμε μία, κατά τη γνώμη μου, βαρετή και χωρίς νόημα εργασία. Ο λόγος δεν ήταν η σύνταξη του κειμένου αλλά το θέμα. Το θέμα ήταν «Το love story του παππού και της γιαγιάς μου». Μάλιστα δεν πήγα την εργασία την ημέρα που έπρεπε αλλά στο μάθημα κειμένων της επόμενης εβδομάδας!

            Το θέμα είναι ότι από τη στιγμή που ρώτησα τον πατέρα μου αν υπήρχε κάποιο ενδιαφέρον στην εν λόγω ιστορία, άλλαξα γνώμη. Ο πατέρας μου άρχισε να μου διηγείται μία πολύ ρομαντική και εν μέρει συναρπαστική ιστορία. Μπορώ να πω ότι τρελάθηκα!

            Είδα αμέσως πως η εργασία των κειμένων από μία βαρετή δραστηριότητα, έγινε η πιο ενδιαφέρουσα εργασία της εβδομάδας. Για να ακριβολογώ δεν άφησα καν τον πατέρα μου να ολοκληρώσει την ιστορία. Πήρα αμέσως τηλέφωνο για να την ακούσω από πρώτο χέρι.

            Το τηλέφωνο σήκωσε ο παππούς μου, αλλά πόσο καλά να εξηγήσει ένας άντρας μία ιστορία αγάπης; Δεν του ανέφερα καν τι ήθελα και του είπα να μου δώσει τη γιαγιά. Η γιαγιά μου αν και σε μεγάλη ηλικία και με αρκετά προβλήματα υγείας, θυμάται τα πάντα σαν να ήταν όχι χθες, αλλά σήμερα!

            Έτσι με πήγε 70 χρόνια πίσω όταν εκείνη και ο παππούς μου ήταν 10 χρονών παιδάκια και έμεναν στην ίδια γειτονιά. Αυτό δυστυχώς δεν τους ευνοούσε και πολύ να γνωριστούν, καθώς οι οικογένειες τους ήταν σε έχθρα! Βλέπετε στην Κεφαλονιά, όπου ζούσαν και οι δύο, μέχρι τουλάχιστον πριν από 60 χρόνια υπήρχε η περίπτωση δύο οικογένειες να είναι σε αντιπαλότητα. Έτσι λοιπόν οι δύο οικογένειες είχαν κηρύξει τον πόλεμο η μία στην άλλη μετά από κάποιο φονικό που είχε γίνει μερικά χρόνια πριν την γέννηση της γιαγιάς και του παππού μου.

            Κάποια μέρα λοιπόν, ο παππούς μου είδε την μικρή Αγγελική να παίζει στο δρόμο με τις φίλες της. Καθώς ήταν γενναίος και καθώς δεν γνώριζε την καταγωγή του κοριτσιού που του έκανε εντύπωση, πλησίασε τα κορίτσια και μίλησε στη γιαγιά. Έπαιζαν ώρες ατελείωτες μέχρι που η φωνή της μητέρας του συνονόματου παππού μου ακούστηκε. Όταν μάλιστα η προγιαγιά μου είδε με ποιο κορίτσι μιλούσε τον απομάκρυνε αμέσως και τον μάλωσε με άσχημο τρόπο!

            Τα χρόνια πέρναγαν μα τα δύο παιδιά δεν σταμάτησαν να συναντιούνται παρά τις απαγορεύσεις των δύο οικογενειών. Πολλές φορές μάλιστα τους έπιαναν να κάνουν παρέα, αλλά πλέον μέσα στα δύο παιδιά είχε αναπτυχθεί ένα βαθύ αίσθημα αγάπης και αλληλοϋποστήριξης, καθώς ο ένας προσπαθούσε να δικαιολογήσει τον άλλον σε αμήχανες στιγμές του καθενός απέναντι στους γονείς του.

            Τα παιδιά μεγάλωσαν και στα 17 τους χρόνια ήταν πια ερωτευμένοι μεταξύ τους. Το γεγονός αυτό δεν έκανε τους γονείς του ζευγαριού να πάψουν να επικρίνουν αυτή τη σχέση. Ο παππούς μου όμως για άλλη μία φορά επιδεικνύοντας γενναιότητα πήγε ένα βράδυ να τη ζητήσει σε γάμο από τον πατέρα της. Η απάντηση της οικογένειας της γιαγιάς μου, δεν ήταν λεκτική! Ο πατέρας της γιαγιάς μου βγήκε από το δωμάτιο με ένα κυνηγετικό τουφέκι με το οποίο κυνήγησε τον νεαρό Γεράσιμο, με αποτέλεσμα να αποτύχει και αυτή η προσπάθεια συμφιλίωσης των οικογενειών.

            Το ζευγάρι δεν το έβαλε κάτω. Οι δύο νεαροί αποφασίζουν σε κρυφή τους συνάντηση να αποχωρήσουν μαζί από το νησί και να παντρευτούν σε κάποιο άλλο μέρος. Ένας λογικός προορισμός θα ήταν ένα γειτονικό νησί όπως η Λευκάδα ή η Κέρκυρα. Οι δύο τους όμως αποφάσισαν να κλεφτούν και να παντρευτούν στην Πάτρα.

            Έτσι και έγινε! Ένα βράδυ ο παππούς μου πήγε στο σπίτι της όμορφης Αγγελικής και την έκλεψε! Μάλιστα, είχε συνεννοηθεί με κάποιο γνωστό τους βαρκάρη να τους μεταφέρει στην Πάτρα μες’ τη νύχτα. Το σχέδιο στέφθηκε με επιτυχία!

          

  Το ζευγάρι παντρεύτηκε στην Πάτρα, όπου έζησε τον πρώτο χρόνο του βίου του. Πίσω στην Κεφαλονιά όμως οι δύο οικογένειες άφησαν πίσω κάθε έχθρα και ενωμένες κίνησαν γη και ουρανό για να βρουν τα παιδιά τους. Γονείς και αδέρφια δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα μέχρι που κάποια μέρα κάποιος γνωστός της μίας οικογένειας βρέθηκε στην Πάτρα όπου συνάντησε το ζευγάρι! Εκείνος αμέσως αναγνώρισε τους δύο νέους και τηλεγράφησε τα πάντα στους γονείς. Οι δύο οικογένειες έστειλαν στον γνωστό τους να βρει το ζευγάρι και να του εξιστορήσει τα όσα έγιναν κατά την απουσία τους! Όλα πήγαν καλά και το ζευγάρι επέστρεψε στην γενέτειρα του όπου έζησε για περίπου άλλα δέκα χρόνια!

            Η γιαγιά μου φανερά συγκινημένη με αποχαιρέτησε και έκλεισε το τηλέφωνο. Τώρα πια ο Γεράσιμος (Μάκης)και η Αγγελική ζουν στο Νέο Φάληρο του Πειραιά και όπως όλα τα ηλικιωμένα ζευγάρια έχουν μικρό καυγάδες οι οποίοι φυσικά δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτή τη φοβερή και μακροχρόνια ιστορία αγάπης.

Γεράσιμος Μουστάκης, Γ3

 

(Η ιστορία είναι παντελώς ψεύτικη, διότι ο Γεράσιμος θεώρησε ότι η αληθινή ιστορία των παππούδων του παραήταν απλή! Έτσι τους έφτιαξε μια δική του ερωτική ιστορία!Ελπίζουμε να σας άρεσε!)

Ο καλός μαθητής!

Για να δούμε, λοιπόν, πως είναι ένας καλός μαθητής. Αλήθεια πως είναι; Ο καλός μαθητής είναι αυτός ο οποίος παίρνει συνέχεια 20 και ξέρει τα πάντα απ’έξω; Ή αυτός που κάθεται ήσυχος στην τάξη και δεν ενοχλεί ούτε το μάθημα ούτε τους συμμαθητές του; Ή μήπως τίποτα από αυτά;

Ναι μάλλον είναι το τελευταίο. Γιατί ο καλός μαθητής δεν είναι αυτός που θα κάτσει ήσυχος στην τάξη διότι αυτό σημαίνει πως δεν θα συμμετέχει. Ούτε είναι αυτός που κάθεται όλη μέρα πάνω από ένα βιβλίο προσπαθώντας να αποστηθίσει μία μία τις λέξεις του μαθήματος ώστε όταν εξεταστεί την άλλη μέρα να ξέρει τα πάντα τέλεια. Ο καλός μαθητής ούτε θα γράφει πάντα 20 ούτε θα είναι πάντα ήσυχος στην τάξη. Γιατί;

 

 

 Γιατί αυτός που είναι πραγματικά καλός θα νοιαστεί για τους βαθμούς αλλά θα νοιαστεί περισσότερο αν ο ίδιος κατάλαβε τι πραγματικά διάβασε. Ποιο το νόημα να μάθεις κάτι απ’έξω όταν δεν ξέρεις καν τι σημαίνει. Αυτός θα ρωτήσει για να καταλάβει πλήρως αυτό που έμαθε, αυτός θα σχηματίσει γνώμη για αυτό που έμαθε και δεν θα μάθει απλά αυτό που του δόθηκε.

Επίσης ο καλός μαθητής θα έχει δική του βούληση και θα έρθει μία στις τόσες αδιάβαστος επειδή προτίμησε να κάνει κάτι άλλο την προηγούμενη ημέρα. Τέλος ο καλός μαθητής θα έχει κενά, αλλά σε αντίθεση με άλλους θα προσπαθήσει να τα καλύψει αντί να κάτσει να κλαίγεται επειδή δεν ξέρει κάτι. Με λίγα λόγια ο καλός μαθητής νοιάζεται να μάθει και όχι να βγάλει έναν καλό βαθμό ο οποίος στην τελική θα του είναι άχρηστος στην πραγματική ζωή. Η γνώση όμως θα του χρησιμεύσει σε κάποια στιγμή της ζωής του.

Λεωνίδας Σεγραίδος, Γ4

Κινηματογραφική Λέσχη 1ου Γυμνασίου Κω!

Τα τελευταία τρία χρόνια στο σχολείο μας λειτουργούσε μια άτυπη κινηματογραφική λέσχη με τη συνδρομή μιας ομάδας καθηγητών  που αγαπούν το σινεμά και πιστεύουν στη δύναμη που ασκεί στα παιδιά .Σε αυτή την τριετία η λέσχη απόκτησε φανατικούς φίλους μαθητές που δεν τη λησμόνησαν μετά την απόλυση τους, με αποτέλεσμα πάντα να έχουμε και αποφοιτήσαντες μαθητές στις συναντήσεις μας. Και βέβαια η χαρά μας ήταν μεγάλη που τα παιδιά μας δεν μας ξεχνούσαν , αλλά γυρνούσαν στο σχολείο και στήριζαν τον κινηματογράφο.

Φέτος λοιπόν η λέσχη μας εντάχθηκε στα πολιτιστικά προγράμματα που στηρίζει το Υπουργείο Παιδείας και ο αριθμός των μελών μας αυξήθηκε θεαματικά. Η λέσχη απευθυνόταν πάντα στα παιδιά της Γ Γυμνασίου και φέτος πάλι περιοριστήκαμε σε αυτή την τάξη. Η ομάδα των εκπαιδευτικών που οργανώνει το πρόγραμμα αποφάσισε και φέτος ο στόχος των προβολών να είναι η ευαισθητοποίηση των μαθητών σε θέματα κοινωνικού ενδιαφέροντος (ρατσισμός, διαφορετικότητα, εφηβεία και προβλήματα των εφήβων, σχέσεις γονιών- παιδιών, σχολείο και σχολική ζωή).

Η πρώτη ταινία που προβλήθηκε ήταν τα Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας και ακολούθησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση σχετικά με την ένταξη των νέων σε νεοναζιστικές ομάδες. Τα παιδιά διατύπωσαν ερωτήματα σχετικά με το θέμα της ταινίας και την τραγική ιστορία των δύο ηρώων και μίλησαν για το θέμα του ρατσισμού και της απόρριψης του ξένου.

 

Επόμενη ταινία ήταν το Μπίλυ Έλιοτ.Τα παιδιά βρήκαν αισιόδοξη την ταινία και αυτό που τους άρεσε στο σύνολο ήταν το ότι ο ήρωας πέτυχε το στόχο του παρά τις αντιξοότητες που είχε να αντιμετωπίσει. Οι κριτικές τους όπως τις κατέγραψαν μετά το τέλος της ταινίας ήταν οι ακόλουθες:

 

Η ταινία ήταν πολύ ωραία. Σου διδάσκει ότι όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ το πετυχαίνεις ό,τι εμπόδια και να βρεις μπροστά σου.

 

Η ταινία ήταν μέτρια. Μου άρεσε όμως επειδή ο Μπίλυ έφτασε στο στόχο του.

Μουσταφάς Άσπαλης

 

 Η ταινία αυτή μου άρεσε, γιατί ο πρωταγωνιστής μετά από πολλά χρόνια σκληρής δουλειάς κατάφερε να γίνει αυτό που ονειρευόταν από παιδί, επαγγελματίας χορευτής.

Βασιλική Κατακαλέα

 

 Η ταινία που είδαμε δεν μου άρεσε γιατί δεν είναι του γούστου μου αυτές οι ταινίες. Προτιμώ ταινίες με δράση. Ως θέμα ήταν καλή και εγώ προσωπικά κατάλαβα από το κλείσιμο της ότι όποιος αγαπάει κάτι πραγματικά το καταφέρνει και φτάνει ψηλά. Όπως είδαμε και στην ταινία ο πρωταγωνιστής έφτασε ψηλά παρά την απαγόρευση του πατέρα του και του αδερφού του.

Μαρία Ιωαννίδου

 

 Η ταινία ήταν ωραία, με ενθουσίασε και με συγκίνησε το πάθος και η επιμονή της του πρωταγωνιστή να γίνει επαγγελματίας χορευτής.

Μαρία Μεγρέμη

 

 Η χτεσινή ταινία ήταν πολύ ωραία. Μας έδειξε πως εάν ένας άνθρωπος θέλει να πετύχει κάτι, θα τα καταφέρει αν προσπαθήσει .

Γιώργος Πλαγγέτης

 

 Η ταινία ήταν πολύ ωραία γιατί το παιδί αυτό κατάφερε να πετύχει αυτό που ήθελε παρά τις δυσκολίες που βρέθηκαν μπροστά του.

Μαρία Κραμπουσανού

 

 Η ταινία που παρακολουθήσαμε ήταν ωραία και μας έδωσε ένα μήνυμα: όταν θέλουμε κάτι και θα πρέπει να αγωνιστούμε για να το πάρουμε.

Αντώνης Πυλιώτης

 

Την Κυριακή που μας πέρασε είδαμε την ταινία Μετά τη Λουτσία, μια ταινία με θέμα  το bullying. Το Μετά τη Λουτσία του Μισέλ Φράνκο αποτελεί μια απλή -αλλά συγκλονιστική ιστορία- για μια μαθήτρια που πέφτει θύμα εκφοβισμού και εκβιασμού από τους συμμαθητές της.

Οι μαθητές μας αντέδρασαν με διαφόρους τρόπους στην ταινία. Άλλοι έκλαψαν, άλλοι θύμωσαν , άλλοι θεώρησαν εξωπραγματική την ταινία, άλλοι αδιαφόρησαν αλλά όλοι ένιωσαν τη δύναμη του σκληρού ρεαλισμού της ταινίας.

Ακολουθούν κάποιες από τις απόψεις των παιδιών  όπως καταγράφηκαν σε ένα φύλλο εργασίας που τους δόθηκε μετά το πέρας της ταινίας και της συζήτησης που ακολούθησε.

Γιατί η Αλεχάντρα δεν αντιδρά όταν τη βιντεοσκοπεί ο φίλος της ;

Διότι ήταν μεθυσμένη, της άρεσε λίγο και δεν περίμενε να διαδοθεί τόσο εύκολα.

 

Γιατί ήταν μεθυσμένη και δεν καταλάβαινε τι έκανε.

 

Γιατί ήταν φίλος της και τον εμπιστευόταν.

 

Η Αλεξάνδρα δεν αντιδρά διότι πιστεύει ότι το βίντεο θα μείνει μεταξύ τους.

 

Γιατί φοβάται μη χάσει το αγόρι.

 

Ενώ αντιλαμβάνεται ότι το θέμα δεν τελειώνει με τη βιντεοσκόπηση , γιατί δεν καταγγέλλει το γεγονός;

Δεν καταγγέλλει το γεγονός διότι φοβάται ότι θα γίνει χειρότερα.Δηλαδή θα της φερόντουσαν με περισσότερη βία.

 

Γιατί φοβόταν μη χάσει το φίλο της.

 

Δεν καταγγέλλει το γεγονός επειδή φοβάται την αντίδραση του πατέρα της.

 

Γιατί νόμιζε ότι μετά θα είχε περισσότερους μπελάδες.

 

Μπορεί να πιστεύει πως κάποτε θα σταματήσουν.

 

Γιατί ντρέπεται.

 

Ντρεπόταν να μαθευτεί το συμβάν, γιατί την εκθέτει ως κοινωνικό άτομο και θα μπορούσαν να την επικρίνουν και εκείνη και τον πατέρα της.

 

Πώς θα αντιδρούσατε εσείς αν σας συνέβαινε κάτι παρόμοιο ή αν συνέβαινε σε κάποιον φίλο σας;

Θα ήταν ένα πολύ σοκαριστικό γεγονός για μένα. Θα βρισκόμουν σε απόγνωση. Αν συνέβαινε σε μένα θα το έλεγα αμέσως στους γονείς μου και θα δεχόμουν τις συνέπειες, ενώ αν συνέβαινε σε κάποιον φίλο μου θα τον παρότρυνα να πει την αλήθεια ή θα το έκανα εγώ.

 

Θα αντιδρούσα. Ήταν πολύ άσχημα όλα όσα πέρασε το κορίτσι και δε θα ήθελα να περάσω τα ίδια όπως και κανένας άλλος. Θα μιλούσα στους γονείς μου και έπειτα θα βρίσκαμε μια λύση.

 

Θα το έλεγα σε κάποιον φίλο μου.

 

Θα το έλεγα στη μαμά μου και στο διευθυντή.

 

Θα το έλεγα στους δασκάλους μου, μετά στους γονείς μου και μετά θα έκανα μήνυση.

 

Θα απευθυνόμουν σε κάποιον ενήλικο.

 

Λόγω του ότι είμαι αγόρι είναι δύσκολο να γίνει κάτι παρόμοιο, αλλά σε τέτοια περίπτωση θα απευθυνόμουν στην αστυνομία και δε θα άφηνα κανέναν να με κοροϊδέψει.

 

Θα το κατήγγειλα.

 

Θα το έλεγα σε κάποιον για αν με βοηθήσει.

 

Αν συνέβαινε σε μένα δεν θα το άντεχα, θα το έλεγα στους γονείς μου, θα άλλαζα σχολείο.

 

Πιστεύετε ότι στο τέλος αποδίδεται δικαιοσύνη;

Πιστεύω ότι δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη, διότι αυτό που έκανε ο πατέρας της Αλεχάνδρα δεν ήταν λύση. Έπρεπε να πληρώσουν όλοι από την παρέα, διότι όλοι της έκαναν τη ζωή κόλαση. Όχι ότι έπρεπε να πεθάνει κάποιος αλλά με κάποιον τρόπο να τους κάνει να πληρώσουν.

 

Ναι, γιατί ο πατέρας παίρνει το αίμα του πίσω, δηλ. ανταποδίδει αυτό που συνέβη. Είμαι μαζί του!

 

Στο τέλος πιστεύω πως ΟΧΙ δεν αποδίδεται δικαιοσύνη. Ναι μεν  έπρεπε να πληρώσει ο μικρός αλλά σίγουρα με φυλάκιση.

 

Όχι, διότι αυτό που πέρασε η κοπέλα ήταν άσχημο και δεν έφταιγε μόνο το παιδί που πέθανε. Όλα τα παιδιά έφταιγαν και έπρεπε να πληρώσουν όλα. Όχι με θάνατο αλλά με τιμωρίες που θα τους έκαναν να νιώσουν παρόμοια και να έβλεπαν την Άλε ευτυχισμένη.

 

Όχι, η εκδίκηση δεν αποδίδει ποτέ δικαιοσύνη.

 

Όχι γιατί το κορίτσι δε δικαιώθηκε. Θα μπορούσε το πρόβλημα να  λυθεί νομικά.

 

Ο πατέρας της Αλε είναι ψυχρός δολοφόνος!

 

 

Αν αγαπάς έναν άνθρωπο μην το λες με λόγια, απόδειξε το!(Pag mahal mo isang tao wag mong sabihin patunayan mo!)

Σήμερα έχω να κάνω μια άσκηση που να διηγείται πως γνωρίστηκαν και παντρεύτηκαν η γιαγιά και ο παππούς μου. Δε μου άρεσε και πολύ αυτή η άσκηση γιατί δεν έχω δει ποτέ τη γιαγιά και τον παππού μου. Τους έχω μιλήσει αλλά δεν καταλάβαινα τι έλεγαν, γιατί μένουν στην άλλη άκρη της γης, στις Φιλιππίνες. Οπότε ρώτησα τον πατέρα μου να μου πει την ιστορία τους.

Όλα άρχισαν σε ένα χωριό στις Φιλιππίνες, στο Σουριγκάου Ντελ Σουρ Κάρμεν, το 1955.Η γιαγιά μου (Νικολασίτα) ήταν 19 χρονών και ο παππούς μου (Φρέντι) 25.Επειδή το χωριό ήταν μικρό όλοι ήταν σαν μια οικογένεια και ο παππούς μου γνωριζόταν καλά με τη γιαγιά μου.

Η γιαγιά μου δεν ήταν τόσο όμορφη αλλά ήταν ψηλή και έμοιαζε σαν μοντέλο. Ο παππούς μου πάλι ήταν πολύ δημοφιλής γιατί ήταν μισός Αμερικάνος, ψηλός και άσπρος.

 

Η πρώτη κίνηση που έκανε ο παππούς μου ήταν να πάρει μια κιθάρα , να πάει κάτω από το παράθυρο της και να της τραγουδήσει. (Στις Φιλιππίνες τα αγόρια για να κερδίσουν την καρδιά της γυναίκας τους τραγουδούσαν κάτω από το παράθυρο της – Harana).Η γιαγιά μου ήταν ευτυχισμένη αλλά ο πατέρας της ήταν αυστηρός και δεν τους άφησε να είναι μαζί γιατί ήταν ακόμη νέοι. Ο παππούς μου όμως δεν σταμάτησε να την αγαπάει πολύ.Η γιαγιά μίλησε στον πατέρα της για το παππού, αλλά δεν κατάφερε τίποτα. Τελικά αποφασίστηκε όταν η γιαγιά γίνει 23 να παντρευτούν.

Το 1959 παντρεύτηκαν και ήταν η πιο όμορφη μέρα της ζωής τους, αν και ήταν πολύ φτωχοί. Έκαναν 9 παιδιά και έμενα όλοι μαζί ευτυχισμένοι σε ένα σπίτι. Δεν μπόρεσαν να σπουδάσουν όλα τα παιδιά τους γι αυτό και τα μεγαλύτερα αδέρφια άρχισαν να δουλεύουν σε μικρή ηλικία.

Αλλά χωρίς αυτά τα προβλήματα δε θα ήμασταν στο σήμερα εγώ με τον αδερφό μου. Η γιαγιά μου τώρα πια είναι άρρωστη με νεφροπάθεια και ο παππούς μου είναι πνευμονοπαθής. Δεν μένουν πια στο ίδιο σπίτι γιατί κανείς δεν μπορεί να τους φροντίζει  και μένουν στο σπίτι των παιδιών τους για να τους φροντίζουν εκείνα. Ποτέ όμως δεν έπαψαν αν αγαπάνε ο ένας τον άλλον για 58 ολόκληρα χρόνια. Αυτο που μου είπαν και θα το θυμάμαι πάντα είναι το εξής:

Pag mahal mo isang tao wag mong sabihin patunayan mo

 

(Αν αγαπάς έναν άνθρωπο μην το λες με λόγια, απόδειξε το!)

 

Έλενα Μακάρθυ, Γ3

 

 

Η ιστορία των παππούδων του Ντάνι!

Ρώτησα τον παππού από τη μαμά μου πως γνωρίστηκαν με τη γιαγιά μου και μου είπε πως γνωρίστηκαν όταν ήταν στο λύκειο. Εκείνη την εποχή ο παππούς ήταν πολύ ρομαντικός. Έδινε συνέχεια λουλούδια στη γιαγιά κάθε φορά που συναντιούνταν. Κάθε φορά που δεν είχαν σχολείο έβγαιναν βόλτα και έτσι γνωρίστηκαν καλύτερα.

Όταν η γιαγιά μου ήταν 22 χρονών και ο παππούς μου 24 ο παππούς μου πήγε στο σπίτι της γιαγιάς μου και είπε στους γονείς της ότι θέλει να παντρευτεί την κόρη τους. Ο πατέρας της γιαγιάς μου δεν δεχόταν. Όμως η μητέρα της δεχόταν γιατί ήξερε καλά τον παππού. Έτσι τελικά οι γονείς της γιαγιάς συζήτησαν το αν θα παντρευόταν η γιαγιά τον παππού και τελικά συμφώνησαν και οι δύο. Όμως ο πατέρας της γιαγιάς μου είπε στον παππού ότι αν χτυπούσε ή πλήγωνε τη γιαγιά μου με οποιοδήποτε τρόπο, θα τον σκότωνε. Κι ο παππούς μου είπε ότι υποσχόταν να μην πληγώσει ποτέ τη γιαγιά.

Τώρα έχουν περάσει 60 χρόνια και ο παππούς μου με τη γιαγιά μου είναι ακόμα μαζί και ευτυχισμένοι και δε θα χωρίσουν ποτέ. Και γω είμαι πολύ ευτυχισμένος που είναι ακόμα μαζί!

Νταν Ντελ Ροζάριο, Γ4