Gran Torino - "τρελάρα Γουόλτ, σε ευχαριστώ για όσα έκανες για μένα"

 

Με παιδιά του Β1 παρακολουθήσαμε προχτές την ταινία Gran Torino (2008) ολοκληρώνοντας την ενότητα του ρατσισμού (Β’ Λυκείου).

Υπόθεση:  Ο Γουόλτ Κοβάλσκι, είναι ένας σκληρός και πολύ συντηρητικός βετεράνος του πολέμου της Κορέας, ο οποίος συνταξιούχος πια, περνάει τις μέρες του επισκευάζοντας το σπίτι του, πίνοντας μπύρα και πηγαίνοντας μια φορά τον μήνα στο κουρείο. Μια καθημερινότητα που την ακολουθεί πιστά. Θα αναγκαστεί όμως να αλλάξει τις απόψεις του συναναστρεφόμενος με τους «σχιστομάτηδες», «κιτρινιάρηδες» - όπως τους αποκαλεί-  γείτονες του, που είναι μετανάστες Χμονγκ και θα τους προστατέψει από μια συμμορία.

Η ταινία διαπραγματεύεται πολλά θέματα , όπως επεσήμαναν τα παιδιά: το ρατσισμό και την ξενοφοβία αλλά και τον ηλικιακό ρατσισμό, την περιθωριοποίηση των ηλικιωμένων καθώς και την εφηβική παραβατικότητα και τη βία. Ολοκληρώνοντας την προβολή τα παιδιά κλήθηκαν σε μια άσκηση δημιουργικής γραφής να γράψουν ένα επικήδειο για τον Γουώλτ υποδυόμενοι τον Τάο, τον νεαρό Χμονγκ που πήρε υπό την προστασία του ο Γουόλτ. Ακολουθούν τα κείμενα τους - κάποια σε φωτογραφία.

(Παρατήρηση της καθηγήτριας: τα παιδιά ανταποκρίθηκαν χωρίς καμιά γκρίνια στην εργασία, αφοσιώθηκαν στο γραπτό τους  και μάλιστα κάποια ζήτησαν να έχουν περισσότερο χρόνο για να την ολοκληρώσουν. Όταν ρωτήθηκαν γιατί δεν γκρίνιαξαν και ίσα ίσα έγραψαν αρκετά μεγάλα κείμενα και μάλιστα πρωτότυπα – σε αντίθεση με την έκθεση…- απάντησαν ότι αυτές οι εργασίες είναι ευχάριστες και δεν έχουν καμιά σχέση με τη μονοτονία των γραπτών της Έκθεσης. Τα συμπεράσματα δικά σας).

Αγαπητέ Walt, την πρώτη μέρα που σε γνώρισα, σε μίσησα, σκέφτηκα πόσο αγενής ήσουν. Δεν θα μπορούσα όμως ποτέ να φανταστώ πόσο απότομη στροφή θα έπαιρναν τα πράγματα. Κατάλαβα πως δεν ήσουν τόσο σκληρός όσο φαινόσουν όταν έδιωξες τον ξάδελφο μου εκείνη τη νύχτα παρόλο που δεν ήσουν υποχρεωμένος να το κάνεις.

Μα δεν σταμάτησες εκεί. Έπειτα βοήθησες την αδερφή μου και μετά έφτιαξες το χαλασμένο σωλήνο στο σπίτι μου. Φυσικά ακόμη είχες μια επιθετική στάση, αλλά μπλένταρες πολύ καλά στο χώρο του σπιτιού μου, ώσπου έγινες οικογένεια.

Σε ευχαριστώ. Ευχαριστώ που με βοήθησες να βρω δουλειά για να σπουδάσω. Ευχαριστώ που με ενθάρρυνες να βγω με τη Γιαμ Γιαμ.

Αλλά πάνω απ' όλα ευχαριστώ που ήσουν δίπλα μου και πίστευες σε μένα. Και συγγνώμη. Συγγνώμη που δεν πήγαμε μαζί στο γιατρό.

Συγγνώμη που σου προκάλεσα μπελάδες. Προσεύχομαι όλα αυτά να είναι ένας εφιάλτης και όταν ξυπνήσω να σε δω να καπνίζει τα τσιγάρα σου γιατί σε χρειάζομαι ακόμη και δεν είμαι έτοιμος να σε χάσω. Λεάνα

 

 Στην αρχή νόμιζα ότι ήσουν ένας από αυτούς τους συντηρητικούς, παραδοσιακούς ρατσιστές γέρους, με τον τρόπο που με κοιτούσες και τα υποτιμητικά σχόλια που με αποκαλούσες. Εκείνη τη νύχτα που με ανάγκασαν να σε κλέψω, νόμιζα πως δεν θα έβγαινα ζωντανός, πως θα με σκότωνες εκείνη τη στιγμή. Αλλά εσύ δίστασες και με άφησες να φύγω, χωρίς κάποια ποινή, χωρίς να καλέσεις την αστυνομία.

 

Μάλλον ήταν σαν μια σιωπηλή συγχώρεση απ' το μέρος σου. Έλεγες τα πράγματα ωμά, έτσι όπως ήταν. Κι αν αυτό με πλήγωνε, με έκανε να καταλάβω με πόση αυτοπεποίθηση μου έλειπε και πόσο δειλός ήμουν που απλά άφηνα τον οποιονδήποτε να με χειριστεί όπως θέλει.

 

Γιατί στην πραγματικότητα δεν είχα ποτέ κάποιον στη ζωή μου που θα μου μάθανε πώς να γίνω άντρας. Ο πατέρας μου δεν ήταν ποτέ παρόν και δεν είχαν κάποιον που μπορούσε να γίνει πρότυπο πατέρα για μένα. Ένιωθα ασυντόνιστος, λες και απλά επιβίωνα και δεν ζούσα πραγματικά.

 

Ένιωθα ανίκανος να προστατέψω την οικογένειά μου όπως θα έκανε ένας σωστός άντρας. Δεν ήξερα καν πώς να συντηρήσω το ίδιο μου το σπίτι. Μέχρι που ήρθες εσύ και μου έσωσες ακόμη και το πρόσωπό μου από τη φοβερή βία.

 

Μου έμαθες πώς να χρησιμοποιώ εργαλεία, να επισκευάζω πράγματα του σπιτιού, πώς να πιστέψω στον εαυτό μου και να μην φοβάμαι να είμαι ο αυτός μου. Μου έδωσες θάρρος και το παραδέχομαι. Μου συμπεριφερόσουν περισσότερο σαν πατέρας από ότι ο βιολογικός μου πατέρας.

 

Πάντα κουβαλούσες το βαρύ φορτίο για χάρη μου για να μην χρειαστεί να λερώσω ποτέ τα δικά μου χέρια. Αν δεν ήταν για σένα, θα ήταν ακόμη αυτός ο δειλός κιτρινιάρης με τα κοριτσίστικα χέρια. Δεν ήσουν ποτέ κακός άνθρωπος, Walt, αλλά ήσουν πολύ βαθιά πληγωμένος και τραυματισμένος άνθρωπος.

 

Σε ευχαριστώ που μου έμαθες να είμαι άντρας και βοήθησες και εμένα και την οικογένειά μου να σταθούμε στα πόδια μας. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη θυσία σου και θα σε θυμάμαι για πάντα. Ελπίζω η ζωή σου να βρει και ξεκούραση και να είναι σε ένα μέρος με πολλές μπύρες και μαζί με τη γυναίκα σου ξανά.  Κωνσταντίνα.

 

 Αγαπητέ μου, Walt, είσαι ο καλύτερός μου φίλος, ο μεγάλος μου αδερφός, είσαι ο πατέρας μου, ο αδερφός μου. Σε γνώρισα πριν λίγο καιρό, πολύ λίγο ίσως, όμως νιώθω σαν να σε περίμενα σε όλη μου τη ζωή. Τη μέρα που σε γνώρισα σκέφτηκα, «Ωχ, άλλος ένας ξινός γέρος», και αυτό πίστεψα στην αρχή.

 

Μέχρι που γνώρισα το Walt, μέχρι που συνειδητοποίησα πόσο σε θαυμάζω, πόσο ήθελα να σου μοιάσω και νευρίαζα με τον εαυτό μου γι' αυτό. Το διάστημα που ήσουν δίπλα μου ήταν σχολείο για μένα. Κάθε μέρα μάθαινα κάτι καινούριο.

 

Σε ευχαριστώ που μου έμαθες να δείχνω άντρας, που μου αγόρασες τα εργαλεία που ποτέ δεν σου ξεπλήρωσα, που μου έδωσες το αμάξι που πήγα να σου κλέψω, που με γλύτωσες απ' τη φυλακή, το βέβαιο θάνατο, που αλλάξαμε μαζί, που με έκανες να πιστέψω στις αξίες μου, που μου έμαθες να ζω. Όσον αφορά τον Grand Torino, να είσαι σίγουρος που θα κάνω βόλτες με τη Yam-Yam. Σε αγαπώ και θα είσαι εδώ για πάντα στην καρδιά μου κάθε στιγμή.

 

Εύχομαι κάπου κάποτε και ίσως σε μια άλλη ζωή, ποιος ξέρει, να σε ξανασυναντήσω. Τα χαιρετίσματα μου στον έρωτα της ζωής σου, ο παντοτινός σχιστομάτης σου. Θα είμαι για πάντα ευγνώμων που ο Θεός, όποιος και να είναι αυτός, σε έφερε στη ζωή μου. Μαρία

 

 

Walt Kowalski, τρελάρα, σε ευχαριστώ για όσα έκανες για μένα. Θυμάμαι όταν σε πρωτογνώρισα, τότε που μπήκα στον γκαράζ και πήγα να σου κλέψω το αμάξι και εσύ ήσουν έτοιμος να ανοίξεις πυρ. Μπορεί να μην είχες και την καλύτερη εντύπωση όταν με πρωτοείδες, λογικό, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα που με γνώρισες δεν έγιναν πολλά.

 

Σε ευχαριστώ που με άλλαξες, που με μεταμόρφωσες από ένα ήσυχο παιδί σε έναν άντρα, σύμφωνα βέβαια με τα δικά σου στάνταρ. Ο χρόνος που περάσαμε, ακόμη κι αν ήταν λίγος, σε άλλαξε και σένα. Από εκεί που με θεωρούσες έναν άχρηστος σχιστομάτη που κάνει κοριτσίστικα πράγματα, σε έναν άνθρωπο για σένα που τον έβλεπες σαν ένα γιό, σαν ένα γιό ίσως που πάντα ήθελες να έχεις, που να νοιάζεται για σένα.

 

Χαίρομαι επίσης που άλλαξες και μεταμορφώθηκες και από συντηρητικός άνθρωπος έγινες ένας άνθρωπος που ενδιαφέρεται και σέβεται τους άλλους. Σου είμαι ευγνώμων γιατί πρόσφερες και έκανες για την οικογένειά μου. Όμως γιατί, γιατί ανοίχτηκες, γιατί με βοήθησες, γιατί τα έκανες όλα αυτά. Μακάρι να ήξερα.

Τέλος θα σου προσέχω τον Γκραν Τορίνο, μην ανησυχείς, δεν θα σου το χαλάσω. Σε ευχαριστώ φίλε μου, φίλος που ήταν σαν πατέρας μου.

 Αντίο φίλε μου, καλό παράδεισο να έχεις. Κώστας