"Τα τρία καλύτερα χρόνια της ζωή μου ή αποχαιρετώντας το Γυμνάσιο"

Άλλη μια σχολική χρονιά έφτασε στο τέλος της και ήρθε η ώρα του απολογισμού. Ποιες γνώσεις αποκόμισαν οι μαθητές της Γ Γυμνασίου που φεύγουν, τι θα θυμούνται με νοσταλγία, τι συμβουλεύουν τους μικρούς που θα έρθουν από Σεπτέμβρη στο Γυμνάσιο; Τα παιδιά απάντησαν με ειλικρίνεια στο ερωτηματολόγιο και με εξέπληξαν ευχάριστα- για άλλη μια χρονιά! 

Πιστεύετε ότι αποκομίσατε γνώσεις από το Γυμνάσιο; Ποια μαθήματα σας άρεσαν και ποια θεωρείτε ότι ήταν βαρετά;

Στο Γυμνάσιο έμαθα αρκετά για τον εαυτό μου και για τον κόσμο γύρω μου και πιστεύω πως φεύγω καλύτερος άνθρωπος από ότι ήρθα. Τα αγαπημένα μου μαθήματα ήταν η Λογοτεχνία-ειδικά στη Γ Γυμνασίου, που κάναμε και ποίηση) και η Βιολογία – πάντα το έβρισκα ενδιαφέρον να μαθαίνω για τη φύση και τον άνθρωπο. Τα πιο βαρετά μαθήματα ήταν η Οικιακή Οικονομία στην Α Γυμνασίου και το ΚΠΑ στη Γ Γυμνασίου.

Όσοι διάβαζαν, φυσικά και θα έχουν γνώσεις από το Γυμνάσιο. Προσωπικά, από μερικά μαθήματα πήρα τις γνώσεις που μου ήταν απαραίτητες, από άλλα όχι. Από τα φετινά μαθήματα μου άρεσε η Γυμναστική, διότι όπως όλα τα παιδιά,  χρειαζόμαστε μια ώρα ελευθερίας. Επίσης μου άρεσαν τα Κείμενα, η Γλώσσα και η Ιστορία. Αν και μόνο που άκουγα αυτά τα μαθήματα , ήθελα να τα αποκλείσουν, η καθηγήτρια μας μας έκανε να τα αγαπήσουμε και να μην τα βαριόμαστε.

Τα περισσότερα μαθήματα ήταν βαρετά, όπως Βιολογία, θρησκευτικά και Αρχαία. Τα μαθήματα που μου άρεσαν ήταν τα Κείμενα, η Γλώσσα και η ιστορία, επειδή κάναμε ενδιαφέροντα πράγματα.

Φεύγω γεμάτη γνώσεις από το Γυμνάσιο, γιατί έμαθα καινούρια πράγματα και κατάφερα να κάνω πειράματα στη Φυσική και τη Χημεία. Τα μαθήματα που μου άρεσαν ήταν η φυσική, η Χημεία, η Γλώσσα και η Γυμναστική, ενώ αυτά που θεώρησα βαρετά ήταν τα Αρχαία και η Ελένη.

Είμαι τρία χρόνια στο Γυμνάσιο και νιώθω λες και είναι η πρώτη μου μέρα στην Α Γυμνασίου. Δε μπορώ να διανοηθώ πως σε λίγες μέρες θα φύγω και το Σεπτέμβριο θα πάω κάπου αλλού.Το μόνο σίγουρο είναι ότι μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια πήρα κάποιες γνώσεις, που σίγουρα θα μου φανούν χρήσιμες στο λύκειο, αλλά καις τη ζωή μου. Γνώσεις πήρα κυρίως από μαθήματα όπως η Γλώσσα και η Φυσική. Όσο μισούσα τη Φυσική τα προηγούμενα χρόνια , τόσο την αγάπησα φέτος και ελπίζω να συνεχίσω να την αγαπώ. Στη Γλώσσα πάλι, εκτός από το ότι έμαθα να γράφω εκθέσεις της προκοπής, είχαμε την ευκαιρία να ακούμε πράγματα για την καθημερινή μας ζωή και πώς μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι. Τα πιο βαρετά μαθήματα ήταν τα Αρχαία και τα Θρησκευτικά.

Πιστεύω ότι θα φύγω γεμάτη γνώσεις από το Γυμνάσιο και περισσότερο στα εξής μαθήματα: Ιστορία, Γλώσσα, Κείμενα. Στα μαθήματα αυτά περνούσαμε διασκεδαστικά. Τα πιο βαρετά μαθήματα για μένα ήταν τα Αρχαία, αφού ποτέ δε μου άρεσαν,  και τα Μαθηματικά, που δεν μπόρεσα να τα καταλάβω ποτέ.

Το Γυμνάσιο με άφησε με κάποιες γνώσεις που δε θα ξεχάσω ποτέ. Τα μαθήματα που δε μου άρεσαν ήταν τα Θρησκευτικά και η Βιολογία, γιατί δεν είχαν κάποιο ενδιαφέρον και τα θεωρούσα βαρετά.

Όχι, δε φεύγω γεμάτο γνώσεις και ο κύριος λόγος γι αυτό είναι οι παρέες που με αποσπούσαν από το να μάθω , αλλά και εγώ ο ίδιος έφταιγα. Τα πιο βαρετά μαθήματα ήταν η Χημεία, η Βιολογία, τα Μαθηματικά και τα Αγγλικά.

Πιστεύω ότι δε φεύγω με όσες γνώσεις θα έπρεπε, αλλά αυτό είναι δικό μου λάθος, γιατί δεν πολυενδιαφέρθηκα. Τα αγαπημένα μου μαθήματα ήταν τα Κείμενα και η Γλώσσα, ενώ τα πιο βαρετά η Χημεία, η Ιστορία και τα Μαθηματικά, αλλά όχι λόγω των καθηγητών.

Πιστεύω πως φεύγω με γνώσεις από το γυμνάσιο. Από τον κάθε καθηγητή το κάθε παιδί μαθαίνει κάτι διαφορετικό. Εγώ βρίσκω βαρετά τα Αρχαία και την Ιλιάδα, αφού δε μας χρησιμεύουν σε τίποτα στη ζωή μας.

Εγώ πιστεύω πώς έμαθα πολλά πράγματα και πήρα πολλές γνώσεις . Βρέθηκα σε διάφορες καταστάσεις και όσα έμαθα στο Γυμνάσιο με βοήθησαν να αντιμετωπίσω τα προβλήματα μου. Τα αγαπημένα μου μαθήματα ήταν η Ιστορία και η Φυσική και τα μαθήματα που θεωρώ βαρετά ήταν τα Μαθηματικά, η Ελένη και τα Αρχαία.

Γενικά από το Γυμνάσιο έμαθα πολλά πράγματα και είναι πράγματα που με ενδιέφεραν και θα με βοηθήσουν στη συνέχεια της ζωής μου. Πιο πολύ βαριόμουν το μάθημα της Ελένης και το μάθημα των θρησκευτικών, γιατί δεν έβρισκα κάτι να μου τραβήξει το ενδιαφέρον σε αυτά. Από την άλλη το μάθημα που λάτρευα πιο πολύ από τα άλλα ήταν το μάθημα της Ιστορίας-και για το περιεχόμενο του, αλλά και εξαιτίας της καθηγήτριας που μας το δίδασκε.

Εννοείται πως φεύγω γεμάτος γνώσεις , αφού κάθε μάθημα μου πρόσφερε κάτι. Τα μαθήματα που θεώρησα βαρετά ήταν τα Καλλιτεχνικά, αφού το μόνο που μου προκαλούσαν ήταν πονοκέφαλο και αυτό γιατί δεν κατάφερνα να κάνω ούτε μία γραμμή. Τα μαθήματα που με ενθουσίασαν ήταν η Φυσική, η Χημεία, η Ιστορία και τα Κείμενα. Πάνω απ όλα όμως μου άρεσε η Γυμναστική, αφού έσκαγα στα γέλια. Κάθε φορά που έτρωγα τούμπα, όταν προσπαθούσα να κάνω την πιο απλή πάσα.

Εγώ πιστεύω ότι έχω μάθει πράγματα στην Ιστορία, τη Γλώσσα και τα Κείμενα, γιατί η δασκάλα μας μας έκανε να ενδιαφερόμαστε για το μάθημα της και μας έμαθε να συμπεριφερόμαστε με σεβασμό στους ανθρώπους και να γίνουμε και μεις  καλύτεροι άνθρωποι.

Πιστεύω πως φεύγω από το Γυμνάσιο γεμάτη γνώσεις και αξέχαστες εμπειρίες. Όλοι οι καθηγητές μου πρόσφεραν κάτι- άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Προσωπικά μου άρεσαν όλα τα μαθήματα , εκτός από τα αρχαία που κάπου κάπου μου φαίνονταν ανιαρά.

Σίγουρα απέκτησα γνώσεις από το Γυμνάσιο . Κυρίως βασικά πράγματα, τα οποία θα μου φανούν χρήσιμα στο μέλλον. Τα πιο βαρετά μαθήματα για μένα, στα οποία, αν με άφηνες, θα κοιμόμουν στο θρανίο μου, ήταν τα Αρχαία, τα Θρησκευτικά, η γραμματική στη Νεοελληνική Γλώσσα και το ΚΠΑ. Βέβαια σε κάποιες περιπτώσεις τα βαριόμουν, επειδή ο καθηγητής/τρια  έκανε το μάθημα με έναν βαρετό και άσχημο τρόπο, άλλες επειδή όντως ήταν το μάθημα το ίδιο χάλια.

Πιστεύω ότι έχω μερικές γνώσεις και του χρόνου στο λύκειο με λίγη βοήθεια θα είμαι εντάξει. Τα μαθήματα που μου άρεσαν περισσότερο είναι όλα τα φιλολογικά. Τα μαθήματα που βαριόμουν περισσότερο ήταν τα Αγγλικά και η Βιολογία.

Πιστεύω ότι πήρα αρκετές γνώσεις από το Γυμνάσιο , από όλα τα μαθήματα που θα μου φανούν χρήσιμα στο μέλλον. Τα αγαπημένα μου μαθήματα ήταν η Πληροφορική, η Βιολογία, τα Γερμανικά και η Χημεία. Βαρετά θα χαρακτήριζα τα Αρχαία, γιατί μου φαίνονταν πολύ δύσκολα να τα κατανοήσω.

Πιστεύω πως  έχω μάθει αρκετά πράγματα, πληροφορίες που δεν ήξερα και, ναι, έμαθα αρκετά. Τα μαθήματα που μου άρεσαν αυτά τα τρία χρόνια ήταν τα Κείμενα, τα Καλλιτεχνικά, η Γλώσσα και όσο παράξενο και αν σας φαίνεται η Ιστορία και τα Αρχαία. Όλα τα άλλα τα έβρισκα λίγο βαρετά, κυρίως τα Μαθηματικά που δεν ξέρω που παν τα τέσσερα! Στη Φυσική και τη Χημεία πάλι κάποια μαθήματα ήταν ενδιαφέροντα, άλλα πάλι όχι.

Πιστεύω πως φεύγω με αρκετές γνώσεις. Τα αγαπημένα μου μαθήματα ήταν τα Κείμενα, η Ιστορία, τα Αρχαία. Το πιο βαρετό μάθημα για μένα ήταν τα Θρησκευτικά.

Θεωρώ πως το Γυμνάσιο μου έχει μάθει πολλά πράγματα. Έχω αποκτήσει γνώσεις πάνω σε πολλά θέματα και είμαι χαρούμενος γι αυτό. Τα μαθήματα που μου άρεσαν ήταν κυρίως τα Αρχαία, η Ελένη, η Γυμναστική, η Γλώσσα, η Γεωγραφία και η Γυμναστική. Αντίθετα, δε μου άρεσαν καθόλου τα Μαθηματικά και η Φυσική.

Εμένα το Γυμνάσιο μου έδωσε γνώσεις που με έκαναν πιο έξυπνη και σωστή στην κοινωνία. Τα αγαπημένα μου μαθήματα ήταν η Γυμναστική, τα Καλλιτεχνικά, η Γλώσσα, τα Κείμενα και , όσο κι αν ακούγεται παράξενο, στο Γυμνάσιο άρχισε να μου αρέσει η Ιστορία. Η καθηγήτρια που έκανε το μάθημα μας το δίδασκε με διαφορετικό τρόπο και μου ήταν εύκολο να το μάθω. Το μάθημα που δε μου άρεσε ήταν τα Θρησκευτικά- δεν έφταιγε ο δάσκαλος, εγώ δεν το πήγαινα ποτέ το μάθημα.

Τι θα θυμάστε με νοσταλγία από το Γυμνάσιο;

Αυτό που θα θυμάμαι σίγουρα από το Γυμνάσιο είναι όλα τα άτομα που ήρθαν και έφυγαν από τη ζωή μου. Τους καθηγητές, που κάθε χρόνο άλλαζαν. Τις ωραίες στιγμές που πέρασα με το τμήμα μου, κι ας άλλαξα τμήμα την τελευταία χρονιά. Αμέσως δέθηκα με τους νέους μου συμμαθητές και περάσαμε πολύ ωραία.

Θα θυμάμαι μια καθηγήτρια που αγάπησα πολύ επειδή μας έδινε γνώσεις για όλη μας τη ζωή. Είναι η καλύτερη και θα παραμείνει.

Θα θυμάμαι όλες τις ωραίες στιγμές που πέρασα με τους συμμαθητές μου καθώς και την πλάκα και το χαβαλέ που κάναμε. Ακόμη δε θα ξεχάσω τα απρόοπτα περιστατικά που συνέβαιναν εν ώρα μαθήματος και με έκαναν να γελάω.

Το μόνο που θα θυμάμαι θα είναι οι ώρες των Κειμένων , της Γλώσσας και της Ιστορίας, γιατί η καθηγήτρια μας έκανε το μάθημα πάντα με ενδιαφέρον και διάθεση. Βέβαια θα νοσταλγήσω και τις φιλίες που έκαναν και που στο λύκειο θα χαθούν. Οι γνώσεις  και οι καθηγητές θα μείνουν πάντα στην καρδιά μου.

Αυτό που θα θυμάμαι με νοσταλγία είναι οι παρέες που έκανα στο Γυμνάσιο. Στην αρχή δεν ήξερα κανέναν και τελικά ποιος να μου το 'λεγε πως θα κάθομαι επί τρία χρόνια με ένα κορίτσι που ούτε καν ήξερα και τελικά γίναμε οι καλύτερες φίλες. Εκτός από αυτή όμως έκανα  και άλλες παρέες για τις οποίες νιώθω πολύ ευτυχισμένη.

Αυτό που θα θυμάμαι περισσότερο είναι μια καθηγήτρια μας, που έκανε πολύ διαφορετικό μάθημα από τους άλλους καθηγητές. Και το σημαντικότερο που θα θυμάμαι είναι οι καινούριες παρέες και οι καινούριοι φίλοι.

Θα θυμάμαι τη φιλόλογο μας που μας έδινε συμβουλές και έλεγε πάντα με ειλικρίνεια ό,τι σκεφτόταν.

Δε θα ξεχάσω ποτέ τις στιγμές γέλιου με τους καθηγητές που αγαπούσα και πάντα θα αγαπώ.

Θα θυμάμαι πάντα όλους τους καθηγητές μου που μπορεί να πήραν κάποια πράγματα στραβά μεταξύ μας, όμως δεν τους κράτησα ποτέ κακία. Όμως υπάρχει μια καθηγήτρια που είναι η πιο αγαπημένη από όλους μας και που, ίσως χωρίς αυτήν, δε θα είχα έστω και αυτή τη μικρή θέληση να διαβάσω και να περάσω την τάξη.

Θα θυμάμαι με νοσταλγία τις φωνές της φιλολόγου μας , γιατί μου φαινόντουσαν πολύ αστείες.

Αυτό που θα θυμάμαι είναι το πόσο γρήγορα πέρασαν τόσα πολλά πράγματα και όλα τέλειωσαν σαν να ήταν μια μέρα κι όχι τρία χρόνια.

Θα θυμάμαι όλες τις στιγμές που πέρασα στα αγαπημένα μου φιλολογικά μαθήματα με την αγαπημένη μου φιλόλογο, τα αστεία της , τις «τάπες» της, το πόσο μας μάλωνε και την αγάπη της προς όλους μας. Επίσης θα μου λείψει όλη αυτή τρέλα, η κολλητή μου και όλοι οι συμμαθητές μου.

Τους συμμαθητές μου και τους καθηγητές μου. Γνώρισα πολλά άτομα που θα μου λείψουν.

Θα θυμάμαι μια μέρα στη Β Γυμνασίου που, μαζί με μια φίλη μου, κάναμε κοπάνα, πήραμε κάτι βερίκοκα από ένα δέντρο κοντά στο σπίτι μου και πήγαμε στην παραλία. Εκεί περάσαμε όλη τη μέρα κάνοντας βλακείες και ακούγοντας μουσική.

Την προσπάθεια μου να μάθω μπάλα- η οποία αποτύγχανε συνεχώς- , τη γνωριμία μου με 2-3 παιδιά που τώρα είναι κολλητοί μου, την βαρεμάρα όλων μας όταν η κυρία Κεφαλά διάβαζε τις εργασίες μου, και τις ερωτήσεις των συμμαθητών μου, του τύπου: «Τι κάνεις με τη ζωή σου;;;» Την πρώτη φορά που μπήκα στην τάξη με μαζεμένα χεράκια και κατεβασμένο πρόσωπο, επειδή φοβόμουν πώς θα αντιδρούσαν οι άλλοι όταν έβαλα σιδεράκια. Γενικά θα νοσταλγήσω τα πάντα. Κάθε ευχάριστη στιγμή , κάθε αμήχανη στιγμή, κάθε γέλιο, κάθε γκόλ (σπάνιο φαινόμενο!), τους πανηγυρισμούς μου όταν με πήραν στους σχολικούς από καθαρή τύχη.

Θα θυμάμαι τα μαθήματα των Εικαστικών στην 1^η και την 3^η Γυμνασίου, γιατί ο καθένας είχε την ελευθερία να κάνει ό,τι ήθελε και έστω να χαλαρώσει, ενώ ζωγραφίζει. Θα μου λείψει πολύ και η φιλόλογος μου στα Νέα Ελληνικά επειδή τα μαθήματα της ήταν πιο διασκεδαστικά, αφού μιλούσαμε για ενδιαφέροντα πράγματα, κάναμε δημιουργικές εργασίες και συζητήσεις με νόημα. Ανυπομονούσα κάθε φορά για τις δικές της ώρες και αποδείχτηκε ότι δεν πήγαν χαμένες.

Θα θυμάμαι με νοσταλγία σχεδόν τα πάντα: τα μαθήματα, τα διαλλείματα, τους φίλους μου, το πολιτικό κόμμα που κάναμε (!) με τη φιλόλογο μας! Γενικά θα θυμάμαι τις εμπειρίες μου, είτε καλές, είτε όχι!

Από το Γυμνάσιο θα θυμάμαι τους συμμαθητές μου, γιατί αυτά τα τρία χρόνια παίξαμε, γελάσαμε , αλλά και κλάψαμε. Επίσης δε θα ξεχάσω τους καθηγητές που μας αγκάλιασαν από την πρώτη Γυμνασίου και προσπάθησαν να κάνουν ο καθένας ξεχωριστά το μάθημα τους ενδιαφέρον, αλλά και για την αγάπη που μας έδειξαν.

Τι θα αλλάζατε από τα τρία χρόνια φοίτησης στο Γυμνάσιο;

Θα άλλαζα την εικόνα μου σε κάποιου καθηγητές, γιατί νομίζουν ότι είμαι παλιόπαιδο, επειδή δεν έχουν προσπαθήσει να δουν τι άνθρωπος είμαι. Και θα άλλαζα τη συμπεριφορά μου απέναντι σε κάποιους καθηγητές που δεν τους άξιζε να διακόπτω το μάθημα.

Πρώτον, θα μεγάλωνα τα διαλλείματα-τα δεκάλεπτα είναι ανεπαρκή. Δεύτερον θα έβαζα ανεμιστήρες στα ταβάνια. Τρίτον, θα πολλαπλασίαζα τις ώρες των Μαθηματικών και της Γυμναστικής. Τέταρτον, θα έβαζα τέρματα ποδοσφαίρου.

Θα άλλαζα αυτό το πράγμα που δεν κατάφερα να ελέγξω σε αυτά τα τρία χρόνια φοίτησης . Δηλαδή το να πετάγομαι και να σπάω τα νεύρα των καθηγητών μου, αφού μιλούσα την ώρα του μαθήματος.

Θα άλλαζα και τον εαυτό μου αλλά και κάποιους καθηγητές. Σε μένα θα άλλαζα τον τρόπο που αντιμετώπιζα κάποια μαθήματα και σε μερικούς καθηγητές τον τρόπο που φέρονται στους μαθητές.

Θα ήθελα να έχω περισσότερη όρεξη για διάβασμα και ίσως να ήμουν πιο κοντά απέναντι στους συμμαθητές μου.

Θα άλλαζα συμπεριφορά . Διότι δεν έχω δείξει σεβασμό στους καθηγητές και στους συμμαθητές μου. Κάτι άλλο το οποίο θα άλλαζα είναι καθηγητές , οι οποίοι δε δίνουν σημασία σε μαθητές κάτω του 15. Δηλαδή μιλάνε άσχημα σε αυτούς , τους τη λένε και είναι ρατσιστές.

Κάτι που θα άλλαζα ήταν το πείσμα που δεν είχα για να γίνω καλύτερος μαθητής/τρια. Θα ήθελα να προσπαθούσα περισσότερο , κάτι που δεν το έκανα μέχρι εκεί που ήθελα. Γι αυτό και θα προσπαθήσω να διαβάζω στο Λύκειο.

Αυτό που θα άλλαζα από το Γυμνάσιο θα ήταν κάποιοι καθηγητές, καθώς θεωρώ ότι μερικές φορές οι συμπεριφορές τους ήταν άδικες προς τους μαθητές. Σίγουρα, αυτά που θα άλλαζα θα ήταν το απογευματινό. Νομίζω ότι, ειδικά στην αρχή που δεν το είχα συνηθίσει, ήταν η πιο κουραστική περίοδος της ζωής μου.

Αυτό που θα ήθελα να αλλάξω είναι η συμπεριφορά μου απέναντι σε κάποια άτομα.

Θα ήθελα οι καθηγητές μας να είναι πιο αστείοι.

Πρώτα από όλα θα άλλαζα μερικούς από τους καθηγητές μας. Δεύτερον τη συμπεριφορά μου απέναντι σε κάποια άτομα. Σε όλους θα φερόμουν όπως τους άξιζε. Επίσης θα άλλαζα και τον τρόπο συμπεριφοράς μου απέναντι στους περισσότερους καθηγητές μου, διότι φέρθηκα σκάρτα. Ακόμη και αν δεν πηγαίνουμε κάποιους καθηγητές, δεν τους άξιζε να τους φερόμαστε με ειρωνικό και άσχημο τρόπο.

Η αλήθεια είναι ότι δε θα άλλαζα κάτι ιδιαίτερο.

Θα ήθελα αν είναι περισσότερες οι ώρες των φιλολογικών μαθημάτων (Γλώσσα, κείμενα και Ιστορία) γιατί πάντα μάθαινα κάτι καινούριο.

Αν μπορούσα να αλλάξω κάτι στο σχολείο, θα ήταν σίγουρα στον τρόπο που διδάσκονται τα μαθήματα και στους κανόνες συμπεριφοράς. Ο τρόπος που διδάσκονται τα μαθήματα θα έπρεπε να είναι πιο διασκεδαστικός, ώστε τα παιδιά να ενδιαφέρονται περισσότερο για τη μάθηση. Επίσης οι κανόνες συμπεριφοράς θα έπρεπε να εφαρμόζονται στην τάξη. Όπως η ποινή για όποιον κάνει φασαρία ή η απαγόρευση εισόδου μετά τον καθηγητή.

Θα ήθελα να πάω πίσω τον εαυτό μου στην Α Γυμνασίου και να τον προειδοποιήσω για τα χρόνια που θα ακολουθούσαν. Θα έλεγα στον εαυτό μου να είναι πιο θαρραλέος και να μη φοβάται τόσο πολύ το τι σκέφτονται οι άλλοι, να είναι δυνατός και να δουλέψει σκληρά.

Θα άλλαζα τη συμπεριφορά μου απέναντι στις φίλες μου , τις οποίες μπορεί να πλήγωσα χωρίς να το θέλω.

Θα άλλαζα τον τρόπο μάθησης. Στο εξωτερικό κάνουν μάθημα με τάμπλετ και εμείς με βιβλία. Είναι άδικο. Επίσης θα άλλαζα εμένα. Θα συμμετείχα περισσότερο στο μάθημα για να έχω υψηλότερους βαθμούς. Γιατί δεν το έκαναν, μη με ρωτάτε, ούτε εγώ ξέρω.

Θα άλλαζα την εικόνα μου, επειδή στενοχώρησα κάποια παιδιά με τις φωνές μου. Ειδικά μετά τη γυμναστική που ήμουν μες στην ένταση, έβριζα όποιο παιδάκι έβρισκα μπροστά μου. Μακάρι να μπορούσα να ζητήσω συγγνώμη σε κάθε παιδί που έχω προσβάλλει χωρίς να το θέλω και χωρίς να το αξίζει.

Συμβουλές στα παιδιά της Α Γυμνασίου.

Ξυπνήστε! Μην αφήσετε τη βαρεμάρα να σας καταστρέψει αυτές τις τρεις χρονιές , δεθείτε με τους συμμαθητές σας και κρατήστε πάντα καλέ αναμνήσεις.

Μην εμπιστεύεστε εύκολα τις καινούριες γνωριμίες. Ξεχωρίστε ποιοι νοιάζονται πραγματικά για εσάς. Μην δένεστε με άτομα, να είστε ανεξάρτητοι. Μην βρίζετε!

Συμβουλεύω τα κορίτσια να είναι σεμνά μα τα ρούχα που φοράνε και να μην το παρακάνουν με το βάψιμο τους! Πρέπει να σέβονται το σχολείο!

Να ζείτε κάθε στιγμή αυτά τα τρία χρόνια, γιατί δε θα ξαναζήσετε τέτοιες εμπειρίες. Μην είστε μόνο πάνω από ένα βιβλίο- είστε και παιδιά και τα παιδιά πρέπει να παίζουν!

Να κάθεστε ήσυχοι για να σας πάρουν με καλό μάτι οι δάσκαλοι και να μη φοβάστε ότι θα μείνετε!

Να προσέχετε, γιατί οι περισσότεροι θέλουν το κακό σας.

Μην ντρέπεστε, μιλήστε ελεύθερα και πείτε τη γνώμη σας. Προσπαθήστε να μην αφήνετε τον άλλον να σας περνάει! Να είστε πάντα οι καλύτεροι!

Να έχετε πολλή υπομονή. Όταν οι καθηγητές φωνάζουν λιγάκι, μην ανησυχείτε, αυτές είναι οι πιο γλυκές στιγμές στα τρία χρόνια. Τέλος να γίνετε ένα με το τμήμα σας, αφού εγώ δε μπόρεσα να γίνω με το δικό μου.

Συμβουλεύω τα κορίτσια να μη βάφονται, γιατί θα τις κράζει όλο το σχολείο. Να μη λέτε άσχημα λόγια στους μεγαλύτερους σας και τα αγόρια να μη χτυπάνε ο ένας τον άλλον γιατί θα πηγαίνετε στο γραφείο και θα παίρνετε αποβολές. Επίσης μην ανοίγετε τα κινητά στο σχολείο.

Να μην κάνετε βλακείες στην αυλή, τα κορίτσια να μη βάφεστε υπερβολικά και να μη φοράτε ρούχα που δεν αρμόζουν στην ηλικία σας. Να μη φέρεστε άσχημα σε άλλα παιδιά και να μην τα θεωρείτε κατώτερα , διότι πληγώνονται αφού είναι σε ευαίσθητη ηλικία.

Μην ξεχνάτε να είστε ο εαυτός σας και μη δίνετε σημασία σε κανέναν που θα προσπαθήσει να σας μειώσει.

Μην μπλέξετε με κακές παρέες και γκομενικά. Εστιάστε στα μαθήματα. Μην το παίζετε μάγκες στην τάξη. Ενοχλείτε τους υπόλοιπους. Μόνο και μόνο επειδή δε σας αρέσει κάποιο μάθημα, μην το παραμελήσετε.

Ακούστε τους καθηγητές σας. Όλοι κάτι έχουν να σας προσφέρουν . Λίγη προσπάθεια δε βλάπτει. Ακόμα και το λίγο διάβασμα αποδίδει. Να διασκεδάσετε και να περάσετε καλά αυτά τα τρία χρόνια, γιατί δυστυχώς περνάνε πολύ γρήγορα!

Να είστε δυνατοί. Θα περάσετε πολλά αυτά τα τρία χρόνια, αλλά συγχρόνως θα μάθετε και πολλά για τον εαυτό σας.

Να ζήσετε και να απολαύσετε αυτά τα τρία χρόνια , γιατί δε θα ξαναγυρίσουν.

Μη δώσετε σημασία σε κανέναν άσχετο, που θέλει να σας ρίξει την ψυχολογία. Είναι τα τρία καλύτερα χρόνια της ζωής σας! Χαρείτε τα! Συμπαθήστε τους καθηγητές. Το ξέρω , δεν θέλετε να έρχεστε σχολείο. Το θωρείτε υποχρέωση. Εκείνοι όμως είναι πάντα εκεί για σας. Μην τους απορρίπτετε. Δεν τους αξίζει!

"Η ευτυχία δεν βρίσκεται στην ευτυχία αλλά στην προσπάθεια γι' αυτήν " Μια ονειρική συνάντηση με τον Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Δήμητρα- Καλά κοιμήθηκα !  Μα πού είμαι;

Νοσοκόμα- Ξύπνησε, ξύπνησε γιατρέ.

Δημ- Γιατρέ; Που είμαι; Τι έγινε;;

Νοσ- Πολύ παράξενη προφορά δεν έχει αυτό το παιδί;;

Στο μεταξύ μόλις είχε εισέλθει στο χώρο δια μαγείας ο Ντοστογιέφσκι.

Δημ - Παράξενη προφορά;; Ελληνικά δεν μιλάμε;

Ντοσ- Τι λες παιδί μου; Ρώσικα μιλάμε!

Δημ- Ρώσικα;; Κατέλαβαν οι Ρώσοι την Ελλάδα; Πότε και εγώ δεν το θυμάμαι; Τι γίνεται;; γιατί δεν μου λέτε;;

Και κάπου εδώ η νοσοκόμα έφριξε, με αυτά που άκουγε και αποχώρησε σιωπηλή από το δωμάτιο.

Ντοσ- Ηρέμησε παιδί  μου και σταμάτα να λες ανοησίες! Καταρχάς είσαι στην Ρωσία και πριν αρχίσεις να ρωτάς δεν ξέρουμε πως βρέθηκες εδώ. Σε βρήκαμε πεσμένη κάτω και νομίσαμε πως χτύπησες, αλλά από ότι φαίνεται δεν έχεις τίποτα! Μην φοβάσαι!

Δημ- Ωραία, με διαφωτίσατε τώρα. Και εσείς ποιος είστε;

Ντοσ- Εγώ είμαι ο Ντοστογιέφσκι.

Δημ- Δηλαδή είμαι στον 19ο αιώνα;;

Τότε ο Ντοστογιέφσκι έπιασε ένα ημερολόγιο για να με πείσει και είπε:

Ντοσ- Ναι 1 Απριλίου 1871. Που το παράξενο;;

Δημ- Δηλαδή εσείς έχετε ήδη γίνει διάσημος με όλα αυτά τα μυθιστορήματα που έχετε γράψει;;

Ντοσ- Εντάξει δεν θα έλεγα και διάσημος, περισσότερο γνωστός και ακόμα περισσότερο μισητός, αφού με έβαλαν και φυλακή και με εξόρισαν το 1949!

Δημ- Ναι ναι το ήξερα αυτό. Το μόνο που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί επιστρέψατε πάλι στην ιατρική, αφού σας άρεσε τόσο να γράφετε μυθιστορήματα!

Ντοσ- Ναι, άφησα αυτό το επάγγελμα καιρό πριν, απλά σε βρήκαν μέσα στο σπίτι μου και αφού είμαι γιατρός είπα να σε εξετάσω εγώ. Και όπως ίσως γνωρίζεις η ευτυχία δεν βρίσκεται στην ευτυχία αλλά στην προσπάθεια για αυτή.

Δημ- Εσείς δεν το είπατε αυτό;

Ντοσ- Ναι μόλις, δεν ακούς; Και έσπευσε να πιάσει ένα εργαλείο να ελέγξει την ακοή μου.

Δημ- Όχι μια χαρά ακούω μην ανησυχείτε, αλλά τι άλλο μπορείτε να μου πείτε για την ζωή σας;( Και κάπου εκεί αποφάσισα πως ήταν η κατάλληλη ευκαιρία να τελειώσω την εργασία της ιστορίας).

Ντοσ- Λοιπόν, κανείς πρέπει να μιλά ανοιχτά με τους άλλους ώστε να αποκαλύπτει τις σκέψεις του μέσα από το πρόσωπό του, που δείχνει την ανησυχία που κρύβει η καρδιά του. Μια λέξη που λέγεται με πειθώ, με απόλυτη ειλικρίνεια και χωρίς κανένα δισταγμό , ενώ  κοιτάς τον άλλον μέσα στα μάτια σημαίνει πολλά περισσότερα από ότι πολλές σελίδες από ένα βιβλίο. Έτσι και εγώ θα σου μιλήσω ειλικρινά.

Καταρχάς ο πατέρας μου ήταν κληρικός και σύμφωνα με την παράδοση έπρεπε και εγώ να γίνω κληρικός, όμως κατόρθωσα να γίνω γιατρός. Εφόσον τελείωσα την καριέρα μου ως διευθυντής ενός πτωχοκομείου στη Μόσχα άρχισα να γράφω μυθιστορήματα για πάρα πολλά χρόνια.

Δημ- Ναι από το 1846 μέχρι το 1880.

Ντοσ- Πώς ξέρεις εσύ τι θα κάνω εγώ σε ένα χρόνο από τώρα;

Δημ-Είναι ένα θέμα που ούτε και εγώ έχω κατανοήσει απόλυτα. Δε μου λέτε όμως καλύτερα για την ερωτική σας ζωή, αν και είναι μία κάπως αδιάκριτη ερώτηση.

Ντοσ- Δεν υπάρχουν αδιάκριτες ερωτήσεις, μόνο αδιάκριτες απαντήσεις!

Δημ- Αααα, ώστε από εσάς το έκλεψε ο Όσκαρ Ουάιλντ!

Ντοσ- Ο ποιος;  Αναρωτήθηκε – και με τα δίκια του δηλαδή- ο Ντοστογιέφσκι.

Δημ- Ναι .. αφήστε τον αυτόν και απαντήστε σας παρακαλώ στην ερώτησή.

Ντοσ- Ναι, λοιπόν είμαι παντρεμένος 2 φορές, την πρώτη με την ψυχοπαθή αλλά γοητευτική Μαρία και την δεύτερη με την Άννα. (Μου έκανε κάπως εντύπωση που δεν χαρακτήρισε με κάποιον τρόπο και την Άννα αλλά δεν είπα τίποτα.)

Δημ- Διδάξατε ποτέ στη ζωή σας μέχρι τώρα;

Ντοσ- Ποτέ δεν θέλησα είναι η αλήθεια να διδάξω στην ανθρωπότητα την καλοσύνη και την ανθρωπιά. Προσπαθώ να μάχομαι με την Ηθική, γιατί έχω την δύναμη να διεισδύσω στην ανθρώπινη συμπεριφορά και θέλω να αποκαλύψω με τον πιο πειστικό τρόπο ότι αυτό που η Ηθική παρουσιάζει σαν "ηθικό"δεν είναι ποτέ αμιγώς "καλό" , γιατί, το πρόσωπο μπορεί να είναι σοφό αλλά για να ενεργεί σοφά η εξυπνάδα δεν φτάνει.

Και κάπου εκεί πριν προλάβω να κάνω την επόμενη ερώτηση ακούστηκε μία φωνή..

Μαμά- Δήμητρα, Δήμητρα ξύπνα έχεις γαλλικά θα αργήσεις.

Δημ- Μαμά; Πότε ήρθα σπίτι από του Ντοστογιέφσκι και με πήρε κιόλας ο ύπνος;

Μαμά- Τι λες παιδάκι μου; Σου σάλεψε; Ήρθες χθες από το σχολείο ταραγμένη, γιατί σας έβαλαν μια εργασία που δεν μου είπες τι θέμα έχει και όταν μπήκα μετά από λίγο μέσα κοιμόσουνα.

Δημ- Αααα ώστε έτσι εξηγούνται όλα. Εγώ πάντως τον συνάντησα τον τύπο από τον 19^ο αιώνα και του πήρα και συνέντευξη. Ελπίζω να της αρέσει της φιλολόγου, γιατί αλλιώς ποιος κάθεται να βρει τώρα τρόπο να πάει στο παρελθόν…

Δήμητρα Παππά, Γ4

"Η ζωή πολλές φορές προκαλεί τρόμο". Βίνσεντ Βαν Γκόγκ

Σταροχώραφο με κοράκια, έργο της Κων/νας Ξαντά

Άνοιξα την πόρτα και το δέμα που είχα παραγγείλει είχε φθάσει. Το πήρα λοιπόν και κάθησα κάτω να το συναρμολογήσω. Ήταν και καλά μια χρονομηχανή έλεγε η ιστοσελίδα, αλλά εγώ το αγόρασα μόνο και μόνο για να δω τί είναι, και επειδή ήταν πάμφθηνο. Ετοιμάζω την μηχανή, κλείνω τα μάτια και ελπίζω να γίνει κάτι. Τίποτα. Μετά από λίγο βαρέθηκα να προσπαθώ και είπα να βγώ απ’ το σπίτι. Έτσι όπως κατέβηκα τις σκάλες και άνοιξα την πόρτα, είδα μία περιοχή που δεν ήξερα. Έκλεισα την πόρτα. “Τι ήπια χθες βράδυ; Παραισθήσεις έχω;” σκέφτηκα. Η απάντηση ήταν όχι. Μάλλον η χρονομηχανή που έφτιαξα δούλεψε!

      Άνοιξα την πόρτα για άλλη μια φορά και τότε συνειδητοποίησα ότι βρισκόμουν σε αυτή τη μικρή περιοχή της Γαλλίας, την Ωβέρνη. Έτσι κατάλαβα τι έπρεπε να κάνω και ξεκίνησα το ταξίδι μου με σκοπό να βρω τον Βαν Γκογκ. Περιπλανώμενη στους δρόμους φθάνω στο καφενείο κοντά στο κίτρινο σπίτι και ρωτάω δύο περαστικούς πού βρίσκεται ο Βίνσεντ. Έριξα μια ματιά στην εφημερίδα τους για την ημερομηνία. Ήταν 2 Μαΐου 1890. Γελώντας μου λένε πως δεν ξέρουν και στην συνέχεια βρίσκω τον Αρμάν, τον γιό του ταχυδρόμου. Για κάποιο λόγο μου μιλούσε λες και με ήξερε, αλλά εγώ δεν είπα τίποτα.

«Καλημέρα Αρμάν. Ξέρεις που μπορεί να βρίσκεται ο Βίνσεντ;»

«Ναι, τον είδα πρωί πρωί να κουβαλάει τα πράγματα του και να κατευθύνεται έξω απ’την πόλη προς τα χωράφια.

«Θέλω να του πάρω μία συνέντευξη, μπορείς να μου δείξεις τον δρόμο;»

«Εάν είναι για τόσο σημαντικό λόγο» λέει κοροϊδευτικά « ευχαρίστως.»

Καθώς περπατάμε με ρωτάει, «Για ποιο πράγμα πρέπει να του πάρεις συνέντευξη;»

«Η Κυρία Κεφαλά απειλεί όλη την τάξη ότι θα μας μειώσει τον βαθμό αν δεν κάνουμε αυτή την εργασία, οπότε αφού πάντα το ήθελα, θα πάρω συνέντευξη από τον Βίνσεντ.»

«Τι;»με ρωτάει ξαφνικά.

«Τίποτα!»

Με συνοδεύει μέχρι ένα σημείο και στο τέλος τον βλέπουμε μπροστά από τον καβαλέτο του να ζωγραφίζει.

«Νατος. Καλή τύχη.» μου λέει, και φεύγει.

Περπατώ ανάμεσα σε ψηλά στάχια και κάτω από τον λαμπερό ήλιο που μου καίει το δέρμα μέχρι που τον έχω μπροστά μου. Μαζί του είχε άλλη μία καρέκλα, οπότε κάθισα και έβγαλα έξω το μπλοκάκι μου. Για άλλη μια φορά του μιλούσα και μου μιλούσε στον ενικό, λες και γνωριζόμασταν.

«Καλημέρα Βίνσεντ, ήρθα να σου πάρω μία συνέντευξη» είπα και εκείνος με κοίταξε περίεργα.

«Από εμένα; Είσαι σίγουρη;»

«Ναι! Τέλος πάντων, θα ήθελα να σε ρωτήσω, τί είναι αυτό που ζωγραφίζεις;»

« Ένας εργάτης εδώ πιο κάτω που κάνει τι δουλειά του μέσα στο σταροχώραφο και τον ήλιο»

«Για πες μου, γιατί ζωγραφίζεις ανθρώπους που δουλεύουν στα χωράφια;»

«Το θεωρώ άδικο ότι δουλεύουν τόσες ώρες και θέλω να απεικονίσω την δύσκολη ζωή τους μέσα από τους πίνακες μου. Κανένας όμως δεν τους αγοράζει.»

«Έχεις πάρει την γνώμη άλλων ανθρώπων για τους πίνακες σου;»

Σταματάει να ζωγραφίζει για λίγο και κοιτάει κάτω. «Είτε το θέλω είτε όχι πολλοί μου έχουν πει κακά αλλά και καλά λόγια. Ο Γκωγκέν για παράδειγμα πάντα νόμιζε ότι τέτοιου είδους πίνακες ποτέ δεν θα πουλήσουν.»

«Αλήθεια, τι έγινε με τον Γκωγκέν;»

Γύρισε και με κοίταξε κατάματα με ένα τρομαγμένο βλέμα. «Ο Γκωγκέν είναι ένας πραγματικός καλλιτέχνης... αλλά απ’ ότι φαίνεται υπήρχαν πολλά προβλήματα μεταξύ μας.» σταμάτησε για να σκουπίσει τα χέρια του στα ρούχα του και στη συνέχεια το μέτωπο του. «Ένα βράδυ είχαμε μαλώσει άσχημα και θυμάμαι ότι μου φώναζε πολύ. Είπε ότι θα έφευγε και ότι θα πήγαινε στο Παρίσι. Μετά από αυτό τα αυτιά μου βούιζαν, εκείνος είχε φύγει. Βρήκα ένα ξυράφι και κοίταξα στον καθρέφτη αλλά είδα κάποιον θολό άνδρα με αίμα στο αριστερό αυτί.»

Δεν ήξερα τι να πω. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή. «Μετά τι θυμάσαι;»

«Από τις ακόλουθες μέρες όχι πολλά. Έναν γιατρό, τον αδερφό μου να μου μιλάει και την είσοδο μου σε αυτό το άσυλο.»

«Τι έγινε μέσα στο άσυλο;» τον ρώτησα.

«Θα ήθελα να μην μιλήσω για αυτό. Αυτό που έχω να πω είναι πως η ζωή σε αλλάζει: Από το να νιώθεις ήρεμα στο να αισθάνεσαι τρόμο και πόνο όσο αναπνέεις.»

Ήξερα πως δεν θα ήθελε να μιλήσει άλλο, οπότε ρώτησα μία τελευταία ερώτηση. «Ελπίζεις να συνεχίσεις την ζωγραφική;»

«Βεβαίως. Αν και αυτήν την στιγμή ψάχνω την ελπίδα πάντα βρίσκω χαρά στον να ζωγραφίζω. Η φύση είναι τόσο όμορφη που ελπίζω να ζήσω περισσότερο για να την δω.»

Είχα πια ιδρώσει τόσο πολύ που ήταν η ώρα μου να φύγω. « Σε ευχαριστώ Βίνσεντ.» είπα ενώ του έσφιξα το χέρι.

«Καλό ταξίδι» μου ευχήθηκε.

Κων/να Ξαντά, Γ4

Ο κόσμος είναι ένα τίποτε στα χέρια των δυνατών...

Δευτέρα 30 Απριλίου 1915

Σήμερα ήταν μια χαρούμενη μέρα ,καθώς εγώ και οι φίλοι μου θα πηγαίναμε σε μια άλλη χώρα γεμάτη από γρασίδι, λουλούδια και την  ομορφιά της άνοιξης. Δεν ξέραμε ακριβώς τον λόγο που θα πηγαίναμε αλλά από αυτά που είχε ακούσει ο φίλος μου ο Τζιμάκος από κάτι χωριάτες, ξέραμε πως, νομίζω τουλάχιστον, ότι θα πηγαίναμε στον ΠΌΛΕΜΟ. Εγώ είχα τρομάξει λίγο αλλά είχα τους φίλους μου να με παρηγορούν πως: «Δεν είναι τίποτα, μωρέ!» , «Ο ΠΌΛΕΜΟΣ θα είναι ο παράδεισος όλων τον γαϊδουριών, θα το δεις>» μ'αυτά και εκείνα ηρέμησα λίγο. 'Έλεγα στον εαυτό μου πως θα τα περάσω τέλεια, και αυτό θα έκανα! Αργότερα ήρθε ένας άλλος, από το χωριό κι αυτός,και μας μάζεψε από τα χωράφια για να πάμε που... δεν ξέρω . Το μόνο που ήξερα ήταν πως η περιπέτεια για τον παράδεισο αρχίζει τώρα! Κάναμε περίπου μια ώρα για να φτάσουμε στον προορισμό μας. Τα χαμε φτύσει. Μετά αρχίσαμε να διακρίνουμε το λιμάνι. Ναι αυτό ήταν το λιμάνι. Εείχε και κάτι που έμοιαζε με πύργο για να μας μας μεταφέρουν από την στεριά στο πλοίο, μάλλον.Εκεί ένας γέρος γάιδαρος άρχισε να κλοτσάει (παντού)φωνάζοντας σαν τρελός: «Όχι,όχι πάλι!» .Εμείς  διακριτικά συνεχίσαμε να περπατάμε αδιαφορώντας για την κρίση πανικού που είχε.Ο χωριάτης τον τράβηξε με όλη του την δύναμη για να΄ρθει.Ήρθε λέγοντας στον εαυτό : «τουλάχιστον θα πεθάνω, για να μην ξαναπατήσω σε χαρακώματα ΠΌΛΕΜΟΥ» .Αυτόν τον γέρο τον περνούσαν όλοι για τρελό. Με αυτά που έκανε,λογικό. Τότε αρχίσανε να σηκώνουν ένα ένα τα γαϊδουράκια με αυτόν τον πύργο. Ήρθε η σειρά μου. Εγώ γεμάτος χαρά περίμενα τους ανθρώπους να με δέσουν. Με έδεσαν σφικτά, πολύ σφικτά, δεν το είχα καταλάβει αλλά ήμουν πάνω από την ΘΆΛΑΣΣΑ. Όλο αυτό είχε πλάκα! Γύριζε το σχοινί από δω κι από κει  που σε έκανε να κάνεις εμετό.Εγώ τουλάχιστον δεν έκανα, οι άλλοι όμως ναι. Δεν με ενδιέφερε που ζαλιζόμουν, αφού ήμουν τόσο χαρούμενος. Να φανταστείς  έβλεπα τους ανθρώπους σαν μυρμήγκια. Πάτησα στο πλοίο και ήμουν ο τελευταίος στην σειρά οπότε το πλοίο άρχισε να φεύγει.

                                                                                                       

  Πέμπτη 03 Μαΐου 1915   '

Ήταν τρεις ή τέσσερις μέρες;Δεν ξέρω,έχασα τον λογαριασμό. Διψούσα, πεινούσα. Μας είχαν βάλει σε ένα σκοτεινό δωμάτιο μαζί. Ημασταν κολλητά, τόσο κολλητά που ούτε να ξαπλώσεις δεν μπορούσες. Οπότε μπορείς να φανταστείς τον πόνο που ένιωθαν τα πόδια μου, άσε που κρατούσαμε και κάτι σακίδια. Ακούσαμε κάποιον να φωνάζει: «Στεριά!!!» .Εμείς όλοι χαρήκαμε με τα νέα καιιιι...άνοιξε η πόρτα και μας έβγαλαν ένα ένα. Είδαμε το φως του ήλιου μετά από πολύ καιρό. Ήταν τέλεια! Πατήσαμε στεριά και μας έκανα να περπατήσουμε άλλη μια ώρα χωρίς σταματημό, ούτε για να πιούμε νερό. Φτάσαμε σε μια  έρημη περιοχή χωρίς γρασίδι, λουλούδι, την ομορφιά της άνοιξης. Αρχίζαμε και βλέπαμε σκοτωμένους ανθρώπους - κάποιες φορές μόνο χέρια και πόδια, ώσπου είδαμε μια τεράστια βόμβα να΄ρχεται πάνω μας. Εγώ έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα! Καθώς πλησίαζε ο τρελός γέρος δεν κουνιόταν ,λες και ήξερε, ήξερε τον ΠΌΛΕΜΟ και το πόσο φρικτός είναι. Όμως εγώ δεν ήξερα και γιαυτό και ήρθα, δεν έπρεπε. Καθώς σκέφτομαι όλα αυτά η βόμβα σκάει και ο γέρος ηρεμεί τελικά! Έτρεξα για να φύγω από δω, ένας άνθρωπος όμως με έπιασε από το σχοινί, με τράβηξε πολύ δυνατά, δεν άντεχα άλλο.

Χριστάνα Μπάρδι, Γ4

Ημέρα 1η

Σήμερα, καθώς καθόμουν αμέριμνος στο λιβάδι και έτρωγα το μεσημεριανό μου, βλέπω ξαφνικά δύο ανθρώπους να με πλησιάζουν. Ωραία, σκέφτηκα θα έχω επισκέψεις. Τόσες μέρες μόνος, βαρέθηκα! Όταν πλησίασαν, άρχισαν να με τραβάνε, λέω βόλτα θα θέλουν να πάμε, τι να κάτσουμε τώρα εδώ μέσα στα χόρτα. Βέβαια, πρέπει να βιαζόντουσαν να κάτσουμε κάπου να πούμε τα νέα μας, γιατί συμπεραίνοντας από το πόσο γρήγορα πηγαίναμε, είχαν μεγάλη ανυπομονησία να τα πούμε. Μετά από λίγη ώρα, είδα πως κατευθυνόμαστανπρος ένα πλοίο. Μα τέτοια τιμή, τέτοια φιλοξενία δεν την έχω ξαναδεί όλα τα γαϊδουρίσια μου χρόνια. Επίσης, εκτός αυτού, η μεταφορά μέσα στο πλοίο ήταν τέλεια! Το ότι θα πετάω πάνω από τη θάλασσα, δεν το είχα φανταστεί ποτέ! Που 'σαι μάνα να με καμαρώσεις! Ελπιζω και εκεί που θα πάω να είναι εξίσου όμορφα όπως τώρα!

Ημέρα 2η

Όταν φθάσαμε, το μέρος ήταν πολύ όμορφο, αλλά για κάποιο λόγο ένιωθα μια ανατριχίλα μέσα μου, σαν να συνέβαινε κάτι κακό στο μέλλον. Ιδέα μου θα είναι, τώρα πρέπει να διασκεδάσω με τους καινούριους μου φίλους και όχι να σκέφτομαι τέτοια. Μας πήγαν σε ένα μέρος, που όλοι κρυβόντουσαν, κανένα παιχνίδι θα είναι. Ξαφνικά, βλέπω ανθρώπους και κάποιους από τους καινούριους μου φίλους να πέφτουν κάτω με κλειστά μάτια και να μην σηκώνονται ξανά. Μα τι στο καλο; Τόσο πίσω έχω μείνει και δεν τα ξέρω εγώ αυτά τα παιχνίδια; Εκείνη τη στιγμή, νιώθω να μου βάζει κάποιος κάτι πάνω στην πλάτη μου και απ'όσο είδα είναι... Όχι δεν μπορεί να είναι, τέτοια χρησιμοποιούν μόνο στους πολέμους. Ακούω κάποιον να φωνάζει "Πόλεμος". Κατάλαβα πως όντως αυτά που κουβαλούσα ήταν πυρομαχικά. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν, καλύτερα που δεν είσαι εδώ μάνα, γιατί αντί να με καμάρωνες θα ντρεπόμουν!

Κατερίνα Πατάκου, Γ4

Αγαπητό μου ημερολόγιο ,

      Το αποπνικτικό χάος που δημιουργούν οι άνθρωποι με τον πόλεμο όλο και διευρύνεται .  Έχει τόσο μεγάλη αρνητική επιρροή στην ζωή μας… Δεν αντέχω άλλο… Ώρες ώρες μου έρχεται να πηδήξω από κανέναν γκρεμό, τουλάχιστον τότε θα είμαι ελεύθερος. Το μόνο που με κρατάει από το να το κάνω αυτό , είναι η μικρή ελπίδα που κρατώ μέσα μου… Ότι κάποτε… θα τελειώσει όλο αυτό… θα επιστρέψω στους δικούς μου… στους φίλους μου.. Κάπου εκεί θυμάμαι ότι όλοι αυτοί έχουν πεθάνει στον πόλεμο … και λέω τουλάχιστον ας υπάρχει ειρήνη…

          Το ίδιο σκηνικό , επαναλαμβάνεται κάθε μέρα … Εκεί που προσπαθώ να ξεφύγω, να με φορτώνουν με πυρομαχικά. Να με τραβολογάνε στα χώματα, να με χτυπάνε , να με μαστιγώνουν για να κουνηθώ, να με καβαλάνε , να πονάω. Εγώ , να κλαίω, αφού δεν μπορώ όυτε να περπατήσω καλά καλά , επειδή υποσιτίζομαι . Σε κάποια φάση , όλα ηρεμούν . Και σκέφτομαι…. Μήπως τελείωσαν όλα; Περιμένω ακόμα λίγο . Βλέποντας να μην αλλάζει κάτι , ορμάω να φύγω. Σε περίπου δέκα βήματα που κρύβομαι πίσω από ένα δέντρο , ακούω ξανά τους πυροβολισμούς. Και να σου πάλι να με τραβάνε , να με χτυπάνε , και να με ρίχνουν απότομα σε χαρακώματα , πολύ σιδερίλα ρε παιδί μου. Να τραυματίζομαι , να κλαίω κι άλλο , να απορώ.  Αλλά οι άνθρωποι εκεί . Ξύλο, καταπίεση , παραλογισμοί . Ιδιοτέλεια, απληστία , τραυματισμοί .. Όλα.. Όλα του κόσμου τα κακά μαζί . Και κάπου εκεί , σταματάω να κλαίω και συμβιβάζομαι με αυτό που θέλω , γιατί δεν πα να κλαίω και να χτυπιέμαι ; Κερδίζω τίποτα; Αυτό γίνεται σχεδόν κάθε μέρα . Σπάνια , τους ξεφεύγω, αλλά με ξαναβρίσκουν … Εκεί πια , τρώω , στην κυριολεξία , πάρα πολύ ξύλο.

Τις προάλλες , πάλι σε στρατιωτική εκστρατεία , σκότωσαν την Αριάδνη και τον Πέτρο για να ρίξουν τους ανθρώπους που τα καβαλούσαν κάτω. Την αδερφή μου Τασία , την σκότωσαν επειδή είχε τρία πόδια και δεν μπορούσε να τους εξυπηρετήσει . Αυτό με εξόργισε πάρα πολύ . Μια μέρα ένας στρατιώτης σκότωσε τον Κωστή μπροστά στα μάτια μου , επειδή έκλαιγε. Και εγώ , το κακόμοιρο , είχα τόσα νεύρα μέσα μου… Κούνησα απότομα την ράχη μου , ο στρατιώτης επιβάτης έπεσε κάτω , έγινε ένα με το χώμα . Άρχισα να τρέχω, να τρέχω … Να τρέχω… Ένιωθα ελεύθερος … ξένοιαστος… Χαρούμενος … Είχα απομακρυνθεί αρκετά … «Τόσο εύκολο ήταν τελικά ;» είπα από μέσα μου…. Και συνέχισα. Έλα μου όμως που δεν ήταν έτσι . Ο στρατιώτης είχε σηκωθεί , με στόχευσε , με πυροβόλισε στο πόδι. Έπεσα , ούρλιαζα.. Με πλησίασε . Με κοιτούσε με ένα διφορούμενο ύφος. Από την μια με μίσος, από την άλλη με λύπη. Φώναξε: «Γιατί με ανάγκασες να το κάνω αυτό , ε; Νομίζεις ότι εμείς το επιλέγουμε όλο αυτό; Ε; Μας αναγκάζουνε».. Είχε δακρύσει … Ένιωθε άσχημα… Μου ερχόταν να του πω … « Ναι ρε αγόρι μου.. Σε αναγκάζουν να πολεμήσεις … Εμείς τι φταίμε;» , αλλά το άφησα γιατί μόνο κάτι γκαρίσματα θα άκουγε. Μέχρι να ολοκληρώσω τις σκέψεις μου , ένας στρατιώτης , με σήκωσε, έκατσε πάνω μου , και με χτυπούσε για να ξεκινήσω. Εγώ αναγκάστηκα , παρόλο που είχα την σφαίρα , καρφωμένη στο πάνω μέρος του ποδιού μου . Έβλεπα το αίμα , μου … κατακόκκινο .. Σαν τις στολές των στρατιωτών. Με την λιγοστή δύναμη που μου είχε απομείνει , σήκωσα το κεφάλι μου . Για ποιο πράγμα , να στενοχωρηθώ πρώτα; Για τα ματωμένα λουλούδια, για τους αμέτρητους σωρούς ανθρώπων , για τους νεκρούς φίλους μου , για την κατάντια του κόσμου; Γιατί να καταστρέφουν την φύση και τα ζώα για 3-4 εδάφη; Γιατί δεν σκέφτονται πριν πράξουν; Γιατί ενώ λένε πως έχουν λογική , παραλογίζονται τόσο εύκολα; Γιατί ε; Ο στρατιώτης, συνέχιζε να με βαράει , εγώ δεν έκλαψα για πρώτη φορά. Έψαλλα από μέσα μου την κομματάρα του Σφακιανάκη «Αχ να’ ξερα ποια μέρα θα πεθάνω… Γενέθλια του θανάτου μου να κάνω» Για να μου έρθει αυτό στο μυαλό, είπα : «τώρα δυστυχώς , είναι η στιγμή….»

Έπεσα κάτω δακρυσμένος . Έβλεπα τον κόσμο να χάνεται . Ήρθε ένα παιδάκι … Με χάιδεψε , μου είπε … «γιατί να υποφέρεις και εσύ;» . Το τελευταίο με πέθανε .. Άρχισα να κλαίω , να παραπονιέμαι . Ήτανε αρχές άνοιξης .. Αντί να τρέχω σαν το χαζό , πάνω κάτω και να πέφτω στην αγκαλιά των δικών μου,  αντί να βλέπω την φύση , την χαρά του θεού.. Αντί να μυρίζω τα λουλούδια , είμαι εδώ κάτω, παρακολουθώ τον υπόκοσμο , και ανθρώπους να θεωρούν την ζωή κατώτερη αξία από το χρήμα . Δεν αναρωτιόμουν πια γιατί… Είχα καταλάβει, ότι απλά δεν σκέφτονται τους άλλους, αδιαφορούν για τις συνέπειες . Ο κόσμος θα είναι ένα τίποτα στα χέρια τους.. Ένα μάτσο άπληστοι χωρίς συναισθήματα , να κολυμπάνε στα κέρδη , και ένας ολόκληρος πληθυσμός, να αφήνει την τελευταία του πνοή … Μέσα στον πόνο και στα αίματα, μέσα στα σίδερα και τα χώματα, μακριά από τους δικούς του. Μέσα στις τρύπες, στους πυροβολισμούς, στα κλάματα. Μέσα στο ψέμα…

Ξαφνικά , εμφανίστηκαν τα αεροπλάνα , μια γιγάντια μαύρη μπάλα , έσκασε πάνω μου . Με αυτόν τον τρόπο , η τελευταία μου πνοή , κόπηκε στην μέση.

Και έτσι , είμαι ευτυχισμένος … Εδώ , ψηλά.. Είμαι με τους δικούς μου , και είμαι καλά. Βρήκα και στυλό να γράψω … Είμαι πολύ χαρούμενος , ενθουσιασμένος που είμαι εδώ , όλα είναι ήρεμα .Ναι μεν είμαι χαμένος στο παιχνίδι της ζωής, αλλά δεν παύω να είμαι νικητής στην διεκδίκηση της ψυχικής ελευθερίας , της ησυχίας , και της αιώνιας , μεταθανάτιας , ευχάριστης ζωής..

 Περής Γεώργιος , Γ'4 ,

Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου στο σχολείο μας (Ημέρες Παιδικού βιβλίου στην Κω)

Από την Πέμπτη 3 Μαΐου  και μέχρι το Σάββατο 5 Μαΐου 2018 εννέα συγγραφείς και δύο εικονογράφοι πραγματοποίησαν δράσεις και εκδηλώσεις με θέμα «Ημέρες Παιδικού και Νεανικού Βιβλίου στην Κω». Στο πρόγραμμα συμμετείχαν 26 σχολεία, 137 εκπαιδευτικοί και 2.460 μαθητές και  οργανώθηκε από τη Σχολική Σύμβουλο της 6ης Εκπ/κής Περιφέρειας Δ. Ε. Δωδεκανήσου, από τον Δημοτικό Οργανισμό Πολιτισμού Άθλησης και Βρεφονηπιακών Σταθμών Κω (ΔΟΠΑΒΣ), από τη Σχολική Επιτροπή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δήμου Κω, από το Πολύκεντρο Ν. Θαλασσινού και την Παιδική Λέσχη Ανάγνωσης Κω.

Το 1^ο Γυμνάσιο Κω επισκέφτηκε ο γνωστός συγγραφέας Βασίλης Παπαθεοδώρου, ο οποίος συναντήθηκε με μαθητές της Α,  Β και Γ Γυμνασίου και μίλησε μαζί τους για τα βιβλία του «Εννέα καίσαρες», «Το ημερολόγιο ενός δειλού», «Χνότα στο τζάμι», «Στη διαπασών» και «Γιατί μου φταίνε όλα- Το ημερολόγιο της γκρίνιας».

Οι μαθητές της Β Γυμνασίου συναντήθηκαν μαζί του στο 6^ο Δημοτικό Κω , στο Πλατάνι, όπου στεγάζεται προσωρινά αυτή η τάξη του σχολείου μετά το σεισμό του περσινού καλοκαιριού. Ο κ.Παπαθεοδώρου γνωρίστηκε με τους μαθητές παίζοντας ένα γλωσσικό παιχνίδι και εξηγώντας γιατί όλα στη ζωή σχετίζονται με τη σωστή χρήση της γλώσσας και πώς μπορείς να υπαινιχθείς σκέψεις και συναισθήματα χρησιμοποιώντας το λόγο. Έπειτα μίλησε για το βιβλίο του «Το ημερολόγιο ενός δειλού», που ήταν και αυτό που είχαν διαβάσει τα τμήματα που συμμετείχαν . Αναφέρθηκε στους λόγους που τον ώθησαν να γράψει ένα βιβλίο για το σχολικό εκφοβισμό – ξεκινώντας από ένα δικό του προσωπικό βίωμα- και περιέγραψε το φαινόμενο αυτό διαχωρίζοντας το από την πλάκα μεταξύ φίλων. Πολλά από τα γεγονότα που περιγράφονται στο βιβλίο είναι αληθινά και είτε τα έχει ζήσει ο ίδιος είτε του τα έχουν διηγηθεί. Οι μαθητές του έθεσαν ερωτήματα σχετικά με τους πρωταγωνιστές του βιβλίου και τα θέματα που διαπραγματεύεται σε αυτό (ρατσισμός, φιλία, οικογένεια). Ο συγγραφέας εξήγησε στα παιδιά ότι το βιβλίο δεν είχε διδακτικό σκοπό. Δεν είχε την πρόθεση να λύσει ένα πρόβλημα ή να δώσει συμβουλές , αλλά πρόθεση του ήταν αν μιλήσει για το φαινόμενο και να μπει ο αναγνώστης για λίγο στη θέση του θύματος.Ο κ.Παπαθεοδώρου απάντησε και σε ερωτήσεις που αφορούσαν τις σπουδές του, το γιατί έγινε συγγραφέας και πώς γράφει τα βιβλία του. Τέλος υπέγραψε τα βιβλία των μαθητών.

Στην Γ Γυμνασίου επισκέφτηκε το τμήμα Γ4 που είχε διαβάσει το βιβλίο του «Στη διαπασών». Εκεί, αφού αποκάλυψε την αφορμή της συγγραφής αυτού του βιβλίου,-μια είδηση στα ψιλά των εφημερίδων- εξήγησε στους μαθητές ότι, αν και ξεκίνησε να γράφει αυτό το βιβλίο έχοντας μια μεγάλη αντιπάθεια για το βασικό ήρωα, το Θανάση, στην πορεία αγάπησε τον ήρωα του- όπως συμβαίνει πολλές φορές στους συγγραφείς. Απαντώντας στην ερώτηση γιατί αναφέρει περιστατικά ρατσιστικής συμπεριφοράς έκανε ένα κοινωνικό πείραμα στους μαθητές , που είχε μεγάλο ενδιαφέρον και κινητοποίησε όλα τα παιδιά. Η υπόλοιπη συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τα υπόλοιπα θέματα του βιβλίου- διαλυμένη οικογένεια, ακροδεξιές οργανώσεις, φιλία, χειριστικές σχέσεις, το ρόλο του σχολείου. Οι μαθητές έθεσαν ερωτήσεις και ο συγγραφέας απάντησε δίνοντας και πολλά παραδείγματα.

Τέλος οι μαθητές έδωσαν τα βιβλία τους για να τα υπογράψει ο συγγραφέας και μια μαθήτρια, η Κωνσταντίνα , χάρισε στον κ.Παπαθεοδώρου μια όμορφη κάρτα με ένα, δικής της έμπνευσης, εξώφυλλο και ένα κόμικ στο εσωτερικό της.

Ευχαριστούμε θερμά όλους τους υπεύθυνους για τις ημέρες Παιδικού και Νεανικού Βιβλίου – την κ.Χατζηχριστοφή, τον κ.Κουτσιαρή, τον κ.Διακομανώλη. Αλλά το μεγαλύτερο ευχαριστώ είναι για τον κ.Παπαθεοδώρου , που παρά το βαρύ πρόγραμμα του δέχτηκε να μας επισκεφτεί και να συναντηθεί με τόσα πολλά παιδιά- 200 περίπου- που κάνουν απογευματινό μάθημα! Ελπίζουμε και του χρόνου να υπάρξει αντίστοιχη διοργάνωση και να έχουμε την τύχη να συναντήσουμε από κοντά ένα ή περισσότερους συγγραφείς!

Τριήμερη εκπαιδευτική εκδρομή στην Αθήνα(19-21 Απριλίου 2018)

Εκπαιδευτική εκδρομή με το σχολείο ...... Τι βαρετό που ακουγόταν στην αρχή .. Πού να ήξερα ότι θα έμενα με ανοιχτό το στόμα μπροστά στον απίστευτο λόγο ζωής του κ. Τσιτσιρίγκου.  Πού να ήξερα ότι θα πάθαινα πλάκα μπροστά στην θέα από τον 8ο όροφο του "Σταύρος Νιάρχος" ; Πού να ήξερα ότι θα περάσω πάρα πολύ όμορφες στιγμές στο Magma team. Πού να είχα φανταστεί , τον απίστευτο χαβαλέ που θα ρίχναμε , τα ψώνια στο Mall ,  τις ατέλειωτες βόλτες, την λεμονάδα στο μπαρ, τα ξενύχτια στο δωμάτιο , την απίστευτη φιλοξενία των παιδιών του 2ου γυμνασίου Αλίμου και την ξενάγηση στο Μουσείο Αφής ;

Ήταν μια αξέχαστη εμπειρία , και με τις συνοδούς - καθηγήτριες να προσπαθούν να περνάμε όσο το δυνατόν καλύτερα , δεν πήγαινε ούτε στιγμή χαμένη . Εγώ προσωπικά την Αθήνα την ξέρω σαν μια βαρετή για τα παιδιά μεγαλούπολη , αλλά τα απίστευτα αυτά μέρη με έκαναν να διαψεύσω όσες αρνητικές σκέψεις έκανα αρχικά.

Εμείς τα παιδιά χρωστάμε ένα τεράστιο ευχαριστώ στις καθηγήτριες μας που έδωσαν τα πάντα για να περνάμε ωραία. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι φωτογραφίες να μας θυμίζουν τις 3 αυτές υπέροχες μέρες..

Γιώργος Περής, Γ4

Ήμασταν ένα mix της κινηματογραφικής λέσχης και της λέσχης ανάγνωσης, πράγμα καλό, για μερικούς, αφού θα είχαν φίλους έξω από την κινηματογραφική. Η πρώτη μας επίσκεψη, μετά από την κακή πτήση (ο Γιώργος Περής έφταιγε!) ήταν στο ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδης στο οποίο μας μίλησε ο κ.Τσιτσιρίγκος (ψυχοθεραπευτής αποδείχτηκε, εγώ το ήξερα απ’ την αρχή!) για θέματα όπως την ευθύνη.  Μας έκανε ερωτήσεις δύσκολες οι οποίες μας έβαλαν σε σκέψη, αλλά τελικά εγώ τουλάχιστον το ευχαριστήθηκα. Στο σουβλατζίδικο έγινε χαμός, στο ξενοδοχείο έγινε χαμός, στο Metro Mall έγινε πάλι χαμός με τα ψώνια.

Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε που λες, ξενυχτισμένοι, φάγαμε τον άμπακο από το πρωινό του ξενοδοχείου και φύγαμε. Επόμενη στάση Team Magma! Το χαμένο στοιχείο του Ευκλείδη...μάλιστα. Επίλυση μυστηρίου θα το έλεγα, και μάλλον αυτό είναι, αλλά είχε και την πλευρά της συνεργασίας μέσα μαζί με τα Μαθηματικά. Ήταν ειλικρινά διασκεδαστικό!  Το μόνο που δεν μου άρεσε προσωπικά ήταν το επόμενο στάδιο, το quiz. Η πίεση του χρόνου και οι ερωτήσεις δεν μου άρεσαν,  αλλά τουλάχιστον ήταν ξεκαρδιστικό!

Το 2ο γυμνάσιο ήταν πολύ φιλόξενο, η παράσταση τους ήταν εκπληκτική- αν και η καθηγήτρια τους η κ.Μητσάκη είπε ότι χρειάζονταν αλλαγές-  και παιδιά  έπαιξαν μέχρι και μπάλα μαζί μας.

Καλά, δεν θα γράψω τέσσερις σελίδες όπως έλεγα για το φεστιβάλ κόμικ! Απλά θέλω να ξέρετε ότι τέτοια πράγματα δεν βλέπουμε στην καθημερινή ζωή. Μπορεί να παραμένουν απαρατήρητοι έξω, αλλά μέσα σε αυτό το κτίριο όλοι διέφεραν, γι’ αυτό ήταν τόσο ωραίο. Μιλούσες στον καθέναν, έπιανες την κουβέντα, σαν να τους ήξερες εδώ και καιρό και χάλαγες όλα τα λεφτά σου σε αυτοκόλλητα, κονκάρδες και αφίσες. «Πολύ θα ήθελα το παιδί μου να κάνει κάτι τόσο δημιουργικό»-  ήταν κάτι που έχει χαραχθεί στην μνήμη μου. Μακάρι….

Το θέατρο ήταν πολύ ενδιαφέρον και ξεκαρδιστικό μέχρι που...ναι... αρρώστησε ο ένας από τους δύο ηθοποιούς… Πήραμε όμως πίσω τα λεφτά μας. Κακή τύχη. Τι να πω….

Την επόμενη μέρα πήγαμε στο Μουσείο Αφής που ήταν πολύ χρήσιμο κατά την γνώμη μου, αφού έμαθα πολλά πράγματα που παλιότερα δεν ήξερα. Το να περπατώ χωρίς να βλέπω ήταν τρομακτικό και το να αγγίζω ένα έκθεμα χωρίς να το βλέπω μεταμορφώθηκε σε κάτι πολύ ικανοποιητικό,  όταν είδα τελικά το έκθεμα. Η τελευταία επίσκεψη ήταν στο ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, με μία γιγαντιαία βιβλιοθήκη, κήπους και άλλα. Κάτι σαν μια εκδρομή στην Μαρίνα αλλά 100 φορές καλύτερα. (Μην με τιμωρήσεις σχολείο, την αλήθεια λέω...)

Κων/να Ξαντά, Γ4