Περί έρωτος..(Έκθεση Α' Λυκείου)

Μία από τις θεματικές ενότητες της Νεοελληνικής Γλώσσας στην Α’ Λυκείου είναι ο Έρωτας . Με τους μαθητές του Α3 και Α4 μελετήσαμε το κείμενο που υπάρχει στο τέλος της ανάρτησης και οι μαθητές έγραψαν πολύ όμορφα κείμενα για τον Έρωτα στην περίοδο της εφηβείας. Όπως θα δείτε έχουμε και αρνητές του έρωτα (είναι φαινόμενο της εποχής ...) ! Και κλασσικά κάποιοι δεν έστειλαν τα κείμενα τους να δημοσιευτούν...

Όσο είμαι μόνος......

Όσο είμαι μόνος, θα είμαι ερωτευμένος με τον άνθρωπο χωρίς πρόσωπο. Δεν τον βλέπει κανένας, γιατί υπάρχει μόνο για εμένα και εγώ για εκείνον. Για να υπάρχω εγώ, πρέπει να τον κρατάω ζωντανό, και για να μένει ζωντανός, πρέπει να του ζωγραφίζω το πρόσωπο. Να του σχεδιάζω τα χείλη, τα μάτια, τη μύτη, το δέρμα, τις βλεφαρίδες. Κάθε φορά διαφορετικά – ή και όχι. Η ταυτότητα μας με ορίζει. Όσο δεν γνωρίζω το ποιος είμαι, θα καθησυχάζομαι γνωρίζοντας το ποιοι είμαστε.

Ονειροπολώ συνέχεια για αυτόν. Τον αφήνω να τριγυρνά ανεξέλεγκτα μεσα στις σκέψεις μου. Σκέφτομαι να τον αγκαλιάζω τόσο σφιχτά που να στάζω από τα χέρια του σαν νερό, να τον φιλάω ζωγραφίζοντας  τα χείλη του κάθε φορά και πιο όμορφα, να τον περιποιούμαι, να του χαϊδεύω τα μαλλιά, καθώς εκείνος κοιμάται, μετρώντας κάθε του πνοή, νιώθοντας τους χτύπους της καρδιάς του προσπαθώντας να τους μιμηθώ. Αποτελεί την αιτία για ό,τι και αν κάνω. Είναι ο λόγος για τον οποίο τα συναισθήματα μου έχουν αξία. Με αυτά που κάνει κλαίω, γελάω, αφήνω χιλιάδες κορδέλες να χορεύουν μες το στομάχι μου. Είναι δικός μου. Και εγώ δικός του.

Παρ’ όλο όμως που τον χρειάζομαι όσο και εκείνος εμένα, οι κύκλοι των προσώπων του κάποια στιγμή ξεκινούν και κάποια στιγμή τελειώνουν. Πάντα καταλήγει θυμωμένος να ξεριζώνει το πρόσωπο του με τόση δύναμη που γδέρνεται και τρέχει με αίμα. Γιατί δεν του ταιριάζει. Το πρόσωπο που με τόσο κόπο του έδωσα, το πρόσωπο με το οποίο έμαθα να τον αγαπώ, να τον φροντίζω, να τον σκέφτομαι.

 Έτσι, με κάθε τέλος σβήνουν ένα-ένα και τα χαρακτηριστικά του δικού μου προσώπου. Τι θα γίνει όταν γίνουμε όμοιοι; Όταν κανένας από τους δύο μας δεν θα έχει πια πρόσωπο; Θα βρεθεί κάποιος να έρθει να μας ζωγραφίσει;

 

 

 

 Έρωτας είναι θα περάσει...

Έρωτας! Όλοι μας έχουμε ακούσει για αυτόν, όλοι μας κάτι ξέρουμε για αυτόν, τι είναι όμως ο έρωτας και πως τον βιώνουν οι έφηβοι; Παρόλο που η διαδικασία περιγραφής του έρωτα φαντάζει δύσκολη έως ακατόρθωτη μπορούμε με ευκολία να διακρίνουμε τους ερωτευμένους και αυτό γιατί μπορεί να είναι δύσκολο να ορίσεις τον έρωτα αλλά τα έντονα αισθήματα που προκαλεί κάθε άλλο πέρα από απαραίτητα περνάνε. Ο έρωτας έχει την τάση να κυριεύει το μυαλό μη αφήνοντας περιθώρια αντίδρασης. Ξαφνικά όλες οι σκέψεις, όλη η προσοχή, όλα τα όνειρα περιστρέφονται γύρω από ένα πρόσωπο, ένα πρόσωπο το οποίο παρά την ξαφνική του εμφάνιση διακρίνεται από την ικανότητα του να διεισδύσει σε κάθε πτυχή της ζωής μας και να γίνει κομμάτι της. Οι έφηβοι όντας ακόμη παιδιά παρασύρονται από το συναίσθημα, ένα συναίσθημα πρωτόγνωρο, ένα συναίσθημα άγνωστο, ένα συναίσθημα που θέλοντας και μη επικρατεί των υπολοίπων. Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από εκείνον, τίποτα δεν είναι άξιο να συγκριθεί μαζί του, τίποτα δεν μπορεί να αναπληρώσει την απουσία του. Η παρουσία του ευχαριστεί τον έφηβο, η μορφή του μοιάζει ιδανική, κάθε στοιχείο του χαρακτήρα ή της εμφάνισης του φαντάζει υπέροχο. Η ανάγκη των εφήβων να γνωρίσουν επιτέλους την πραγματική αγάπη, που από μικρά παιδιά διαβάζουν στα παραμύθια τους οδηγεί πολλές φορές σε αδιέξοδο. Τελικά υπάρχει τέλειος άνθρωπος; Η απάντηση είναι "όχι" και η πεποίθηση αυτή δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ψευδαίσθηση, η οποία κάποια στιγμή θα εξαλειφθεί και τότε θα έρθει η προσγείωση στην πραγματικότητα.

 

 

Έρωτας είναι..

Ο όρος "έρωτας" τί είναι τελικά; Γιατί όταν τον βλέπω έχω ανάγκη για οξυγόνο, ενώ αναπνέω; Γιατί δεν μπορώ ούτε να στέκομαι πάνω στα πόδια μου, σαν να με ταρακουνάει η γη; Γιατί στην τάξη αντί να συγκεντρωθώ στο μάθημα δεν μπορώ να μην τον σκέφτομαι; Πλέον έχει γίνει μια σκέψη που δεν μου φεύγει ποτέ από το μυαλό. Σαν να έχω την ανάγκη να τον σκέφτομαι θέλω δεν θέλω. Σαν να έχεις πάει να κοιμηθείς, αλλά μετά από πέντε λεπτά θυμήθηκες ότι ξέχασες να κάνεις την άσκηση σου για αύριο να πρέπει να ξυπνήσεις για να την κάνεις. Έρωτας τελικά είναι ένα συναίσθημα που δεν μπορείς απλά να μην το νιώσεις, επειδή κατά κάποιο τρόπο πάντα καταφέρνει να σε κάνει να τον σκέφτεσαι όσο και να μην το θέλεις. Είναι ένα συναίσθημα που μερικές φορές σε κάνει να τον φαντάζεσαι σαν ένα "τέλειο" άνθρωπο, χωρίς ελαττώματα και σαν να είναι τόσο "τέλειος" που τελικά να μην τον αξίζεις. Μερικές φορές είναι σαν ένα γλυκό όνειρο και άλλες φορές σαν εφιάλτης.  Διότι δεν υπάρχει πάντα ένα καλό τέλος σε κάθε παραμύθι. Διότι αυτή είναι η πραγματικότητα και εμείς είμαστε αναγκασμένοι να την αποδεχτούμε έτσι όπως είναι, όπως πρέπει να κάνουμε το ίδιο και με τον σύντροφο μας. Γιατί έρωτας είναι να αποδέχεσαι τον άλλο και να μην παραπονιέσαι για τα λάθη που κάνει επειδή όλοι προσπαθούμε να γίνουμε ο καλύτερος μας εαυτός και κανένας δεν είναι τέλειος. 

 

 

 

 

Πού χάσαμε τον Έρωτα;

 

Ο Έρως ήταν ο γιος της Αφροδίτης και γεννήθηκε ένα ωραίο βράδυ του καλοκαιριού. Ως γνήσιος γιος της θεάς της ομορφιάς, ο Έρως έγινε ο θεός του πόθου και του έρωτα. Ο  Έρωτας ήταν πανέμορφος, αλλά και μόνιμη πηγή μπελάδων. Σήμερα, ο έρωτας κυριαρχεί στο τραγούδι, στη μουσική, στους στίχους, στην λογοτεχνία παντού στη καθημερινή ζωή, και όσο πιο γνήσιος, πιο αγνός μπορεί να είναι, τόσο μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι δυνατόν  να δώσει φτερά στα ερώμενα πρόσωπα. Ωστόσο, νομίζω μικρή έμφαση έχει δοθεί από τους συγγραφείς και τους καλλιτέχνες στο γεγονός ότι ο έρωτας έχει όχι μόνο περιορισμένη διάρκεια,  αλλά συχνά α απογοητευτικά αποτελέσματα, γεγονός που το αγνοούν ή θέλουν να το αγνοούν, όλοι οι ερωτευμένοι που πιστεύουν ότι ο έρωτάς τους θα ζει αιώνια. Γι’ αυτό άλλωστε δίνουν όρκους αιώνιας αγάπης που στην πραγματικότητα μοιάζουν με επιταγές χωρίς ισχύ…

Οι πρώτοι έρωτες ,όμως, ίσως ακριβώς επειδή είναι κι οι πρώτοι, είναι πιο δυνατοί. Όλα μέσα μας φωνάζουν «πάθος», το μυαλό κι η λογική σταματούν. Οι καρδιές χτυπούν σαν ταμπούρλο και τα ξενύχτια πάνω από ένα κινητό για να στέλνουμε μηνύματα  είναι μέρος της καθημερινότητας.  Πού πάνε όμως όλα αυτά όταν μεγαλώνουμε; Μήπως δεν ερωτεύεται πια ο κόσμος;  Μήπως  ξεμένουν οι άνθρωποι από απόθεμα στον έρωτα μέσα  τους;

  Σιγά μη  ξεμένουν. Δεν έχουμε μέσα μας ένα συγκεκριμένο ποσοστό έρωτα το οποίο ξοδεύουμε και μετά ξεμένουμε από απόθεμα. Απλά στην εφηβεία είμαστε ι όλοι πιο αυθόρμητοι. Δεν  σκεφτόμαστε πριν νιώσουμε, ούτε πριν πράξουμε. Αυτό βέβαια κάποτε μας φέρνει σε μπελάδες, αλλά αυτή είναι κι η ομορφιά που κουβαλά μαζί  της η εφηβεία. Γι αυτό λέμε πώς ο έρωτας στην εφηβεία δεν γνωρίζει από όρια, ούτε από τους γονείς ούτε από κανέναν και αυτό γιατί τα θέλω στην εφηβεία ηχούν πάντα πιο δυνατά από οτιδήποτε άλλο. Το χαμόγελο και των δυο όταν είναι μαζί, τα χέρια τους τόσο σφιχτά κρατημένα, οι αγκαλιές που μοιάζουν να είναι αιώνιες και αυτά τα φιλιά τόσο όμορφα, τόσο αληθινά με τόσο πάθος… Από τέτοιους έρωτες  είμαστε στερημένοι γιατί τους ζούμε μόνο τότε και αυτό αν είμαστε τυχεροί. Μετά αλλάζουν τα πράγματα. Στην πορεία κάπου χανόμαστε στους ρυθμούς της καθημερινότητας και κάπου η σοβαρότητα της δουλειά μας κι η ενήλικη πια ζωή μας δε μας επιτρέπουν να ζήσουμε έναν έρωτα στα άκρα με επιπολαιότητες και τρυφερότητες. Όλα αυτά που βιώνουμε μετά την εφηβεία δεν μας επιτρέπουν να ερωτευτούμε χωρίς λογική. Η ζωή από μόνη της μας πιέζει να βάλουμε όρια και γραμμές. Ίσως τελικά οι ενήλικες  να είναι τόσο συγκρατημένοι που να είναι ανίκανοι να ερωτευτούν όπως τότε στα 17. Δεν είναι όμως κρίμα   να χαραμίζουμε τις μέρες μας χωρίς πάθος κι έρωτα μόνο και μόνο γιατί μεγαλώσαμε λιγάκι;

Και αν ποτέ, κάποια στιγμή, μετά από χρόνια στέρησης για την προσοχή του συντρόφου σου και τις πεταλούδες στο στομάχι,  αντικρίσεις το ερωτευμένο έφηβο παιδί σου και σε πιάσει ένα σφίξιμό στην καρδιά με τις θύμησες από τις αγκαλιές, τα φιλιά, τα χτυποκάρδια και τις κομμένες ανάσες με τον πρώτο σου έρωτα, θα τολμήσεις να του πεις πως ο έρωτας είναι παιδί της ουτοπίας; Ή μήπως δεν είναι αλήθεια και πιστεύεις στον Θεό Έρωτα ως παντοτινό θύμα των βελών του; 

 

 

Έρωτας του σήμερα

Έρωτας είναι εκείνος. Εκείνος ο άνθρωπος που όσο και αν τον βλέπεις δεν είναι αρκετό. Εκείνο το άτομο που αν δεν σου πει καλημέρα , δεν είναι καλή μέρα. Έρωτας δεν είναι ένα πράγμα. Είναι πολλά και ταυτόχρονα λίγα. Έρωτας είναι συναισθήματα –χαρά, λύπη , αγάπη, μίσος ,περιέργεια. Είναι ζήλια ,φόβος, αρμονία. Αρμονία σε όλα αυτά. Έρωτας είναι πράξεις. Αμοιβαίες , ανανεώσιμες  και ταυτόχρονα μοναδικές και αξέχαστες. Πράξεις αυθόρμητες , γεμάτες καλοσύνη και αγάπη. Εκπλήξεις. Μικρές και μεγάλες. Καθημερινές ή και όχι. Αρκεί να είναι από αυτόν. Από εκείνο το άτομο που και μία λέξη του αρκεί για να χαμογελάσεις . Που ένα χαμόγελο αρκεί για να σε κάνει να αισθανθείς αυτή την ζεστασιά στην καρδιά. Που ένα βλέμμα του τα λέει όλα. Δίχως λόγια, δίχως λέξεις , δίχως πράξεις. Έρωτας είναι όταν νιώθεις ασφάλεια, ζεστασιά , τρυφερότητα ,ελευθερία και δέσμευση ,μαζί. Σε ένα συνδυασμό τόσο τέλειο ολοκληρωμένο , που τίποτα δεν το αγγίζει. Τον οποίο ότι και αν προσπαθεί να τον φτάσει αποτυγχάνει συνεχώς. Τη στιγμή που θα πάει να αγγίξει αυτή την απόμακρή κορυφή όλα ανατρέπονται και μαγικά έρχονται ξανά στην ζωή. Σαν ένας πίνακας που από το σχέδιο του μολυβιού γεμίζει με τα χρώματα και τις σκέψεις του καλλιτέχνη. Δημιουργώντας ένα πίνακα πολύχρωμο , πολυδιάστατο ακόμα ασταθή. Στην αρχή εύθραυστο έτοιμο να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή και όμως μένει ζωντανός   μέχρι να τελειοποιηθεί και να μείνει εκεί μια αιωνιότητα μέχρι την συντέλεια του κόσμου . Μαζί. Χρώματα , σκέψεις, απόψεις , που αν και μεμονωμένα δεν βγάζουν κάποιο νόημα, μαζί δημιουργούν τον τέλειο συνδυασμό.

   Ωστόσο, έρωτας μπορεί να είναι πολύ λίγα πράγματα. Είναι απλά αυτός, αυτή .Ένα πρόσωπο χίλιες λέξεις. Ένα πρόσωπο που και όλα τα επίθετα του κόσμου δεν αρκούν για να το περιγράψουν σωστά. Πάντα κάτι θα λείπει. Γιατί αυτό το κάτι είναι το ίδιο το πρόσωπο το οποίο χωρίς όλα τα επίθετα είναι αρκετό. Αρκετό όχι για όλους, αρκετό όχι για πολλούς. Όμως αρκετό για εσένα μονάχα εσένα. Και αυτό αρκεί. Έρωτας είναι όταν κοιτάς στα μάτια ενός ανθρώπου αγνώστου και παρόλα αυτά να βρίσκεις την αρμονία που σου έλειπε τόσο καιρό. Έρωτας είναι αυτός που δεν μπορείς να βγάλεις από το μυαλό σου, που τον σκέφτεσαι διαρκώς. Που όσο και αν προσπαθείς, δεν μπορείς να τον ξεχάσεις. Είναι το πρόσωπο που ότι και να κάνει το δικαιολογείς.

    Όμως ταυτόχρονα και όχι. Έρωτας είναι η ζήλια που προκαλεί φόβο και απογοήτευσή. Απογοήτευση και αμφιβολία για τον ίδιο σου τον εαυτό. Φόβος ότι δεν είσαι αρκετά καλή για τον άλλο. Φόβο και αγωνία αν τελικά θα σε προσέξει. Φόβο μήπως αγαπά κάποια άλλη καλύτερη, εξυπνότερη, ομορφότερη. Δημιουργώντας αλλεπάλληλες ανασφάλειες για τον ίδιο σου τον εαυτό. Είναι το άτομο που σε πληγώνει περισσότερο , ενώ σε κάνει πιο ευτυχισμένη από ποτέ. Σε ξεχνά δεν το ξεχνάς. Μένεις σταθερός σε αυτό. Προσπαθείς για το καλύτερο. Φοβάσαι κάνεις σκέψεις δυσοίωνες, όταν είστε μακριά και όταν είστε μαζί το προστατεύεις σαν εύθραυστο διακοσμητικό , που αν σπάσει δεν ξανακολλά  δεν ξαναγίνεται το ίδιο.

   Για αυτό τον έρωτά σου τον προστατεύεις με κάθε κόστος. Και ακόμα και αν σε πληγώσει το συγχωρείς , προκυμμένου να μην το σπάσεις, να μην το  ραγίσεις, να μην το πληγώσεις ποτέ. Προτιμάς να πονάς εσύ παρά να χάσεις αυτό. Γιατί είναι αυτό που πάντα καταφέρνει να κλείνει τις πληγές σου. Απλά  με μία λέξη, με μία του ματιά. Κρυφή για τους άλλους φανερή για εσένα. Και αρκεί για να μένεις ζωντανός. Αυτό είναι έρωτας στην εφηβεία. Έρωτας για κάθε άτομο. Έρωτας για κάθε ηλικία.

 

 Ψεύτης έρωτας

Αν και σαν παιδί λάτρευα τον φανταστικό κόσμο των ιπποτών και των αρχοντισσών που μου ανοιγόταν μέσω των παραμυθιών και των θρύλων, νιώθω πως και αυτό το αιώνιο ψέμα πρέπει να τελειώσει. Ο έρωτας είναι μια απάτη διεθνούς μεγέθους και τάξης. Δεν μου αρέσει που θα το πω έτσι στεγνά. Φυσικά και θα προτιμούσα να ζω ήρεμα στη φούσκα που η κοινωνία και τα πρότυπά της έχτισαν γύρω μου, αλλά ο έρωτας είναι απλά μία χημική αντίδραση που ωθεί τα ζώα στην αναπαραγωγή. Τίποτε παραπάνω! Η φύση δυστυχώς ή ευτυχώς μας σχεδίασε με τέτοιο τρόπο, ώστε ο κύριος σκοπός της ζωής μας (βιολογικά) είναι να ζήσουμε όσο περισσότερο γίνεται προκειμένου να αφήσουμε απογόνους για να αναπαράξουμε το είδος μας. Λογικό; Λογικό. Με αυτό το τρόπο συμπεραίνουμε πως το ''αγνό'', κατά τα άλλα, αυτό συναίσθημα έχει ως κίνητρο τη τελική πράξη έρωτα (sex) και όχι τις αμερικανιές του Hollywood, λουλούδια, ραντεβού, βόλτες και λοιπές ανοησίες. Ο έρωτας και η αναπαραγωγή αποτελούν προνόμιο για κάθε θηρίο και δια αυτόν ακριβώς το λόγο ταυτίζεται συχνά με εκδηλώσεις εμμονής και ζήλιας. Δεν μπορώ να παρακάμψω το γεγονός πως ο έρωτας είναι το δυνατότερο συναίσθημα στην ιεραρχία μετά το φόβο. Αναγκάζει τους κύκνους να ''τραγουδούν'' από την απελπισία και τους ανθρώπους να κλαίνε μέχρι να μην μπορούν να ανασάνουν επειδή πνίγονται. Ο έρωτας μας χτυπά δυνατά και έπειτα χάνεται με τη πάροδο του καιρού αφήνοντας μία αίσθηση κενού και απώλειας.

ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΕΡΩΤΑΣ by Γιώτα Κεφαλά

 

 

Ποιο σύμπαν κάηκε σήμερα;

Ο μονόδρομος δίπλα στο σπίτι μου

Περπατώ προς το αμάξι σέρνοντας τα βήματα μου

Έχω φροντιστήριο

Κοιτάω ψηλά

Το φεγγάρι περιτριγυρισμένο από κάτι θολό

Κάποιο φάντασμα που έχασε τον δρόμο του θα ναι

Η υγρασία κολλάει γερά στα μαλλιά μου και τα υγραίνει

Ένας βοριάς φυσάει και δακρύζουν τα μάτια μου

Το φούτερ μου νιώθει σαν υπνόσακος

Ζεστό και ευωδιαστό

Ο αέρας μυρίζει καμένο

Αναρωτιέμαι ποιο σύμπαν κάηκε σήμερα

Έφτασα το αμάξι

Αντίο κόσμε

 

 

 

Make over

Άρχιζα να αλλάζω

Δραστικά

Όχι επειδή μεγαλώνω και εξελίσσομαι

Αλλά επειδή δεν αντέχω τον εαυτό μου

Τρυπιέμαι, τραβιέμαι, χτυπιέμαι , βάφω , ράβω , ξηλώνω

Μέχρι που δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου

Δεν έχω ακόμα το επιθυμητό μου αποτέλεσμα

Αλλά δεν με ενδιαφέρει

Θα συνεχίζω να αλλάζω

Μέχρι να είμαι εσύ

 

 

Φαντάσματα

Κοίτα

Δεν έχω κάνει τίποτα

Δεν έχω καταφέρει κάτι

Αλλά ξέρω πολλά

Ότι και να κάνεις είναι άσκοπο

Θα καταλήξεις ένα διάφανο φάντασμα

Ξεχασμένο από όλους

Χωρίς σκοπό , χωρίς όνειρα

Μόνο σου ψιθυρίζει εφιάλτες στον ύπνο σου

Προσκολλάται στο πόδι σου και γίνεται ασήκωτη αλυσίδα

Όσο και να τη σύρεις δεν θα κουνηθεί

Θα βουλιάξεις στο έδαφος και θα εξαφανιστείς μαζί της.

 

 

Ειρήνη Μπακρατσά

Τι θα πει ο κόσμος σε όσες είναι Ατίθασες.... (Τα φύλα στη λογοτεχνία - κινηματογραφική προσέγγιση)

 

Στην ενότητα για τα φύλα στη λογοτεχνία μελετήσαμε με τα παιδιά ένα κείμενο από τη φετινή τράπεζα θεμάτων, το λογοτεχνικό κείμενο από το θέμα 14439, ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Αλεχάντρο Παλόμας «Ένας γιος». Το βιβλίο διαπραγματεύεται ένα πολύ ιδιαίτερο και δύσκολο θέμα όπως είναι η διαχείριση της «απώλειας» από ένα παιδί (περισσότερα μπορείτε να δείτε εδώ).  Ωστόσο το απόσπασμα που έχει επιλεγεί αφορά τη σχέση φιλίας του Γκιγε , του μικρού πρωταγωνιστή, με τη Ναζία, τη συμμαθήτρια του που είναι Πακιστανικής καταγωγής καθώς και τα στερεότυπα που σχετίζονται με το συντηρητικό οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο έχει ανατραφεί το κορίτσι και αφορούν τόσο τις μελλοντικές επιλογές του, όσο και το θέμα του γάμου αλλά και της θέσης της γυναίκας μέσα σε μια αυστηρά πατριαρχική, μουσουλμανική  οικογένεια.  Αφού ολοκληρώσαμε τη μελέτη του αποσπάσματος και εντοπίσαμε τα θέματα που θίγονται - θέματα που σε μεγάλο βαθμό αγνοούσαν οι μαθητές - τα δύο τμήματα της Α παρακολούθησαν δυο διαφορετικές ταινίες (βραβευμένες και οι δύο)με κοινό παρονομαστή την καταπίεση της γυναίκας,  αλλά και αξίες βαθιά ριζωμένες στις συντηρητικές κοινωνίας , όχι μόνο της Ανατολής αλλά και των Βαλκανίων και δη της χώρας μας. 

 Η μια ταινία ήταν «Οι ατίθασες» ( Mustang). Πέντε έφηβα κορίτσια ζουν στο πατρικό τους σπίτι στην παραλιακή τους κωμόπολη στη Μαύρη Θάλασσα. Χιλιάδες μίλια μακριά από την Κωνσταντινούπολη και, θαρρείς, χιλιάδες χρόνια από την οποιαδήποτε γυναικεία χειραφέτηση. Δεν γνωρίζεις σε ποια εποχή βρίσκεσαι, μέχρι που κάποια αυτοκίνητα, ή ρούχα, ή ποπ αναφορές το προδίδουν. Οχι, δεν είσαι 50 χρόνια πίσω. Είσαι απλά κολλημένος στο χρόνο, στα ταμπού και σε μία εγκλωβιστική πατριαρχική κοινωνία. Oι γονείς τους έχουν πεθάνει και οι πέντε αδελφές μεγαλώνουν με την γιαγιά-Κέρβερο, που τις τιμωρεί για οτιδήποτε θα μπορούσε να κουτσομπολέψει η γειτονιά, κι έναν βίαιο θείο που απειλεί και σηκώνει χέρι αν υποψιαστεί ότι «έχουν λερώσει την τιμή τους». Και τότε η ανήσυχη γιαγιά και ανυπόμονος θείος σκέφτονται την τέλεια λύση: ξεκινώντας από τις μεγάλες, να τις παντρέψουν με προξενιό. Μία βίαιη διαδικασία «ξεφορτώματος» ξεκινά. Πώς μπορούν να αντισταθούν; Πώς σπάει το χαλινάρι αιώνων από τη ράχη σου; Πώς μπορείς να τρέξεις ελεύθερη, μακριά; (Η περίληψη από το flix)

Η δεύτερη ταινία ήταν το «Τι θα πει ο κόσμος» (What will people say). Η Νίσα είναι μια έφηβη κοπέλα σαν όλες τις άλλες, που ζει στη Νορβηγία. Οταν βρίσκεται έξω, ή στο σχολείο, φλερτάρει, διασκεδάζει, κάνει ό,τι κάνουν και όλα τα άλλα κορίτσια της ηλικίας της. Στον δικό μας (δυτικό) κόσμο. Οταν όμως βρίσκεται στο σπίτι της, ή στον στενό οικογενειακό της κύκλο, υποδύεται, όσο μπορεί, την τέλεια Πακιστανή κόρη. Ομως η εύθραυστη αυτή ισορροπία που με τόση άνεση συντηρεί καθημερινά, σαν να πρόκειται για δεύτερη φύση της, καταρρέει απότομα όταν ο πατέρας της την πιάνει στο κρεβάτι με το αγόρι της. Αποφασίζοντας να την τιμωρήσει παραδειγματικά, ουσιαστικά την απαγάγει και την στέλνει παρά τη θέλησή της στο Πακιστάν, αναγκάζοντάς την να μείνει με συγγενείς που δεν έχει γνωρίσει ποτέ, σε μια χώρα που της είναι παντελώς άγνωστη. (Η περίληψη από το flix)

         Σκοπός της προβολής ήταν να διακρίνουν οι μαθητές τη θέση της γυναίκας μέσα στην οικογένεια, να κατανοήσουν ότι ο κοινωνικός της ρόλος  ( σε όλες τις εκδοχές: σύζυγος, κόρη, αδελφή) σχετίζονται και με το πολιτισμικό και κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διαμορφώνονται. Επιπλέον να συνειδητοποιήσουν πως από τη διαμορφωμένη θέση της γυναίκας στην οικογένεια εξαρτώνται άμεσα και οι προσδοκίες των άλλων απέναντί της, αλλά και η συμπεριφορά της ίδιας και των άλλων μελών της οικογένειας.

       Οι μαθητές, αφού είδαν την ταινία και τη συζητήσαμε στην τάξη, συμπλήρωσαν το φύλλο εργασίας στο σπίτι και το παρέδωσαν ως κανονική εργασία .Οι απαντήσεις τους στην πλειονότητά τους ήταν εξαιρετικές και απέδειξαν πως οι μαθητές μας έχουν και λόγο και άποψη και όταν τους δοθεί το βήμα μπορούν να μιλήσουν με τόλμη και συναίσθημα – ειδικά αν η εργασία που έχουν να κάνουν είναι δημιουργική. Ακολουθεί ένα δείγμα των απαντήσεων των μαθητών (όσων έστειλαν τις εργασίες τους σε αρχείο),   το αρχικό κείμενο της τράπεζας θεμάτων εμπλουτισμένο με ερωτήσεις καθώς και τα φύλλα εργασίας των ταινιών.

Με πηρες στα γονατα σου και με κρατησες σφιχτα τοτε. Εκλεισα το 8 εκεινη την ημερα. Το θυμάσαι; Ή το ξέχασες; 

 Όταν πηγες στο σχολείο και ρωτησες την δασκάλα, γύρισα σπίτι και μου ειπες οτι ησουν περηφανος. Το Θυμάσαι;  Ή το ξέχασες;

 Εσύ με πήρες απο το χέρι και χορέψαμε.Το Θυμάσαι;  Ή το ξέχασες; Κάποτε ήσουν περηφανος.

 Όμως   εσύ μου φώναζες και  μου έμαθες να σε φοβάμαι. Το Θυμάσαι;  Ή το ξέχασες;

Εσυ μου έμαθες να μην ανακαλύπτω και να μην εξερευνώ. Το θυμάσαι; Ή το ξέχασες;

Καθε φορα που φωναζες, ήθελα ακόμη και τότε να σε κάνω περήφανο και έψαχνα το λαθος μου.Το θυμάσαι; Ή το ξέχασες;

Εσύ μου φώναζες και  η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου, λογια που μου στέρησαν ενα- ενα τα χαμογελα που θα μπορουσα να εχω. Το θυμάσαι; Η το ξέχασες;

 Και ενα βραδυ επειδη αργησα με χτύπησες. Το Θυμάσαι;  Ή το ξέχασες;

Μου τράβηξες τα μαλλια και οι φωνες σου παιζουν ακομα στο κεφαλι μου. Το Θυμάσαι;  Ή το ξέχασες;

Οι φωνες σου με τσάκισαν,τραυμάτισες  την αυτοπεποίθηση μου, με έκανες να πιστευω οτι δεν αξιζω. Το Θυμάσαι;  Ή το ξέχασες;

 Όλα άλλαξαν σε ένα βράδυ. Με χτύπησες, μου φώναξες, με ταπείνωσες, με παράτησες, με έφτυσες,  απαίτησες να πηδήξω από τον γκρεμό, μου ειπες οτι σε διέλυσα, με πήγες σπίτι σε μια δική σου κατασκευασμένη κόλαση και απαίτησες  να φέρομαι κανονικά, να σε αγαπάω και να σε κάνω και πάλι περήφανο. Εσυ. Ο πατέρας μου. Το θυμάσαι; Ή το ξέχασες.

Όταν ήμουν κοντά σου ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν. Μου έμαθες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα,  ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα.

Το θυμάμαι δεν το ξέχασα.

Αναρωτήθηκα που πήγε ο μπαμπάς μου...σκεφτόμουν ότι δεν μ' αγαπάς πια.

Εσύ αναζήτησες μια καλύτερη ζωή για την οικογένειά σου με μόρφωση και ευρωπαϊκή κουλτούρα και αρνήθηκες τις ίδιες τις επιλογές σου.Γιατί με έφερες στη Νορβηγία και με σπούδαζες αφού με ήθελες υποταγμένη και φυλακισμένη σε άγνωστες για μένα επιταγές και αξίες; Με απέρριψες και με τιμωρούσες επειδή μεγάλωνα, επειδή χαιρόμουνα σαν μια φυσιολογική έφηβη; Δεν μοιραζόμασταν τίποτα πιά. Να το θυμάσαι αυτό. Μην το ξεχνάς.

Θυμάμαι τα βουρκωμένα ματια σου οταν με ειδες απο το παραθυρο να φευγω και αναρωτιεμαι το  γιατι.Μήπως θυμήθηκες κάτι κι εσύ; Δεν με σταμάτησες και αναρωτιεμαι γιατι επρεπε να τα περασω ολα αυτα και δεν άφησες να φύγω νωρίτερα.  Επέτρεψα στον εαυτό μου να ρίξει  δακρυα για σενα, όμως στόχος μου είναι να δώσω στον εαυτό μου την αγαπη που εσυ δεν μπόρεσες να μου δωσεις και να επουλώσω όλες τις πληγές που εσυ δημιουργησες.

Γιατι εγω τις θυμαμαι και δεν τις ξεχναω.

Ο αγώνας μου ειναι να μην σου μοιάσω, να κάνω τα παντα να μην γίνω σαν εσένα.

 Αυτο δεν το ξεχναω.

 Καλά Χριστούγεννα

Πατέρα και μητέρα,

Μου καταστρέψατε τη ζωή. Μακάρι να μην ήμουν ποτέ κόρη σας. Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω - ή μάλλον- αν αξίζει. δεν ξέρω τι με κάνει να πιστεύω πως αυτή τη φορά θα νιώσετε ένοχοι.

Ομολογώ ήταν άκρως ειρωνικό το πως ο μπαμπάς στο γυρισμό μου από το πακιστάν είχε τον εγωισμό να πει πως του κατέστρεψα τη ζωή, σταματημένοι μπροστά από έναν γκρεμό από τον οποίο ο ίδιος με ενθάρρυνε πριν λίγο να πέσω. επειδή του κατέστρεψα τη ζωή. Επειδή σας "ντρόπιασα".

Ζούσα δύο ζωές για εσάς. Πάντα προσπαθούσα να ήμουν καλή, να σας ενέπνεα περηφάνεια, γιατι ήξερα πόσο σημαντική ήταν η εικόνα μου για εσάς - πόσο σημαντικότερη από τον ίδιο μου τον εαυτό. Τόσο, μάλιστα, που όταν "χάλασε" σας ήταν τόσο εύκολο να με ξεφορτωθείτε, να με κάνετε να "μάθω".

Ποτέ δεν θα νιώσετε το φόβο που ένιωσα όταν με εγκαταλείψατε σε μία ξένη χώρα, με ξένους ανθρώπους, με άτομα που θα με μισούσαν όσο και εσείς.Ποτέ δεν θα δείτε κάθε διέξοδό σας να καίγεται, να χάνετε κάθε έλεγχο που είχατε στη ζωή σας.

Δεν έχω σκοπό να σας αλλάξω καμία γνώμη, είναι ανούσιο. Απλά θέλω να ξέρετε πως με αλλάξατε, και εξαιτίας σας κάποια πράγματα θα με στοιχειώνουν για πάντα. Πραγματικά εύχομαι να μην χρειαστεί να σας ξαναδώ ποτέ στη ζωή μου. Σας μισώ.

Αγαπητε πατέρα,
    Γιατι; Γιατι μου το εκανες αυτο; Τι σου εκανα; Ποιο ειναι το παραπτωμα που αξιζει και θανατο; Πραγματικα, το μονο που ζηταω ειναι να ειμαι σαν τα υπολοιπα παιδια. Να μην ειμαι τοσο διαφορετικη. Ειναι πολυ αυτο που ζηταω; Η σταση σου με εχει ξεπερασει. Τετοιες κινησεις δεν τις περιμενα απο εσενα. Ατιμια δεν υπηρχε καμια. Παρεξηγησες ολη την κατασταση. Ειναι αδικο.
    Σε ατιμησα τοσο που μου αξιζει να πεσω απο τον γκρεμο; Τι σοι γονιος θα ελεγε κατι τετοιο στο παιδι του; Η τιμη η δικη σου αναμεσα σε ξετσιπωτους ανθρωπους αξιζει περισσοτερο απο την ζωη μου; Θελω να με αφησεις μονη. Δεν θελω. Θελω να σταματησουν ολα. Δεν αντεχω πια. Απο που αρχισε αυτο; Δεν εχω τελικα το δικαιωμα να νιωθω αγαπη; Θελω να βαλουμε ενα τελος σε αυτο. Προσπαθησαμε ομως και δεν πετυχε. Επεστρεψα τελικα και εσεις με αρραβωνιαζετε με εναν τριτο τεταρτο. Τι γινεται; Ειμαι τελικα ενα μηχανημα αναπαραγωγης; Προγραμματισμενη να καθαριζω και να μεγαλωνω παιδια; Πατερα νομιζα πως ησουν περηφανος για εμενα. Νομιζα πως ηθελες να με δεις να θριαμβευω. Ημουν λαθος τελικα ο μονος λογος που ζω ειναι για να φερω δυο οικογενειες μαζι μονο και μονο για το δικο σου συμφερων; Δεν ειναι δικαιο. Ηθελα να ουρλιαξω απο την αδικια που νιωθω μεσα μου. Νομιζω πως επρεπε να το περιμενα. Ηταν αναμενομενο.
    Τωρα πια εχω φυγει. Δεν αντεξα αλλο. Μην με ακολουθησεις πατερα. Σου γραφω για να σου πω ενα τελευταιο αντιο. Οι πραξεις σου ηταν αναξιες. Ηταν ατιμες. Αντιο τωρα. Φευγω.
Αντιο, Νίσα

 

Αγαπητέ πατέρα,

Ξέρω ότι δεν έχουμε επικοινωνήσει εδώ και πάρα πολύ καιρό, αλλά η αλήθεια είναι ότι σκεφτόμουν αυτή τη στιγμή από τότε που έφυγα, τη στιγμή που θα είχα την ψυχική δύναμη να σε αντιμετωπίσω. Κατέληξα λοιπόν στο να πιστεύω ότι η καλύτερη λύση, είναι να σου στείλω ένα γράμμα γιατί με αυτόν τον τρόπο δε θα χρειαστεί να κρατήσουμε επαφές. Δεν είχα το θάρρος βέβαια τότε, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δε θα σταθώ για τον εαυτό μου.

Έχει περάσει σχεδόν ένας  χρόνος από την τελευταία φορά που σας είδα, όμως ομολογώ αυτή η απόσταση με έκανε πιο δυνατή και ανθεκτική στις δυσκολίες. Δεν έχω σκοπό να κρυφτώ πίσω από το δάχτυλο μου και να πω ότι αυτός ο χρόνος ήταν ο καλύτερος της ζωής μου γιατί για ένα κορίτσι μόνο του χωρίς την οικογένειά του, τίποτα δεν είναι εύκολο. Παρ΄ όλα αυτά νιώθω ότι βρήκα τον εαυτό μου, καθώς και το νόημα της ζωής. Δε θέλω να γίνω γιατρός. Πότε δεν ήθελα για να είμαι ειλικρινής, αλλά για να σε κάνω χαρούμενο ποτέ δεν παραπονέθηκα ή έφερα αντίρρηση. Ο στόχος μου είναι να γίνω δασκάλα, όχι επειδή το σιχαίνεσαι, αλλά επειδή μ’ αρέσει. Από εδώ και πέρα, μετά από πολλή σκέψη αποφάσισα ότι ο εαυτός μας έχει προτεραιότητα και κανένας άλλος. Άργησα να το καταλάβω όμως άξιζε τον κόπο, γιατί τώρα πια ξέρω ότι το μόνο άτομο που μπορείς να βασιστείς χωρίς να σε προδώσει είσαι εσύ ο ίδιος.

Η απορία μου όμως, που με στοιχειώνει η σκέψη αυτή κάθε βράδυ, είναι γιατί με άφησες να φύγω. Ξέρω ότι με είδες, ξέρω ότι αν ήθελες θα μπορούσες να με έσερνες ξανά μες στο σπίτι, ξέρω ότι μετά θα έπρεπε να αντιμετωπίσω τις συνέπειες. Όμως γιατί δε με σταμάτησες. Αυτή τη ζωή που μου επιλέξατε να κάνω, δε θα ξανά επιτρέψω να την περάσει κανείς, διότι τα τελευταία χρόνια ήταν απαίσια και τραυματικά. Για αυτό θα γίνω δασκάλα, γιατί όλα τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, αξίζουν να έχουν ό,τι επιθυμούν χωρίς διακρίσεις.

Δε θα αναλύσω τη ζωή μου σε ένα γράμμα. Αν έχεις την ανάγκη να τα ακούσεις, εγώ εδώ θα είμαι. Πραγματικά δεν ξέρω γιατί αποφάσισα να σου γράψω, αλλά δε το μετανιώνω. Ελπίζω όλοι να είστε καλά και σας σκέφτομαι καθημερινά.

 

 

 

Με πολύ αγάπη και σεβασμό,

η κόρη σας Νίσα        

Γιαγιά,

  Σου γράφω αυτό το γράμμα για να σου πω πόσο καλά είμαστε μακρυά σου αλλά και πόσο σε μισώ.

  Αρχικά,θέλω να ξεκαθαρίσω πως δεν έχω σκοπό να σου πω που είμαστε. Είμαστε πολύ καλά και χαρούμενες μακρυά σας. Πριν ένα μήνα αρχίσαμε να ξανα πηγαινουμε στο σχολειο βέβαια η προσαρμογή ήταν δύσκολη και χρειάστηκε να κάνουμε κάποια επιπλέον μαθήματα ώστε να φτάσουμε το επίπεδο της τάξης. Όλο αυτό φυσικά θα μπορούσαμε να το είχαμε αποφύγει εάν εάν δεν μας κρατούσατε φυλακισμένες στο ίδιο μας το σπίτι, μέχρι και το σχολείο είχατε απαγορεύσει. Ακόμα να καταλάβω γιατί ο λόγος της γειτόνισσας υπερίσχυσε από των εγγονών σου. Αν την έβαζες στη θέση της αντί να την ακούσεις, θα ήμασταν μαζί, δεν θα χρειαζόμασταν επιπλέον μαθήματα και πιθανώς να είχαμε αποφύγει έναν  θάνατο. Αυτό είναι το πρόβλημά σου γιαγιά, δεν αντιδράς όπως και όταν πρέπει και για αυτό σε μισώ.

  Γιαγιά σε μισω. Σε μισω γιατί δεν έβαλες τη γειτόνισσα στη θέση της και την πίστεψες χωρίς δεύτερη σκέψη. Σε μισω γιατί μαζί με τον γιο σου μετατρέψατε το σπίτι σε φυλακή. Σε μισω γιατί και εσυ υπήρξες νεα νύφη που δεν γνώριζε τον άνθρωπο που θα παντρευόταν, ξέρεις καλύτερα από τον καθένα ποσό τραυματική είναι αυτή η εμπειρία κι όμως, έχοντας ζήσει όλο αυτό, επέστρεψες να συμβεί το ίδιο στις εγγονές σου. Ήταν πολύ μικρές γιαγιά και το ήξερες. Επέτρεψες να μεταφερθούν από τη μια φυλακή στην άλλη πάντα χαμογελαστή. Ποτέ δεν θα καταλάβω πως το έκανες αυτό. Εξαιτίας σου χάσαμε την Ετσέ. Εσυ τον άφηνες και δεν αντιδρούσες ώσπου αυτοκτόνησε. Υποθέτω πως ο θάνατος της εγγονής σου δεν ήταν αρκετός και για αυτό τον άφηνες να κάνει τα ίδια στη Νουρ. Δεν θέλω να φαντάζομαι τι θα είχε γίνει αν δεν είχαμε φύγει. Γιαγιά σε απεχθάνομαι και είμαι σίγουρη πως το ίδιο νιώθουν και οι γονείς μου όπου και αν είναι. Θα πίστευαν πως θα μας προσεχές και συνέβαλες στη δυστυχία και στα τραύματα μας.

  Δεν θελουμε να μας ψάξεις ούτε να απαντήσεις. Απλά θέλω να ξέρεις πως απέτυχες σαν κηδεμόνας όχι επειδή ,όπως σου είπαν, τριβόμασταν στους λαιμούς κάποιων αγοριών αλλά επειδή δεν αντέδρασες. Προδωσες την εμπιστοσύνη των γονιων μας και ξέρω πως ο Θεος θα σε τιμωρήσει για όλα όσα έκανες.

  Η εγγονή σου Λαλε

Αγαπημένη μου γιαγιά,

Πέρασαν μέρες, μήνες και χρόνια από την τελευταία φορά που σε είδα και από τότε σιωπή.Τα χρόνια που ζήσαμε μαζί σου δεν ήταν σίγουρα τα καλύτερα της ζωής μου,το αντίθετο θα έλεγα. Παρόλαυτα ξέρω ότι έστω και λίγο μας αγάπησες όσο και αν οι πράξεις σου έδειχναν το αντίθετο εγώ το ξέρω.

   Ξέρω ότι αναρωτιέσαι που είμαι, τι κάνω και που μένω τόσο καιρό αλλά δεν σου στέλνω τι γράμμα αυτό για να απαντήσω σε αυτές τις ερωτήσεις αλλά για να σου εξηγήσω επιτέλους τον λόγο που έφυγα. Ο κλοιός είχε αρχίσει να στενεύει γύρω μου .Μας έβλεπα κάθε μέρα να λιγοστευουμε και ταυτόχρονα να διαλυόμαστε. Είδα την μια μου αδερφή νεκρή και την άλλη δυστυχισμένη και εγώ να ζω έναν εφιάλτη ,ο οποίος δεν είχε σταματημό. Κάθε μέρα που ξυπνούσα ευχόμουν όλα αυτά να είναι απλά ένα κακό όνειρο το οποίο με το που θα άνοιγα τα μάτια μου θα τελείωνε. Όμως όχι τίποτα δεν τελείωνε.Δεν μπορούσα να παίζω με τους συμμαθητές μου,δεν μπορούσα να μιλάω ελεύθερα σε κανέναν, έπρεπε πάντα να κάνω αυτό που εσύ θεωρείς ηθικό και αξιοπρεπές με μόνο αποτέλεσμα εγώ να ζω μια ζωή,η οποία απείχε από τις δικές μου επιθυμίες. Χάσαμε τους γονείς μας νωρίς και εσείς όχι απλά δεν μας σταθήκατε όπως ελπίζαμε αλλά μας αναγκάσατε να ζούμε δυστυχισμένες για χρόνια ολόκληρα.

  Δεν μπορώ να πω ότι μου λείπεις ούτε εσύ ούτε ο θείος μας αλλά εύχομαι τουλάχιστον να είστε καλά και όσο πιο μακριά μου γίνεται.

                                           Λαλε

Γεια σου γιαγιά ,

  Φύγαμε από το σπίτι έτσι  απότομα για λόγους που αντιλαμβάνεσαι. Αποφάσισα να σου στείλω για να σου πω κάποια πράγματα, που λόγω της κατάστασης δεν μπόρεσα να στα πω ποτέ.

   Ευχαριστούμε καταρχάς γιαγιά, που μετά  τον θάνατο των γονιών μας μας προστατεύεις εσύ. Έχεις σκεφτεί όμως πως μπορεί να  το έκανες με λάθος τρόπο ; Γιαγιά ήμασταν μικρές και ανώριμες, δεν καταλαβαίναμε πολλά από τα „μη”  που μας επιβαλες  να έχουμε και να ανεχόμαστε .Γιατί άφησες  να είναι έτσι  ζωές μας και να πάθουμε ότι πάθαμε; Γιαγιά ειχαμε ανάγκη μια στήριξη ,κάτι … Αλλά εσύ δεν μιλούσες και άφηνες να συμβούν σοβαρά πράγματα , δεν σε κατηγορώ μπορεί να φοβόσουν κι εσύ ότι αν μιλούσες ο Θείος θα αντιδρούσε , Αλλά γιαγιά ήταν ένα θέμα που ήταν πολύ σοβαρό κι εσύ τα άφησες να συμβεί, αναφέρομαι στο θέμα με την Εσέ και τον θείο που το γνώριζες και δεν έκανες τίποτα πως μπόρεσες ;γιαγιά πως ; Δες που κατέληξε, γιατί όταν έπρεπε να ήσουν δυνατή, δεν ήσουν Όταν χρειαζόταν για να εμποδίσεις όλα αυτά και να ήταν μαζί μας σήμερα. Γιαγιά τα λόγια τώρα δεν κάνουν κάτι δε γυρνάνε πίσω το χρόνο, θέλω απλά να ξέρεις πως η δασκάλα μου μας προσέχει πολύ καλά και όλα κυλάνε πολύ διαφορετικά και όμορφα, έχουν αλλάξει ζωές μας και λυπάμαι που δεν είσαι κι εσύ στην καινούρια μας ζωή. Τα λάθη δε σβήνονται ποτέ.

   Δε στα λέω μόνο για να σε κάνω να νιώσεις τύψεις απλά τα κρατούσα μέσα μου όλο αυτό τον καιρό, συγνώμη που κατέληξαν έτσι τα πράγματα, ίσως είναι καλύτερα έτσι για όλους μας.

 

            Με μεγάλη στεναχώρια, η εγγονή σου Λάλε.

Γκιγε και Ναζια by giota

Mustang by giota

What Will People Say by giota

Στη διαπασών (αποσπάσματα)..(Τα φύλα στη λογοτεχνία)

Οι μαθητές της Α΄ Γενικού Λυκείου στο μάθημα της Νεοελληνικής λογοτεχνίας καλούνται να μελετήσουν τις κοινωνικές αντιλήψεις σχετικά με τα φύλα, να συνδέσουν αυτές τις αντιλήψεις με το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο των κειμένων, να ανιχνεύσουν κοινωνικά στερεότυπα σε κάθε είδους κείμενο .

Τα δύο αποσπάσματα που ακολουθούν είναι από το βιβλίο του Β. Παπαθεοδώρου «Στη διαπασών» και είναι τα πρώτα κείμενα που είδαμε στην ενότητα αυτή, που αφορά «Τα φύλα στη Λογοτεχνία». Αφού ολοκληρώσαμε τη μελέτη του α αποσπάσματος σε ένα δίωρο, προχωρήσαμε στην αξιοποίηση του β’ αποσπάσματος σε ένα δεύτερο δίωρο στο οποίο χρησιμοποιήθηκε η θεατρική τεχνική της ανακριτικής καρέκλας, προκειμένου να φωτιστεί η προσωπικότητα και η εν γένει συμπεριφορά της μητέρας του ήρωα, της κ.Ελευθερίας.  Τα παιδιά ανταποκρίθηκαν τόσο στην κειμενοκεντρική προσέγγιση  όσο και στην πιο ελεύθερη θεατρική προσέγγιση. Τα κείμενα μπορείτε να τα βρείτε ακολουθώντας τους συνδέσμους.

 

 

Στη διαπασών 1 by Γιώτα Κεφαλά

Στη διαπασών 2 by Γιώτα Κεφαλά

Οι μαθητές της Γ Λυκείου μιλούν στη Γαλλική Συντακτική Συνέλευση του 1789 (σύνδεση με τη Β Λυκείου)

 

French Revolution (1789-1799). National Assembly

Στην Ιστορία Γενικής Παιδείας της Γ Λυκείου, το γνωστό κόντρα μάθημα των Κατευθύνσεων  Θετικής, Υγείας και Οικονομικών αρχίσαμε φέτος τα μαθήματα κάνοντας μια σύντομη σύνδεση με την περσινή ύλη και εστιάζοντας στις ιδέες του Διαφωτισμού και την έκρηξη της Γαλλικής Επανάστασης. Παίζοντας λοιπόν με το παρελθόν οι μαθητές έγραψαν λόγους που θα εκφωνούσαν στην διάρκεια της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης ακολουθώντας τεχνικές της έκθεσης (επιχειρηματολογία, επίκληση στη λογική, στο συναίσθημα..). Παρόμοια εργασία είχαμε κάνει με τους μαθητές Γυμνασίου πέρσι.

Οι μαθητές των δύο τμημάτων- το ένα τμήμα Οικονομικών και το άλλο Θετικής και Υγείας- έγραψαν τους λόγους τους- οι μεν εν ώρα μαθήματος και σε συνεργασία με το διπλανό τους, οι άλλοι σχεδόν όλοι στο σπίτι τους και κατά μόνας. Τα παιδιά εκφώνησαν τους λόγους τους μέσα στα τμήματα τους και ψήφισαν τον πιο πειστικό ομιλητή. Ήταν μια ευχάριστη δραστηριότητα, κάπως διαφορετική από τα συνηθισμένα και πιστεύω ότι και οι μαθητές πέρασαν καλά, αν και αρχικά παραξενεύτηκαν. Επίσης με εντυπωσίασε το γεγονός ότι αρκετοί μαθητές ασχολήθηκαν στο σπίτι τους και έγραψαν τα κείμενα τους παρά τον φόρτο των μαθημάτων  σχολείου και φροντιστηρίων. Τους ευχαριστώ όλους πολύ και για την προσπάθεια και για τη συμμετοχή! (Εννοείται ότι πήρα την άδεια τους για τη δημοσίευση των εργασιών, αφού τους υποσχέθηκα ότι δε θα έγραφα τα ονόματά τους.)

Οι τέσσερις εποχές της Ειρήνης.

Edward Hopper, Morning Sun (1952). 

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Εάν και είναι μόλις αρχές Σεπτέμβρη, φυσάει ένα κρύο αεράκι.

Εάν και θέλω να καθίσω στο κρεβάτι μου όλη μέρα, σηκώνομαι

Τρώω πρωινό , βουρτσίζω τα δόντια μου και κάθομαι στον καναπέ

Ίσως εάν ήμουν κάποιος άλλος , η ζωή μου θα ήταν καλύτερη

Το απόγευμα , βγάζω τον σκύλο μου μια βόλτα στο δρομάκι δίπλα στο σπίτι μου

Έπρεπε να φορέσω ζακέτα

Με κάθε εισπνοή , η μυρωδιά μαλακτικού κατέκλυζε τα ρουθούνια μου

Ο ήλιος άρχισε να δύει πιο γρήγορα, σαν εμένα

Γυρνάω και τραβολογάω τον υπολογιστή μου στο σαλόνι

Παραπονιέται που τον ξεβόλεψα , αλλά δεν με νοιάζει

Ούτε εγώ είχα την επιλογή

Ξανά βολεύτηκε πάνω στα πόδια μου και με ζέστανε

Ίσως εάν αυτός ο κάποιος άλλος με έσωζε , η ζωή μου θα ήταν καλύτερη.

Girl in bath is a painting by Alyssa Lyne

ΧΕΙΜΩΝΑΣ

Ξυπνάω από το σπαστικό μπιπ μπιπ του ξυπνητηριού

Είναι ζεστά και ωραία , αλλά ξέρω ότι τη στιγμή που σηκώσω τη κουβέρτα το μυαλό μου θα πέσει σε χειμερία νάρκη

Τουρτουρίζω ενώ ανακατεύω το χαμομήλι μου και αγκαλιάζω την κούπα για ζεστασιά

Έχει κοπεί το ρεύμα , οπότε γυρνάω στο κρεβάτι μου και πίνω το χαμομήλι χωρίς να ακουστεί κιχ

Ο ήλιος δεν έχει ανατείλει εντελώς οπότε μπορώ να δω ακόμα τα αστέρια

Σκουπίζω μια τσίμπλα που κόλλησε στο μάτι μου

Σχολείο , ομαδικό τουρτούρισμα

Νιώθω ότι θα πεθάνω

Το κρύο διαπερνά το βαρύ μπουφάν μου και τα γάντια και μου μασουλά τα κόκκαλα

Γυρνάω σπίτι και κάνω ένα καυτό μπάνιο

Δεν θέλω να φύγω από τη μπανιέρα αλλά η κοιλιά μου γουργουρίζει

Βάζω τον αυτόματο πιλότο και όταν το μυαλό μου ξυπνά από τη χειμερία νάρκη είναι ήδη βράδυ και είμαι κουκουλωμένη μέχρι το κεφάλι

Καληνύχτα .

Χρήστος Μποκόρος, Τα στοιχειώδη

ΑΝΟΙΞΗ

Αλλεργίες

Δειλά δειλά , τα κοντομάνικα άρχισαν να βγαίνουν από τις κούτες

Η φύση άρχισε να ξεπορτίζει από την φωλιά της

Οι κρύοι βοριάδες μετατρέπονται σε ζεστά αεράκια

Οι μέρες φαίνονται πιο λαμπρές και χαρούμενες

ΑΤΣΟΥ

«Γείτσες»

Προφανώς όχι για εμένα

Η γύρη γαργαλάει τα ρουθούνια μου και υγραίνει τα μάτια μου

Πρέπει να πώ αντίο στις πολικές αρκούδες που εδώ και μήνες αγκαλιάζουν το μυαλό μου

Τελείωσαν οι δικαιολογίες.

Shannon Freshwater

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Προσπαθώ να χαλαρώσω αλλά αυτή η ανησυχία με ακολουθεί

Νομίζω μου ξέφυγαν μερικές πολικές αρκούδες

Ο ήλιος ζεματάει και όλοι τρέχουν πάνω κάτω στις παραλίες

Και εγώ αυτό θα έκανα αν μπορούσα

Αλλά δεν είμαι έτοιμη

Το κουκούλι μου δεν λέει να ξεκολλήσει

Παραμένω μια κάμπια, κολλημένη στο κλαδί της

Πίστευα ότι εάν ο καυτός ήλιος ακούμπαγε τη πλάτη μου θα ένιωθα καλύτερα , αλλά αυτό ήταν μια χαμένη ελπίδα

Τίποτα δεν θα με βοηθήσει, εκτός από εμένα

Κολυμπάω μέσα στα όνειρα μου

Πάντα ζεστά και χρωματιστά

Δεν θέλω να ξυπνήσω

Όχι ακόμα. 

Ειρήνη Μπακρατσά, Α2 2ου ΓΕΛ Κω

Μια νέα σελίδα στο ιστολόγιο!

Νέα σχολική χρονιά, νέο σχολείο! Η φετινή χρονιά με βρίσκει στο 2^ο ΓΕΛ Κω μετά από 16 ολόκληρα χρόνια υπηρεσίας στο 1^ο Γυμνάσιο Κω. Παρέα με παλιούς και νέους μαθητές θα μελετήσουμε φέτος Γλώσσα, Λογοτεχνία και Ιστορία και η κυρία θα προσπαθήσει να εγκλιματιστεί στις νέες συνθήκες. Μακάρι και το φετινό μας ταξίδι να έχει ούριο άνεμο, να μπορέσουμε να συνεργαστούμε όμορφα και να μας χαρίσει μόνο δυνατές συγκινήσεις και καλές αναμνήσεις. Καλή σχολική χρονιά και καλή δύναμη σε όλους, μαθητές και καθηγητές!