Ποιο σύμπαν κάηκε σήμερα;

Ο μονόδρομος δίπλα στο σπίτι μου

Περπατώ προς το αμάξι σέρνοντας τα βήματα μου

Έχω φροντιστήριο

Κοιτάω ψηλά

Το φεγγάρι περιτριγυρισμένο από κάτι θολό

Κάποιο φάντασμα που έχασε τον δρόμο του θα ναι

Η υγρασία κολλάει γερά στα μαλλιά μου και τα υγραίνει

Ένας βοριάς φυσάει και δακρύζουν τα μάτια μου

Το φούτερ μου νιώθει σαν υπνόσακος

Ζεστό και ευωδιαστό

Ο αέρας μυρίζει καμένο

Αναρωτιέμαι ποιο σύμπαν κάηκε σήμερα

Έφτασα το αμάξι

Αντίο κόσμε

 

 

 

Make over

Άρχιζα να αλλάζω

Δραστικά

Όχι επειδή μεγαλώνω και εξελίσσομαι

Αλλά επειδή δεν αντέχω τον εαυτό μου

Τρυπιέμαι, τραβιέμαι, χτυπιέμαι , βάφω , ράβω , ξηλώνω

Μέχρι που δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου

Δεν έχω ακόμα το επιθυμητό μου αποτέλεσμα

Αλλά δεν με ενδιαφέρει

Θα συνεχίζω να αλλάζω

Μέχρι να είμαι εσύ

 

 

Φαντάσματα

Κοίτα

Δεν έχω κάνει τίποτα

Δεν έχω καταφέρει κάτι

Αλλά ξέρω πολλά

Ότι και να κάνεις είναι άσκοπο

Θα καταλήξεις ένα διάφανο φάντασμα

Ξεχασμένο από όλους

Χωρίς σκοπό , χωρίς όνειρα

Μόνο σου ψιθυρίζει εφιάλτες στον ύπνο σου

Προσκολλάται στο πόδι σου και γίνεται ασήκωτη αλυσίδα

Όσο και να τη σύρεις δεν θα κουνηθεί

Θα βουλιάξεις στο έδαφος και θα εξαφανιστείς μαζί της.

 

 

Ειρήνη Μπακρατσά

Τι θα πει ο κόσμος σε όσες είναι Ατίθασες.... (Τα φύλα στη λογοτεχνία - κινηματογραφική προσέγγιση)

 

Στην ενότητα για τα φύλα στη λογοτεχνία μελετήσαμε με τα παιδιά ένα κείμενο από τη φετινή τράπεζα θεμάτων, το λογοτεχνικό κείμενο από το θέμα 14439, ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Αλεχάντρο Παλόμας «Ένας γιος». Το βιβλίο διαπραγματεύεται ένα πολύ ιδιαίτερο και δύσκολο θέμα όπως είναι η διαχείριση της «απώλειας» από ένα παιδί (περισσότερα μπορείτε να δείτε εδώ).  Ωστόσο το απόσπασμα που έχει επιλεγεί αφορά τη σχέση φιλίας του Γκιγε , του μικρού πρωταγωνιστή, με τη Ναζία, τη συμμαθήτρια του που είναι Πακιστανικής καταγωγής καθώς και τα στερεότυπα που σχετίζονται με το συντηρητικό οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο έχει ανατραφεί το κορίτσι και αφορούν τόσο τις μελλοντικές επιλογές του, όσο και το θέμα του γάμου αλλά και της θέσης της γυναίκας μέσα σε μια αυστηρά πατριαρχική, μουσουλμανική  οικογένεια.  Αφού ολοκληρώσαμε τη μελέτη του αποσπάσματος και εντοπίσαμε τα θέματα που θίγονται - θέματα που σε μεγάλο βαθμό αγνοούσαν οι μαθητές - τα δύο τμήματα της Α παρακολούθησαν δυο διαφορετικές ταινίες (βραβευμένες και οι δύο)με κοινό παρονομαστή την καταπίεση της γυναίκας,  αλλά και αξίες βαθιά ριζωμένες στις συντηρητικές κοινωνίας , όχι μόνο της Ανατολής αλλά και των Βαλκανίων και δη της χώρας μας. 

 Η μια ταινία ήταν «Οι ατίθασες» ( Mustang). Πέντε έφηβα κορίτσια ζουν στο πατρικό τους σπίτι στην παραλιακή τους κωμόπολη στη Μαύρη Θάλασσα. Χιλιάδες μίλια μακριά από την Κωνσταντινούπολη και, θαρρείς, χιλιάδες χρόνια από την οποιαδήποτε γυναικεία χειραφέτηση. Δεν γνωρίζεις σε ποια εποχή βρίσκεσαι, μέχρι που κάποια αυτοκίνητα, ή ρούχα, ή ποπ αναφορές το προδίδουν. Οχι, δεν είσαι 50 χρόνια πίσω. Είσαι απλά κολλημένος στο χρόνο, στα ταμπού και σε μία εγκλωβιστική πατριαρχική κοινωνία. Oι γονείς τους έχουν πεθάνει και οι πέντε αδελφές μεγαλώνουν με την γιαγιά-Κέρβερο, που τις τιμωρεί για οτιδήποτε θα μπορούσε να κουτσομπολέψει η γειτονιά, κι έναν βίαιο θείο που απειλεί και σηκώνει χέρι αν υποψιαστεί ότι «έχουν λερώσει την τιμή τους». Και τότε η ανήσυχη γιαγιά και ανυπόμονος θείος σκέφτονται την τέλεια λύση: ξεκινώντας από τις μεγάλες, να τις παντρέψουν με προξενιό. Μία βίαιη διαδικασία «ξεφορτώματος» ξεκινά. Πώς μπορούν να αντισταθούν; Πώς σπάει το χαλινάρι αιώνων από τη ράχη σου; Πώς μπορείς να τρέξεις ελεύθερη, μακριά; (Η περίληψη από το flix)

Η δεύτερη ταινία ήταν το «Τι θα πει ο κόσμος» (What will people say). Η Νίσα είναι μια έφηβη κοπέλα σαν όλες τις άλλες, που ζει στη Νορβηγία. Οταν βρίσκεται έξω, ή στο σχολείο, φλερτάρει, διασκεδάζει, κάνει ό,τι κάνουν και όλα τα άλλα κορίτσια της ηλικίας της. Στον δικό μας (δυτικό) κόσμο. Οταν όμως βρίσκεται στο σπίτι της, ή στον στενό οικογενειακό της κύκλο, υποδύεται, όσο μπορεί, την τέλεια Πακιστανή κόρη. Ομως η εύθραυστη αυτή ισορροπία που με τόση άνεση συντηρεί καθημερινά, σαν να πρόκειται για δεύτερη φύση της, καταρρέει απότομα όταν ο πατέρας της την πιάνει στο κρεβάτι με το αγόρι της. Αποφασίζοντας να την τιμωρήσει παραδειγματικά, ουσιαστικά την απαγάγει και την στέλνει παρά τη θέλησή της στο Πακιστάν, αναγκάζοντάς την να μείνει με συγγενείς που δεν έχει γνωρίσει ποτέ, σε μια χώρα που της είναι παντελώς άγνωστη. (Η περίληψη από το flix)

         Σκοπός της προβολής ήταν να διακρίνουν οι μαθητές τη θέση της γυναίκας μέσα στην οικογένεια, να κατανοήσουν ότι ο κοινωνικός της ρόλος  ( σε όλες τις εκδοχές: σύζυγος, κόρη, αδελφή) σχετίζονται και με το πολιτισμικό και κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διαμορφώνονται. Επιπλέον να συνειδητοποιήσουν πως από τη διαμορφωμένη θέση της γυναίκας στην οικογένεια εξαρτώνται άμεσα και οι προσδοκίες των άλλων απέναντί της, αλλά και η συμπεριφορά της ίδιας και των άλλων μελών της οικογένειας.

       Οι μαθητές, αφού είδαν την ταινία και τη συζητήσαμε στην τάξη, συμπλήρωσαν το φύλλο εργασίας στο σπίτι και το παρέδωσαν ως κανονική εργασία .Οι απαντήσεις τους στην πλειονότητά τους ήταν εξαιρετικές και απέδειξαν πως οι μαθητές μας έχουν και λόγο και άποψη και όταν τους δοθεί το βήμα μπορούν να μιλήσουν με τόλμη και συναίσθημα – ειδικά αν η εργασία που έχουν να κάνουν είναι δημιουργική. Ακολουθεί ένα δείγμα των απαντήσεων των μαθητών (όσων έστειλαν τις εργασίες τους σε αρχείο),   το αρχικό κείμενο της τράπεζας θεμάτων εμπλουτισμένο με ερωτήσεις καθώς και τα φύλλα εργασίας των ταινιών.

Με πηρες στα γονατα σου και με κρατησες σφιχτα τοτε. Εκλεισα το 8 εκεινη την ημερα. Το θυμάσαι; Ή το ξέχασες; 

 Όταν πηγες στο σχολείο και ρωτησες την δασκάλα, γύρισα σπίτι και μου ειπες οτι ησουν περηφανος. Το Θυμάσαι;  Ή το ξέχασες;

 Εσύ με πήρες απο το χέρι και χορέψαμε.Το Θυμάσαι;  Ή το ξέχασες; Κάποτε ήσουν περηφανος.

 Όμως   εσύ μου φώναζες και  μου έμαθες να σε φοβάμαι. Το Θυμάσαι;  Ή το ξέχασες;

Εσυ μου έμαθες να μην ανακαλύπτω και να μην εξερευνώ. Το θυμάσαι; Ή το ξέχασες;

Καθε φορα που φωναζες, ήθελα ακόμη και τότε να σε κάνω περήφανο και έψαχνα το λαθος μου.Το θυμάσαι; Ή το ξέχασες;

Εσύ μου φώναζες και  η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου, λογια που μου στέρησαν ενα- ενα τα χαμογελα που θα μπορουσα να εχω. Το θυμάσαι; Η το ξέχασες;

 Και ενα βραδυ επειδη αργησα με χτύπησες. Το Θυμάσαι;  Ή το ξέχασες;

Μου τράβηξες τα μαλλια και οι φωνες σου παιζουν ακομα στο κεφαλι μου. Το Θυμάσαι;  Ή το ξέχασες;

Οι φωνες σου με τσάκισαν,τραυμάτισες  την αυτοπεποίθηση μου, με έκανες να πιστευω οτι δεν αξιζω. Το Θυμάσαι;  Ή το ξέχασες;

 Όλα άλλαξαν σε ένα βράδυ. Με χτύπησες, μου φώναξες, με ταπείνωσες, με παράτησες, με έφτυσες,  απαίτησες να πηδήξω από τον γκρεμό, μου ειπες οτι σε διέλυσα, με πήγες σπίτι σε μια δική σου κατασκευασμένη κόλαση και απαίτησες  να φέρομαι κανονικά, να σε αγαπάω και να σε κάνω και πάλι περήφανο. Εσυ. Ο πατέρας μου. Το θυμάσαι; Ή το ξέχασες.

Όταν ήμουν κοντά σου ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν. Μου έμαθες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα,  ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα.

Το θυμάμαι δεν το ξέχασα.

Αναρωτήθηκα που πήγε ο μπαμπάς μου...σκεφτόμουν ότι δεν μ' αγαπάς πια.

Εσύ αναζήτησες μια καλύτερη ζωή για την οικογένειά σου με μόρφωση και ευρωπαϊκή κουλτούρα και αρνήθηκες τις ίδιες τις επιλογές σου.Γιατί με έφερες στη Νορβηγία και με σπούδαζες αφού με ήθελες υποταγμένη και φυλακισμένη σε άγνωστες για μένα επιταγές και αξίες; Με απέρριψες και με τιμωρούσες επειδή μεγάλωνα, επειδή χαιρόμουνα σαν μια φυσιολογική έφηβη; Δεν μοιραζόμασταν τίποτα πιά. Να το θυμάσαι αυτό. Μην το ξεχνάς.

Θυμάμαι τα βουρκωμένα ματια σου οταν με ειδες απο το παραθυρο να φευγω και αναρωτιεμαι το  γιατι.Μήπως θυμήθηκες κάτι κι εσύ; Δεν με σταμάτησες και αναρωτιεμαι γιατι επρεπε να τα περασω ολα αυτα και δεν άφησες να φύγω νωρίτερα.  Επέτρεψα στον εαυτό μου να ρίξει  δακρυα για σενα, όμως στόχος μου είναι να δώσω στον εαυτό μου την αγαπη που εσυ δεν μπόρεσες να μου δωσεις και να επουλώσω όλες τις πληγές που εσυ δημιουργησες.

Γιατι εγω τις θυμαμαι και δεν τις ξεχναω.

Ο αγώνας μου ειναι να μην σου μοιάσω, να κάνω τα παντα να μην γίνω σαν εσένα.

 Αυτο δεν το ξεχναω.

 Καλά Χριστούγεννα

Πατέρα και μητέρα,

Μου καταστρέψατε τη ζωή. Μακάρι να μην ήμουν ποτέ κόρη σας. Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω - ή μάλλον- αν αξίζει. δεν ξέρω τι με κάνει να πιστεύω πως αυτή τη φορά θα νιώσετε ένοχοι.

Ομολογώ ήταν άκρως ειρωνικό το πως ο μπαμπάς στο γυρισμό μου από το πακιστάν είχε τον εγωισμό να πει πως του κατέστρεψα τη ζωή, σταματημένοι μπροστά από έναν γκρεμό από τον οποίο ο ίδιος με ενθάρρυνε πριν λίγο να πέσω. επειδή του κατέστρεψα τη ζωή. Επειδή σας "ντρόπιασα".

Ζούσα δύο ζωές για εσάς. Πάντα προσπαθούσα να ήμουν καλή, να σας ενέπνεα περηφάνεια, γιατι ήξερα πόσο σημαντική ήταν η εικόνα μου για εσάς - πόσο σημαντικότερη από τον ίδιο μου τον εαυτό. Τόσο, μάλιστα, που όταν "χάλασε" σας ήταν τόσο εύκολο να με ξεφορτωθείτε, να με κάνετε να "μάθω".

Ποτέ δεν θα νιώσετε το φόβο που ένιωσα όταν με εγκαταλείψατε σε μία ξένη χώρα, με ξένους ανθρώπους, με άτομα που θα με μισούσαν όσο και εσείς.Ποτέ δεν θα δείτε κάθε διέξοδό σας να καίγεται, να χάνετε κάθε έλεγχο που είχατε στη ζωή σας.

Δεν έχω σκοπό να σας αλλάξω καμία γνώμη, είναι ανούσιο. Απλά θέλω να ξέρετε πως με αλλάξατε, και εξαιτίας σας κάποια πράγματα θα με στοιχειώνουν για πάντα. Πραγματικά εύχομαι να μην χρειαστεί να σας ξαναδώ ποτέ στη ζωή μου. Σας μισώ.

Αγαπητε πατέρα,
    Γιατι; Γιατι μου το εκανες αυτο; Τι σου εκανα; Ποιο ειναι το παραπτωμα που αξιζει και θανατο; Πραγματικα, το μονο που ζηταω ειναι να ειμαι σαν τα υπολοιπα παιδια. Να μην ειμαι τοσο διαφορετικη. Ειναι πολυ αυτο που ζηταω; Η σταση σου με εχει ξεπερασει. Τετοιες κινησεις δεν τις περιμενα απο εσενα. Ατιμια δεν υπηρχε καμια. Παρεξηγησες ολη την κατασταση. Ειναι αδικο.
    Σε ατιμησα τοσο που μου αξιζει να πεσω απο τον γκρεμο; Τι σοι γονιος θα ελεγε κατι τετοιο στο παιδι του; Η τιμη η δικη σου αναμεσα σε ξετσιπωτους ανθρωπους αξιζει περισσοτερο απο την ζωη μου; Θελω να με αφησεις μονη. Δεν θελω. Θελω να σταματησουν ολα. Δεν αντεχω πια. Απο που αρχισε αυτο; Δεν εχω τελικα το δικαιωμα να νιωθω αγαπη; Θελω να βαλουμε ενα τελος σε αυτο. Προσπαθησαμε ομως και δεν πετυχε. Επεστρεψα τελικα και εσεις με αρραβωνιαζετε με εναν τριτο τεταρτο. Τι γινεται; Ειμαι τελικα ενα μηχανημα αναπαραγωγης; Προγραμματισμενη να καθαριζω και να μεγαλωνω παιδια; Πατερα νομιζα πως ησουν περηφανος για εμενα. Νομιζα πως ηθελες να με δεις να θριαμβευω. Ημουν λαθος τελικα ο μονος λογος που ζω ειναι για να φερω δυο οικογενειες μαζι μονο και μονο για το δικο σου συμφερων; Δεν ειναι δικαιο. Ηθελα να ουρλιαξω απο την αδικια που νιωθω μεσα μου. Νομιζω πως επρεπε να το περιμενα. Ηταν αναμενομενο.
    Τωρα πια εχω φυγει. Δεν αντεξα αλλο. Μην με ακολουθησεις πατερα. Σου γραφω για να σου πω ενα τελευταιο αντιο. Οι πραξεις σου ηταν αναξιες. Ηταν ατιμες. Αντιο τωρα. Φευγω.
Αντιο, Νίσα

 

Αγαπητέ πατέρα,

Ξέρω ότι δεν έχουμε επικοινωνήσει εδώ και πάρα πολύ καιρό, αλλά η αλήθεια είναι ότι σκεφτόμουν αυτή τη στιγμή από τότε που έφυγα, τη στιγμή που θα είχα την ψυχική δύναμη να σε αντιμετωπίσω. Κατέληξα λοιπόν στο να πιστεύω ότι η καλύτερη λύση, είναι να σου στείλω ένα γράμμα γιατί με αυτόν τον τρόπο δε θα χρειαστεί να κρατήσουμε επαφές. Δεν είχα το θάρρος βέβαια τότε, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δε θα σταθώ για τον εαυτό μου.

Έχει περάσει σχεδόν ένας  χρόνος από την τελευταία φορά που σας είδα, όμως ομολογώ αυτή η απόσταση με έκανε πιο δυνατή και ανθεκτική στις δυσκολίες. Δεν έχω σκοπό να κρυφτώ πίσω από το δάχτυλο μου και να πω ότι αυτός ο χρόνος ήταν ο καλύτερος της ζωής μου γιατί για ένα κορίτσι μόνο του χωρίς την οικογένειά του, τίποτα δεν είναι εύκολο. Παρ΄ όλα αυτά νιώθω ότι βρήκα τον εαυτό μου, καθώς και το νόημα της ζωής. Δε θέλω να γίνω γιατρός. Πότε δεν ήθελα για να είμαι ειλικρινής, αλλά για να σε κάνω χαρούμενο ποτέ δεν παραπονέθηκα ή έφερα αντίρρηση. Ο στόχος μου είναι να γίνω δασκάλα, όχι επειδή το σιχαίνεσαι, αλλά επειδή μ’ αρέσει. Από εδώ και πέρα, μετά από πολλή σκέψη αποφάσισα ότι ο εαυτός μας έχει προτεραιότητα και κανένας άλλος. Άργησα να το καταλάβω όμως άξιζε τον κόπο, γιατί τώρα πια ξέρω ότι το μόνο άτομο που μπορείς να βασιστείς χωρίς να σε προδώσει είσαι εσύ ο ίδιος.

Η απορία μου όμως, που με στοιχειώνει η σκέψη αυτή κάθε βράδυ, είναι γιατί με άφησες να φύγω. Ξέρω ότι με είδες, ξέρω ότι αν ήθελες θα μπορούσες να με έσερνες ξανά μες στο σπίτι, ξέρω ότι μετά θα έπρεπε να αντιμετωπίσω τις συνέπειες. Όμως γιατί δε με σταμάτησες. Αυτή τη ζωή που μου επιλέξατε να κάνω, δε θα ξανά επιτρέψω να την περάσει κανείς, διότι τα τελευταία χρόνια ήταν απαίσια και τραυματικά. Για αυτό θα γίνω δασκάλα, γιατί όλα τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, αξίζουν να έχουν ό,τι επιθυμούν χωρίς διακρίσεις.

Δε θα αναλύσω τη ζωή μου σε ένα γράμμα. Αν έχεις την ανάγκη να τα ακούσεις, εγώ εδώ θα είμαι. Πραγματικά δεν ξέρω γιατί αποφάσισα να σου γράψω, αλλά δε το μετανιώνω. Ελπίζω όλοι να είστε καλά και σας σκέφτομαι καθημερινά.

 

 

 

Με πολύ αγάπη και σεβασμό,

η κόρη σας Νίσα        

Γιαγιά,

  Σου γράφω αυτό το γράμμα για να σου πω πόσο καλά είμαστε μακρυά σου αλλά και πόσο σε μισώ.

  Αρχικά,θέλω να ξεκαθαρίσω πως δεν έχω σκοπό να σου πω που είμαστε. Είμαστε πολύ καλά και χαρούμενες μακρυά σας. Πριν ένα μήνα αρχίσαμε να ξανα πηγαινουμε στο σχολειο βέβαια η προσαρμογή ήταν δύσκολη και χρειάστηκε να κάνουμε κάποια επιπλέον μαθήματα ώστε να φτάσουμε το επίπεδο της τάξης. Όλο αυτό φυσικά θα μπορούσαμε να το είχαμε αποφύγει εάν εάν δεν μας κρατούσατε φυλακισμένες στο ίδιο μας το σπίτι, μέχρι και το σχολείο είχατε απαγορεύσει. Ακόμα να καταλάβω γιατί ο λόγος της γειτόνισσας υπερίσχυσε από των εγγονών σου. Αν την έβαζες στη θέση της αντί να την ακούσεις, θα ήμασταν μαζί, δεν θα χρειαζόμασταν επιπλέον μαθήματα και πιθανώς να είχαμε αποφύγει έναν  θάνατο. Αυτό είναι το πρόβλημά σου γιαγιά, δεν αντιδράς όπως και όταν πρέπει και για αυτό σε μισώ.

  Γιαγιά σε μισω. Σε μισω γιατί δεν έβαλες τη γειτόνισσα στη θέση της και την πίστεψες χωρίς δεύτερη σκέψη. Σε μισω γιατί μαζί με τον γιο σου μετατρέψατε το σπίτι σε φυλακή. Σε μισω γιατί και εσυ υπήρξες νεα νύφη που δεν γνώριζε τον άνθρωπο που θα παντρευόταν, ξέρεις καλύτερα από τον καθένα ποσό τραυματική είναι αυτή η εμπειρία κι όμως, έχοντας ζήσει όλο αυτό, επέστρεψες να συμβεί το ίδιο στις εγγονές σου. Ήταν πολύ μικρές γιαγιά και το ήξερες. Επέτρεψες να μεταφερθούν από τη μια φυλακή στην άλλη πάντα χαμογελαστή. Ποτέ δεν θα καταλάβω πως το έκανες αυτό. Εξαιτίας σου χάσαμε την Ετσέ. Εσυ τον άφηνες και δεν αντιδρούσες ώσπου αυτοκτόνησε. Υποθέτω πως ο θάνατος της εγγονής σου δεν ήταν αρκετός και για αυτό τον άφηνες να κάνει τα ίδια στη Νουρ. Δεν θέλω να φαντάζομαι τι θα είχε γίνει αν δεν είχαμε φύγει. Γιαγιά σε απεχθάνομαι και είμαι σίγουρη πως το ίδιο νιώθουν και οι γονείς μου όπου και αν είναι. Θα πίστευαν πως θα μας προσεχές και συνέβαλες στη δυστυχία και στα τραύματα μας.

  Δεν θελουμε να μας ψάξεις ούτε να απαντήσεις. Απλά θέλω να ξέρεις πως απέτυχες σαν κηδεμόνας όχι επειδή ,όπως σου είπαν, τριβόμασταν στους λαιμούς κάποιων αγοριών αλλά επειδή δεν αντέδρασες. Προδωσες την εμπιστοσύνη των γονιων μας και ξέρω πως ο Θεος θα σε τιμωρήσει για όλα όσα έκανες.

  Η εγγονή σου Λαλε

Αγαπημένη μου γιαγιά,

Πέρασαν μέρες, μήνες και χρόνια από την τελευταία φορά που σε είδα και από τότε σιωπή.Τα χρόνια που ζήσαμε μαζί σου δεν ήταν σίγουρα τα καλύτερα της ζωής μου,το αντίθετο θα έλεγα. Παρόλαυτα ξέρω ότι έστω και λίγο μας αγάπησες όσο και αν οι πράξεις σου έδειχναν το αντίθετο εγώ το ξέρω.

   Ξέρω ότι αναρωτιέσαι που είμαι, τι κάνω και που μένω τόσο καιρό αλλά δεν σου στέλνω τι γράμμα αυτό για να απαντήσω σε αυτές τις ερωτήσεις αλλά για να σου εξηγήσω επιτέλους τον λόγο που έφυγα. Ο κλοιός είχε αρχίσει να στενεύει γύρω μου .Μας έβλεπα κάθε μέρα να λιγοστευουμε και ταυτόχρονα να διαλυόμαστε. Είδα την μια μου αδερφή νεκρή και την άλλη δυστυχισμένη και εγώ να ζω έναν εφιάλτη ,ο οποίος δεν είχε σταματημό. Κάθε μέρα που ξυπνούσα ευχόμουν όλα αυτά να είναι απλά ένα κακό όνειρο το οποίο με το που θα άνοιγα τα μάτια μου θα τελείωνε. Όμως όχι τίποτα δεν τελείωνε.Δεν μπορούσα να παίζω με τους συμμαθητές μου,δεν μπορούσα να μιλάω ελεύθερα σε κανέναν, έπρεπε πάντα να κάνω αυτό που εσύ θεωρείς ηθικό και αξιοπρεπές με μόνο αποτέλεσμα εγώ να ζω μια ζωή,η οποία απείχε από τις δικές μου επιθυμίες. Χάσαμε τους γονείς μας νωρίς και εσείς όχι απλά δεν μας σταθήκατε όπως ελπίζαμε αλλά μας αναγκάσατε να ζούμε δυστυχισμένες για χρόνια ολόκληρα.

  Δεν μπορώ να πω ότι μου λείπεις ούτε εσύ ούτε ο θείος μας αλλά εύχομαι τουλάχιστον να είστε καλά και όσο πιο μακριά μου γίνεται.

                                           Λαλε

Γεια σου γιαγιά ,

  Φύγαμε από το σπίτι έτσι  απότομα για λόγους που αντιλαμβάνεσαι. Αποφάσισα να σου στείλω για να σου πω κάποια πράγματα, που λόγω της κατάστασης δεν μπόρεσα να στα πω ποτέ.

   Ευχαριστούμε καταρχάς γιαγιά, που μετά  τον θάνατο των γονιών μας μας προστατεύεις εσύ. Έχεις σκεφτεί όμως πως μπορεί να  το έκανες με λάθος τρόπο ; Γιαγιά ήμασταν μικρές και ανώριμες, δεν καταλαβαίναμε πολλά από τα „μη”  που μας επιβαλες  να έχουμε και να ανεχόμαστε .Γιατί άφησες  να είναι έτσι  ζωές μας και να πάθουμε ότι πάθαμε; Γιαγιά ειχαμε ανάγκη μια στήριξη ,κάτι … Αλλά εσύ δεν μιλούσες και άφηνες να συμβούν σοβαρά πράγματα , δεν σε κατηγορώ μπορεί να φοβόσουν κι εσύ ότι αν μιλούσες ο Θείος θα αντιδρούσε , Αλλά γιαγιά ήταν ένα θέμα που ήταν πολύ σοβαρό κι εσύ τα άφησες να συμβεί, αναφέρομαι στο θέμα με την Εσέ και τον θείο που το γνώριζες και δεν έκανες τίποτα πως μπόρεσες ;γιαγιά πως ; Δες που κατέληξε, γιατί όταν έπρεπε να ήσουν δυνατή, δεν ήσουν Όταν χρειαζόταν για να εμποδίσεις όλα αυτά και να ήταν μαζί μας σήμερα. Γιαγιά τα λόγια τώρα δεν κάνουν κάτι δε γυρνάνε πίσω το χρόνο, θέλω απλά να ξέρεις πως η δασκάλα μου μας προσέχει πολύ καλά και όλα κυλάνε πολύ διαφορετικά και όμορφα, έχουν αλλάξει ζωές μας και λυπάμαι που δεν είσαι κι εσύ στην καινούρια μας ζωή. Τα λάθη δε σβήνονται ποτέ.

   Δε στα λέω μόνο για να σε κάνω να νιώσεις τύψεις απλά τα κρατούσα μέσα μου όλο αυτό τον καιρό, συγνώμη που κατέληξαν έτσι τα πράγματα, ίσως είναι καλύτερα έτσι για όλους μας.

 

            Με μεγάλη στεναχώρια, η εγγονή σου Λάλε.

Γκιγε και Ναζια by giota

Mustang by giota

What Will People Say by giota

Στη διαπασών (αποσπάσματα)..(Τα φύλα στη λογοτεχνία)

Οι μαθητές της Α΄ Γενικού Λυκείου στο μάθημα της Νεοελληνικής λογοτεχνίας καλούνται να μελετήσουν τις κοινωνικές αντιλήψεις σχετικά με τα φύλα, να συνδέσουν αυτές τις αντιλήψεις με το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο των κειμένων, να ανιχνεύσουν κοινωνικά στερεότυπα σε κάθε είδους κείμενο .

Τα δύο αποσπάσματα που ακολουθούν είναι από το βιβλίο του Β. Παπαθεοδώρου «Στη διαπασών» και είναι τα πρώτα κείμενα που είδαμε στην ενότητα αυτή, που αφορά «Τα φύλα στη Λογοτεχνία». Αφού ολοκληρώσαμε τη μελέτη του α αποσπάσματος σε ένα δίωρο, προχωρήσαμε στην αξιοποίηση του β’ αποσπάσματος σε ένα δεύτερο δίωρο στο οποίο χρησιμοποιήθηκε η θεατρική τεχνική της ανακριτικής καρέκλας, προκειμένου να φωτιστεί η προσωπικότητα και η εν γένει συμπεριφορά της μητέρας του ήρωα, της κ.Ελευθερίας.  Τα παιδιά ανταποκρίθηκαν τόσο στην κειμενοκεντρική προσέγγιση  όσο και στην πιο ελεύθερη θεατρική προσέγγιση. Τα κείμενα μπορείτε να τα βρείτε ακολουθώντας τους συνδέσμους.

 

 

Στη διαπασών 1 by Γιώτα Κεφαλά

Στη διαπασών 2 by Γιώτα Κεφαλά

Οι μαθητές της Γ Λυκείου μιλούν στη Γαλλική Συντακτική Συνέλευση του 1789 (σύνδεση με τη Β Λυκείου)

 

French Revolution (1789-1799). National Assembly

Στην Ιστορία Γενικής Παιδείας της Γ Λυκείου, το γνωστό κόντρα μάθημα των Κατευθύνσεων  Θετικής, Υγείας και Οικονομικών αρχίσαμε φέτος τα μαθήματα κάνοντας μια σύντομη σύνδεση με την περσινή ύλη και εστιάζοντας στις ιδέες του Διαφωτισμού και την έκρηξη της Γαλλικής Επανάστασης. Παίζοντας λοιπόν με το παρελθόν οι μαθητές έγραψαν λόγους που θα εκφωνούσαν στην διάρκεια της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης ακολουθώντας τεχνικές της έκθεσης (επιχειρηματολογία, επίκληση στη λογική, στο συναίσθημα..). Παρόμοια εργασία είχαμε κάνει με τους μαθητές Γυμνασίου πέρσι.

Οι μαθητές των δύο τμημάτων- το ένα τμήμα Οικονομικών και το άλλο Θετικής και Υγείας- έγραψαν τους λόγους τους- οι μεν εν ώρα μαθήματος και σε συνεργασία με το διπλανό τους, οι άλλοι σχεδόν όλοι στο σπίτι τους και κατά μόνας. Τα παιδιά εκφώνησαν τους λόγους τους μέσα στα τμήματα τους και ψήφισαν τον πιο πειστικό ομιλητή. Ήταν μια ευχάριστη δραστηριότητα, κάπως διαφορετική από τα συνηθισμένα και πιστεύω ότι και οι μαθητές πέρασαν καλά, αν και αρχικά παραξενεύτηκαν. Επίσης με εντυπωσίασε το γεγονός ότι αρκετοί μαθητές ασχολήθηκαν στο σπίτι τους και έγραψαν τα κείμενα τους παρά τον φόρτο των μαθημάτων  σχολείου και φροντιστηρίων. Τους ευχαριστώ όλους πολύ και για την προσπάθεια και για τη συμμετοχή! (Εννοείται ότι πήρα την άδεια τους για τη δημοσίευση των εργασιών, αφού τους υποσχέθηκα ότι δε θα έγραφα τα ονόματά τους.)

Οι τέσσερις εποχές της Ειρήνης.

Edward Hopper, Morning Sun (1952). 

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Εάν και είναι μόλις αρχές Σεπτέμβρη, φυσάει ένα κρύο αεράκι.

Εάν και θέλω να καθίσω στο κρεβάτι μου όλη μέρα, σηκώνομαι

Τρώω πρωινό , βουρτσίζω τα δόντια μου και κάθομαι στον καναπέ

Ίσως εάν ήμουν κάποιος άλλος , η ζωή μου θα ήταν καλύτερη

Το απόγευμα , βγάζω τον σκύλο μου μια βόλτα στο δρομάκι δίπλα στο σπίτι μου

Έπρεπε να φορέσω ζακέτα

Με κάθε εισπνοή , η μυρωδιά μαλακτικού κατέκλυζε τα ρουθούνια μου

Ο ήλιος άρχισε να δύει πιο γρήγορα, σαν εμένα

Γυρνάω και τραβολογάω τον υπολογιστή μου στο σαλόνι

Παραπονιέται που τον ξεβόλεψα , αλλά δεν με νοιάζει

Ούτε εγώ είχα την επιλογή

Ξανά βολεύτηκε πάνω στα πόδια μου και με ζέστανε

Ίσως εάν αυτός ο κάποιος άλλος με έσωζε , η ζωή μου θα ήταν καλύτερη.

Girl in bath is a painting by Alyssa Lyne

ΧΕΙΜΩΝΑΣ

Ξυπνάω από το σπαστικό μπιπ μπιπ του ξυπνητηριού

Είναι ζεστά και ωραία , αλλά ξέρω ότι τη στιγμή που σηκώσω τη κουβέρτα το μυαλό μου θα πέσει σε χειμερία νάρκη

Τουρτουρίζω ενώ ανακατεύω το χαμομήλι μου και αγκαλιάζω την κούπα για ζεστασιά

Έχει κοπεί το ρεύμα , οπότε γυρνάω στο κρεβάτι μου και πίνω το χαμομήλι χωρίς να ακουστεί κιχ

Ο ήλιος δεν έχει ανατείλει εντελώς οπότε μπορώ να δω ακόμα τα αστέρια

Σκουπίζω μια τσίμπλα που κόλλησε στο μάτι μου

Σχολείο , ομαδικό τουρτούρισμα

Νιώθω ότι θα πεθάνω

Το κρύο διαπερνά το βαρύ μπουφάν μου και τα γάντια και μου μασουλά τα κόκκαλα

Γυρνάω σπίτι και κάνω ένα καυτό μπάνιο

Δεν θέλω να φύγω από τη μπανιέρα αλλά η κοιλιά μου γουργουρίζει

Βάζω τον αυτόματο πιλότο και όταν το μυαλό μου ξυπνά από τη χειμερία νάρκη είναι ήδη βράδυ και είμαι κουκουλωμένη μέχρι το κεφάλι

Καληνύχτα .

Χρήστος Μποκόρος, Τα στοιχειώδη

ΑΝΟΙΞΗ

Αλλεργίες

Δειλά δειλά , τα κοντομάνικα άρχισαν να βγαίνουν από τις κούτες

Η φύση άρχισε να ξεπορτίζει από την φωλιά της

Οι κρύοι βοριάδες μετατρέπονται σε ζεστά αεράκια

Οι μέρες φαίνονται πιο λαμπρές και χαρούμενες

ΑΤΣΟΥ

«Γείτσες»

Προφανώς όχι για εμένα

Η γύρη γαργαλάει τα ρουθούνια μου και υγραίνει τα μάτια μου

Πρέπει να πώ αντίο στις πολικές αρκούδες που εδώ και μήνες αγκαλιάζουν το μυαλό μου

Τελείωσαν οι δικαιολογίες.

Shannon Freshwater

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Προσπαθώ να χαλαρώσω αλλά αυτή η ανησυχία με ακολουθεί

Νομίζω μου ξέφυγαν μερικές πολικές αρκούδες

Ο ήλιος ζεματάει και όλοι τρέχουν πάνω κάτω στις παραλίες

Και εγώ αυτό θα έκανα αν μπορούσα

Αλλά δεν είμαι έτοιμη

Το κουκούλι μου δεν λέει να ξεκολλήσει

Παραμένω μια κάμπια, κολλημένη στο κλαδί της

Πίστευα ότι εάν ο καυτός ήλιος ακούμπαγε τη πλάτη μου θα ένιωθα καλύτερα , αλλά αυτό ήταν μια χαμένη ελπίδα

Τίποτα δεν θα με βοηθήσει, εκτός από εμένα

Κολυμπάω μέσα στα όνειρα μου

Πάντα ζεστά και χρωματιστά

Δεν θέλω να ξυπνήσω

Όχι ακόμα. 

Ειρήνη Μπακρατσά, Α2 2ου ΓΕΛ Κω

Μια νέα σελίδα στο ιστολόγιο!

Νέα σχολική χρονιά, νέο σχολείο! Η φετινή χρονιά με βρίσκει στο 2^ο ΓΕΛ Κω μετά από 16 ολόκληρα χρόνια υπηρεσίας στο 1^ο Γυμνάσιο Κω. Παρέα με παλιούς και νέους μαθητές θα μελετήσουμε φέτος Γλώσσα, Λογοτεχνία και Ιστορία και η κυρία θα προσπαθήσει να εγκλιματιστεί στις νέες συνθήκες. Μακάρι και το φετινό μας ταξίδι να έχει ούριο άνεμο, να μπορέσουμε να συνεργαστούμε όμορφα και να μας χαρίσει μόνο δυνατές συγκινήσεις και καλές αναμνήσεις. Καλή σχολική χρονιά και καλή δύναμη σε όλους, μαθητές και καθηγητές!

15 προτάσεις για το καλοκαίρι- Βιβλία για νέους( και όχι μόνο..)!

Τίγκρε, με τα χέρια γυμνά

Συγγραφέας: Γιώργος Κ. Παναγιωτάκης

Εκδόσεις:  Πατάκη

Χρονολογία Έκδοσης: Μάιος 2021

Αριθμός σελίδων: 264

Εικονογράφηση: Βασίλης Σελιμάς

Ο Τίγκρε έχει πολλά όνειρα: να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, να τα φτιάξει με το κορίτσι που αγαπά, να κάνει τη γιαγιά του περήφανη...Όμως, δικαιούται ένα παιδί της φαβέλας να ονειρεύεται;Σε τι μπορεί να ελπίζει όταν ζει σ' έναν κόσμο που τον καταδυναστεύουν η φτώχεια, η προκατάληψη και η βία;

Στο πλευρό του Τίγκρε βρίσκεται, εκτός από τη γιαγιά του, ένας ηλικιωμένος τερματοφύλακας που είναι μισητός σε ολόκληρη τη χώρα. Ο δρόμος προς την ελευθερία και την ενηλικίωση είναι σπαρμένος με εμπόδια ως το τέλος. Στο βάθος, όμως, ίσως να αχνοφαίνεται το φως.

Το νέο μυθιστόρημα του Γιώργου Κ. Παναγιωτάκη μάς ταξιδεύει σε μια φανταστική φαβέλα στο Ρίο της Βραζιλίας, όπου τα παιδιά παίζουν μπάλα, ερωτεύονται, συνδιαλέγονται με τη φτώχεια και τον υπόκοσμο, σε ένα κουβάρι δίχως άκρη. Βασισμένο σε πραγματικά περιστατικά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

 

 

Σουφλέ σοκολάτας

Συγγραφέας: Αλέκα Τρίπου-Μάνου

Εικονογράφηση: Ράνια Βαρβάκη

Σελίδες: 184

Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Η Σοφία ζει μαζί με τον πατέρα της που τη μεγαλώνει σαν πριγκίπισσα. Οι γονείς της έχουν χωρίσει και αναγκάζεται κάθε Σαββατοκύριακο να το περνάει με τη μητέρα της, τον πατριό της και τα δυο του παιδιά. Περνάει δύσκολα και ούτε η καλύτερή της φίλη δείχνει να την καταλαβαίνει. Η Σοφία όμως έχει την κούκλα της, που μαζί της μοιράζεται τα πάντα, αλλά και τον κόσμο της φαντασίας, όπου συχνά καταφεύγει. Ανατροπές, παρεξηγήσεις και κωμικοτραγικές καταστάσεις γεμίζουν τη ζωή της, κάποιες… στον απόηχο του Τρωικού Πολέμου, άλλες… βυθισμένες στη σοκολάτα. Βαθιά μέσα τους όμως κρύβουν μυστικά και ψέματα. Άραγε η Σοφία μεγαλώνει πράγματι σαν πριγκίπισσα, όπως την έχουν μάθει να πιστεύει; Και θα βρει άράραγε το θάρρος να κοιτάξει «πίσω από την πόρτα», να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα και να πει –στον εαυτό της και στους άλλους– την αλήθεια;

Για το βιβλίο υπάρχει διαθέσιμο εκπαιδευτικό υλικό.

 

 

 

 

Τα Καλά Κορίτσια Δεν Μιλάνε

Συγγραφείς: Candace Bushnell, Katie Cotungo

Μετάφραση: Κωνσταντίνα Καρύδη

Επιμέλεια: Κατερίνα Λελούδη

Εκδότης: Ψυχογιός

Έτος έκδοσης: 2021

Αριθμός σελίδων: 272

Εκδόσεις Ψυχογιός

 ΑΠΟ ΜΙΚΡΗ ΗΛΙΚΙΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΟ ΚΟΡΙΤΣΙ…

Η Μαρίν χειρίζεται πάντα επιδέξια αυτούς τους άγραφους κανόνες. Αριστούχα μαθήτρια και αρχισυντάκτρια της σχολικής εφημερίδας, ονειρεύεται το φθινόπωρο να πάει στο Πανεπιστήμιο Μπράουν. Το μέλλον της φαντάζει λαμπρό – και ο νέος και χαρισματικός καθηγητής αγγλικών κύριος Μπέκετ δε χάνει ευκαιρία να εκφράζει τον θαυμασμό του για τα κείμενά της και να συζητάει για βιβλία μαζί της.Όταν όμως ο Μπεξ υπερβαίνει τα όρια και ρίχνεται στη Μαρίν, εκείνη σοκάρεται και τρομοκρατείται. Μήπως του έδωσε λάθος εντύπωση; Φταίει άραγε εκείνη για τη συμπεριφορά του;

Η Μαρίν επιστρατεύει το κουράγιο της και ενημερώνει τη διοίκηση για το συμβάν, αλλά δεν την πιστεύει κανείς. Τώρα είναι αναγκασμένη να βλέπει τον Μπεξ καθημερινά στην τάξη, και εκείνος με κάθε αφορμή τής κάνει τη ζωή δύσκολη.Η Μαρίν, όμως, δεν πρόκειται να τα παρατήσει. Χρησιμοποιεί την εφημερίδα του σχολείου για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, ενώ παράλληλα ξεκινά μια φεμινιστική λέσχη ανάγνωσης. Βρίσκει συμμάχους στους πιο αναπάντεχους ανθρώπους. Καθώς τα πράγματα στο σχολείοαλλά και στην προσωπική της ζωή μοιάζει να ξεφεύγουν από κάθε έλεγχο, η Μαρίν πρέπει να βρει τον τρόπο να αποκτήσει πάλι τη χαμένη της δύναμη, αλλά και να ξαναγράψει τους κανόνες…Ένα ευφυέστατο φεμινιστικό μυθιστόρημα στην εποχή του #metoo.

Η Λούση Λου είναι μια από μας

Συγγραφέας: Κεσόγλου Σταμάτης

Εκδόσεις:  Πατάκης

Σελίδες:  216

Έτος έκδοσης: 2021

 

Ο κύριος Ρότζερς είναι Κυνηγός φαντασμάτων. Τις μέρες του τις περνά διαβάζοντας χοντρούς τόμους βιβλίων Φαντασματολογίας, ενώ τις νύχτες συνομιλεί με τα πορτρέτα των προγόνων του, που ήταν επίσης Κυνηγοί φαντασμάτων και κάτι παραπάνω ξέρουν. Κι όλα κυλούν άψογα στη ζωή του κυρίου Ρότζερς, αλλά υπάρχει και κάτι που τον κάνει πότε πότε να δακρύζει: ότι ο ίδιος δεν έχει ποτέ του πιάσει ούτε ένα φάντασμα. Γι’ αυτό πηγαίνει μαζί με τον υπηρέτη του, τον Σεβαστιανό, στο γραφείο του κυρίου Πού, ενός ντετέκτιβ που έχει μια μύτη που όλο μεγαλώνει και μια απάντηση για όλα. Ο κύριος Πού μιλά στον κύριο Ρότζερς και τον Σεβαστιανό για τη Λούση Λου, μια γυναίκα που είναι φάντασμα και-ας πούμε ότι- ζει σε ένα χωριό της Αγγλίας. Τότε ο κύριος Ρότζερς αποφασίζει να βρει τη Λούση Λου και να την κυνηγήσει για όσο χρειαστεί.

Και ο κύριος Ρότζερς είναι βέβαια πολύ αποφασισμένος, αλλά υπάρχει κάτι που θα σταθεί εμπόδιο στα σχέδιά του. Ότι η Λούση Λου είναι μια από μας· κι ότι εμείς δεν ξέρουμε ακριβώς ποιοι είμαστε.

 

 

ΠΑΝΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

Συγγραφέας: J. A. REYNOLDS

Μεταφραστής:  Λητώ Παναγιώτα Ανδρέου

Εκδόσεις : Ψυχογιός

Σελίδες: 416

Όταν ο Τζακ και η Κέιτ συναντιούνται σε ένα πάρτι και συζητώντας ανακαλύπτουν πόσα πράγματα τους συνδέουν, ο Τζακ ξέρει ότι την έχει ήδη ερωτευτεί. Σύντομα η Κέιτ γνωρίζει τους κολλητούς του, την Τζίλιαν και τον Φράνι, και τους κερδίζει κι αυτούς. Όλα δείχνουν ότι μια ωραία σχέση ξεκινά.

Ωστόσο, αυτή η ιστορία αγάπης είναι… περίπλοκη. Έχει ένα σχεδόν ευτυχισμένο τέλος. Διότι η Κέιτ πεθαίνει. Και η ιστορία τους θα έπρεπε να τελειώσει εκεί. Όμως, ο θάνατος της Κέιτ στέλνει τον Τζακ στην αρχή, τη στιγμή της γνωριμίας τους, και η Κέιτ είναι και πάλι μπροστά του, όμορφη και λαμπερή, χαρούμενη και γοητευτική όσο ποτέ. Ο Τζακ νομίζει ότι θα τρελαθεί. Ωστόσο, αν έχει μια ευκαιρία να εμποδίσει τον θάνατο της Κέιτ, δε θα τη χάσει. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστεί να ταξιδέψει στον χρόνο. Πολύ σύντομα θα συνειδητοποιήσει ότι οι πράξεις του έχουν συνέπειες. Κι όταν μια επιλογή αποδειχτεί θανάσιμη για ένα αγαπημένο του πρόσωπο, θα πρέπει να αποφασίσει τι είναι έτοιμος να κάνει για να σώσει όσους αγαπά.

 

 

Metro 2035

Συγγραφέας: Dmitry Glukhovsky

Εκδόσεις: Εκδόσεις Καστανιώτη

Μετάφραση: Σταυρούλα Αργυροπούλου

Σελίδες: 512

 

2035. Ο Γ΄ Παγκόσμιος πόλεμος σάρωσε την ανθρωπότητα. Ο πλανήτης ερήμωσε. Οι μεγαλουπόλεις έγιναν στάχτη. Οι σιδηροδρομικές γραμμές πλέον σκουριάζουν. Οι δορυφόροι περιφέρονται ολομόναχοι στην τροχιά τους. Επέζησαν μονάχα όσοι, μόλις άκουσαν τις σειρήνες συναγερμού, πρόλαβαν να τρέξουν ως τις πύλες του μετρό της Μόσχας.

Εκεί, σε βάθος δεκάδων μέτρων, μέσα σε σήραγγες και σε σταθμούς, οι άνθρωποι περιμένουν το τέλος του κόσμου, έχοντας δημιουργήσει στη θέση του έναν καινούργιο μικρόκοσμο. Γαντζώνονται στη ζωή με όλες τους τις δυνάμεις και αρνούνται να παραδοθούν στη μοίρα τους. Ονειρεύονται να επιστρέψουν κάποτε στην επιφάνεια της γης, όταν θα έχει πέσει το επίπεδο της ραδιενέργειας από τους πυρηνικούς βομβαρδισμούς. Και δεν εγκαταλείπουν την ιδέα να βρουν κι άλλους επιζώντες...

Το METRO 2035 συνεχίζει και ολοκληρώνει την συναρπαστική ιστορία του Αρτιόμ, του εμβληματικού ήρωα που γνωρίσαμε από τα δύο πρώτα μέρη της μυθιστορηματικής τριλογίας του Ντμίτρι Γκλουχόφσκι. Εκατομμύρια αναγνώστες περίμεναν για χρόνια αυτό το βιβλίο. Διαβάζεται όμως και αυτόνομα, ο καθένας μπορεί να ξεκινήσει απ' αυτό τη μύησή του στη σάγκα που κατέκτησε τη Ρωσία και τον κόσμο ολόκληρο.

 

 

 

 

Ο τελευταίος άνθρωπος

Συγγραφέας: Λι Μπέικον

Εκδόσεις: Πατάκης

Χρονολογία Έκδοσης: Ιανουάριος 2021

Αριθμός σελίδων: 296

Μετάφραση: Μάνος Τζιρίτας

Εικονογράφηση: KWASNY KARL

 

Σε ένα µέλλον όχι πολύ µακρινό τα ροµπότ έχουν εξαλείψει τους ανθρώπους. Και το δωδεκάχρονο ροµπότ XR-935 δεν έχει κανένα πρόβληµα µε αυτό. Χωρίς τους ανθρώπους δεν υπάρχει πόλεµος, µόλυνση, έγκληµα. Κάθε µέλος της κοινωνίας έχει µια αποστολή και τα πάντα πηγαίνουν ρολόι.

Μέχρι τη µέρα που το XR ανακαλύπτει κάτι που είναι αδύνατον να υπάρχει: έναν άνθρωπο, ένα κορίτσι που το λένε Έµµα. Όλη του τη ζωή το XR είχε διδαχτεί ότι οι άνθρωποι ήταν κακοί και ότι ο κόσµος ήταν καλύτερος χωρίς αυτούς. Αλλά η Έµµα δε φαίνεται κακιά – φαίνεται φοβισµένη. Και χρειάζεται τη βοήθειά του.

 Τώρα το XR πρέπει να κάνει ένα επικίνδυνο ταξίδι µαζί µε την Έµµα και δύο άλλα ροµπότ, για να τη βοηθήσει να φτάσει σε ένα µυστηριώδες σηµείο ενός χάρτη. Αλλά πώς θα επιβιώσουν σε ένα µέρος όπου οι κανόνες δεν παραβιάζονται ποτέ και όπου δε θα έπρεπε να υπάρχουν άνθρωποι;

Ένα έξυπνα γραμμένο και συνάμα τρυφερό δυστοπικό βιβλίο που αγγίζει πολλά θέματα, όπως τη σημασία της φιλίας, τα κοινωνικά στερεότυπα, την προκατάληψη και τον φόβο του «άλλου», τον ρόλο της τεχνολογίας ως εργαλείου αφανισμού της ανθρωπότητας, δοσμένα όμως με τρόπο προσιτό και με αρκετές δόσεις χιούμορ.

 

 

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΚΟΜΙΚ-  GRAPHIC NOVEL

Γυμνά οστά

Παπαμάρκος Δημοσθένης (συγγραφέας)

Cob Kanellos (εικονογράφος)

Polaris | Ιούνιος 2021 | 128 σελ.

 

Ένας πλανήτης «αμετάκλητα απολεσθείς» για την ανθρωπότητα, μια πραγματικότητα που μάχεται κάθε ιδέα αρετής, κάθε διαχωρισμό ανάμεσα στο καλό και στο κακό, στον άνθρωπο και στη μηχανή. Ένας κόσμος που το σώμα του το έχει καταφάει η σήψη, ένας κόσμος συναρμολογημένος από γυμνά οστά. Σε αυτόν τον κόσμο ένας άνθρωπος και μια μηχανή αναπτύσσουν μια απρόσμενη, συμβιωτική σχέση, για να αντιμετωπίσουν τη φρίκη της ραδιενέργειας και των άλλων ανθρωποφάγων μηχανών. Αδίστακτοι κυνηγοί οι δυο τους, απελπισμένοι νεκροφάγοι σε ένα περιβάλλον όπου η επιβίωση είναι μια διαρκής άσκηση στη βία και τη σκληρότητα.

Ωστόσο, η έλευση ενός ξένου θα θέσει σε αμφισβήτηση την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, γιατί θα τους φέρει αντιμέτωπους με κάτι που πίστευαν πως έχει οριστικά χαθεί – με την ελπίδα. Είναι, όμως, αυτός ο ξένος και όσα υπόσχεται ικανά να τους οδηγήσουν έξω από την επικράτεια του θανάτου, ή θα τους σπρώξουν βαθύτερα σε αυτήν;

 

 

 

1922

Το τέλος ενός ονείρου

Πέτρου Θανάσης

Ίκαρος | Μάιος 2021 | 112 σελ.

 

Στη συνέχεια του βιβλίου του, «Οι όμηροι του Γκαίρλιτς», το νέο graphic novel σε κείμενο και σχέδιο του Θανάση Πέτρου ακολουθεί κάποιους από τους ήρωες στην πορεία τους προς τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922.Τον Μάιο του 1919, με τη σύμφωνη γνώμη των Συμμάχων, ελληνικά στρατεύματα αποβιβάζονται στη Σμύρνη. Σκοπός τους είναι να υπερασπιστούν τους χριστιανικούς πληθυσμούς που ζουν στα παράλια της Μικράς Ασίας.

Η Μικρασιατική Εκστρατεία, ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος, που για την Τουρκία έμεινε γνωστός ως ο Πόλεμος της Ανεξαρτησίας, θα λήξει τον Σεπτέμβριο του 1922 με την ήττα της Ελλάδας, θα οδηγήσει στη Μικρασιατική Καταστροφή, μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας, και θα σημάνει το τέλος ενός ονείρου, αυτού της Μεγάλης Ελλάδας.

 

 

 

Sapiens: μια εικονογραφημένη ιστορία

Harari Yuval Noah (συγγραφέας)

Λαλιώτης Μιχάλης (μεταφραστής)

Casanave Daniel (εικονογράφος)

Vandermuelen David (διασκευαστής)

Αλεξάνδρεια | Δεκέμβριος 2020 | 248 σελ.

 

Πώς ένας ασήμαντος πίθηκος έγινε άρχοντας του πλανήτη Γη, ικανός να διασπάσει το άτομο, να πετάξει στο φεγγάρι και να χειριστεί τον γενετικό κώδικα της ζωής; Ο Γιουβάλ Νώε Χαράρι μάς προσκαλεί να δούμε τη μεγάλη εικόνα και την τρελή πλευρά της ιστορίας – εξηγώντας γιατί είμαστε όλοι παγιδευμένοι στα όνειρα των νεκρών! Παρέα με πλήθος κοσμογυρισμένους χαρακτήρες, γίνεται ο οδηγός μας σε μια επική εξερεύνηση μέσα από διαφορετικές ηπείρους, εποχές και πολιτισμούς.

Μεταφορά της παγκόσμιας εκδοτικής έκπληξης "Sapiens: μια σύντομη ιστορία του Ανθρώπου" (16 εκατομμύρια αντίτυπα σε 60 γλώσσες), αυτή η λαμπρά σχεδιασμένη σειρά κόμικς είναι προϊόν συνεργασίας του Χαράρι με τους διακεκριμένους κομίστες David Vandermeulen και Daniel Casanave. Πνευματώδης και αστεία, γεμάτη αναφορές στη μαζική κουλτούρα και απαλλαγμένη από ακαδημαϊκά στερεότυπα, θα μαγνητίσει όχι μόνο τους λάτρεις του συγγραφέα-φαινόμενο, αλλά και όσους δεν ασχολούνται συνήθως με την επιστήμη και την ιστορία.

 

 

 

1984

Orwell George (συγγραφέας)

Μπάρτη Νίνα (μεταφραστής)

Nesti Fido (εικονογράφος)

Nesti Fido (διασκευαστής)

Κάκτος | Μάιος 2021 | 224 σελ.

 

Στα αριστοτεχνικά χέρια του Fido Nesti, το σημαντικότερο έργο του Τζωρτζ Όργουελ βρίσκει την πρώτη του διασκευή σε κόμικς. Το 1984 αφηγείται την ιστορία του φοβισμένου Γουίνστον Σμιθ, ο οποίος ζει σε έναν κόσμο απόλυτης καταπίεσης. Στην Ωκεανία το να έχεις ελεύθερη σκέψη θεωρείται βαρύτατο έγκλημα. Σε μια κοινωνία όπου έχει θεσμοθετηθεί το ψέμα, ο Γουίνστον επαναστατεί και, στη λαχτάρα του για αλήθεια και ελευθερία, διακινδυνεύει τη ζωή του αφήνοντας τον εαυτό του να ερωτευτεί μια όμορφη συνάδελφό του, την Τζούλια, και να στραφεί ενάντια στο καθεστώς.

Εκδεδομένο για πρώτη φορά το 1949, το προφητικό έργο του Όργουελ βρίσκει την απεικόνισή του σε αυτό το λαμπρό graphic novel.

 

 

 

Η φάρμα των ζώων

Συγγραφέας: Orwell George

Μπάρτη Νίνα (μεταφραστής)

Προεστός Γιώργος (μεταφραστής)

Odyr Bernardi (εικονογράφος)

Κάκτος | Μάιος 2021 | 177 σελ. |

 

Η πρώτη graphic novel έκδοση του αριστουργήματος του Τζωρτζ Όργουελ, Η Φάρμας των Ζωών, που γράφτηκε παγκοσμίως και το μοναδικό με την έγκριση του Ιδρύματος Όργουελ!

Σύγχρονο κλασικό, ένα από τα πιο διάσημα έργα μυθοπλασίας του 20ού αιώνα, λαμβάνει ζωή και κίνηση με αυτή την εξαιρετική διασκευή για όλες τις ηλικίες.Γραμμένο εν μέσω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και δημοσιευμένο το 1945, το έργο του Τζωρτζ Όργουελ αποτελεί μια απ’ τις πιο συναρπαστικές αφηγήσεις της εποχής μας, μια οικουμενική αλληγορία για τους μηχανισμούς της εξουσίας και τις αδυναμίες που οδηγούν στη διάβρωση και στον εκφυλισμό των μεγάλων ιδεών και σχεδίων πολιτικής επανάστασης.Κουρασμένα από την εκμετάλλευση στην οποία τα υποβάλλουν οι άνθρωποι, τα ζώα της Αρχοντικής Φάρμας επαναστατούν εναντίον του ιδιοκτήτη τους και καταλαμβάνουν το αγρόκτημα, με σκοπό τη δημιουργία ενός συνεταιριστικού συστήματος ισοτιμίας που βασίζεται στο σύνθημα «Τέσσερα πόδια καλό, δυο πόδια κακό». Όμως δεν χρειάζεται πολύς χρόνος προκειμένου κάποια ζώα –τα πιο έξυπνα, τα γουρούνια– να αρχίσουν να απολαμβάνουν ειδικά προνόμια, επαναφέροντας ένα καθεστώς καταπίεσης.

Η ιστορία της φιλελεύθερης εξέγερσης των ζώων ξαναγράφεται για να δικαιολογήσει τη νέα τυραννία, και οι αντιφρονούντες είτε εξαφανίζονται είτε σωπαίνουν με τη βία.Με ακρυλικό μελάνι, μετατρέποντας κάθε σελίδα σε αληθινό έργο τέχνης, ο κομίστας και ζωγράφος Odyr έδωσε σχήμα και χρώμα σε αυτό το «αγροτικό παραμύθι», το οποίο, σύμφωνα με τον Άγγλο συγγραφέα Malcolm Bradburry, «είναι η καλύτερη σάτιρα που γράφτηκε ποτέ για το σκοτεινό πρόσωπο της σύγχρονης ιστορίας».

 

 

Τα πουλιά

Συγγραφέας: Αναστασία Σταματοπούλου

Εικονογράφηση: Βασίλης Κουτσογιάννης

Εκδόσεις: Καστανιώτης

 

Όταν ήμουν μικρός έβλεπα τα πουλιά πάνω από το Νέβα και ήθελα να μάθω τη γλώσσα τους. Θαύμαζα το πέταγμά τους, τους σχηματισμούς τους, την ελευθερία τους. Ονειρευόμουν, μια μέρα να αρχίσω να υψώνομαι από το έδαφος των χωραφιών και να γίνομαι ένα μαζί τους. Να μιλάμε όλοι μαζί, ένα παιδί με ένα σμήνος πουλιών. Αλλά ο πατέρας μου είχε διαφορετική άποψη- φαίνεται πως τα πουλιά δεν τον μάγεψαν όσο εμένα.

Αλλά εγώ θα την μάθαινα την γλώσσα των πουλιών ό,τι κι αν γινόταν.Θα τα κατάφερνα.

 

 

 

 

Εδώ έζησε: η ιστορία μιας έξωσης

Σενάριο: Isaac Rosa

Σκίτσο: Christina Bueno

Μετάφραση: Κορίνα Βασιλοπούλου

Εκδόσεις: Angelus Novus

 

Εκτός από την εφηβεία της, ώρα η Αλίθια έχει να αντιμετωπίσει ακόμα δύο σοβαρά θέματα: το διαζύγιο των γονιών της και το νέο σπίτι που αγόρασε η μαμά της. Ενα σπίτι στο οποίο κατοικούν ακόμα τα φαντάσματα των προηγούμενων ιδιοκτητών. Ενα ημερολόγιο που θα βρει στο πάτωμα της ντουλάπας του νέου της δωματίου, σκονισμένου και παρατημένου, θα τη βάλει σε σκέψεις και θα αρχίσει να αναζητά την προηγούμενη οικογένεια που έμενε εκεί. Λίγο οι καχύποπτοι έως εχθρικοί γείτονες, λίγο η επίσκεψη με τον πατέρα της σε ένα από τα σπίτια που χρησιμοποιούν οι αλληλέγγυοι της Πλατφόρμας των θυμάτων της Υποθήκης, και η έφηβη Αλίθια δεν θα αργήσει να καταλάβει τι είχε συμβεί στο νέο της σπίτι. Ρόλο μεγάλο θα παίξει και η υπερήλικη Κάρμεν Λόπεζ Φουέντες.

 

 

Η πένα μου δεν σπάει, τα σύνορα είναι που θα σπάσουν

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΡΙΑ

AMIRI PARWANA

Εκδότης: ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ

Χρονολογία Έκδοσης: Ιούνιος 2021

Αριθμός σελίδων: 96

 

Όταν η πρόσβαση σε μαρτυρίες από τα στρατόπεδα κράτησης μεταναστών γίνεται όλο και πιο δυσχερής, η Παρβάνα Αμίρι, προσφύγισσα από το Αφγανιστάν, γίνεται η φωνή των φυλακισμένων του στρατοπέδου της Μόριας. Αλλάζοντας ταυτότητες (ηλικίες, φύλα, εθνότητες) αποδεικνύεται η πλέον αρμόδια ανταποκρίτρια των φρικαλεοτήτων που διαπράττονται σ' αυτή και κάθε αντίστοιχη φυλακή. Η Παρβάνα ως η αδιαμεσολάβητη φωνή των φυλακισμένων μεταναστών καταγγέλλει τη βία, την ανισότητα, την ανελευθερία και τον ρατσισμό και επιτίθεται στη Δύση και τους θεσμούς της. Τα γράμματά της συνιστούν θαρραλέα, οργίλα και, φυσικά, συγκινητικά κείμενα-ντοκουμέντα για τη μεγαλύτερη θηριωδία των τελευταίων δεκαετιών. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)