"Το μουσείο των αποξηραμένων συναισθημάτων " Θ. Κούκιας - Πρώτη συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης για το 2026!

 

Την Κυριακή 11 Ιανουαρίου τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης συναντήθηκαν στη βιβλιοθήκη του 2^ου ΓΕΛ Κω και αφού έκοψαν τη βασιλόπιτά τους  συζήτησαν για το βιβλίο του Θοδωρή Κούκια: «Το μουσείο των αποξηραμένων συναισθημάτων».  Το φλουρί έπεσε στην Καμέλα και ήταν μια δωροεπιταγή 50 ευρώ για αγορές βιβλίων από το βιβλιοπωλείο Έκφραση.

 Η Ελένη μίλησε πρώτη για το βιβλίο – ήταν και ανυπόμονη! Το βιβλίο είχε πολύ χιούμορ και η ίδια ταυτίστηκε με τη Νεφέλη που καταπιέζει τα συναισθήματά της και αλλάζει θέμα κάθε φορά που πρέπει να τα αποφύγει , να έρθει αντιμέτωπή μαζί τους. Έτσι φαίνεται αδιάφορη και απαθής- ενώ δεν είναι. Συγκινήθηκε από τη στήριξη που πρόσφερε η Αντέλα στη Νεφέλη- που ρεζίλεψε τον Ίμπιζα μπροστά σε όλα τα παιδιά του σχολείου. Επίσης ξεχώρισε τη σκηνή που όλο το σχολείο φωνάζει πως είναι ο Κανένας , αποκαλύπτοντας επιτέλους την απαράδεκτη στάση του συμμαθητή τους. Η στάση του διευθυντή και των καθηγητών ήταν  απαράδεκτη , αφού εξαιτίας των συναλλαγών που είχαν εκτός σχολείου, υποστήριζαν συγκεκριμένα άτομα εντός σχολείου. Τα παιδιά ήταν ρεαλιστικοί χαρακτήρες , θα μπορούσαν αν είναι στο σχολείο μας. Επίσης αναφέρθηκε στη συζήτηση της Λίνας, της μητέρας της Νεφέλης, με την κουτσομπόλα γειτόνισσα και εξήρε τη στάση της, το ότι δεν επέτρεψε στη γυναίκα αυτή να επηρεάσει τη δική της σκέψη. Α! Και θεώρησε αχρείαστο να φιλήσει τον Ιωνά η Νεφέλη στο τέλος!

Ο Κώστας διάβασε απνευστί το βιβλίο μέσα σε δύο ημέρες και ξεχώρισε τον Ίωνα ως προσωπικότητα: ήταν ένα άτομο που φερόταν αυθόρμητα κάνοντας ό,τι του ερχόταν στο μυαλό, χωρίς να υπάρχει φίλτρο στις σκέψεις του. Εκνευρίστηκε με το διευθυντή και τη στάση του απέναντι στα περιστατικά της βίας , καθώς έβαζε το προσωπικό του συμφέρον πάνω από το συμφέρον των μαθητών του σχολείου. Ένιωσε ότι το έγραψε έφηβος – ειδικά στα σημεία που η Νεφέλη μετέφερε τις σκέψεις της μέσα από την Ταβούλα Ράσα.

Η Μαρία βρήκε πολύ όμορφη την ιστορία – η ίδια ταυτίστηκε με την Ταβούλα γιατί της άρεσε ο χαρακτήρας της: παρόλο που ήταν σε ένα περιβάλλον που την υποτιμούσε εκείνη συνέχισε να ονειρεύεται και δεν το έβαλε κάτω. Η αλληγορία με τα αναλώσιμα του γραφείου ήταν εξαιρετική.

Η Ροδία βρήκε πολύ ωραίο το βιβλίο και τα θέματα που αναδείκνυε: το διαζύγιο των δύο γονιών και ο τρόπος που στιγμάτισε τη ζωή της Νεφέλης, τις συνεχείς μετακομίσεις, την επανάσταση της Νεφέλης με το σύνθημα για το δολοφόνο της γατοικογένειας, το πώς η Νεφέλη σταδιακά έχανε τη χαρά της, το χαρακτήρα του Ίωνα (ξεχώρισε ως πολύ ιδιαίτερη τη μετατροπή των ονομάτων με βάση τον περιοδικό πίνακα, είχε πολλή πλάκα!). Οι ήρωες του βιβλίου θα μπορούσε να ήταν συμμαθητές της – ο Ίμπιζα που εκμεταλλευόταν τη δύναμη του πατέρα του, οι σκηνές μπούλιγκ, το περιστατικό της Πρωταπριλιάς – στο οποίο ο Ίωνας αποσυντονίστηκε- το τρακάρισμα της Νεφέλης. Και βέβαια της άρεσε ο τρόπος με τον οποίο στάθηκαν οι φίλοι της Νεφέλης στα προβλήματά της – ήταν δίπλα της και την ενδυνάμωναν.

Η Βάλια βρήκε πολύ ενδιαφέρον το βιβλίο , αν και είχε ανάμεικτα συναισθήματα για τους ήρωες: νεύρα για τους κακούς, συμπόνια για τους καλούς. Η στάση του διευθυντή ήταν απαράδεκτη και φερόταν πολύ άσχημα στους μαθητές.

Η Σμαραγδα βρήκε πολύ ενδιαφέρον το βιβλίο και όπως σχολίασε επιτέλους διαβάσαμε ένα βιβλίο που δεν αφήνει στη φαντασία μας το τέλος, αλλά μας το εξηγεί! Το βιβλίο της προκάλεσε έντονα συναισθήματα. Αναφέρθηκε στη συνάντηση της Νεφέλης με την ψυχολόγο και στη βελτίωση που παρουσίασε μετά από αυτή. Επιπλέον ξεχώρισε την κυρία Αγαθαγγέλου, την καθηγήτρια, που ασχολήθηκε ουσιαστικά με τη Νεφέλη – που της μίλησε, τη νοιάστηκε, πήγε στο διευθυντή και κατάγγειλε το περιστατικό βίας, έστειλε στο διαγωνισμό τα διηγήματά της. Φαίνεται ότι είναι καθηγήτρια με αληθινή αγάπη για τους μαθητές της σε αντίθεση με το διευθυντή του σχολείου. Από τις σκηνές που της άρεσαν περισσότερο ήταν η σκηνή με τον Ίωνα που έφερε τις πυγολαμπίδες στο σπίτι της Νεφέλης καθώς και τα κεφάλαια  με την ιστορία των αναλώσιμων – πολύ ευφυής η σύλληψη με τα ονόματα τους.

Και στη Χριστίνα το βιβλίο άρεσε πάρα πολύ – αν και αρχικά δεν είχε καταλάβει ότι η Ταβούλα Ράσα ήταν μια φωτοτυπία, ένα κομμάτι χαρτί. Η μεταφορά των σκέψεων και των συναισθημάτων της Νεφέλης στην Ταβούλα ήταν πολύ έξυπνη. Αλλά και οι άλλοι ήρωες ήταν πολύ ενδιαφέροντες: ο Ίωνας, που ήθελε το πρόγραμμά του, η Αντέλα , με το τσαγανό της , που δεν έχασε στιγμή την αυθεντικότητά της , που δεν την ενδιέφερε να γίνει ένα με το σύνολο. Η Νεφέλη ήταν ολοφάνερο για κάποιον που ξέρει τα σημάδια, ότι  είχε κατάθλιψη- μετά τη μετακόμιση του πατέρα και την αρχή του χαρακώματος της,  ήταν πιο έντονη αυτή.

Ο Χρήστος βρήκε ότι το βιβλίο και πολλά στοιχεία του είχαν αναφορές σε προηγούμενα χρόνια και όχι στο σήμερα- του θύμισε περασμένη δεκαετία γιατί υπήρχαν κάποιες παρωχημένες αναφορές. Θεώρησε ότι ο συγγραφέας προσπάθησε να δώσει ένα εφηβικό πνεύμα , αλλά ότι δεν ήταν πολύ επιτυχές. Ωστόσο ξεχώρισε και εκείνος τον Ίωνα –ίσως επειδή και ό ίδιος έχει ένα φίλο με αυτισμό-  και τη συμπεριφορά του. Επίσης βρήκε πολύ στερεοτυπική την παρουσίαση του μπούλι ήρωα , του Ίμπιζα- το πλούσιο παιδί που έχει δεχτεί κακοποίηση. Τέλος ο ίδιος ανάφερε πως λυπήθηκε τους θύτες, δεν τους μίσησε,  γιατί κανείς δεν ασχολείται με τα αίτια της συμπεριφοράς τους .

Η Καμέλα το περίμεν διαφορετικό αλλά τελικά ταυτίστηκε με τη Νεφέλη και τις σκέψεις της. Η ηρωίδα προσπαθούσε να κάνει τις επαναστάσεις της , να μην περνάει αδιάφορη, να δείξει την ταυτότητά της. Η ίδια μπόρεσε να την καταλάβει, αν κατανοήσει τις σκέψεις και τα συναισθήματά της.

Στο Μανώλη δεν άρεσε το βιβλίο, του φάνηκε πολύ ανούσιο. Είχε εκτενείς περιγραφές που τον κούρασαν αλλά και  αναφορές σε στερεοτυπικές συμπεριφορές που δεν τον έπεισαν.

Αποσπάσματα του βιβλίου που ξεχωρίσαμε:

Σελ. 13 : Όλοι κατά καιρούς κλεινόμαστε στη γλυκιά φυλακή του εαυτού μας και αρνούμαστε να ξεκουνήσουμε απ’ αυτή. Επειδή νιώθουμε ασφαλείς εκεί. Ή επειδή φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε τον αληθινό κόσμο.

 

Σελ. 47: Να ξέρετε παιδιά  ο άνθρωπος ό,τι δεν μπορεί να κατανοήσει το φοβάται και προσπαθώντας να το εξηγήσει, να το φέρει στα μέτρα του, είναι ικανός ακόμη και να το καταστρέψει..

 

Σελ. 235:Ο καθένας έχει το γκρίζο του καράβι και το άσπρο του νησί..

Σελ Μα ζεύει, μαζεύει ο άνθρωπος και κάποτε δεν αντέχει άλλο και ξεσπάει, είτε στους γύρω του είτε στον εαυτό του , έχει όρια η ανθρώπινη υπομονή , εξαντλείται και επανεμφανίζεται όταν εκείνος ηρεμήσει..