Η δίκη της Φόνισσας - "Είναι κατάρα να γεννιούνται θηλυκά.."

Ολοκληρώνοντας τη μελέτη των αποσπασμάτων από τη «Φόνισσα» του Α.Παπαδιαμάντη (Β’ Λυκείου) και έχοντας συζητήσει με τα παιδιά του Β1 τα βασικά θέματα που θίγονται σε αυτή τη νουβέλα (τη θέση της γυναίκας και την πατριαρχία, τη φτώχεια και την κοινωνική αδικία, το έθιμο της προίκας αλλά και τη διαταραγμένη ψυχική υγεία της Χαδούλας), προχωρήσαμε σε μια εικονική δίκη της Φραγκογιαννούς. Τα παιδιά χωρίστηκαν σε ομάδες, μοιράστηκαν ρόλους, συζήτησαν μεταξύ τους, κράτησαν σημειώσεις ανάλογα με το ρόλο που καλούνταν να παίξουν (1^η ώρα) και την επόμενη ώρα στήθηκε το δικαστήριο : δικαστής, εισαγγελέας, η Φραγκογιαννού, οι συνήγοροι υπεράσπισης, μάρτυρες κατηγορίας και μάρτυρες υπεράσπισής πήραν θέση. 

Η ομάδα της εισαγγελικής αρχής ετοίμασε το κατηγορητήριο με βάση τα στοιχεία του κειμένου και αντίστοιχα δούλεψαν και οι υπόλοιπες ομάδες – η υπεράσπιση της Χαδούλας- αλλά και οι μάρτυρες κατηγορίας (ο Γιάννης ο Περιβολάς και η κόρη της η Δελχαρώ) αλλά και οι μάρτυρες  που την υπεράσπισαν (μια γειτόνισσα και φίλη της αλλά και ο ιερέας του χωριού). 

Τέλος στήθηκε η δίκη, ακούσαμε την απολογία της Χαδούλας καθώς και την υπεράσπιση αλλά και τις κατηγορίες που τη βάραιναν, ο εισαγγελέας και οι ένορκοι έκαναν ερωτήσεις και τελικά ψήφισαν την καταδίκη της αναγνωρίζοντας ,όμως ελαφρυντικά, για τις πράξεις της. Ακολουθούν φωτογραφίες από την ομαδοσυνεργατική αυτή δράση των παιδιών καθώς και οι σημειώσεις που κράτησαν προκειμένου να παίξουν το ρόλο τους.

 

Η απολογία της Χαδούλας

Έζησα μια ζωή γεμάτη πόνο, σωματικό και ψυχικό. 'Ύστερα από τόσα χρόνια κατάλαβα πως εγώ φταίω γι αυτό, επειδή γεννήθηκα γυναίκα. Να γεννιέσαι έτσι είναι κατάρα και το να βλέπεις να γεννιούνται και άλλα τέτοια θηλυκά είναι ακόμη μεγαλύτερη κατάρα. Αφού λοιπόν δεν έσωσα εμένα και ούτε με βοήθησε κανείς, έπρεπε να κάνω κάτι για αυτά τα κορίτσια , για να γλυτώσουν. Ακόμη και τώρα δεν είμαι σίγουρη ότι αυτό που έκανα είναι σωστό, όμως κάποια σημάδια από το Θεό και ο βαθύτερος λόγος για τον οποίο έκανα όλα αυτά ηρεμούν για λίγο την ψυχή μου. Ξέρω πως και να πεθάνω αυτή τη στιγμή γλύτωσα τέσσερις ζωές από βέβαιο θάνατο, ίσως όχι αληθινό, αλλά σίγουρα αυτόν που θα περιμένουν κάθε στιγμή της ημέρας να φτάσει για να γλυτώσουν. Αυτό που έκαναν με βαραίνει και θα με βαραίνει μέχρι να πεθάνω. Το έκανα και εκείνη τη στιγμή αμέσως στενοχωριόμουν για τη μοίρα τους να γεννηθούν έτσι. Οπότε δε μετανιώνω....