Οι μαθητές του 1ου Ιπποκρατείου Γυμνασίου Κω και του 2ου ΓΕΛ Κω σας καλωσορίζουν στον χαρούμενο κόσμο τους! Ελάτε να μοιραστείτε τις σκέψεις μας,τις δημιουργικές ιδέες μας και .....ό,τι άλλο προκύψει!
Η Κινηματογραφική Λέσχη του 2ου ΓΕΛ Κω συνεχίζει για
πέμπτη χρονιά το ταξίδι της στον μαγικό κόσμο του Κινηματογράφου!
Η πρώτη μας συνάντηση για τη φετινή σχολική χρονιά
πραγματοποιήθηκε στη βιβλιοθήκη του σχολείου μας, με τη συμμετοχή μαθητών και
μαθητριών της Β΄ Λυκείου, παρουσία των υπεύθυνων εκπαιδευτικών.
Η συμπεριφορά των παιδιών ήταν άψογη, ενώ οι
παρατηρήσεις, οι σκέψεις και οι επισημάνσεις τους αποδείχθηκαν πραγματικά
εξαιρετικές! Για άλλη μια φορά διαπιστώσαμε πόσο ουσιαστικός μπορεί να γίνει ο
διάλογος όταν οι νέοι παρακολουθούν, προβληματίζονται, αισθάνονται και
εκφράζονται ελεύθερα.
Πρώτη κινηματογραφική μας στάση: «Trash – Σκουπίδια»
(2014), μια ταινία
βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Άντι Μάλιγκαν.
Μια δυνατή κινηματογραφική ιστορία που μας μεταφέρει σε
έναν κόσμο φτώχειας, κοινωνικών ανισοτήτων και απάνθρωπων συνθηκών διαβίωσης.
Μέσα σε αυτή τη σκληρή πραγματικότητα, όμως, ξεχωρίζει το ήθος των παιδιών που
πρωταγωνιστούν: η αξιοπρέπεια, η αλληλεγγύη, η φιλία, το θάρρος και προσήλωσή
τους σε αυτό που θεωρούν «σωστό».
Γιατί, τελικά, ακόμη και μέσα στα πιο δύσκολα περιβάλλοντα,
ο άνθρωπος μπορεί να κρατήσει ζωντανή την ανθρωπιά του. Και τα παιδιά της
ταινίας γίνονται μια αληθινή πυξίδα ηθικής, θυμίζοντάς μας πως οι αξίες
δεν καθορίζονται από τις συνθήκες μέσα στις οποίες ζούμε, αλλά από τις επιλογές
μας.
Καλή μας κινηματογραφική χρονιά και καλές μας θεάσεις!
Οι πρωταγωνιστές της ταινίας ζουν μέσα στα
σκουπίδια και η ζωή τους είναι συνυφασμένη με τη βρωμιά και τη φτώχεια. Παρόλα
αυτά διαλέγουν να τα βάλουν με δυναμεις ανώτερες τους "επειδή αυτό είναι
το σωστό"όπως λένε. Πώς κρίνετε την απόφαση τους;
Σωστή
Την απόφασή τους πολύ σωστή μπράβο τους έξυπνα παιδιά
Σωστή, δείχνει πως τα σωστά ήθη είναι έμφυτα και δεν
απαιτούν παιδεία για να καλλιεργιθούν
Παρά πολύ καλή
Η απόφαση που πήραν τα παιδιά στην ταινία θα την χαρακτήριζα
ως ηρωική και ηθικά γενναία. Παρόλο που ζούσαν μέσα στα σκουπίδια και τα
χρήματα που βρήκαν θα μπορούσαν να τους αλλάξουν ριζικά την ζωή, επέλεξαν την
δικαιοσύνη αντί του προσωπικού συμφέροντος.
Η απόφαση τους να να τα βάλουν με δυνάμεις πολύ ανώτερες
από αυτές μου φαίνεται πολύ γενναία και ειναι ωραιο να βλεπεις τα βλεπεις να
μενουν πίστα στις αξίες τους πάρα τον κίνδυνο που υπηρχε.
Σωστό και γενναίο
Γενεά
Με αυτή την απόφαση δείχνουν την δύναμη του και την αξία
τους
Σωστή. Όλοι πρέπει να κάνουν το σωστό.
Θεωρώ ότι η απόφαση τους ήταν σωστή όμως πολλοί άνθρωποι
στην σημερινή κοινωνία ίσως το κρίνουν μη αναγκαίο το να συμβαίνουν τέτοια
«θαύματα» διότι σήμερα οι άνθρωποι δεν νοιάζονται για το πλησίον
Σωστή και αποφασιστικοί για την ηλικία τους
Το βρίσκουν ως τεράστια αναμέτρηση στην οποία θέλουν να
αποδείξουν πως , η ζωή στα σκουπίδια δεν ισοδυναμεί με το μυαλό στα σκουπίδια.
Θεωρώ ότι ήταν σωστό αυτό που έκαναν καθώς το να
<καταστρέψουν το κακό και να κάνουν το καλό > πάντα είναι το σωστό
Ήταν σωστή και γενναια για την ηλικία τους, παρόλο που
ήταν φτωχοί και είχαν πολλές δυσκολίες. Επίσης ήταν πολύ έξυπνο αυτό που κάνανε
Κρίνω αυτήν την απόφαση πολύ ορθή, διότι κατ’έμε όσο
δυνατός κι αν είναι ο άλλος, πρέπει να μάχεσαι διαρκώς για τα πιστεύω σου
Η ταινία που είδαμε θα αποτελούσε επιλογή σας
στον προσωπικό σας ελεύθερο χρόνο;
Πόσοι στη σημερινή κοινωνία θα τολμούσαν να
κάνουν κάτι παρόμοιο; Να ακολουθήσουν το δρόμο του ηθικά σωστού και όχι του
νόμιμου; Εσείς τι θα κάνατε, αν βρισκόσασταν σε μια παρόμοια θέση;
Πολύ λίγοι θα έκαναν κάτι παρόμοιο εγώ άμα ήμουνα σ’ αυτή
τη θέση η αλήθεια είναι δεν ξέρω άμα έπαιρνα το ρίσκο δεν μπορώ να απαντήσω άμα
δεν έρθω σ’ αυτή τη θέση για να πάρω απόφαση το ρίσκο είναι μεγάλο μπορεί και
όχι
Κάνεις, γατάκια είμαστε όλοι, επαναστάτες στα λόγια,
ακολουθούμε ό,τι κανόνα μας υποστεί
Στην σημερινή κοινωνία κανείς γιατί όλοι μας φοβόμαστε
και εξαρτόμαστε από κάποιους ανώτερους μας.εγω δε ξέρω τι θα έκανα αλλά πάντως
δεν θα ήμουν τόσο γενναία
Στην σημερινή κοινωνία πολύ λίγοι θα τολμούσαν να
ακολουθήσουν αυτόν τον δρόμο. Οι περισσότεροι άνθρωποι θα προτιμούσαν την
ασφάλεια και το προσωπικό συμφέρον.
Δεν νομιζω πως πολλά άτομα της σημερινής κοινωνίας θα
έπαιρναν την ίδια απόφαση με τους πρωταγωνιστές της ταινίας γιατί ποιος
ανθρωπος (και κυριως ενηλικες που εχουν υποχρεωσεις)θα παρανομησει και θα
κινδυνεψει για να μην παραβιάσει τις ηθικές του αξιες; Δεν είμαι όσο γενναία
όσο τα παιδιά της ταινίας και σίγουρα δεν θα κατάφερνα κατι τέτοιο όσο υψηλές
και να είναι οι ηθικές που αξίες.
Πιστεύω δεν θα ακολουθούσαν πολλοί τον δρόμο του
σωστού.Αν ήμουν σε παρόμοια θέση πιστεύω πως θα ακολουθούσα τον ίδιο δρόμο
Λίγοι, εγώ θα προσπαθούσα να κάνω το σωστό
Εγώ θα το εκανα
Πολύ λίγοι θα προσπαθούσαν τόσο πολύ για κάτι άγνωστο.
Εγώ προσωπικά θα το προσπαθούσα αλλά δεν νομίζω να είχα εμβαθύνει τόσο πολύ.
Στην σημερινή κοινωνία πιστεύω πως αντιδρούν, μάλλον όχι
με τον σωστό τρόπο αλλά αντιδρούν μερική. Αν εγώ ήμουν σε αυτήν την θέση θα
προσπαθούσα να κάνω και εγώ το σωστό.
Θεωρώ ότι λίγοι θα τολμούσαν να κάνουν κάτι παρόμοιο στη
σημερινή εποχή και να ακολουθήσουν τον σωστό δρόμο αλλά εγώ θα προσπαθούσα να
βοηθήσω αν είχα την ευκαιρία
Θα το διακινδύνευα και δε θα το έβαζα κάτω
Πολύ λίγοι. Θα πήγαινα με την πλειοψηφία
Εγώ προσωπικά δεν θα είχα το ίδιο θάρρος με αυτά τα
παιδιά και σε αυτό το κομμάτι είναι που τους βγάζω το καπέλο και υποκλίνομαι
Δεν θα τολμούσα να το έκανα καθώς είδη θα βρισκόμουν σε
και κακή κατάσταση θα έδινα το πορτοφόλι χωρίς να με νοιάξει
Πολύ λίγοι θα τολμούσαν επειδή πολλοί φοβούνται τις
συνέπειες.Εγώ θα εκανα το σωστο, θα προσπαθούσα να υπερασπιστώ την αληθεια
Πιστεύω ότι εν έτη 2026 οι 3/10 θα τολμούσαν να πάνε
κόντρα στο «κανονικό», διότι πολύ απλά έχουν συνηθίσει σε μια ρουτίνα και
πιστεύουν ότι αν «βγουν» από αυτή θα τους συμβεί κάτι τερατώδες. Εγώ πιστεύω
ότι θα έκανα το ίδιο διότι θέλω να υπερασπίζομαι το δικαίωμα μου να είμαι
διαφορετικός σε έναν κόσμο τυφλό και προβατοποιημενο. Όπως έκανα άλλωστε και
στο διαγώνισμα των θρησκευτικών😝
Βαθμολογήστε την ταινία.
"Η αστυνομία δεν μας θεωρεί ανθρώπους, αλλά
σκουπίδια, λέει ο Ράφαελ στην αρχή της ταινίας (επειδή είναι φτωχοί και ζουν
στο περιθώριο)". Αποδείχτηκε αυτό μέσα στην ταινία;
Ναι
Ναι
Ναι αποδείχτηκε σε πολλά σημεία
Ξεκάθαρα αποδείχτηκε διότι οι αστυνομία σάπισε στο ξύλο
τον μικρό για να τους δώσει απαντήσεις
Ναι αποδείχθηκε και όχι μόνο σε ενα κομμάτι αλλά σχεδόν
παντού
Ναι αποδείχτηκε με το πιο σκληρό τρόπο. Η συμπεριφορά της
αστυνομίας επιβεβαιώνει απόλυτα τα λόγια τους Ράφαελ, καθώς αντιμετωπίζει τα
παιδιά χωρίς καμία ανθρώπινη αξία ή νομική προστασία.
Αυτό αποδείχθηκε επανελλειμενα στην ταινία αφού οι
αστυνομικοί πολλές φορές σκότωναν περιθωριακους χωρίς ιδιαίτερο λόγο, και δεν
δισταζαν να βασανίσουν μικρά παιδιά ούτε να καταστρέψουν σπίτια αφου δεν τους
εβλεπαν σαν πραγματικους ανθωρπους . Ο αστυνομικός κιολας παρομοιωσε τα παιδιά
με ενοχλητικες κατσαρίδες που δεν πεθαίνουν.
Ναι. Τους θεωρούν «κατσαρίδες» και τους σκοτώνουν λες και
είναι απλά αριθμοί.
Ναι διοτι όταν τον απήγαγαν του φέρθηκαν με απαίσιο τρόμο
(ξυλοδαρμός) μέχρι να πει την αλήθεια πράγμα που δεν έγινε και έτσι προσπάθησαν
να τον σκοτώσουν.
Ναι, αποδείχτηκε ολοφάνερα όταν άρχιζαν να σκοτώνουν
αθώους ανθρώπους.
Αποδείχθηκε αφού η στάση των αστυνομικών στην ταινία
φαίνεται απότομη και απάνθρωπη και επίσης χτυπούσαν τους φτωχούς πολίτες.
Το μόνο που αποδείχτηκε είναι πως οι αστυνομικοί είναι τα
σκουπίδια όπου έχουν τέτοιες αντιλήψεις
Ναι στη ταινία οι φτωχοί αντιμετωπίζονται ως κατώτεροι
άνθρωποι
Ναι, η αστυνομία τους αντιμετώπιζε με αδιαφορία και τους
χτυπούσε χωρίς να σέβεται τα δικαιώματα τους επειδη ήταν φτωχοί
Θεωρώ ότι αποδείχτηκε μέσο της ταινίας αυτή η φράση και
πολύ στοχευμένα.
Σήμερα, στο πλαίσιο της θεματικής μας ενότητας «Πόλεμος – Ειρήνη»,
παρακολουθήσαμε με τους μαθητές και τις μαθήτριες του Γ4 την ταινία «Μανταρίνια».
(Tangerines).
Υπόθεση:Καύκασος, Αμπχαζία, 1992. Ο πόλεμος μαίνεται
ανάμεσα στους Τσετσενούς και τους Γεωργιανούς. Αυτό πληγώνει τον γέροντα Iβο,
όμως συνεχίζει πεισμωμένα να κατασκευάζει τα ξύλινα καφάσια του και να βοηθά
τον γείτονα Μάρκους με τις μανταρινιές του. Οι δύο άντρες, κόντρα στις
επικίνδυνες συνθήκες ενός παράλογου πολέμου, έχουν βάλει σκοπό να μαζέψουν τη
φετινή πλούσια σοδειά. «Οχι τόσο για τα χρήματα, τα οποία ναι θα είναι πολλά,
αλλά γιατί είναι κρίμα να πεταχτούν τα μανταρίνια». Οταν μία σύγκρουση
συμβαίνει μπροστά από το σπίτι του Ιβο, ο ηλικιωμένος άντρας καταλήγει να
περιθάλπτει τους μόνους επιζήσαντες τραυματίες: έναν μισθοφόρο Τσετσενό κι έναν
νεαρό Γεωργιανό. Αρχικά, η κίνησή του μοιάζει με τρέλα: δύο εχθροί κάτω από την
ίδια στέγη. Σταδιακά όμως, η επιμονή του γέροντα υπενθυμίζει το αυτονόητο:
εκεί, σε μια ξεχασμένη γωνιά της φύσης, τι έχουν πραγματικά να χωρίσουν δύο
άνθρωποι που ήρθαν τόσο κοντά στο θάνατο;
Μια βαθιά συγκινητική ταινία, που έδωσε την αφορμή στα παιδιά να
προβληματιστούν και να συζητήσουμε για τον πόλεμο, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια,
την αλληλεγγύη, αλλά και για το αν ο πόλεμος αποτελεί μια επιλογή αληθινή ή τεχνητή.
Με αφορμή την ταινία, τα παιδιά κλήθηκαν να απαντήσουν σε δύο ερωτήματα
: ο πόλεμος προκύπτει από τη φυσική εχθρότητα ανάμεσα στους ανθρώπους ή είναι
ένα τεχνητό κατασκεύασμα, αλλά και ποιο αγαπημένο τους αντικείμενο θα επέλεγαν
να πάρουν μαζί τους αν βρίσκονταν στη δύσκολη θέση να φύγουν για τον πόλεμο.
Οι απαντήσεις τους ήταν πραγματικά όμορφες: εύστοχες, αυθεντικές,
γεμάτες συναίσθημα και σκέψη. Απαντήσεις που έρχοντα να μας πουν ότι
ακόμη και μέσα από μια κινηματογραφική ιστορία, μπορούμε να αγγίξουμε
συναισθηματικά τα παιδιά και αν τα βάλουμε σε σκέψεις.
Ακολουθούν οι απαντήσεις τους.
Πιστεύω πως ο πόλεμος κατασκευάζει τεχνητούς εχθρούς. Ο πόλεμος
υποχρεώνει τον άνθρωπο να συμμετάσχει μόνο σε μια «ομάδα», δηλαδή με το πλευρό
μιας χώρας, μιας ιδεολογίας, μιας θρησκείας κ.α. Επομένως όταν ο συμμετέχων
έρθει αντιμέτωπος με έναν κόντρα της δικιάς του «ομάδας», είναι υποχρεωμένος να
τον σκοτώσει. Το άτομο το οποίο πρέπει να σκοτώσει δεν είναι αναγκαίο να είναι
ένα μισητό άτομο ή ένα άτομο το οποίο γνωρίζει. Αντιθέτως, μπορεί να είναι ένας
φίλος ή μέλος οικογένειας. Κοντολογίς, ο πόλεμος κατηγοριοποιεί μια ομάδα
ατόμων ως «εχθρούς», ανεξαρτήτως εάν αυτά τα άτομα είναι πραγματικά εχθροί.
Προσωπικά δεν θα έπαιρνα κάτι μαζί μου. Ενδεχομένως πως είμαι
υποχρεωμένος να πάρω κάτι, πιθανώς θα έπαιρνα ένα ανοιχτήρι αντίκα που έχει ο
θείος μου. Είμαι σίγουρος ότι κατά την διάρκεια ενός πολέμου, εγώ και οι
συμπολεμιστές μου, θα βρισκόμασταν κρυμμένοι σε ένα χαντάκι ή σε ένα σπίτι ή
ακόμη και μέσα στα δάση, περιμένοντας διαταγές από την διοίκηση. Όσο θα είμασταν
εκεί, θα συζητούσαμε για την ζωή μας προ πολέμου. Συζητήσεις για γυναίκες, για
τις σπουδές μας, για διάφορες ιστορίες. Όλα αυτά συνήθως γίνονται με την
παρουσία αλκοόλ. Εγώ θα ήθελα να πάρω μέρος σε αυτών των ειδών συζητήσεων, θα
ήθελα να ξέρω ότι μπορώ για τους καινούργιους μου φίλους. Έτσι, με αυτό το
ανοιχτήρι κάθε συζήτηση θα ξεκινούσε με το «Ανδρέα, άνοιξε μας αυτό μπουκάλι».
Από τις αρχαιότερες εποχές έως και την
σύγχρονη –δική μας– εποχή καταγράφονται αμέτρητοι πόλεμοι, ενώ άλλοι τόσοι
έχουν διαγραφεί από την μνήμη της ανθρωπότητας. Από την μνήμη της ανθρωπότητας
είναι χαμένα και τα ονόματα των ανθρώπων που θυσίασαν την ζωή τους για την
ελευθεριά των επόμενων, τα ονόματα των πεσμένων που ήθελαν μόνο να αξιοποιήσουν
στο έπακρο το μικρό διάστημα που τους δίνεται να απολαύσουν αυτή τη ζωή, τα
ονόματα των ανθρώπων που ήθελαν να κάνουν κατορθώματα σπουδαία, χωρίς να
σημαδέψουν τον συνάνθρωπο τους με πυροβόλο. Τα ονόματα πατέρων, μητέρων,
παίδων... Όλα αυτά τα ονόματα, λησμονημένα, θαμμένα, αμνημόνευτα... τάχα για
έναν σκοπό «τίμιο», «ευγενή»,«ιερό». Κι όμως, δεν υπάρχει τίποτε τίμιο, ευγενές
ή ιερό στο να πατά κάνεις το πόδι του στο στήθος του συνανθρώπου του! Του
συνανθρώπου του, που του φόρεσαν την στολή του εχθρού-αντιπάλου. Κάτω από την
στολή, όμως, όλοι άνθρωποι απλοί είναι. Ένα τίποτα απέναντι στο μεγαλείο του
σύμπαντος. Κι αυτοί που βάζουν τις στολές στους απλούς ανθρώπους—απλοί άνθρωποι
είναι και αυτοί απέναντι στο μεγαλείο του σύμπαντος. Είναι η κάκιστη αμαρτία
του ανθρώπου να μπαίνει στην ιδέα ότι έχει κάποιο δικαίωμα να αφαιρέσει την ζωή
στον συνάνθρωπο του, καθώς απέναντι στο μεγαλείο του σύμπαντος όλοι ίσοι
είμαστε. Ο άνθρωπος ήρθε σε αυτόν τον κόσμο για άλλους σκοπούς, πραγματικά
έντιμους: να καλλιεργήσει το πνεύμα του, να ανακαλύψει τον εαυτό του, να
γνωρίσει τον κόσμο γύρω του, να παράξει έργο, να βρει την ευτυχία του, να
πεθάνει όντας ολοκληρωμένος άνθρωπος. Όχι για να στερεί από τον συνάνθρωπό του
την ζωή του.
Εάν έπρεπε να φύγω για τον πόλεμο θα
έπαιρνα μαζί μου ένα σημειοματάριο και στυλό. Στο σημειοματάριο θα κατέγραφα
διάφορα πράγματα, όπως σκέψεις, αναμνήσεις, ιδέες, όνειρα... Για δύο λόγους.
Πρώτον, θέλω να καταγράψω αυτό, που βίαια θα μου αρπάξει ο πόλεμος: μια
κανονική ζωή, επειδή εάν επιβιώσω, δεν θα είμαι ποτέ ο ίδιος άνθρωπος.
Δεύτερον, στο σενάριο όπου θα σκοτωθώ, θα ήθελα να έχω την ελπίδα ότι το
σημειοματάριο αυτό θα διασωθεί, ώστε να έχει η οικογένεια μου και στα αγαπητά
μου πρόσωπα κάτι στα χέρια τους από εμένα, για να γνωρίζουν ότι μέχρι το τέλος
των ημερών μου εγώ αυτούς σκεφτόμουν και πέθανα ευτυχισμένη, αναπολώντας τις
πιο θερμές στιγμές μας, όπου ένιωθα σαν τον πιο αγαπημένο άνθρωπο στον
κόσμο.
Στην ταινια οι δυο στρατιωτες αρχικα βρισκονται σε διαμαχη, ομως
αργοτερα συμφιλιωνονται και αρχιζουν να νοιαζονται ο ενας για τον αλλο. Στον
πολεμο, ολοι οι μαχητες ειναι ανθρωποι, εχουν τις ιδιες αναγκες, επιθυμιες,
προσδοκιες, δεν εχουν κανενα λογο να διαπληκτιζονται. Ειναι σαν μια πολη, δεν
συμπαθιουνται ολοι αλλα ειναι ολοι ισοι, εχουν ολοι επιθυμιες, και ιδανικα, δεν
εχουν αιτία για πολεμο, μονο μικρες ασυμαντες διαμαχες. Ομως το καθε
κρατος-στρατοπεδο δημιουργει πλαστους λογους διαμαχης που επιφερουν τον πολεμο,
ειναι σαν να κανουν πληση εγκεφαλου στους πολιτες και καταρριπτουν τα ιδανικα
τους ωστε να επωφεληθουν οι ισχυροι. Αρα ναι, ο πολεμος κατασκευαζει τεχνητους
εχθρους.
Οποιος ανθρωπος καλειται να πολεμησει, αναγκαζεται να αφησει πισω τη
πατριδα του, την οικογενεια του, ολοι θα θελαμε να εχουμε κατι το οποιο μας
βοηθαει να ονειρευτουμε πως ειμαστε πισω στην καθημερινοτητα μας, με τους
αγαπημενους μας ανθρωπους. Αν επρεπε να επιλεξω ενα αντικειμενο να παρω μαζι
μου θα επελεγα τα κλειδια του σπιτιου μου. Η επιλογη αυτη ξαφνιαζει πολυ κοσμο,
δημιουργει ερωτησεις οπως, Τι να τα κανεις; Πως σου προαφερουν συντροφια; Ειναι
αχρηστα εκει, μου λενε. Ομως, η αισθηση του να εχω τα κλειδια μου με κανει να
νιωθω πως θα επιστρεψω σπιτι μου, θα δω την οικογενεια μου. Επισης, εχω πανω
μπρελοκ απο την μαμα, τον μπαμπα, την αδερφη μου, δηλαδη τον αγαπημενο μου
ανθρωπο, μονο η σκεψη οτι εχω κατι δικο της μαζι μου με ηρεμει, νιωθω τη
παρουσια της και παιρνω δυναμη, δυναμη να πολεμισω, να γυρισω πισω και να
χρησιμοποιησω τα κλειδια αυτα που ολοι αποκαλουν αχρηστα.
Κατά την γνώμη μου ο πόλεμος
κατασκευάζει τεχνητούς εχθρούς. Οταν ένας στρατιώτης βρεθεί σε ένα στρατόπεδο
δημιουργείτε μια νέα πραγματικότητα στην οποία πιστεύει πως οι αντίπαλοι είναι
προσωπικοί εχθροί του και ο μόνος στόχος του στρατιώτη είναι να μειώσει τον
αριθμό τον αντιπάλων, χωρίς να φτάνει στην συνείδηση του πλέον πως και οι δύο
είναι απλά άνθρωποι. Είναι σαν όλοι οι άνθρωποι να χάνουν την ηθική που έχουν
μέσα τους. Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο παρόλα αυτά όταν φτάνει στο θέμα του
πολέμου ξαφνικα το μόνο που βλέπει ο κόσμος είναι οι διαφορές, ενώ στην
πραγματικότητα αν παρατηρήσει ο καθένας έχουμε περισσότερες ομοιότητες από
διάφορες και είμαστε όλοι ίδιοι.
Θα έπαιρνα ένα κλειδί. Κατά τη γνώμη
μου το κλειδί συμβολίζει ελευθερία και ότι υπάρχει μία αδιέξοδος. Θα έπαιρνα το
κλειδί του σπιτιού μου πιστεύοντας ότι μία μέρα θα το ξανα χρησιμοποιήσω. Θα
ξανά γυρίσω.
Στην ταινία «μανταρίνια» προβάλεται το μίσος μεταξύ των ανθρώπων που
πολεμούν,στη πλειστη των περιπτώσεων αυτό το μίσος δεν είναι «αληθινό». Οι
πολεμήστες του πολέμου(και από τα δύο στρατόπεδα) δεν έχουν πραγματικά κίνητρα
μίσους,παρά μόνο τις ιδεολογίες που τους δημιουργούν. Ο πόλεμος κατασκευάζει
ανθρώπους αποστασιοποιημένους από ηθική και αξίες,που το μόνο που τους
ενδιαφέρει ειναι η κατάκτηση εδαφών,υπεράσπιση της πατρίδας και την ανάδειξη
της. Παρ´όλα αυτά οι άνθρωποι που πολεμούν(όπως φάνηκε και στην ταινία) μπορούν
να κατανοήσουν το άδικο μίσος τους αλλά και πως στο τέλος της ημέρας όλοι
είμαστε άνθρωποι
Αν μου επέβαλαν να πάω στον πόλεμο,θα έπαιρνα μαζί μου κάτι
συναισθηματικής αξίας. Για εμένα,μεγάλη συναισθηματική αξία έχει μια ζωγραφιά
του αδερφού μου. Δεν είναι κάτι πόσιμο ούτε φαγώσιμο,όμως είναι κάτι που θα μου
έδινε δύναμη και ελπίδα μέσα στον δύστυχο κόσμο που θα ζω. Για αυτό θα ήθελα
κάτι που μου θυμίζει την οικογένεια μου αλλά και λόγο που πολεμώ.
Κατά την γνώμη μου, ο πόλεμος εξυπηρετεί ανώτερα συμφέροντα για
ανθρώπους που συνήθως δεν εμπλέκονται καν σε αυτόν. Έτσι, ο τρόπος να
εκπληρωθεί εκείνο το συμφέρον είναι να «πεισθεί» ο κάθε στρατιώτης ότι ο
πραγματικός εχθρός είναι άνθρωποι που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ, δεν ξέρουν τα
έθιμα τους και ούτε καν το όνομα τους. Οπότε θεωρώ πως ναι, ο πόλεμος
δημιουργεί «τεχνητούς» εχθρούς καθώς στην πραγματικότητα δν υπάρχει «εχθρός».
Προσωπικά, αν έφευγα για τον πόλεμο θα έπαιρνα μαζί μου μια
φωτογραφία ενός αγαπημένου μου προσώπου. Φωτογραφία η οποία θα με έκανε να
αγνοήσω έστω προσωρινά τα απάνθρωπα πράγματα που θα γνώριζα στον πόλεμο. Ενα
πρόσωπο του οποίου όταν έβλεπα την φωτογραφία θα θυμόμουν την καθημερινότητα
μου και τις στιγμές που ήμουν ευτυχισμένος. Έτσι θα μου έδινε κίνητρο και
περισσότερη δύναμη να συνεχίσω γιατί θα ήθελα να επιστρέψω στα αγαπημένα μου
πρόσωπα.
Οπως είδαμε και στην ταινία οι δύο στρατιώτες πολεμούν σε αντίπαλα
στρατόπεδα όμως στο τέλος αντιλαμβάνονται πως δεν υπήρχε κάποιο προσωπικό
κίνητρο μίσους. Και η ερώτηση παραμένει. Ο πόλεμος κατασκευάζει «τεχνητούς»
εχθρούς ή όχι ; Ο πόλεμος δεν είναι κάτι θετικό. Αντιθέτως είναι μια μεγάλη
καταστροφή που πλησιάζει παντού και αφαιρεί άδικα ζωές ανθρώπων για συμφέροντα
ισχυρών ανθρώπων. Ο πόλεμος κατασκευάζει τεχνητούς εχθρούς διότι στην
πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα μίσος ούτε κάποια διαχώριση μεταξύ τους.
Αναγκάζονται να εγκαταλείψουν και να σκοτώσουν συνανθρώπους τους που είναι
τεχνητοί εχθροί για συμφέροντα άλλων.
Αν χρειαζόταν να εγκαταλείψω το σπίτι μου για να πάω στον πόλεμο το
αντικείμενο που θα ήθελα πάρω μαζί μου θα ήταν μια φωτογραφία της οικογένειας
μου ώστε να νιώθω πάντα την στήριξη τους και την αγάπη τους. Θα ήταν μια μικρή
εμψύχωση για μένα και μια υπενθύμιση ότι πάντα θα έχω κάτι που θα με περιμένει
να γυρίσω σπίτι. Θα ήταν ένα κίνητρο να παλέψω με στόχο να γυρίσω πίσω σε
αυτούς.
Οι δύο άντρες στην ταινία μισιόντουσαν διότι ο ένας ήταν Τσετσένος και ο
άλλος Γεωργιανός. Οταν όμως γνωρίστηκαν καλύτερα κατάλαβαν πως το μίσος που
είχαν ο ένας για τον άλλον δεν ήταν για κάποια προσωπικά κίνητρα.Μετα τον
θάνατο του Νίκα ο Αχμέντ πήρε μέχρι και την κασέτα του «εχθρού» του ,δηλαδή το
μόνο πράγματα που είχε πάρει μαζί του στον πόλεμο .Ο πόλεμος από μόνος του δεν
κατασκευάζει πραγματικούς εχθρούς. Εξαιτίας του φόβου οι άνθρωποι αρχίζουν να
μισουνε ο ένας τον άλλον καθώς δεν ξέρουν τι μπορούν να περιμένουν από αυτούς .
Αν έπρεπε να φύγω στον πόλεμο και έπρεπε να πάρω ένα αντικείμενο μαζί
μου σίγουρα θα ήταν κάτι που θα μου θύμιζε της καλές στιγμές που έχω
περάσει.Μια φωτογραφία με την παρέα μου. Θεωρώ πως αυτό θα μπορούσε να μου
φτιάξει την διάθεση στις δύσκολες μέρες.Θα με έκανε πιο δυνατή γιατί θα έβλεπα
ότι έχω άνθρωπος που με περιμένουν. Άνθρωπος που ανυπομονούν να με δουν
ζωντανή
Α.Στην ταινία «μανταρίνια» , οι δύο άντρες ηταν υποθετικά αντιπαλοι. Ο
ιβαν τους πήρε και τους δυο σπίτι του και τους φρόντισε με τον ίδιο τρόπο. Ο
ένας ήταν Τσετσένος και ο άλλος γεωργιανος . Στην αρχή απεχθάνονταν ο ένας τον
άλλον λόγω του πολέμου , αλλά στη συνέχεια γνωρίστηκαν καλύτερα και
συνηδειτοποιησαν ότι δεν έχουν πραγματικά κάποιο μίσος ο ένας για τον άλλον
καθώς ειναι και οι δύο στην ίδια κατάσταση. Προσωπικά πιστεύω πως ο πόλεμος
κατασκευάζει «τεχνητούς εχθρούς»,προκειμένου να καλλιεργήσει τον φόβο, το μίσος
και την εχθρότητα μεταξύ των λαών. Επισης θέλει να δικαιολογήσει με κάποιον
τρόπο την βία δημιουργώντας έτσι την εντύπωση ότι ένας πόλεμος είναι αναγκαίος
για την προστασία της πατρίδας.
Β. Αν έπρεπε να φύγω για κάποιον πόλεμο που ξέσπασε , θα έπαιρνα μαζί
μου μια φωτογραφία της οικογένειας μου επειδη θα μου θύμιζε τους ανθρώπους που
αγαπώ και θα αξίζει να συνεχίζω να ελπίζω . Θα μου έδινε τεράστια δύναμη και
κουράγιο στις δύσκολες στιγμές αλλά και θα μου έδινε την αίσθηση ότι ακόμα και
εάν βρίσκομαι μακρυά τους θα έχω πάντα ένα κομμάτι τους που μου τους θυμίζει.
Ναι, πιστεύω ότι ο πόλεμος δημιουργεί «τεχνητούς» εχθρούς, γιατί
άνθρωποι που δεν έχουν κάτι προσωπικό να χωρίσουν αναγκάζονται να πολεμούν ο
ένας τον άλλον. Τελος χάνονται άνθρωποι άδικα για απολύτως κανέναν λόγο.
Θα έπαιρνα μαζί μου μια φωτογραφία της οικογένειάς μου, γιατί θα μου
θύμιζε τους αγαπημένους μου και θα μου έδινε κουράγιο να αντιμετωπίσω τον
πόλεμο.
1) Στην ταινία οι δύο στρατηοτεσ
πολεμούν σε αντίπαλα στρατόπεδα ωμοσ όταν γνωρηζωντα καλύτερα συνεδητοπηουν ότι
δεν έχουν κίνητρα μησους πιστεύεται ότι ο πολεμοσ κατασκευάζει εκθρουσ?
Αιτιολόγησε τη απάντηση σας
2) αν επρεπαι να φύγετε για τον πόλεμο
πιο αντικημενο θα περνάει μαζη σας?
Α) Στην ταινία "μανταρίνια "
βλέπουμε στον πράξη ότι ο πολεμοσ δημιουργη εκθρουσ επίσης βλέπουμε αρχικά τους
δύο πολεμηστεσ να έχουνοα έντονη αντιπαθηα προς τον άλλον αλλά σηγα σηγα όσο
γνωρηζωνται ξεκινάνε να καταλάβουν ότι στο τέλος της ημέρας δεν είναι τόσο
διαφοραοτηκη κ είναι κ οι δύο ανθρώποι ακόμα κ αν έρχονται από διαφοραοτηκη
μέρη κ έχουν διαφορετικές θρησκείες κ στο τέλος τους βλέπουμε να πολεμάνε κ
μαζη για να σπάσουν ο ένας τον άλλον
Με αυτό συμπεράνουμε ότι οι
πολεμει κατασκευάζει τεχνητό θα εκθρουσ καθοσ φτιάχνουν στερεότυπα για να
απανθρωπησουν τον αντιπάλων κ να είναι πιο εύκολο να πας αναντιον του
συνάνθρωπου ετση κ αλιοσ το βλέπουμε συνεχώς στον ιστορία οποία έγινε και στον
δεύτερο παγκόσμιο με τους εβρεουσ που του βλέπανε κατοτερουσ από ζώα .
Β) αν πήγε να στον πόλεμο θα περνά μάχη
μια ζωγραφιά που μου έχουν φύλαξη οι αδερφές μου για να θυμάμαι τον λόγω που
πολεμάω κ να μου δίνει δύναμη
Ναι, πιστεύω ότι ο πόλεμος
δημιουργεί «τεχνητούς» εχθρούς, γιατί άνθρωποι που δεν έχουν κάτι προσωπικό να
χωρίσουν αναγκάζονται να πολεμούν ο ένας τον άλλον. Τελος χάνονται άνθρωποι
άδικα για απολύτως κανέναν λόγο.
2. Θα έπαιρνα μαζί μου μια φωτογραφία
της οικογένειάς μου, γιατί θα μου θύμιζε τους αγαπημένους μου και θα μου έδινε
κουράγιο να αντιμετωπίσω τον πόλεμο.
εγώ αν έπρεπε να πάρω κάτι θα επερνα
κάτι για την οικογένεια μου για να θυμάμαι αυτούς η καμία φωτογραφία τους ή
κάτι που θα μου τους θύμιζε ή κανένα ρούχο τους .
πόλεμος κάνει τους ανθρώπους που δν
γνωρίζονται να γίνουν εχθροί χωρίς κανένα λόγο δηλαδή δεν έχουν κάτι προσωπικό
ανάμεσα τους και αρχίζουν να σκοτώνονται
Πρώτη συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης για τη φετινή χρονιά και το βιβλίο
που είχαμε να διαβάσουμε ήταν το βιβλίο Αγνοείται, της Μπριζίτ Ζιρό.
Υπόθεση: Ο Λίβιο παρουσιάζει μια
εργασία για την καύση βιβλίων από τους ναζί κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αναφέρεται στον Μάγκνους Χίρσφελντ, έναν Γερμανοεβραίο γιατρό που πάλεψε για
την ισότητα των φύλων και τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. Για τον Λίβιο είναι κάτι
περισσότερο από μια απλή παρουσίαση, είναι μια διεκδίκηση, μια εξομολόγηση.
Αντιμετωπίζεται όμως με αμηχανία, αδιαφορία αλλά και εχθρικότητα.
Φέτος τιμούν την ομάδα μας, όπως
και πέρσι, και μαθητές και μαθήτριες της Γ’ Λυκείου , που παρόλο το βαρύ
πρόγραμμά τους βρίσκουν χρόνο να διαβάσουν βιβλία και να έρθουν να τα
συζητήσουμε.
Ο Μανώλης άνοιξε την κουβέντα και μας είπε πως του φάνηκε πολύ
ενδιαφέρων ο τρόπος αφήγησης , σα να κάνει απολογισμό το κάθε άτομο που συμμετέχει
στην ιστορία ξεχωριστά. Ξεχώρισε τον πατέρα του Λίβιο και παρόλο που καταλαβαίνει πως θέλει το καλό
του γιου του ένιωθε άβολα στην ιδέα της ομοφυλοφιλίας του. Είναι ολοφάνερο ότι
δεν έχει αποδεχτεί το παιδί του και εξαρτάται πολύ από τη γνώμη που είχαν οι
άλλοι γι αυτόν. Επίσης του φάνηκε παράξενο πως ο νταής του σχολείου είχε να πεί
τόσα πολλά στη δική του αφήγηση.
Ο Χρήστος το βρήκε αναμενόμενο ως θέμα και αρκετά μέτριο βιβλίο. Αυτό
που ξεχώρισε ήταν η ιστορία του Γερμανοεβραίου γιατρού Μάγκνους
Χίρσφελντ που ίδρυσε το πρώτο ιδιωτικό κέντρο στον κόσμο αφιερωμένο
στη σεξουαλική έρευνα καθώς και το πόσο μπερδεμένος φαίνεται αν είναι ο
πατέρας.
Ο Κώστας αρχικά είπε πως το βιβλίο δεν είχε σασπένς και κουράστηκε να
διαβάζει τι έλεγε το κάθε πρόσωπο καθώς υπήρχαν αρκετές επαναλήψεις. Επίσης
θεώρησε αδιανόητο να υπάρχουν τέτοιες αντιλήψεις για τους ομοφυλόφιλους σε μια
εποχή που είναι τόσο προχωρημένη. Απλό στην ανάγνωση του γενικά και τον
παραξένεψε που ο πατέρας φάνηκε πολύ μαλακός και ήπιος στην καταγραφή των
σκέψεων του.
Στην Ελένη άρεσε η δομή του βιβλίου και θα ήθελε να δίνονταν πιο πολλές λεπτομέρειες
για κάθε ήρωα. Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι ήταν η παρουσίαση των απόψεων και της οπτικής του Αρτύρ, του
μαθητή που έκανε μπούλινγκ στον Λίβιο καθώς τη βοήθησε να δει και την άλλη
πλευρά, αυτή του θύτη. Η πλοκή της θύμισε τοπίο γεμάτο ομίχλη που καθώς περνάει
η ώρα καθαρίζει και βλέπεις την εικόνα.
Η Αγγελίνα δήλωσε πως η συγγραφέας θα μπορούσε να έχει γράψει πολύ
καλύτερα το βιβλίο –με λιγότερες επαναλήψεις και περισσότερα στοιχεία. Η
καθηγήτρια όπως και η Καμίγ ήταν εκείνες που δεν της άρεσαν καθόλου : η
καθηγήτρια γιατί όλη την ώρα έλεγε τα ίδια και η Καμίγ γιατί ήθελε να γίνει το
δικό της και δεν υπερασπίστηκε το φίλο της. Παράλληλα δεν υπάρχουν στοιχεία της
προσωπικότητας των ηρώων ώστε να σχηματίσουμε μια πλήρη εικόνα τους και να
γίνει πιο ενδιαφέρον το βιβλίο.
Η Εύα σιχάθηκε την Καμίγ γιατί δεν υπερασπίστηκε τον Λίβιο, δεν στάθηκε
δίπλα του, δε σταμάτησε όσους τον κορόιδευαν . Ο Λίβιο δεν είχε κανένα άτομο στο
οποίο μπορούσε να ακουμπήσει και να μπορέσει να πάρει θάρρος γι αυτό και έφυγε.
Το ταξίδι ου ήταν ένα ταξίδι αυτογνωσίας, μια γνωριμία με τον εαυτό του. Οι
συμμαθητές του του φέρθηκαν πολύ άσχημα στο comingoutτου – όπως και όλοι οι άλλοι άνθρωποι της ζωής του. Τα φαινόμενα
ομοφοβίας ήταν πολύ ρεαλιστικά.
Η Σμαράγδα δεν το περίμενε να έχει τόσες πολλές διαφορετικές οπτικές –
ένιωσε σαν ανακρίτρια που παίρνει κατάθεση από τους εμπλεκόμενους σε ένα
έγκλημα. Δεν της άρεσε που το βιβλίο ξεκίνησε με την οπτική της Καμίγ καθώς και
οι πολλές επαναλήψεις που υπήρχαν καθώς εξελισσόταν η πλοκή. Οι γονείς πάσχιζαν
να βρουν δικαιολογίες για να μην νιώθουν
ένοχοι για τη φυγή τα του Λίβιο. Ο Λίβιο
πάλι οφείλει τα πάντα στον Μάγκνους – αυτός τον βοήθησε να πάρει θάρρος καθώς αυτός
ήταν και το μοναδικό πρότυπο της ζωής του – οι γονείς φαίνεται ότι δεν ήταν
μέσα στη ζωή του . ήθελε πολύ μεγάλο θάρρος να παρατήσει τα πάντα και να φύγει.
Ο Άλεξ στην αρχή δεν είχε καταλάβει ότι θα μιλούσαν στο βιβλίο τόσα
πολλά άτομα. Αυτό που δεν του άρεσε ήταν οι συχνές επαναλήψεις που τον
κούρασαν. Το ίδιο μας είπε και η Μαρία καθώς το βιβλίο δεν ήταν του γούστου της
και βαρέθηκε εξαιτίας των επαναλήψεων.
Η Ροδία εκνευρίστηκε με την καθηγήτρια που δεν έκανε απολύτως τίποτε
προκειμένου να προστατέψει τον Λίβιο. Και η Καμίγ θα έπρεπε να έχει κάνει κάτι
και ίσως γι αυτό ξεκίνησε και να ψάχνει το Λίβιο. Η μάνα δείχνει πολύ
απελπισμένη και ψάχνει μόνη της , ενώ ο πατέρας να και υποστηρίζει πως είναι
γενικά λακωνικός στη ζωή του, το κεφάλαιο στο οποίο μιλούσε ήταν το μεγαλύτερο
σε έκταση. Ο Λίβιο πάντως βρήκε πολύ πρωτότυπο τρόπο να κάνει το comingoutκαι μάλιστα μπροστά σε ολόκληρη την τάξη.
Στην Ερμινάντα το βιβλίο άρεσε και της φάνηκε πολύ ενδιαφέρον που το
κάθε άτομο μιλούσε και έλεγε τη δική του οπτική για την ιστορία του Λίβιο. Ο
Αρτυρ την θύμωσε καθώς ήταν αυτός που με τη βία που άσκησε στον Λίβιο τον ώθησε
να φύγει.
Και στη Βαρβάρα άρεσε που καταγράφονταν οι διαφορετικές φωνές των
ανθρώπων της ζωής του Λίβιο και σιχάθηκε τους συμμαθητές του. Η καθηγήτρια πάλι,
κατά τη γνώμη της , θα μπορούσε να έχει σταματήσει το σαματά στην τάξη και να
υπερασπιστεί το παιδί . Της άρεσε που η
μητέρα του ήρωα κατέγραφε στοιχεία και έψαχνε να βρει το γιο της – αυτό δείχνει
και την απελπισία που ένιωθε. Ο Λίβιο έχει τεράστιο κουράγιο – οι περισσότεροι
άνθρωποι δεν θα είχαν τόση δύναμη
Την Αντριάνα πάλι εντυπωσίασε το θάρρος του Λίβιο και να κάνει την
παρουσίαση και να φύγει. Η καθηγήτρια τη νευρίασε καθώς δεν υπερασπίστηκε το
παιδί , όπως και η Καμίγ που έλεγε παντού ότι ήταν η κοπέλα του Λίβιο.
Η Χριστίνα υποστήριξε την Καμίγ γιατί ο Λίβιο τη χρησιμοποίησε για να
μην γίνει αντιληπτός. Βγήκε μμετά μπροστά στην τάξη και αποκαλύφθηκε και ένιωσε
ότι έγινε ρεζίλι και η ίδια – άρα μπορεί κάποιος να μπει στη θέση της και να
την καταλάβει. Σίγουρα θα ένιωσε πολύ μπερδεμένη και θυμωμένη συγχρόνως. Η
δασκάλα απαράδεκτη , καθώς έβαλε πιο πάνω από το Λίβιο τη συνάντηση με τον
διευθυντή – ή ίσως αυτό ήταν και μια δικαιολογία για να μην ασχοληθεί άλλο. Τα
κεφάλαια στα οποία μιλούσαν οι γονείς ο λόγος ήταν πολύ αναλυτικός και κουραστικός
σε αντίθεση με τα κεφάλαια στα οποία μιλούσαν τα παιδιά.
Γενικές παρατηρήσεις
Η Καμίγ έβαλε προτεραιότητα τη δική της ζωή.
Η μητέρα δε γίνεται να μην είχε καταλάβει τίποτε- μάλλον βρισκόταν σε
άρνηση. Ή ίσως και να μην την ενδιέφερε τελικά αν θα βρισκόταν ο γιος της.
Προτιμούσε να δείχενι ότι ψάχνει.
Η στάση του πατέρα ήταν ψεύτικη- δεν είχε εκτιμήσει το παιδί του όσο
ήταν εκεί.
Ο Λίβιο δε θα είχε φύγει αν είχε έστω και ένα άτομο να βασιστεί , να
στηριχτεί.
Η γενικότερη συζήτηση στράφηκε γύρω από τις οικογενειακές σχέσεις αλλά
και τη θέση των δασκάλων και των μαθητών σε τέτοια ζητήματα, καθώς τα φαινόμενα ομοφοβίας υπάρχουν πολύ έντονα και
σήμερα.