Ένα απόγευμα με τον Βίνσεντ Βαν Γκόγκ

Κυριακή πρωί , ξυπνάω ,φτιάχνω ένα τοστάκι  γιατί πεινούσα , ξαπλώνω με τις κουβερτούλες μου αραχτά στον καναπέ και ανάβω την τηλεόραση.Τέλος πάντων , βρίσκω τυχαία μια ενδιαφέρουσα ταινία ( που μας είχε πει η κυρία Κρικέλη να δούμε ) και  πορώνομαι βλέποντάς την και τρώγοντας το τοστάκι μου μαζί με ένα ποτήρι γάλα ( πρέπει να προσέχουμε και την σιλουέτα  μας! ). Η ώρα περνούσε και    τελείωσε η ταινία και εψαχνα να βρω κατι να δώ, αλλά δυστυχώς είχαν ξεκινήσει τα κουτσομπολίστικα και  γι ‘ αυτό έσβησα την τηλεόραση. Έβαλα μουσική και ξεκίνησα να κάνω  κατι  δουλειές που μου είχε αναθέσει η μητέρα μου ,καθώς εκείνη έλειπε απο το σπίτι. Τέλος πάντων , ακούγοντας  μουσική και συμμαζεύοντας  το σπίτι η ώρα πέρασε .Η μητέρα μου γύρισε και ξεκίνησε να μου κάνει κύρηγμα ,διότι δεν είχα κάνει τα μαθήματά μου , αλλά μετά απο λίγο σταμάτησε . Πήγα λοιπόν , έφτιαξα το δωμάτιό μου και ξεκίνησα  να κάνω τα μαθήματά μου.

Μόλις είδα το πρόγραμμα ,κόντεψα να πάθω καρδιακό, καθώς είχα  3^η  ώρα Ιστορία.....Ωχ  ξέχασα την εργασία... .Ψάχνω γρήγορα να βρώ την φωτοτυπία και διαλέγω τον γνωστό «Βίνσεντ Βαν Γκογκ» , γιατί μου ήταν πιο οικείος και είχα ακούσει αλλά και ζωγραφίσει κάποια έργα του, καθώς και έχω έναν πινακά του , τις Ίριδες  (που τις έχει ζωγραφίσει ο «αγαπημένος» μου αδερφός ο Έριον στην ΣΤ’ Δημοτικού ).Τρέχω στο σαλόνι να πάρω κάποια πράγματα που χρειαζόμουν για να κάνω την εργασία . Όταν γύρισα είχαν εξαφανιστεί όλα απο πίσω μου, εκτός απο τον πίνακα στο τέλος του διαδρόμου  που φώτιζε ασταμάτητα. Στην αρχή φοβήθηκα αλλά μετά κατάλαβα οτι με καλεί το καθήκον και έπρεπε να πηγαίνω. Έτσι πλησίασα και με κάποιον περίεργο τρόπο, θα έλεγα  πως μπήκα στον πίνακα  και  περπατούσα ανάμεσα σε πολλά φυτά , μέχρι που κατέληξα σε ένα  μονοπάτι που οδηγούσε σε ένα παλιό σπίτι .Συωειδητοποίησα ότι βρίσκομαι στη Γαλλία και συγκεκριμένα σε μία περιοχή κοντά στο Παρίσι. Είναι   Άνοιξη , αλλά δεν ξέρω σε ποιά χρονολογία βρίσκομαι για να δω τί ερωτήσεις θα του κάνω (μην  του πω τίποτα απο το μέλλον και  με καταλάβει ) -αν και μόνο απο το ντύσιμο  κάτι θα υποψιαστεί.

             Χτυπάω λοιπόν την πόρτα του σπιτιού του και μου ανοίγει  ένας ξανθούλης με γένια , πολύ χαριτωμένος  αλλά και ταλαιπωρημένος άνθρωπος. Επίσης  , το ένα του αυτί ήταν κομμένο.Μόλις μου άνοιξε , το προσωπό του είχε πάρει μια περίεργη έκφραση (καθώς δεν είχε συνηθίσει να βλέπει παιδιά ντυμένα με all-star , φουτεράκια και στενά τζίν ).Τέλος πάντων εφόσον με έκανε κανα δυό φορές « σκάν »  , πήρα το θάρρος να του μιλήσω εγώ  πρώτη ( γιατί είμαι σίγουρη ότι εάν δεν άνοιγα αμέσως το στόμα μου , θα έτρωγα πόρτα ).

 

-          Γειά σας , είστε ο κύριος Βαν Γκόγκ ; ρώτησα, ενω ήξερα την απάντηση .

-          Ναί , εγώ είμαι .

-          Θα μπορούσα να σας απασχολήσω για λίγο κάνοντάς  σας κάποιες ερωτήσεις;

-           Βεβαίως , πέρασε μέσα ! Με έβαλε να κάτσω σε μία αναπαυτική πολυθρόνα. Το σπίτι του ήταν μικρό αλλά  πίνακες , μπογιές  και πινέλα παντού. Είχε λίγα έπιπλα.

-          Απο πού έρχεσαι ; με ρώτησε. Δεν είσαι απο τα μέρη μας έτσι;

-          Όχι , έρχομαι απο πολύ μακριά αποκλειστικά για να σας πάρω μια συνέντευξη.

-          Και, πώς  σε λένε ;

-          Χυγκέρτα Ματάι , του απάντησα.

-          Ωραίο όνομα, δεν το έχω ξανακούσει ποτέ μου , απάντησε με ενθουσιασμό.

-          Είμαι σίγουρη  γι ΄αυτό .

-          Και δεν μου λές , απο πόσο μακριά έρχεσαι? Εγώ φρίκαρα. Νόμιζα πως άρχισε να καταλαβαίνει τίποτα και  γι  ‘αυτό του έκοψα λίγο την φόρα.

-          Κύριε Βαν Γκόγκ , εγώ κάνω τις ερωτήσεις , όχι εσείς .

-          Ναι ,συγνώμη , παρασύρθηκα.

-          Δεν πειράζει, ας συνεχίσουμε λοιπόν .Απ ‘ όσο ξέρω,  είστε Ολλανδός ζωγράφος.

-          Μάλιστα.

-          Πού και πότε γεννηθήκατε ;

-          Γεννήθηκα το 1853 στο Ολλανδικό χωριό Ζούντερτ.

-          Έχετε αδέρφια;

-          Ναι , έχω   επτά.

-          Καταρχήν , πρέπει να σας πω ότι το όνομά σας είναι καταπληκτικό και το  λατρεύω.

-          Ευχαριστώ πολύ , είναι το όνομα του  παππού μου.Και το δικό σου όμως είναι μοναδικό.

-          Σας ευχαριστώ πολύ! Πως αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το εμπόριο έργων τέχνης ;

-          Σε ηλικία 16 ετών  και αφού είχα  ήδη καταπιαστεί χωρίς επιτυχία με αρκετά επαγγέλματα , αποφάσισα να ασχοληθώ για ένα διάστημα με το εμπόριο έργων τέχνης . Το 1880 σε ηλικία 27 ετών , ξεκίνησα να παρακολουθώ τα πρώτα μου μαθήματα ζωγραφικής.Τα επόμενα χρόνια , άρχισα να δημιουργώ έργα κυρίως επηρεασμένα από τη ζωγραφική το Ζάν Φρανσουά Μιλλέ.

-          Στη συνέχεια τι κάνατε;

-           Το χειμώνα  του 1885 , παρακολούθησα μαθήματα στην Ακαδημία της Αντβέρπης  , τα οποία διακόπτηκαν πολύ  σύντομα.

-          Παρακαλώ συνεχίστε!

-          Παρά το γεγονός αυτό , πρόλαβα να έρθω σε επαφή με την Ιαπωνική τέχνη απο την οποία και  και δανείστηκα στοιχεία  ή  πολλές  φορές  μιμήθηκα  την τεχνοτροπία της .

-          Έχετε συνεργαστεί  ή  γνωρίσει  άλλους καλλιτέχνες ;

-          Ναι ,το 1886 , κατά την παραμονή μου στο Παρίσι , ήρθα σε επαφή με τους ιμπρεσιονιστές :  Έντγκαρ Ντεγκά  ,  Καμίλ Πισάρο ,  Πώλ Γκωγκέν και  Τουλούζ   Λωτρέκ. Τους ξέρεις ;

-          Όχι , θα τους ψάξω μετα στο Wikipedia !

-          Πού θα  τους ψάξεις ;  Τί είναι αυτό ;

-          Το χωριό μου ! ( άντε νε του εξηγήσεις ) Το  προσπέρασα  και  προσπάθησα  να  του αλλάξω  θέμα.

-          Δεν το έχω ξανακούσει αυτό το χωριό , πού πέφτει;

-          Κοντά στο Youtube  και  το  Google , άλλα χωριά αυτά. Το  Youtube  είναι γνωστό για τα  πανηγύρια με ατελείωτη  μουσική.

-          Περίεργα  ονόματα έχουν τα χωριά στα μέρη σου.

-          Ναι , όντως .Συγνώμη ,  αλλά  ξεφύγαμε πάλι απο το θέμα μας .

-          Με συγχωρείς  , συνέχισε .

-          Λοιπόν  , έχω ακόυσει ότι έχετε μπεί και στο  ψυχιατρικό  κέντρο του μοναστηριού του Αγίου Παύλου στο Σαίν Ρεμύ , είναι αλήθεια ;

-          Ναι , έπασχα  απο κατάθλιψη και  παρέμεινα  συνολικά  για περίπου ένα χρόνο. Πρίν λίγο καιρό  βγήκα  και τώρα με παρακολουθεί ο γιατρός  Πώλ  Γκασέ.

-          Αχ , συγνώμη , αλλά   πέρασε η ώρα και πρέπει να γυρίσω σπίτι. Γι ‘αυτό  για να  κλείσουμε  την συνέντευξη  , θα  ήθελα να  μου αναφέρεται  3  σπουδαία έργα σας .

-          Βεβαίως , το 1889 ζωγράφισα την  Έναστρη  νύχτα , τια Ίριδες και το βάζο με τα  δώδεκα ηλιοτρόπια.Το έργο μου δεν  έχει  σημειώσει  ακόμα επιτυχία ούτε εγώ ο ίδιος  έχω αναγνωριστεί ως σημαντικός  καλλιτέχνης . Εσύ γνωρίζεις αυτά τα  τρία  έργα  μου;

-          Ναι, οφείλω να ομολογήσω  πως  και  τα  τρία είναι υπέροχα και  επίσης  θέλω να σας  ευχαριστήσω  για  τον χρόνο  που  μου αφιερώσατε !!!

-          Παρακαλώ .    Φεύγοντας  του είπα :

-          Κύριε  Βίνσεντ , οι  άνθρωποι έγιναν  αχάριστοι , αδιάφοροι   και  στεγνοί.  Εκτιμούν κάτι  μόνο  αφόυ  το  χάσουν .  Και ακόμη  και αν το εκτιμήσουν  έστω  και λίγο  , μόλις το  χάσουν  νιώθουν  τύψεις  επειδή  δεν πρόλαβαν να του το πούν . Γι ‘αυτό  και  πρέπει  να ζούμε την κάθε  μέρα σαν  να  είναι  η τελευταία. .  Εκείνος  καθισμένος  σε  μια  καρέκλα  χαμογελόντας μου απάντησε :
Το  ξέρω  παιδί  μου , το ξέρω!   Και  έτσι  γύρισα  σπίτι  βγαίνοντας  απο τον πίνακα  και  ευτυχώς  δεν είχα αργύσει  πολύ  και  έτσι  δεν  χρειάστηκε  να ακούσω  την  γκρίνια  της  μάνας  μου. Ελπίζω να άξιζε  το ταξίδι  και ο χρόνος  που  αφιέρωσα στο  μάθημα της Ιστορίας   και να  μετρήσει  στον  βαθμό!!!

Χιγκέρτα Ματάι, Γ2

"Εκπλήρωσε τα όνειρα σου! "Κ.Βολονάκης

Ξαπλώνοντας στον καναπέ και βλέποντας τηλεόραση ανακάλυψα πως την επόμενη μέρα έπρεπε να παραδώσω την εργασία της ιστορίας την οποία καν δεν είχα αγγίξει.
Έτρεξα στο δωμάτιο και ντύθηκα πρόχειρα. Βάζοντας γρήγορα τα παπούτσια άνοιξα την πόρτα σιγά σιγά για να μην με ακούσει κανείς ,πετάχτηκα έξω και άρχισα να τρέχω(προς την αποθήκη η οποία ήταν στην πίσω αυλή)ούτε να με κυνηγούσαν αλλά τι να έκανα αφού είχα ελάχιστο χρόνο. Τα κλειδιά ευτυχώς ήταν στην θέση τους μέσα στην γλάστρα με τα φυτά. Μπαίνοντας όμως στην αποθήκη ένιωσα μια απαίσια μπόχα να τρυπάει τα ρουθούνια μου μιας και είχαμε τουλάχιστον ένα χρόνο να την ανοίξουμε. Με την βοήθεια ενός φακού που βρήκα κάτω άρχισα να ψάχνω μέσα στις κούτες… μα δεν μπορεί κάπου εδώ το είχα βάλει ….Ουφ! Ευτυχώς ήταν εκεί που το είχα αφήσει… Το έπιασα και προσπαθούσα να βρω τρόπο να το ανοίξω. Ήταν ένα μικρό ρολογάκι… Όταν τελικά άνοιξε άρχισε να μου δείχνει διάφορες χρονολογίες 1945,1856,2018,1902(το πάτησα με δύναμη)!Δεν ήμουν σίγουρη αν ήταν η σωστή χρονολογία αλλά το άγχος και η βιασύνη με είχε φάει και άσε που ήθελα να αποφύγω τον σπαστικό θόρυβο που έβγαζε.

Μόλις έφτασα στην Αθήνα ένιωσα πολύ περίεργα όλα ήταν τόσο διαφορετικά αλλά τι περίμενα η έξυπνη …111 χρόνια πίσω είχα πάει .Περπατώντας όλοι οι άνθρωποι με κοιτούσαν σαν να ήμουν εξωγήινος μιας και δεν είχαν ξαναδεί κάποιον να φοράει σκισμένο τζιν, σταράκια και ένα φούτερ με περίεργα σχέδια …Φτάνοντας λοιπόν έξω από το σπίτι του Κ.Βολονάκη ένιωσα περίεργα ,αμήχανα…. Ποια είμαι;Tι κάνω; Γιατί ήρθα εδώ;

Xωρις να το σκέφτομαι άλλο χτύπησα το λιονταράκι που υπήρχε σαν κουδούνι .Μετά από περίπου ένα λεπτό μου άνοιξε ένας γεράκος. Μου φάνηκε σαν να ήξερε πως θα πάω και με περίμενε επειδή ήταν ντυμένος καλά αλλά μάλλον μου φάνηκε… Με κοίταξε και αυτός περίεργα όχι όμως τόσο όσο οι άλλοι αλλά αρκετά περίεργα.

-Γεια σου, μου είπε.

-Γεια σας απάντησα, μήπως θα μπορούσα να σας πάρω μια συνέντευξη; - --Φυσικά, μπορείς να περάσεις.

Το σπίτι του μου φάνηκε πολύ μοντέρνο για την εποχή του είχε ξύλινα έπιπλα σκαλισμένα με πολύ ωραία σχέδια και παντού υπήρχαν πίνακες ζωγραφικής, που υπέθεσα πως θα ήταν δικοί του…

Στην αρχή για να πω την αλήθεια δεν τον συμπάθησα καθόλου! Αλλά αν ήθελα είκοσι έπρεπε να τον υποστώ. Μου έδειξε να καθίσω στον παμπάλαιο καναπέ και χωρίς να χάνω καιρό άρχισα αμέσως τις ερωτήσεις ενώ είχα βάλει το κινητό μου να ηχογραφεί κάτω από το μπουφάν μου, εκείνος άρχισε να απαντάει.

-Λοιπόν γεννήθηκα το 1837 στην Κρήτη και οι γονείς μου κατάγονταν από την Βολανάκη ένα μικρό χωριουδάκι στο Ρέθυμνο. Από μικρός λάτρευα την ζωγραφική, από τα πέντε μου χρόνια…

-Τι σας εμπνέει να ζωγραφίζετε;

-Από μικρό παιδί λάτρευα την θάλασσα, τα πλοία, τα λιμάνια γενικά ότι είχε να κάνει με θάλασσα και από εκεί εμπνεύστηκα.

-Όσο αφορά την εκπαίδευση σας και την καριέρα σας;

 -Σπούδασα στο Γυμνάσιο Σύρου από όπου και αποφοίτησα την ίδια χρονιά τα αδέρφια μου με έστειλαν στην Τεργέστη για να δουλέψω ως λογιστής. Παρόλα αυτά όμως δεν μπορούσα να σταματήσω να ζωγραφίζω- μέχρι και στα λογιστικά βιβλία ζωγράφιζα, αφού δεν μπορούσα, ποθούσα την ζωγραφική…

Μια μέρα όμως ο Κυρ Αφεντουλης (το αφεντικό μου)είδε όλες αυτές τις ζωγραφιές! Τον είδα πολύ σκεφτικό. Εγώ ήμουν σίγουρος ότι θα με απολύσει,  αλλά εκείνος με κάλεσε στο γραφείο του και μου είπε πως θα με στείλει στην Βαυαρία για να σπουδάσω ζωγραφική!

-Εσείς νιώσατε χαρούμενος;

- Φυσικά! Δεν ξέρεις τι είναι να εκπληρώνεις τα όνειρα σου! Για αυτό παιδί μου να καταφέρεις να εκπληρώσεις τα όνειρα σου! Μην τα αφήσεις ανεκπλήρωτα!

Ένιωσα μια βαθιά συγκίνηση και κατέβαλλα μεγάλη προσπάθεια να συνεχίσω…

-Λοιπόν πως βρεθήκατε εδώ;

- Mετά από την αποφοίτηση μου στο Μοναχό γύρισα πίσω και διδάσκω στην Σχολή Καλών τεχνών.

 –Αα μάλιστα… Διακριτικά την ώρα που μιλούσε έβγαλα το κινητό μου και είδα πως η ώρα είχε περάσει και έπρεπε να γυρίσω .Έτσι σηκώθηκα και του είπα πως έπρεπε να φύγω, αυτός με ένα χαμόγελο μου άνοιξε την πόρτα και χαιρετώντας με μου φώναξε: <<Εκπλήρωσε τα όνειρα σου μην τα αφήσεις ανεκπλήρωτα>> την ώρα που πάτησα  στο ρολογάκι 2013!

 

Διονύσια Παπανικόλα, Γ3

Δαρβίνος: η ζωή και οι θεωρίες του

Κυριακή πρωί… Μετά το πρωινό, κάθομαι και σκέφτομαι… Τόσες μέρες και ακόμα δεν έχω καταλήξει στο τι θα κάνω για την εργασία της Ιστορίας.  Άρχισα να το συζητάω με τη μαμά μου, γιατί ειλικρινά όλα αυτά τα ονόματα με είχαν μπερδέψει πολύ… Σκεφτόμουν, σκεφτόμουν, σκεφτόμουν και ήταν αδύνατον να καταλήξω κάπου…

Μετά λοιπόν από συζήτηση και αρκετό ψάξιμο στο διαδίκτυο κατέληξα κάπου… Στον Δαρβίνο! Γιατί από όσα έμαθα γι΄ αυτόν, πρέπει να ήταν πολύ cool τύπος… Πολύ προχωρημένος για την εποχή του…

Πήρα λοιπόν και γω την απόφαση να πάω να τον βρω… Και το έκανα…. Μην με ρωτάτε πως γιατί ούτε και εγώ το έχω καταλάβει ακόμα…

Ακούστε λοιπόν το πώς ήταν η συνάντηση και η συζήτησή μου με τον πασίγνωστο φυσιοδίφη, ερευνητή και γεωλόγο Δαρβίνο… Αφού του έκλεισα ένα ραντεβού για το απόγευμα της Κυριακής, περίπου στις 18:00΄ η ώρα, ντύθηκα, στολίστηκα και πήγα να τον βρω στο Εδιμβούργο της Αγγλίας όπου και ζούσε.

Χτύπησα την πόρτα του και με τα άπταιστα αγγλικά μου, του συστήθηκα και εκείνος, ένας μεγαλούτσικος κύριος, συμπαθητικούλης, με φαλακρίτσα και τεράάάάάστια γένια, ευγενέστατος, προθυμοποιήθηκε να μου μιλήσει για τη ζωή και τη θεωρία του… Και η συζήτησή μας πήγε κάπως έτσι…

- Good evening Mr Darwin  My name is Joanne (τώρα να μην σας γράψω το τι είπαμε στα αγγλικά, ναι;). Πως είστε; Μήπως θα μπορούσα να περάσω για να σας κάνω μερικές ερωτήσεις; Ξέρετε , εγώ και οι συμμαθητές μου ενδιαφερόμαστε να μάθουμε κάποια πράγματα για εσάς και τη θεωρία σας…

- Μα και βέβαια αγαπητό μου παιδί. Πέρασε, κάθισε… Μήπως θα ήθελες ένα φλυτζάνι τσάι;

- Ω, μα ναι… Σας ευχαριστώ… Ξέρετε και εμείς στην Ελλάδα πίνουμε αρκετό τσάι.

-Τι θα θέλατε να μάθετε εσύ και οι φίλοι σου;
- Κατ΄ αρχήν πείτε μου για τη ζωή σας…  Που γεννηθήκατε, Πως ήταν η οικογένειά σας;
-Γεννήθηκα στο Σρούσμπερυ του Σροπσάιαρ του Ηνωμένου Βασιλείου στις 12 Φεβρουαρίου του 1809. Υδροχόος στο ζώδιο. Ήμουν το πέμπτο παιδί, από τα έξι, του γιατρού της καλής κοινωνίας Ροβέρτου Δαρβίνου και της Σουζάννα. Η μητέρα μου πέθανε όταν ήμουν μόλις οκτώ ετών. Ο μπαμπάς μου ήθελε να γίνω γιατρός αλλά επειδή δεν τα άντεχα όλα αυτά αποφάσισε να με κάνει παπά! Αν είναι δυνατόν! Τελικά σπούδασα φυσική ιστορία, μαθηματικά και θεολογία. Δεν το γλύτωσα αυτό… Κάποια στιγμή, βρήκα και γω μια καλή κοπέλα και την παντρεύτηκα και τώρα έχω δέκα παιδιά!!! Ααα, δεν μπορώ να πω, η οικογενειακή μου ζωή  είναι μια χαρά…

            -Μπράβο! Χαίρομαι πάρα πολύ για εσάς… Εγώ πάντως δεν θα τα άντεχα τα δέκα παιδιά… (αυτό δεν το είπα δυνατά) . Μάθαμε ότι κάνατε και ένα μεγάάάάλο ταξίδι με το πλοίο Beagle. Αληθεύει;

            - Όλα τα ξέρετε, εεεε;;;; Το ταξίδι μου αυτό διήρκεσε πέντε χρόνια. Τα δύο τρίτα του χρόνου μου ερευνούσα στη στεριά. Μελέτησα, απολιθώματα και ζώντες οργανισμούς και συνάντησα πολλούς διαφορετικούς λαούς, ιθαγενείς και αποίκους. Συγκέντρωσα ένα σωρό δείγματα  Στη Χιλή, βίωσα την εμπειρία του σεισμού. Ταξίδεψα στη Ν. Αμερική Στην Αργεντινή . Στα Νησιά Γκαλαπάγκος . Ανακάλυψα ότι οι ατριχόρνιθες (mockingbirds) (πολύ περίεργα πουλιά παιδί μου) διέφεραν από νησί σε νησί, και επιστρέφοντας στη Βρετανία έμαθα ότι οι χελώνες και οι σπίνοι των νησιών Γκαλαπάγκος ανήκαν σε ξεχωριστά είδη, ανάλογα με το συγκεκριμένο νησί στο οποίο ζούσαν. Πήγα Αυστραλία και διαπίστωσα ότι το  καγκουρό  και ο πλατύπους ήταν εντυπωσιακά και ασυνήθιστα ζώα. Όλα αυτά που είδα με προβλημάτισαν. Τα θεώρησα ως ενδείξεις της εξέλιξης και είπα  ότι ενώ στην αρχή είχαμε περιορισμένα είδη, κάθε ένα είδος μετεξελίχθηκε σε πολλά και διαφορετικά είδη .Ξέρεις , σε αυτό μου το ταξίδι είδα και κάτι άλλο. Την κακομεταχείριση των ιθαγενών από Άγγλους. Μου φάνηκε κάτι ανήθικο γιατί πιστεύω ότι όλοι προερχόμαστε από ένα αρχικό είδος.

            Πω πω, ένα σωρό εντυπωσιακά πράγματα είδατε και διαπιστώσατε από ότι κατάλαβα… Αλλά πέντε χρόνια…δεν σας κούρασε όλο αυτό;

            - Χάλια παιδί μου… Μεγάλη ταλαιπωρία… Υπέφερα από ναυτία. Στην Αργεντινή αρρώστησα από πυρετό. Είχα στομαχόπονο, πυρετό, ταχυπαλμίες… Πολύ άσχημη κατάσταση… Λένε ότι αρρώστησα επειδή με τσίμπαγαν πολλά έντομα στο ταξίδι μου στη Ν. Αμερική…

- Δόξα τω Θεώ, τώρα είστε σπίτι σας…. Τελικά, ποιό ήταν το συμπέρασμά σας από αυτό το μακροχρόνιο ταξίδι σας;

.- Όλα αυτά τα χρόνια μάζευα ένα σωρό στοιχεία… Είχα το κόκκινο μπλοκάκι μου και έγραφα, έγραφα, έγραφα… Είχα μαζέψει ένα σωρό απολιθώματα, κράτησα σημειώσεις για φυτά, ζώα και ανθρώπους. Είδα ότι τα είδη που είχαν εξαφανιστεί σε μία περιοχή είχαν σχέση με τα καινούρια είδη που ζούσαν εκεί τα οποία ήταν, πώς να στο πω… πιο βελτιωμένα… Είναι σαν η φύση να επιλέγει το ποιος τελικά θα επιβιώσει… Και ξέρεις και τι άλλο διαπίστωσα;;; Ότι οι άνθρωποι αυξάνονται με πολύ γρήγορο ρυθμό κάτι που όμως δεν συμβαίνει και για τα μέσα για τη συντήρησή τους όπως πχ την τροφή… Αυτό τι σημαίνει… Ότι η φύση θα δράσει από μόνη της και θα επιλέξει ποιοι τελικά θα επιβιώσουν…

(Εκείνη την ώρα μπήκε η τέταρτη κόρη του μαζί με  τα τρία εγγόνια του και άρχισε να γίνεται μεγάλη φασαρία στο σπίτι του.  Οπότε είπα σιγά σιγά να  την κάνω… ).

-Κύριε Δαρβίνε, χάρηκα πάρα πολύ που σας γνώρισα από κοντά. Ήταν τιμή μου….

- Και γω χάρηκα πολύ παιδί μου για την επίσκεψή σου… Αλήθεια, πως είναι τα πράγματα στην Ελλάδα; Βλέπεις το Beagle δεν μπόρεσε να φτάσει ως εκεί αν και το ήθελα γιατί έχω ακούσει ότι ο ήλιος και οι θάλασσές σας είναι ότι καλύτερο…

-Ναι, έτσι είναι… Έχουμε ξέρετε και εξαιρετικά ιαματικά λουτρά… Μια χαρά για εσάς τους ηλικιωμένους. Θα βοηθήσουν στους πόνους της μέσης σας. Μπορείτε να έρθετε όποτε θέλετε να μας επισκεφθείτε…

Κάπως έτσι λοιπόν, ήταν η συνομιλία μου με τον ευφυέστατο κύριο Δαρβίνο… Ωραίος άνθρωπος… Κλασσικός Άγγλος gentleman! Εντυπωσιάστηκα! Γι΄ αυτό και γω θέλω να πάω να σπουδάσω στην Αγγλία!

Ιωάννα Κανδή, Γ1

Μαθήματα Κινεζικής, πλατεία Χρονομηχανής και μια συνάντηση με τον Νίτσε!

Κως, 25 Φλεβάρη 2038

     Μετά από ένα ακόμα κουραστικό απόγευμα γυρνάω σπίτι. Είχα πάει στο φροντιστήριο για άλλο ένα βαρετό μάθημα, Κινέζικης γλώσσας. Γιατί να μην είχα γεννηθεί πιο παλιά να έκανα αγγλικά αντί για αυτές τις ασυναρτησίες; «Μάλλον πολλά ζητάω!» σκέφτηκα καθώς άνοιγα το βιβλίο τις  Ιστορίας. Ανοίγοντας το συνειδητοποίησα ότι το ίδιο έκανε και η καθηγήτρια μου. «Να πάρετε συνέντευξη από έναν καημένο του 19ου αιώνα.» Δεν έλεγε ακριβώς αυτό, αλλά δεν πειράζει. Μέσα στην λίστα των υποψηφίων, ήταν και ένας που μου κίνησε την περιέργεια, ο Φρίντριχ Νίτσε. Η περιγραφή του τον όριζε άθεο. Ίσως τελικά να έβρισκα και κανένα ενδιαφέρον εδώ.  Αρπάζοντας το μπουφάν μου, βγήκα έξω από το σπίτι με γρήγορο βηματισμό για να πάω στην πλατεία Χρονομηχανής. (Βλέπετε έχουν ξεμείνει από πρωτότυπα ονόματα πια.) Έφτασα, μπήκα σε έναν από τους θαλάμους, που υπήρχαν σε κάθε γωνία της πλατείας (κι ας ήταν κυκλική), όρισα για ημερομηνία το Ιούλιο του 1889 και για τοποθεσία το Τορίνο όπου θα βρισκόταν εκείνη τη στιγμή σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου και έφυγα.

     Ζαλίζομαι αφάνταστα κάθε φορά που ταξιδεύω στο χρόνο. Δυστυχώς, ούτε αυτή η φορά ήταν εξαίρεση. Αφού έκατσα για κανένα δεκάλεπτο σε ένα παγκάκι για να συνέλθω από αυτή την ανυπόφορη ζαλάδα είπα να πάω να ψάξω για το Νίτσε. Ωραία πόλη το Τορίνο. Πως αντέχουν όμως ρε παιδί μου χωρίς αμάξια. Απελπιστικές καταστάσεις. Εκεί που θαύμαζα λοιπόν μια ωραία άμαξα που περνούσα, εντόπισα το στόχο. Ένας ψηλός, αδύνατος κύριος με άσπρα μαλλιά και ένα μουστάκι που ήταν αδύνατον να μην το προσέξεις, με κοιτούσε με περιέργεια. Τον κοίταξα και εγώ. Με ανίχνευε λες και ήμουν κάτι εξωπραγματικό. Επειδή, όμως , δεν είμαι και πολύ υπομονετικό άτομο έκανα μία προσπάθεια να επικοινωνήσω με τον κάπως τρομαγμένο μεσήλικα μου έστεκε αντίκρυ μου.

-Γεια σας, κύριε Νίτσε.

-Γεια σου και εσένα.

-Αμ... ξέρω ότι αυτό θα ακουστεί περίεργο, αλλά…

-Έρχεσαι από το μέλλον;

-Ναι από πού το καταλάβατε;

-Ε να το μπλουζάκι σου «I Love The Future» τα λέει όλα. Είχε έρθει και κάποιος άλλος πιο παλιά, με ένα παρόμοιο μπλουζάκι όπου ήταν και αυτός από το μέλλον.

-Μάλιστα…

-Λοιπόν, σε τι μπορώ να σε εξυπηρετήσω;

-Ε… να θα ήθελα να σας κάνω κάποιες ερωτήσεις για την ζωή σας, αν σας είναι εύκολο.

-Βεβαίως, νεαρέ μου. Για πες.

-Πότε γεννηθήκατε και που;

-Γεννήθηκα στις 15 Οκτωβρίου 1844 και μεγάλωσε στην πόλη Ραίκεν. Η ημερομηνία γέννησής μου συνέπεσε χρονικά με τα 49α γενέθλια του βασιλιά της Πρωσίας, Φρειδερίκου Βίλχελμ Δ', προς τιμήν του οποίου έλαβα και το όνομά μου. Όμως, σταμάτησα να το χρησιμοποιώ.

-Πείτε μου λίγα λόγια για τα σχολικά σας χρόνια και τις σπουδές σας.

-Φοίτησα σε ένα δημοτικό σχολείο της πόλης μέχρι το 1854. Από τα παιδικά μου χρόνια έγραφα ποιήματα και μικρά θεατρικά έργα, μέρος των οποίων φρόντιζε να φυλάσσει η αγαπητή μου αδελφή. Το 1858 εισήχθηκα στο Πφόρτα, ένα από τα πιο φημισμένα σχολεία κλασικών σπουδών της Γερμανίας. Κατά τη διάρκεια της φοίτησής μου στο Πφόρτα, είχα πολύ καλές επιδόσεις στα μαθήματα, ενώ συνέχισα να γράφω ποιήματα στον προσωπικό του χρόνο, ασχολούμενος παράλληλα με τη μουσική, συμμετέχοντας στη σχολική χορωδία και γράφοντας δικές μου μουσικές συνθέσεις. Το 1864 αποφοίτησα από το Πφόρτα και ξεκίνησα σπουδές κλασικής φιλολογίας στο πανεπιστήμιο της Βόννης.

-Ακούγεται βαρετό και δύσκολο.

-Κάθε άλλο! Ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον! Οι σπουδές μου με κίνησαν να ασχοληθώ με τη φιλοσοφία. Αργότερα, αφού αποφοίτησα, επιλέχθηκα για να καταλάβω την έδρα της κλασικής φιλολογίας στο πανεπιστήμιο της Βασιλείας.

-Ό,τι δεν με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό. Πιθανόν, το πιο γνωστό σας απόφθεγμα. Θα μπορούσατε να μου το εξηγήσετε;

-Βεβαίως! Πιστεύω, πως ο άνθρωπος μπορεί να εξελίσσεται συνεχώς. Κάθε δυσκολία που αντιμετωπίζει, τον κάνει πιο έτοιμο, πιο ανθεκτικό, τον προετοιμάζει και του χτίζει έναν δυνατό χαρακτήρα. Οι δυσκολίες μου αντιμετωπίζουμε συνεχώς μας βελτιώνουν και φτάνουμε όλο και πιο κοντά στο να γίνουμε υπεράνθρωποι.

-Πολύ ενδιαφέρον. Κάτι ακόμα. Είστε άθεος σωστά;

-Πολύ σωστά! Ο θεός είναι νεκρός αγαπητέ μου.

- Πως αντιμετωπίζετε κάποιον θρησκευόμενο;

-Όταν χαιρετώ έναν θρησκομανή, αισθάνομαι την ανάγκη να πλύνω τα χέρια μου. Καμιά φορά με εκνευρίζει η χαμηλή νοημοσύνη των συμπολιτών μου.

-Σας βλέπω πολύ κάθετο σε αυτό το θέμα και συμφωνώ μαζί σας. Ευχαριστώ, πολύ για το χρόνο σας. Ελπίζω να μπορέσω να ξαναέρθω να συνεχίσουμε την κουβέντα μας.

-Κι εγώ το ίδιο.

     Κινήθηκα προς τον δρόμο της επιστροφής. (Και αυτός μου προκαλούσε ζαλάδα.)  Όμως, με σταμάτησε η διαπεραστική φωνή του.

-Περίμενε. Ξέχασα να σε ρωτήσω! Πως σε λένε;

    

     Του χαμογέλασα και πατώντας ένα κουμπί, στο χέρι μου, είπα: « Με λένε Μαστρομηνά, Γιάννο Μαστρομηνά. Πριν προλάβω καν να δω την αντίδραση του έφυγα για το μέλλον, ή το παρόν. Ό,τι κι αν θεωρείται.  Ναι, μόλις έκανα την, πιθανόν, πιο εντυπωσιακή έξοδο που θα κάνω στη ζωή μου. Τελικά, ήταν πολύ ενδιαφέρον άτομο, ο Νίτσε. Ίσως βιάστηκα να βγάλω λάθος συμπεράσματα. ‘Όπως και να ‘χει η εργασία μου είναι έτοιμη. Πωπω! Πήγε κιόλας  12.  Άλλη φορά πρέπει να κάνω τις εργασίες της Ιστορίας πιο νωρίς. Μα καλά τι εργασίες βάζει κι αυτή; Στο επόμενο κεφάλαιο που γράφει για την πτώχευση της Ελλάδας το 2014, τι δηλαδή, θα πρέπει να πάρω συνέντευξη από το Σαμαρά;  Δεν θα καταλάβω ποτέ αυτήν την καθηγήτρια.

 

Γιάννος Μαστρομηνάς, Γ3

 

Μια παρτιτούρα του Μπετόβεν

Μια τελευταία πινελιά και… είναι έτοιμη! Η χρονομηχανή επιτέλους τελείωσε και μένα πάτημα είμαι πίσω! Μπροστά από το σπίτι του πασίγνωστου Μπετόβεν! Δεν μπορούσα να αποφασίσω, να χτυπήσω ή όχι ; Μια τέτοια προσωπικότητα και εγώ απέναντί του, δε ξέρω… δίσταζα! Τόσα χρόνια παίζω στο πιάνο κομμάτια του Μπετόβεν και η θέληση μου να τον γνωρίσω, ξεπερνούσε τον δισταγμό μου! Πέρασα ώρες ατέλειωτες προσπαθώντας να μάθω τη νοηματική γλώσσα!! Ήμουν έτοιμη! Η πόρτα ανοίγει…

- Καλημέρα σας!
- Γεια σου, πως μπορώ να σε βοηθήσω;
- Είμαι δημοσιογράφος και μουσικός. Θα μπορούσα να σας κάνω μερικές ερωτήσεις;
- Βέβαια κορίτσι μου, πέρνα μέσα!
Το σπίτι του ήταν μαγικό… αλλά το βλέμμα μου καρφώθηκε στο πιάνο του. Με έβλεπε με τι θαυμασμό το κοιτούσα και…
- Θέλεις να παίξεις;
Νόμιζα ότι με δούλευε αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι το εννοούσε! Δίσταζα να του απαντήσω…
- Θα ήταν τιμή μου!
- Έλα λοιπόν βιάσου, έχουμε πολλά να πούμε!
Έπαιζα αρκετή ώρα το αγαπημένο μου κομμάτι του… Μη μπορώντας να καταλάβω πώς κατάλαβε ότι ήταν αυτό. Έτσι μετά από λίγη ώρα με πλησίασε…
- Παίζεις με πολύ συναίσθημα ,μπορείς να καταφέρεις σπουδαία πράγματα αλλά δεν νομίζεις πως ήρθε η ώρα να μιλήσουμε λίγο;
- Βέβαια, είμαι έτοιμη! Λοιπόν ας τα πάρουμε όλα από την αρχή! Γεννηθήκατε στη Βόννη στις 16 Δεκεμβρίου και ο πρώτος σας δάσκαλος ήταν ο πατέρας σας. Πώς ήταν η σχέση σας ;
- Η σχέση μας ήταν μάλλον κακή, καθώς ο πατέρας μου με καταπίεζε διαρκώς και προσπαθούσε να με εκμεταλλευτεί παρουσιάζοντάς με ως παιδί θαύμα!
- Μάλιστα! Μετά από τον πατέρα σας, ποιος ανέλαβε να σας διδάξει και σε ποια ηλικία δημοσιεύτηκε η πρώτη σας σύνθεση;
- Ο Κρίστιαν Νέεφε ήταν αυτός που ανέλαβε το έργο της μουσικής μου εκπαίδευσης ο οποίος μάλιστα μετά την πρώτη μου σύνθεση στην ηλικία των 12 δήλωσε πως επρόκειτο για το νέο Μότσαρτ !
- Πολύ εντυπωσιακό! Ένα από τα σημαντικότερα και άσχημο γεγονός της ζωής σας αποτέλεσε η κώφωσή σας; Πότε όμως έγινε πραγματικά αυτό και πως το αντιμετωπίσατε;
- Αυτό άρχισε να συμβαίνει πριν 5 χρόνια ενώ πέρυσι άρχισα να μην ακούω καθόλου. Είναι φυσικό να μου προκάλεσε θλίψη αλλά… όπως βλέπεις, δεν πτοήθηκα!
- Θα ήθελα να κλείσω με μία τελευταία ερώτηση! Θεωρείστε ότι ανήκετε στην κλασσική περίοδο και παρόλα αυτά συνδέεστε με το κίνημα του ρομαντισμού! Πώς το εξηγείτε;
- Είναι ένας δύσκολος συνδυασμός όχι όμως και αδύνατος! Κάποια έργα μου διακρίνονται από έντονα ρομαντικά στοιχεία!
- Σας ευχαριστώ πολύ κύριε Λουντβίχ για τον πολύτιμο χρόνο σας…
- Η ευχαρίστηση είναι δική μου κορίτσι μου!
Έκανα να φύγω και…. μου έδωσε ότι καλύτερο μπορούσε να δώσει ένας τέτοιος άνθρωπος ! Την αυθεντική παρτιτούρα από το αγαπημένο μου κομμάτι του. Το κομμάτι που έπαιξα στην αρχή! Δεν μπορούσα να περιγράψω τη χαρά μου! Ήταν πραγματικά μία πρωτόγνωρη εμπειρία και θα μείνει χαραγμένη για πάντα μέσα μου!




Θεοδοσία Διακογιάννη, Γ1