Είμαστε όλοι άνθρωποι...

Στις σύγχρονες κοινωνίες δεν πιστεύω πως χρειάζεται πολύ ψάξιμο για να βρεις κάποια ιστορία ρατσισμού - άλλωστε υπάρχουν χιλιάδες σωριασμένες στα πόδια μας. Η χειρότερη περίπτωση, κατά τη γνώμη μου, είναι όταν ακούς πως παιδάκια Τρίτης και Τετάρτης δημοτικού ακόμα, χρησιμοποιούν ρατσισμό. Με ποιόν τρόπο; Έρχεται στο σχολείο τους ένα παχουλό παιδάκι; Μην φανταστείτε πως γίνεται κάτι το σπουδαίο, απλά τα υπόλοιπα παιδάκια το σχολιάζουν έτσι διακριτικά  - όπως τους έχουν μάθει οι γονείς τους βέβαια. Το ίδιο συμβαίνει με παιδάκια και με μεγάλους που έρχονται από άλλη χώρα, μιλάνε άλλη γλώσσα, έχουν άλλη θρησκεία, έχουν άλλες νοοτροπίες, έχουν άλλες σεξουαλικές προτιμήσεις. Για να μην τα πολυλογώ, σχεδόν στα πάντα μπορούμε να δούμε πως υπάρχει ρατσισμός και από όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως ηλικίας. Όσο για τους μεγάλους δεν θα το σχολιάσω, δεν πιστεύω πως αξίζει να αναφερόμαστε σε τέτοιους ανθρώπους. Από τη στιγμή όμως που περνάνε την ίδια σκέψη στα παιδιά τους, είναι ντροπή. 

Όλοι λέμε πως θέλουμε η κοινωνία μας να πάει μπροστά. Τι να πω… Αν με το να κάνουμε 50 βήματα πίσω και μόνο ένα μπροστά,  εσάς σας φαίνεται πως προχωράμε και έχουμε σημειώσει κάποια άνοδο, λυπάμαι,  αλλά είστε βαθιά νυχτωμένοι. Είναι καταθλιπτικό , για εμένα προσωπικά, ναι ακούω περιπτώσεις ρατσισμού,  όταν είμαστε όλοι άνθρωποι και ας μην θέλουν να το χωνέψουν μερικοί. Όσοι είναι ρατσιστές και κρίνουν τους άλλους ανθρώπους ας έρθουν να μου πουν για τον εαυτό τους και τη τελειότητα που αγγίζουν αυτοί.  Δεν θα χρειαστεί να μιλήσω, θα καταλάβουν από μόνοι τους! Αίσχος και ντροπή σε ανθρώπους που είναι ρατσιστές,  όταν στην πραγματικότητα οι ίδιοι είναι 1.000 φορές χειρότεροι και προπαντός αγράμματοι (όχι με την έννοια του να ξέρω να διαβάζω) και κομπλεξικοί.!

Σέια Ντρέου, Γ4

Ημερολόγιο ενός ναυτικού (απόσπασμα 2)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, χθες αφήσαμε το λιμάνι της

Καλκούτας.
Αν δεν ήμουν 20 χρονια ναυτικός θα έλεγα οτι ειμαι τυχερός που εχω την ευκαιρία να γυρίσω τόσο διαφορετικά μέρη. Η ζωη στο καράβι ειναι πολυ δύσκολη και με κανει συνέχεια να ξεχνάω τις ωραίες εικόνες που αφήνω πίσω πίσω μου.
Οταν αφήσαμε το λιμάνι ο καιρός φαινόταν μπονάτσα . Σκέφτηκα οτι είμαστε τυχεροί και οτι γρήγορα θα φτάσουμε στην Αφρική. Όπως όμως συμβαίνει συχνά στην θαλασσα ξέσπασε μπουρίνι ταξιδευαμε για 8 ωρες με 8 μποφωρ. Ο καπετάνιος με έστειλε στο μηχανοστάσιο για να ελέγξω τις μηχανές . Έμεινα εκεί με μοναδική συντροφιά τον ήχο των άγριων κυμάτων και των μηχανών.
Όταν τελείωσε το μπουρίνι και ανέβηκα στην πλώρη είδα ενα

καταπληκτικό ουράνιο τόξο. Σκέφτηκα ετσι θα ειναι η ζωη μου οταν παρω πια σύνταξη αφήσω τα καράβια και μείνω για παντα με την οικογένεια μου.
Μαρία Μεγρέμη, Γ3

A better life

Η συζήτηση ξεκίνησε με την άποψη της συντονίστριας πως ο πρωταγωνιστής της ταινίας έμοιαζε να συμμετέχει σε ένα παιχνίδι με τράπουλα μόνο που εκείνος δεν έπαιζε με τους ίδιους κανόνες με τους υπόλοιπους «παίκτες».

Τα παιδιά είπαν πως, ενώ παρακολουθούσαν την ταινία, ένιωσαν το αίσθημα της αδικίας, της θλίψης και της αγωνίας για την τύχη του πρωταγωνιστή και του γιου του.

Στην ερώτηση, «τι έγινε στο τέλος» οι μαθητές απάντησαν ότι το παιδί επέλεξε το σωστό δρόμο – πήγε με την οικογένεια και όχι με τις συμμορίες.

Έγινε επίσης αναφορά στην τελευταία σκηνή όπου ο πατέρας επιστρέφει παράνομα στις ΗΠΑ λέγοντας «γυρίζω στο σπίτι μου», δηλαδή στο γιο του στις ΗΠΑ – αυτό πλέον είναι το σπίτι του και όχι το Μεξικό…

Για τη σχέση πατέρα γιου αναφέρθηκε ότι η σχέση βελτιώθηκε από τη στιγμή που ο πατέρας έχασε το φορτηγό και ο γιος προσπάθησε να τον βοηθήσει για να το ξαναβρεί. Επίσης αναφέρθηκε ότι, στην αρχή, ο γιος είχε σκληρή στάση απέναντι στον πατέρα του. Μάλιστα αναφέρθηκε ότι το παιδί ρώτησε τον πατέρα του, «γιατί με κάνατε;» και είπε ότι οι φτωχοί δεν πρέπει να κάνουν παιδιά… Σχολιάσαμε προς το τέλος του έργου την απάντηση του πατέρα που είπε στον γιο ότι ήθελε να έχει ένα παιδί γιατί έτσι ένιωθε ότι και εκείνος είχε αξία – ένα νόημα στη ζωή και ένα λόγο να ζει…

Οι μαθητές σχολίασαν ότι όλα τα γεγονότα της ταινίας ξεκίνησαν εξαιτίας της κλοπής του φορτηγού – τίποτε από όσα συνέβησαν δεν θα είχε γίνει αν δεν είχε χαθεί το φορτηγό.

Για το περιστατικό της κλοπής του φορτηγού, οι μαθητές είπαν μάλλον ο κλέφτης είχε μεγάλη ανάγκη τα λεφτά, ότι η φτώχεια πολλές φορές σε οδηγεί σε τέτοιες αντιδράσεις. Ένας μαθητής σχολίασε ότι ο κλέφτης είχε δική του δουλειά και δεν έπρεπε να κλέψει το φορτηγάκι του πρωταγωνιστή αλλά ένας άλλος μαθητής του απάντησε ότι σίγουρα θα έβγαζε πολύ λίγα λεφτά κάνοντας τον λαντζέρη σε εστιατόριο και μάλιστα σε μεγάλη ηλικία… Επίσης σχολιάστηκε το γεγονός ότι ο κλέφτης έστειλε όλα τα λεφτά στην πατρίδα του.

Σχολιάσαμε την αξιοπρεπή στάση ζωής του πατέρα και το γεγονός ότι θα πρέπει να αποτέλεσε θετική επιρροή για τον νεαρό πρωταγωνιστή, ο οποίος μάλλον θα μείνει μακριά από τις συμμορίες. Κάποιοι μαθητές είπαν ότι το παιδί δεν θα μπλέξει με συμμορίες αρκεί να γυρίσει ο πατέρας του…

Σχολιάσαμε ότι ο νεαρός πρωταγωνιστής είπε ότι ο πατέρας του είναι όλα όσα έχει και επίσης σχολιάσαμε ότι ο νεαρός φερόταν σαν μεγάλος λόγω των δυσκολιών της ζωής του…

Επίσης αναφέραμε ότι η ταινία αφήνει ένα παράθυρο ελπίδας για μια «Καλύτερη Ζωή», ενώ είπαμε και εναλλακτικούς τίτλους όπως, «Πατέρας και Γιος» και «Τα Γυρίσματα της Ζωής»…

Τη συζήτηση με τους μαθητές συντόνισε η κ. Εύη Μπούσμπουλα (ΠΕ 06) 

Θάνος Τσάπελης, ΠΕ06

Εύγευστη ποίηση

Έτσι ακριβώς είναι η ποίηση ,φαγητά που προσπαθείς να

Η φωτογραφία είναι από δω

μαντέψεις τη συνταγή τους.

Το μόνο που θυμάμαι … οτι η δικια σου αφήνει την πιο έντονη γλυκόπικρη γεύση .

Σίγουρα κατι απο λεμονι .

Με αυτο τον τρόπο βάλθηκα να βρω την συνταγή σου.Κι ούτε ενα μπαχαρικό δεν εχω καταλάβει απο τα τόσα ταξίδια σου ,σε καμία απο τις ταραγμένες θάλασσες που έβαλες στο χαρτί δεν κατάφερα να μυρίσω το αλάτι. Έτσι δεν κατάφερα να γράψω για κάτι ,ούτε να φτιάξω κανενα ποιημα που να τρώγεται .

Φταίνε τα υλικά μου, μωρέ,και δεν θα πάρουν ποτέ την μορφή που θέλω. Φταίει που παντα τα ανακατεύω με δάκρυα και χώμα.

Νεφέλη Παπανικόλα

Ταξιδεύοντας.

1/12/1921 Σήμερα είναι η πρώτη μέρα μου στο καράβι πολύ αγχωμένη.Τόσο αγχωμένη που δεν μπορώ να μιλήσω -μάλλον από αγωνία και επειδή το όνειρό μου έγινε αληθινό. 

  16/12/1921 Άλλη μια μέρα πέρασε, άρχισα να δουλεύω, να κουβαλάω και να βοηθάω τους άλλους. Κατάλαβα ότι δεν εύκολο , φαντάστηκα ότι θα ήταν όπως όλες οι άλλες δουλειές. Καθώς κοιτούσα τη θάλασσα αναρωτήθηκα αν θα ερωτευτώ ποτέ, αν θα έχω παιδιά ,πώς θα είναι το μέλλον ...

( Τα χρόνια πέρασαν ).........,..

1/1/1930 
Ακόμη στην θάλασσα αλλά κατεβαίνουμε αύριο στην Αθήνα . Έχω γνωρίσει κάποιον στο πλοίο.Αποφάσισα να μην κάνω παιδιά, γιατί θέλω να μείνω στο πλοίο για πάντα, αλλά η ευχή μου είναι να πεθάνω στην στεριά κοντά στους δικούς μου.

25/12/1980 Έχω μια αρρώστια και  δεν υπάρχει γιατρός. Δεν πειράζει.  Η ώρα μου ήρθε αλλά η ευχή μου δεν πραγματοποιήθηκε.Όμως κανείς δεν το έμαθε και είμαι χαρούμενη αν και ήθελα να πεθάνω στην αγκαλιά της μητέρας μου.Τώρα θα πεθάνω στην αγκαλιά της θάλασσας , αλλά θα καταλήξω στην αγκαλιά της μητέρας μου.....

-Έλενα Μακάρθυ, Γ3

Ταξιδεύοντας σαν τον Καββαδία - (ημερολόγιο 1)

 Με αφορμή το Κούρο Σίβο οι μαθητές του Γ1, Γ3 και Γ4 ταξίδεψαν νοητά με την ποίηση του Νίκου Καββαδία, διάλεξαν μελοποιημένα ποιήματα του και τα ακούσαμε στην τάξη και μίλησαν για τα ποιήματα του. Επόμενη εργασία ήταν να παρουσιάσουν στην τάξη ημερολόγια από  τη ζωή των ναυτικών. Πρώτη εργασία αυτή του Λεωνίδα, ο οποίος δημιούργησε!!

Λεωνίδας Σεγραίδος, Γ4

The first grader

Πρώτη ταινία για το 2014 ήταν η ταινία The first grader. Η υπόθεση της ταινίας είναι η ακόλουθη :
Ένας ηλικιωμένος χωρικός στην Κένυα, επιμένει να γραφτεί στην Α Δημοτικού για να να μάθει να διαβάζει, αποδεικνύοντας ότι ποτέ δεν είναι αργά για να πραγματοποιήσεις το όνειρό σου. Η ταινία βασίζεται σε αληθινή ιστορία.

Η ταινία άρεσε πολύ στους μαθητές. Συζητώντας, καταλήξαμε στα εξής συμπεράσματα:

1.       Η ταινία δείχνει πόσο βασανίστηκε ο ηλικιωμένος Μαρούγκε ως κρατούμενος στα στρατόπεδα των Βρετανών,  αλλά δεν παρουσιάζει τη ζωή του από μια απαισιόδοξη οπτική γωνία. Αντιθέτως , άφησε τους μαθητές με ελπίδα και αισιοδοξία για τις δυνατότητες  που έχουμε ως άνθρωποι.

2.       Οι μαθητές θαύμασαν την επιμονή του ηλικιωμένου και συμφώνησαν ότι η επιθυμία του για μόρφωση εμπνέει τους νέους ανθρώπους να κυνηγούν τα όνειρα τους παρά τις αντιξοότητες.

3.       Ο Μαρούγκε διδάσκει με το παράδειγμα του πρώτα τους μαθητές και ύστερα την τοπική κοινωνία ότι μπορούμε να φέρουμε την αλλαγή ανεξάρτητα από την ηλικία μας και παρά τα στερεότυπα.

4.       Η λύση επομένως βρίσκεται στη μόρφωση και τη διαρκή προσπάθεια για αυτοβελτίωση. Ο Μαρούγκε δεν έμεινε προσκολλημένος στο παρελθόν του αλλά ξεπέρασε τα βιώματα του και το παρελθόν και θέλησε να εξελιχθεί μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής του.