Είσαι εσύ

Μην είσαι ίδιος με τους άλλους

Μην κάνεις ότι και οι άλλοι

Δεν είσαι οι άλλοι

Είσαι εσύ

Μην χωθείς στην ιδιότροπη κοινωνία

Μην γίνεις ένα με το σύνολο

Να είσαι διαφορετικός

Να είσαι ο εαυτός σου

Να είσαι εσύ

Και ακόμα κι όταν φύγεις

Γράμματα να αφήνουν στον τάφο σου

Κι όχι λουλούδια

Λέγοντας και θυμίζοντας σου

Όλες τις χαρές και τις πίκρες που έζησες

Όντας ο εαυτός σου

Όταν ήσουν εσύ

Διονυσία Χόνδρου, Γ6

(Το ποίημα το έγραψε η Διονυσία ως τη δική της συνέχεια στο Όσο μπορείς του Καβάφη)

Trash (2014), Σκουπίδια

Τρία παιδιά που ζουν σε μία χωματερή βρίσκουν την δύναμη να υψώσουν τις φωνές τους. Βρίσκουν ένα πορτοφόλι, το οποίο γρήγορα διαπιστώνουν πως αναζητά αστυνομία. Αποφασισμένα ,λοιπόν, να ανακαλύψουν τι κρύβει το πορτοφόλι και για ποιόν λόγο το αναζητούν ,μπαίνουν στο στόχαστρο ενός αδίστακτου αστυνομικού που δουλεύει για λογαριασμό ενός διεφθαρμένου πολιτικού. Έτσι συνεχίζουν το έργο ενός άλλου ανθρώπου, ο οποίος είχε σκοπό να καταστρέψει τους υπεύθυνους και να μοιράσει τα χρήματα στους άπορους που τα είχαν ανάγκη.  Η ζωή τους κινδυνεύει μέρα νύχτα, όπου κι αν προσπαθήσουν να διαφύγουν τους βρίσκουν. Την γλυτώνουν πάντα στο παρά πέντε. Εκεί  που λες πως όλα τελείωσαν, στην πραγματικότητα εκεί αρχίζουν όλα. Σύμμαχοι τους ένας Πάπας και μία δασκάλα, η οποία είχε την ιδέα να τραβήξει βίντεο στο οποίο τα παιδιά θα έλεγαν για την ζωή τους. Τα παιδιά παρότι είναι αμόρφωτα, πάμφτωχα και δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, φέρονται πολύ έξυπνα και ώριμα. Όταν τους ρωτάνε γιατί τα κάνετε όλα αυτά, αφού μπορείτε να παραδώσετε απλώς το πορτοφόλι και να ησυχάσετε, αυτά απαντούν ότι έτσι πρέπει, ότι αυτό είναι το σωστό. Παρόλο που η αστυνομία καταστρέφει τα πάντα, τα μόνα σπίτια που είχαν αυτοί δεν τα παρατάνε και παλεύουν για την δικαιοσύνη.  Στο τέλος βρίσκουν τα χρήματα και ανακαλύπτουν όλα τα μυστικά που κρύβονταν πίσω από το πορτοφόλι και τους υπευθύνους και απλώς πετάνε τα λεφτά στον σκουπιδότοπο σαν να μην έχουν αξία και πάνε να εκπληρώσουν το όνειρο τους, να ζήσουν στην θάλασσα, την οποία ταυτίζουν με την ελευθερία, την ισότητα και την δικαιοσύνη. Η δασκάλα ανεβάζει το βίντεο στο διαδίκτυο και γίνεται το πρώτο θέμα σε ειδήσεις και εφημερίδες σε όλον τον κόσμο. Έτσι οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, που είχαν κατακλέψει τους πάντες μπαίνουν στην φυλακή και ξεκινούν μία επανάσταση. Αυτή η ταινία είναι πολύ αισιόδοξη και μας δίνει την δύναμη να υψώσουμε τις φωνές μας και να διεκδικήσουμε αυτό που μας ανήκει. Πρέπει να παλέψουμε για να ακουστούμε.

Ανδρονίκη Χατζηβασιλείου, Γ6

Η ταινία με κρατούσε συνέχεια σε αγωνία, άσχετα το αν είχα διαβάσει το βιβλίο και ήξερα τι θα γινόταν! Όλες οι ταινίες οι οποίες βασίζονται σε βιβλία συνήθως δεν μας εντυπωσιάζουν και δεν μένουμε ευχαριστημένοι! Η συγκεκριμένη όμως μπορεί να είχε αρκετές αλλαγές και να παραλείπει σημαντικές πληροφορίες αλλά ήταν από τις πιο ωραίες ταινίες και μπορώ να πω πως δεν απογοητεύτηκα! Επίσης η ταινία περνά πάρα πολλά νοήματα! Τέλος πιστεύω πως πρέπει να προβάλλονται ταινίες όπως αυτή που είδαμε, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που ζουν έτσι και αντιμετωπίζονται με αυτόν τον "σκληρό" τρόπο, ο οποίος είναι ένα είδος ρατσισμού!

Κατερίνα Φαϊλλη, Β6

Κατά τη γνώμη μου, το βιβλίο είναι πολύ ενδιαφέρον γιατί σε κρατάει σε αγωνία σε πολλά μέρη της ιστορίας, περιέχει σημαντικούς και επίκαιρους συμβολισμούς και κυρίως αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα γεγονός που κάνει τον αναγνώστη να προβληματιστεί για διάφορα θέματα όπως η φτώχεια και η εξαθλίωση , η προπαγάνδα και ο κοινωνικός αποκλεισμός.

Η ταινία σε σύγκριση με το βιβλίο παρουσιάζει ορισμένες αποκλίσεις και όπως κάθε μεταποίηση ενός βιβλίου σε ταινία έχει παρακάμψει ορισμένες λεπτομέρειες οι οποίες όμως δίνουν με ένα ευνόητο και ομορφο τρόπο τα συναισθήματα και τα μηνύματα που θέλει να περάσει ο συγγραφέας. Παρόλα αυτά η ταινία μεταφέρει το γενικό περιβάλλον του βιβλίου πολύ αποτελεσματικά με έναν σύντομο τρόπο και καταφέρνει να καλύψει τα κενά που δημιουργούνται με άλλα ενδιαφέροντα πράγματα.

Τέλος  τα μηνύματα που θέλουν να περάσουν στο κοινό ο συγγραφέας και ο σκηνοθέτης είναι εύκολο να τα συμπεράνει ο καθένας. Αυτά είναι: δεν πρέπει να σταματάμε να αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματα μας, ότι αδικία κι αν περάσουμε να ξέρουμε πως στο τέλος θα αποδοθεί δικαιοσύνη και ότι ο καθένας μπορεί να ανακτήσει την ελευθερία του.

Σταμάτης Χατζηπέτρος, Β6

Συνέντευξη από τον Αδάμ, ε, συγνώμη, από τον Αβραάμ Λίνκολν!

       

                                                                                                                                    7/2/2015

Η ώρα είναι  2:30 το βράδυ , το μόνο που ακούγεται  είναι  ο ήχος του αναμμένου υπολογιστή που ακούγεται σαν να μουγκρίζει… Ασήμαντες σκέψεις… Οι τοίχοι φαίνονται πολύ απόμακροι .Μάλλον  αυτά τα βραδινά burger  με πείραξαν στο στομάχι. Πωω πάει και το Σάββατο, αύριο Κυριακή και μεθαύριο πάλι σχολειό. Πως περνάει  έτσι η εβδομάδα… Τέλος πάντων για να δω τι έχω για την Δευτέρα..Λοιπόν  μαθηματικά  δεν έχω κάτι ,αρχαία το ίδιο ,ιστορία το ίδιο. Ωχ η συνέντευξη! Αυτό το είχα ξεχάσει. Άκου εκεί ιδέα να πάρουμε συνέντευξη από έναν στο παρελθόν!  Ατε να βρούμε  μηχανές  του  χρόνου  τώρα.. Σκέφτομαι να μην την κάνω αλλά μετά θα μου πει «Φρούντζας -1 μονάδα» -  αν και τόσες φορές που έχει αφαιρέσει μονάδες πρέπει σιγά σιγά να τελειώνουν..Ακούς εκεί να πάμε εμείς στο παρελθόν! Εγώ λοιπόν σκέπτομαι τώρα..γιατί να πάει ο Μωάμεθ στο βουνό και να μην πάει το βουνό στο Μωάμεθ. Ναι! Δίκιο έχω! Ας έρθουν αυτοί σε έμενα να τους πάρω συνέντευξη. Τώρα πρέπει να διαλέξω κάποιον..Να! αυτός εδώ με το μούσι καλός φαίνεται. Ας έρθει αυτός ο Λίνκολν το βράδυ να του πάρω συνέντευξη.

                                                                                                                      7/2/2015 (1 ώρα μετά)

Πωω ρε τι θόρυβος ήταν αυτός..Αμάν τι στο καλό; Ποιος είσαι εσύ ρε φίλε και τι κάνεις στο δωμάτιο μου ; Μήπως είσαι κανένας ανώμαλος ;

Λ-Αβραάμ με λένε και με κάλεσες εσύ ο ίδιος.

Δ- Αδάμ; Της Εύας;Aαα ρε συ Αδάμ είχα πάντα αυτή την απορία το μήλο που έφαγες άξιζε τον κόπο ή τζάμπα και η αμαρτία;

Λ-Συγκεντρώσου παΐδι μου δεν είμαι ο Αδάμ ,ο Αβραάμ είμαι! Ο Αβραάμ Λίνκολν είμαι..Έρχομαι από το μακρινό παρελθόν, επειδή κάνουμε κάτι δόκιμες με μια μηχανή του χρόνου.

Δ-Αμάν! Στα αλήθεια έγινε..Δεν έλεγα καλύτερα να κερδίσω το τζόκερ..

Α-Τζόκερ; Δεν καταλαβαίνω για ποιο πράγμα μιλάς..Τέλος πάντων ας αρχίσουμε με την συνέντευξη. Τι θες να μάθεις ;

Δ-Εμμ να σου πω την αλήθεια δεν ξέρω. Τυχαία σε βρήκα. Όποτε δεν ξέρω τι να σε ρωτήσω.

Α-Απαράδεκτο …Λοιπόν ακούω εδώ θα επιστρέψω σε 19 μέρες και κανόνισε μέχρι τότε να ξέρεις τι να ρωτήσεις..

Δ-Όχι στάσου! Βαριέμαι να περιμένω 19 μέρες .Περίμενε! Πωω έφυγε..Ε  τον..Άσε μην το πω καλύτερα και με ακούσει, γιατί μπορεί να παρεξηγηθεί. Χμμ,…. όποτε υπομονή 19 μέρες. Ας πάω για ύπνο τώρα.

                                                                                                                           

          26/2/2015  

Όλα είναι ήσυχα, είπα στους γονείς μου να λείπουν από το σπίτι μην δουν κανέναν σαν τον Λίνκολν και πάθουν τίποτα… Μέχρι και τον υπολογιστή έκλεισα για να μην με ζαλίζει με διαφορες ερωτήσεις του τύπου «Τι είναι αυτό» και «Ποτέ φτιάχτηκε». Πωω αργεί ,αργεί πολύ...Μου τελειώνει και η διορία για την εργασία και θα μετά θα αρχίσουμε τα -1 πάλι..Ακούγεται ένας θόρυβος… Επιτέλους ήρθε! Ατε να τελειώνουμε..

Δ-Καλησπέρα, αν και άργησες..

Α-Σε παρακαλώ νεαρέ, που έχεις και παράπονα .Λοιπόν ξέρεις τι να ρωτήσεις ;

Δ-Ναι διάβασα εκεί κάτι πράγματα στο google για σένα και είμαι έτοιμος.

Α-Στο ποιο ;

Δ-Αστό και δεν έχουμε χρόνο .Λοιπόν ας ξεκινήσουμε επιτέλους. Καταρχάς πες μου πότε γεννήθηκες και κάποια λόγια για τα παιδικά σου χρόνια..

Α-Χμμ εντάξει, αλλά πριν σου απαντήσω γνωρίζεις φυσικά ότι είμαι ο πρόεδρος των Η.Π.Α και παρόλα αυτά μου μιλάς ακόμα στον ενικό;

Δ-Εεε ναι, έτσι και αλλιώς δεν ζεις στην εποχή μου, όποτε δεν πειράζει . Λοιπόν για πες.

Α-Εντάξει. Γεννήθηκα  στο Χότζβιλ του Κεντάκυ στις 12 Φεβρουαρίου του 1809.Απο μικρός δούλευα ως αγρότης και βοηθούσα τον πατέρα  μου, αλλά παράλληλα διάβαζα ώστε να τελειοποιήσω την μόρφωση μου.

Δ-Μάλιστα πες μου μερικά πράγματα για την ζωή σου πριν γίνεις πρόεδρος.

Α-Λοιπόν περίπου στο 1830 πήγα στην Νέα Ορλεάνη και κατατάχτηκα στον στρατό όπου έφτασα μέχρι και τον βαθμό του λοχαγού. Αργότερα γύρω στο 1834 έγινα μέλος της βουλής του Ιλινόις μέχρι που έφυγα το 1840. Εγώ εκείνη την περίοδο ήδη είχα αρχίσει να ασχολούμαι με την δικηγορία και 4 χρόνια μετά έγινα αρχηγός στο κόμμα των Ούγιων. Μετά τα επόμενα χρόνια μπήκα στο Κογκρέσο χωρίς να διακριθώ κάπου. Ξανά ξεκίνησα με την πολιτική το 54  όταν ιδρύθηκε το Ρεπουμπλικανικό κόμμα και εκεί ασχολήθηκα με το σοβαρό θέμα της δουλείας.

Δ-Ωραία τώρα ερχόμαστε στο σημείο που γίνεσαι πρόεδρος . Πες μου για το έργο σου ως πρόεδρος.

Λ-Καταρχάς έγινα πρόεδρος πριν από μόλις 4 χρόνια -  δηλαδή το 1860 .Ένα χρόνο μετά είπα στον λαό ότι η δουλεία θα συνεχιζόταν, αλλά δεν θα επεκτεινόταν. Φυσικά όμως δεν τους άρεσε αυτό και οι πολίτες του νότου σχημάτισαν ήδη ανεξάρτητες κυβερνήσεις. Και τότε έγινε το χειρότερο σενάριο - δηλαδή η χώρα οδηγήθηκε σε εμφύλιο πόλεμο .Και ερχόμαστε στην Πρωτοχρονιά του περασμένου χρόνου όπου υπέγραψα το διάταγμα για τη χειραφέτηση των  μαύρων. Και φέτος εκλέχτηκα πάλι πρόεδρος με ποσοστό 55%

Δ-«Η πείρα της ζωής  μου έδειξε ότι οι άνθρωποι που δεν έχουν ελαττώματα έχουν και λίγες αρετές». Αυτά είναι τα λόγια σου, δηλαδή ελπίζω να το έχεις πει..Γιατί ήρθες σε αυτό το συμπέρασμα;

A-Ναι όντως το έχω πει και απορώ εσύ πως το έμαθες… Νεαρέ θα σου απαντούσα με μεγάλη ευχαρίστηση, αλλά πρέπει να επιστρέψω διότι ο χρόνος μου είναι περιορισμένος..Όποτε αφήνω το συμπέρασμα σε εσένα.

Δ-Εντάξει..Αααα τώρα που το θυμήθηκα είπες ότι ζεις στο 1864;

A-Ναι γιατί;

Δ-Του χρόνου το Πάσχα άμα σου πουν να πας σε καμία παράσταση θεάτρου μην πας γιατί θα σε δολο- Όχι ρε φίλε! Ατυχία! Δεν τον πρόλαβα! Μάλλον δεν θα με άκουσε. Πάντως καλός μου φάνηκε και όσο για το συμπέρασμα κάτι θα σκεφτώ..

Δημήτρης Φρούντζας, Γ6

"Να μην ντρέπεσαι πια ενώπιον του εαυτού σου!", Φρίντριχ Νίτσε

Μόλις άνοιξα το βιβλίο της Ιστορίας πέτυχα τη σελίδα που μιλάει για έναν περίεργο κύριο με μουστάκι… Έναν Φρίντριχ Νίτσε λέει που ζούσε στην Πρωσία, που γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου του 1844. Το έψαξα μετά κιόλας και στο διαδίκτυο. Και ενώ διάβαζα με μανία κάτι κατεβατά, τα πάντα άρχιζαν να αλλάζουν γύρω μου… Πήγαινα σε έναν κόσμο που τα πάντα φαίνονταν πιο παλιά. Όλοι οι άντρες φορούσαν κάτι κουστούμια και οι γυναίκες κάτι μακριά φορέματα… Χάθηκα... Δεν ήξερα πού βρισκόμουν… Και τότε είδα έναν πολύ συμπαθητικό κύριο που κάπου πρέπει να τον ξαναείδα πρόσφατα, να μπαίνει σε ένα σπίτι. Έτσι χωρίς δεύτερη σκέψη τον πλησίασα και τον ρώτησα:

-Συγγνώμη, ξέρετε πώς λέγεται αυτό το μέρος;

-Βεβαίως! Εδώ είναι η Πρωσία!

 -Πρωσία; Μα αυτό σημαίνει, ότι είμαι στην Γερμανία κάτι χρόνια πίσω... -Ορίστε;

-Μήπως θα μπορούσατε να μου πείτε… Για μισό λεπτό! Είσαστε ο κύριος Νίτσε;

-Μάλιστα ο ίδιος!

-Χαίρομαι πολύ που σας γνωρίζω! Εγώ είμαι η Κατερίνα! Έρχομαι από το μέλλον…

 -Από το μέλλον ε; Έλα, πέρασε μέσα να τα πούμε λίγο!

-Σας ευχαριστώ πολύ κύριε Νίτσε!

-Μπορείς να με λες Φρίντριχ! 28 χρονών είμαι… Δεν είμαι και τόσο γέρος πια!

 -28; -Μάλιστα! -Δηλαδή, αφού εσείς γεννηθήκατε στις 15 Οκτωβρίου του 1844 τώρα είμαστε στο 1872…

-Ας πούμε πως ναι, αλλά ο χρόνος μετριέται από την καταραμένη μέρα από την οποία άρχισε αυτή η συμφορά -από την πρώτη μέρα του χριστιανισμού! Γιατί να μην τον μετρούμε από την τελευταία μέρα του χριστιανισμού; Γιατί όχι από σήμερα; -Δεν είσαι πολύ της Θρησκείας ε; -Πάντα είχα αμφιβολίες όσον αφορά το αν υπάρχει Θεός. Έτσι στα 20 μου όταν αποφοίτησα από το Πφόρτα, ξεκίνησα σπουδές κλασσικής φιλολογίας στο πανεπιστήμιο της Βόννης. Τότε γράφτηκα και στο θεολογικό τμήμα του πανεπιστημίου. Πλέον είμαι άθεος. Νομίζω πως κάθε αληθινή πίστη είναι αδιάψευστη, εκπληρώνει αυτό που ο πιστός ελπίζει να βρει σ' αυτήν, δεν προσφέρει όμως ούτε το ελάχιστο έρεισμα για τη θεμελίωση μιας αντικειμενικής αλήθειας. Θέλεις να επιδιώξεις ψυχική ηρεμία και ευτυχία, τότε πίστευε, θέλεις να είσαι ένας απόστολος της αλήθειας, τότε αναζήτησέ την.

 -Τι είναι “Πφόρτα”;

 -Είναι ένα από τα πιο φημισμένα σχολεία κλασικών σπουδών της Γερμανίας!

 -Ώστε έτσι λοιπόν… Τότε θα ήθελα πολύ να μάθω για τις σπουδές σου! ----Λοιπόν! Μέχρι τα 10 μου φοιτούσα, σε ένα δημοτικό σχολείο εδώ στην περιοχή. Εκεί έκανα πιο πολύ Θρησκευτικά… Παράλληλα έκανα μαθήματα λατινικών και αρχαίων ελληνικών. Αλλά δεν το ‘χα πολύ με αυτές τι γλώσσες...

-Α! Ούτε εγώ το ‘χω… Με τα αρχαία ειδικά άστα να πάνε…Με τα λατινικά δεν έχω ασχοληθεί για να πω την αλήθεια… Αλλά εγώ γενικώς με τις ξένες γλώσσες δεν τα πάω και τόσο καλά...

 -Χα χα! Μετά στα 10 μου ξεκίνησα να φοιτώ στο σε ένα Γυμνάσιο, όπου όταν με εξέτασε ο διευθυντής μεταπήδησα αμέσως στη 2η τάξη. Μετά στα 14 μου μπήκα στο Πφόρτα, μετά από τις εξετάσεις του σχολικού επιθεωρητή στο Γυμνάσιο, ο οποίος επέλεξε εμένα, ανάμεσα σε άλλους μαθητές!

-Πρέπει να ήσουν σπουδαίος μαθητής! Και μετά από το Πφόρτα πήγες στο πανεπιστήμιο της Βόννης…

 -Ακριβώς! Αλλά στο θεολογικό τμήμα σπούδασα μερικούς μήνες… Μετά αφοσιώθηκα στις φιλολογικές σπoυδές μου… Τον Φθινόπωρο ακολούθησα έναν καθηγητή μου στο πανεπιστήμιο της Λειψίας. Παράλληλα ήμουν μέλος του φιλολογικού συλλόγου του Ριτσλ και παρέδιδα διαλέξεις στη φοιτητική λέσχη. Μετά από δύο χρόνια κατατάχθηκα στο πυροβολικό σώμα του Νάουμπουργκ, όμως μετά από έναν τραυματισμό τελείωσα τη στρατιωτική μου σταδιοδρομία Έτσι επέστρεψα στο πανεπιστήμιο της Λειψίας. Αργότερα επιλέχθηκα για να καταλάβω την έδρα της κλασικής φιλολογίας στο πανεπιστήμιο της Βασιλείας. Κατά τη διάρκεια του Γαλλοπρωσικού πολέμου υπηρέτησα εθελοντικά στο πλευρό της Πρωσίας, ως βοηθός νοσοκόμος, καθώς η διοίκηση του πανεπιστημίου δεν μου επέτρεπε να γίνω στρατιώτης, όπως επιθυμούσα. Έτσι ήρθα σε επαφή με τη σκληρότητα του πολέμου και προσβλήθηκα και εγώ από αρκετές ασθένειες.

 -Λυπάμαι πολύ γι’ αυτό Φρίντριχ

 -Δεν πειράζει… Έτσι κι αλλιώς ό,τι δε με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό! ---Συμφωνώ! Ασχολήθηκες και με κάτι άλλο εκτός από τη φιλολογία;

-Φυσικά! Εκτός από φιλόλογος είμαι ποιητής συνθέτης και φιλόσοφος.

 -Κάποια από τα έργα σου; -”Το μέλλον της παιδείας μας” και “Η γέννηση της τραγωδίας” είναι αυτά που έχω γράψει μέχρι στιγμής! Είναι μόνο δύο αλλά θα γράψω κι άλλα αργότερα!

-Στο εύχομαι!

-Να ‘σαι καλά.

-Πριν φύγω θα ήθελα να σου κάνω μια τελευταία ερώτηση!

-Σ’ ακούω

! -Ποια είναι για ‘σένα η σφραγίδα της απελευθέρωσης;

-Να μην ντρέπεσαι πια ενώπιον του εαυτού σου!

-Σε ευχαριστώ πολύ Φρίντριχ! Χάρηκα που τα είπαμε… Όμως πέρασε η ώρα και πρέπει να επιστρέψω.

 -Δεν κάνει τίποτα! Και εγώ χάρηκα που τα είπαμε!

 Επστρέφοντας από το παρελθόν σκεφτόμουν τα λόγια που μου είπε ο Φρίντριχ. Σήμερα έμαθα πάρα πολλά! Πρέπει να ήταν ένας πολύ σπουδαίος φιλόσοφος…!

Και τότε όλα άρχισαν να ξαναπαίρνουν την κανονική τους μορφή. Όλα πιο σύγχρονα. Όπως πριν λίγα λεπτά. Με μία μεγάλη διαφορά όμως! Αυτές οι γνώσεις για τον υπέροχο φιλόσοφο Φρίντριχ Νίτσε. Τα πάντα έμοιαζαν πιο όμορφα! Σκεφτόμουν και ξανασκεφτόμουν τα λόγια του. Από όλα όσα μου είπε μου έμεινε μία φράση: “Ό,τι δε με σκοτώνει, με κάνει πιο δυνατό!”. Μια τόσο μικρή φράση είναι αρκετή, για να σου δίνει κουράγιο σε όλη σου τη ζωή! Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτήν την συνάντηση...

Κατερίνα Παπαδάκη, Γ4

"Πάντα να κάνεις αυτό που αγαπάς" Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπέλ

Ώρα: 11 και μισή το πρωί

Τόπος: Σχολείο

 Μάθημα:  Μάθημα;, α ναι Φυσική. Ο καθηγητής μιλάει πάλι για έναν λαμπρό επιστήμονα ο οποίος με την εφεύρεση του άλλαξε ολόκληρο τον  κόσμο. Τι κάθομαι και ακούω ;

Καθηγητής: Ξέρει κανείς να μου πει κάτι για τον Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ ;

Και όσο μιλούσε, εγώ ταξίδευα σε κόσμους μαγικούς, και ξαφνικά, βρίσκομαι στον δέκατο ένατο αιώνα. Η φτώχεια, η πείνα και η κούραση είναι εμφανής στα πρόσωπα των ανθρώπων που δουλεύουν σκληρά για να αναθρέψουν τις οικογένειες τους, ή απλά για να ζήσουν. Ξαφνικά, μπροστά μου εμφανίζεται ένα πολυτελές σπίτι. Όσο εγώ κοιτούσα, φαινόταν σαν ένας γεράκος να με κοίτα από το παράθυρο. Κάποια στιγμή η πόρτα ανοίγει και ο γεράκος βγαίνει έξω και μου μιλά.

Γεράκος: Θες κάτι νεαρέ ;

Εγώ: Γεια σας, όχι απλώς θαύμαζα το σπίτι σας. Τώρα που σας βλέπω καλύτερα όμως, σαν να μου θυμίζετε κάποιον.

Ο γεράκος με την άσπρη γενειάδα και τα άσπρα  μαλλιά παραξενεύτηκε και μάλλον θέλοντας να με βοηθήσει μου λέει :

Γεράκος : Μήπως θα ήθελες να περάσεις μέσα να μιλήσουμε ;

Εγώ : Άμα δεν σας πειράζει , ξεπάγιασα εδώ έξω.

Γεράκος : Πέρασε μην ντρέπεσαι

Εγώ : Ευχαριστώ πολύ κύριε

Γεράκος : Να με φωνάζεις Μπελ

Εγώ : Είστε ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ ;

Μπελ : Ναι!

Εγώ : Θα σας πείραζε να σας κάνω μερικές ερωτήσεις σχετικά με την ζωή σας ;

Μπελ : Καθόλου !

Εγώ : Ωραία. Πείτε μου λίγα λόγια για εσάς

Μπελλ : Ονομάζομαι Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ.  Γεννήθηκα στο Εδιμβούργο της Σκωτίας τον Μάρτιο του 1847 και είμαι εφευρέτης μηχανικός. Η μητέρα μου ήταν ζωγράφος και ο πατέρας μου καθηγητής ομιλίας.

Εγώ: Ωραία. Είπατε ότι είστε εφευρέτης- αναφέρετε μου μερικές εφευρέσεις σας.

Μπελ : Η πιο γνωστή εφεύρεση μου ήταν το τηλέφωνο . Ακόμη εφεύρα τη συσκευή τεχνητής αναπνοής, τη συσκευή απόσταξης νερού και τον χαρταετό ανεμόπτερο.

Εγώ :Εσείς πιστεύετε δηλαδή ότι το τηλέφωνο ήταν η πιο επιτυχημένη εφεύρεση σας ;

Μπελ : Όχι, η πιο επιτυχημένη εφεύρεση μου είναι αναμφίβολα το φωτόφωνο το οποίο επιτρέπει στον ήχο να μεταδίδεται με μια δέσμη φωτός.

Εγώ : Πράγματι, ακούγεται  συναρπαστικό.

Εγώ : Κάτι τελευταίο για να μην σας κουράσω. Πείτε μου τι σας ώθησε να συνεχίσετε τις εφευρέσεις,  αφού το τηλέφωνο σας έφερε τεράστια κέρδη ;

Μπελ : Ξέρεις νεαρέ, όταν ένας άνθρωπος αγαπήσει κάτι πολύ και δεν σταματά να ερευνά και να προβληματίζεται, μπορεί να κάνει οτιδήποτε στη ζωή του. Έτσι και εγώ. Η περιέργεια μου και η επιθυμία μου να βοηθήσω τον ταλαιπωρημένο κόσμο με οδήγησε στις έρευνες και στις εφευρέσεις που έκανα.

Εγώ : Ευχαριστώ πολύ κύριε Μπελ!  Ήταν τιμή μου που σας γνώρισα.

Μπελ :  Η ευχαρίστηση ήταν όλη δική μου! Στο καλό νεαρέ!  Και να ξέρεις αυτό : πάντα να κάνεις αυτό που αγαπάς.

Εγώ :Θα το θυμάμαι! Αντίο σας.

Και βγαίνοντας από το σπίτι - η μέρα ήταν 2 Αυγούστου του 1922 - ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ πεθαίνει στη Νέα Σκωτία του Καναδά. Τα τηλεφωνά στην Αμερική σταματούν να χτυπούν για ένα λεπτό προς τιμήν αυτού του λαμπρού επιστήμονα. Και έτσι, ήρθε η ώρα να επιστρέψω και εγώ στην πραγματικότητα.

Καθηγητής : ξέρει κάνεις να μας πει κάτι για τον Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ ;

Εγώ : κύριε, κύριε

Καθηγητής :  πες παιδί μου

Εγώ  : ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ γεννήθηκε …..

Δημήτρης Ποταμιάνος, Γ4

"Η ζωή δεν είναι δώρο, είναι δάνειο", Αγαπητέ Θεέ

Κυριακή απόγευμα και τα μέλη της λέσχης Ανάγνωσης της  Α γυμνασίου συναντήθηκαν να συζητήσουν για το βιβλίο Αγαπητέ Θεέ.

Η Μαριάννα στην οποία άρεσε πολύ το βιβλίο μας μίλησε για τη δύναμη με την οποία ο Όσκαρ αντιμετώπιζε την ασθένεια του. Παρά το γεγονός ότι ήταν μικρός έδειχνε ψυχραιμία και γενναιότητα. Στην Ηλιάνα άρεσε πολύ ο ρόλος που έπαιξε η θεία Ρόουζ και ο τρόπος με τον οποίο βοήθησε τον Όσκαρ. Η Γεωργία εντυπωσιάστηκε από την αισιοδοξία του Όσκαρ και το πώς έβλεπε τη ζωή του. Η θεία Ρόουζ και όσα αφηγούνταν στον Όσκαρ, προκειμένου να τον κάνει να διασκεδάσει ενθουσίασαν τον Γιόβαν. Ο Μιλτιάδης, ο Χρήστος και ο Αργύρης είπαν ότι τους άρεσε η υπόθεση του βιβλίου και συμφώνησαν με τα υπόλοιπα παιδιά σχετικά με τις αρετές του βιβλίου. Ειδικά ο Χρήστος μας είπε ότι εντυπωσιάστηκε από το γεγονός ότι ο Όσκαρ πίστεψε πώς έζησε μια ολόκληρη ζωή η οποία κράτησε μόνο λίγες μέρες στην ουσία. Το ίδιο μας είπε και ο Τίμωνας. 

Ο Σταμάτης δήλωσε ότι θα θυμάται από το βιβλίο τη φράση του Όσκαρ:Η ζωή δεν είναι δώρο, είναι δάνειο. Η Αγγελική μας μίλησε για τη γλώσσα του βιβλίου που ήταν παραστατική, ζωηρή και συγκινητική. Η Μαρία συμφώνησε ότι ο ρόλος της θείας Ρόουζ ήταν πολύ ουσιαστικός ενώ τη συγκίνησε και η ερωτική ιστορία του Όσκαρ με την Πέγκι Μπλου. Και η Αντονέτα βρήκε γενναίο τον ήρωα του βιβλίου και συγκινήθηκε από την ιστορία του. Ενώ στη Μαρία άρεσε η φυσιολογική αντιμετώπιση της αρρώστιας από τον ήρωα καθώς και το είχε χιουμοριστικές στιγμές. Η Σοφία βρήκε πολύ έξυπνο το περιεχόμενο του βιβλίου καθώς και το παιχνίδι που έπαιζε ο Όσκαρ καθ υπόδειξη της θείας Ρόουζ.

Τα παιδιά δήλωσαν απογοητευμένα από τη στάση των γονιών του Όσκαρ, αφού δεν μπορούσαν να τον προσεγγίσουν όπως θα ήθελε ο ίδιος. Δεν τους άρεσε που έφερναν δώρα προκειμένου να αναπληρώσουν το κενό της αγάπης τους. Παρουσιάζονται ως γονείς που δεν κατανοούν το ίδιο τους το παιδί. Επίσης μιλήσαμε για το πόσο τυχεροί είμαστε που είμαστε υγιείς και πώς αντιμετωπίζουμε τις δύσκολες στιγμές στη ζωή μας. Ενώ θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες που ζούμε και οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε την κάθε μέρα μας με τον ίδιο ενθουσιασμό λες και βλέπουμε τον κόσμο με καινούρια οπτική.

Τα μηνύματα του βιβλίου πολλά και είπαμε να συγκεντρώσουμε τις απαντήσεις των παιδιών και να τις προσθέσουμε στην ανάρτηση! Ξεχωρίσαμε όμως φράσεις του βιβλίου:

-Μόνο ο θεός έχει το δικαίωμα να με ξυπνήσει.

- Κάθε μέρα κοίτα τον κόσμο σαν αν είναι η πρώτη φορά.

-Η ζωή σπάει, η ζωή είναι εφήμερη, η ζωή γίνεται χίλια κομμάτια.

-Κάνουμε σαν να είμαστε αθάνατοι.

Μετά τη Λουτσία (DESPUES DE LUCIA)

Η ταινία μας δείχνει πως με μια φάρσα μπορεί να καταστραφεί μια ολόκληρη ζωή. Η ηρωίδα μας Αλεχάνδρα προσπαθώντας να προσαρμοστεί σε ένα νέο περιβάλλον γνωρίζει καινούριους φίλους, οι οποίοι θα την παρασύρουν και μετά θα της καταστρέψουν τη ζωή. Μετά από όλα αυτά που πέρασε από αυτά τα απερίσκεπτα παιδιά εξαφανίζεται. Ο πατέρας της εκδικείται τον ένοχο για όλα αυτά που προκάλεσε η Αλε πνίγοντας τον. Ένα από τα μηνύματα της ταινίας είναι η σωστή επιλογή των φίλων μας. «Ανακαλύψτε» τον άλλον πριν τον βάλετε στη ζωή σας. Ένα άλλο μήνυμα είναι : όσοι είστε θύματα (ρατσισμού, bullying κτλ) ΜΙΛΗΣΤΕ!!!!

Η ταινία μου άρεσε γιατί ήταν ρεαλιστική, μας αποκάλυψε πολλές αλήθειες της ζωής τις οποίες προσπαθούμε να τις κρύψουμε για αν μην πληγωθούμε. Το μόνο που θα άλλαζα ήταν το τέλος. Θα προτιμούσα όσοι συμμετείχαν στη ¨φάρσα» να πάρουν ένα μάθημα. Ένα σκληρό μάθημα ζωής.

Ελένη Κεοσίδη, Γ2

Τον κόσμο αυτόν δεν το συνεχίζει, τον προχωρά, τον δημιουργεί κανείς εκτός από εμάς , δηλαδή «η κοινωνία « μας .Αν την εξευτελίζουμε κάνοντας πράξεις οι οποίες δε μας αρμόζουν , τότε ποια είναι η ουσία, το νόημα της ζωής; Η οποία μπορεί να είναι τόσο κοντά στην κόλαση αρκεί μια και μόνο πράξη να κάνεις ή έστω μια κουβέντα να πεις και έχει χωρίς αμφιβολία ένα βήμα για εκεί. Πόσο μάλλον αν τα βίαια  και τρομακτικά μέρη της ζωής σε ακολουθούν σχεδόν παντού. Τότε το μόνο που περνάει από το χέρι σου είναι να μιλήσεις σε οποιονδήποτε μπορεί να σε βοηθήσει. Να ανοιχτείς όμως στους σωστούς ανθρώπους, να προσέχεις μέχρι και το βήμα σου, να ξέρεις που βρίσκεσαι.

Εμινέ Κουπεληκαβά, Γ2