Ποιο το παρόν της Ελλάδας;

         Η Ελλάδα, τι να πρωτοπείς για την Ελλάδα; Λες, λες και σε παίρνει ώρα να τελειώσεις. Δεν έχει αλλάξει ούτε προς το καλό, ούτε προς το κακό. Έχει καταλήξει πολλές φορές σε κρίση, δεν είναι η πρώτη φορά, οπότε δεν είναι κάτι το καινούριο για εκείνην.

   Πριν την κρίση όλοι έτρεχαν στα μαγαζιά και στις καφετέριες, είχαν 4-5 τσάντες με αγορασμένα ρούχα και άλλα πράγματα. Τώρα όλοι έχουν αλλάξει, όλοι ανησυχούν για το μέλλον τους και περισσότερο των παιδιών τους και οι καθημερινές βόλτες περιορίζονται. Αντί να αγοράζουν ρούχα, σκέφτονται τι να ψωνίσουν από το Super Market και αν θα τους φτάσουν τα λεφτά για όλα τα τρόφιμα. Παρόλ'αυτα, ακόμη και να μην έχουν λεφτά τους βλέπεις όλους με ένα iPhone στο χέρι. Είναι στην φύση των Ελλήνων να καυχιούνται για το τι έχουν, ενώ στην ουσία σιγά σιγά τα χάνουν. Είναι περήφανοι για τα κατορθώματα των προγόνων τους, αλλά ταυτόχρονα άμα τους ρωτήσεις δεν ξέρουν τίποτα για αυτούς, έτσι απλά προσπαθούν να κάνουν φιγούρα.

  Από την άλλη η Ελλάδα φημίζεται για την ιστορία της και διάφορα μνημεία έχουν σωθεί για να μας θυμίζουν το παρελθόν. Αν δεν αξιοποιήσουν όμως οι Έλληνες το παρελθόν,  δεν θα έχουν κανέναν μέλλον…

Λέντια Χιούσι, Γ6

....Αφού η Ελλάδα μας πληγώνει όσο κανείς...

                   

Η Ελλάδα είναι σαν μια μεγάλη έπαυλη τεράστιας αξίας.   Στην πραγματικότητα είναι ένα τεράστιο κτίριο εγκαταλελειμμένο,  ρημαγμένο και παρατημένο στην τύχη  του.   
Το γέμισαν σκουπίδια και το άλλαξαν όλοι αυτοί που κοιτάνε μόνο το δικό τους συμφέρον και ο φτωχός λαός χάνεται μέσα στην ανάγκη και την φτώχεια αποθεώνοντας και λατρεύοντας Έλληνες από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που τους προβάλλουν συνέχεια.  

                                                                        

Τα νέα παιδιά μεταναστεύουν σε άλλες χώρες με καλύτερες συνθήκες για το μέλλον τους, αφού η πατρίδα τους δεν μπορεί να τους τις προσφέρει.

Υπάρχει όμως και η άλλη Ελλάδα που αγωνίζεται και προσπαθεί να αξιοποιήσει σωστά όλα τα δώρα του Θεού (πλούσιο φυσικό περιβάλλον όπως ο ήλιος, η θάλασσα).

Υπάρχουν οι Έλληνες που παρ’ όλη την φτώχεια τους σέβονται τον συνάνθρωπο τους, αγαπούν την πατρίδα τους και προσπαθούν να τη σώσουν. Για μένα η Ελλάδα είναι μια χώρα με ικανούς ανθρώπους που παλεύουν για το καλύτερο και όσο και να με πληγώνει δεν θα την άλλαζα ποτέ. 

Λευτέρης Χατζηνικολάου, Γ6

Ελλάδα, μια χώρα γεμάτη αντιφάσεις

Η Ελλάδα είναι γνωστός προορισμός σε όλο τον κόσμο . Είναι γνωστή για την ιστορία της ,τον πολισμό της  και  την παραδοσιακή κουζίνα της .  Ως προς την ιστορία της η Ελλάδα διαθέτει μεγάλο πλούτο . Οι πολεμιστές, οι ποιητές όπως ο Όμηρος, οι φιλόσοφοι μας κάνουν περήφανους για τον τόπο μας . Ο πολιτισμός κοσμεί τον τόπο μας . Επίσης έχουμε πολλά νησιά τα οποία έχουν αξιοθέατα,  όπως η Κως που έχει το Ασκληπιείο .Βέβαια έχουμε και πολλές θάλασσες που γεμίζουν το καλοκαίρι .

  Γενικότερα είμαστε ένας λαός που θέλει να τραβάει την προσοχή και αυτό είναι ίσως ένα από  τα ελαττώματα  μας. Η γλωσσά μας αν και έχει πλούσιο λεξιλόγιο έχει αλλοιωθεί . Ένα  ακόμα μειονέκτημα είναι η οικονομία μας η οποία δεν βρίσκεται σε καλή κατάσταση . Ένα ακόμα πρόβλημα των Ελλήνων είναι ότι ενώ έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε πότε δεν μας φτάνει και θέλουμε το κάτι παραπάνω και δυστυχώς φτάνουμε σε σημείο να τα χάνουμε όλα . Πολλές φόρες γινόμαστε υπερβολικοί και είναι ένα από τα κυρία ελαττώματα μας. Επίσης θέλουμε να μοιάσουμε σε άλλους λαούς και έτσι χάνουμε τον χαρακτήρα μας . 

  Το συμπέρασμα είναι πως έχουμε πλούσιο πολιτισμό τον οποίο δεν  εκμεταλλευόμαστε και αφήνουμε άλλους να τον κάνουν για εμάς . Αυτή είναι η γνώμη μου για την Ελλάδα.

Χρυσάνθη Χατζηχριστοφή, Γ6

Bang Bang You are Dead

Ο Τρέβορ, ένας έφηβος που δέχεται bullying από τους συμμαθητές του, θέλει να σκοτώσει όχι μόνο αυτούς, αλλά και όσους γελάνε μαζί του και τους γονείς του, που το μόνο που έκαναν ήταν να τον υποτιμούν. Ένας καθηγητής του αποφασίζει να ανεβάσει μια θεατρική παράσταση σχετική με όσα συνέβησαν στον Τρέβορ, για να τον βοηθήσει, διότι γνώριζε τι συνέβαινε.


Κατά τη γνώμη μου ήταν μια πολύ ωραία ταινία, γιατί μας εξηγεί πόσο άσχημο είναι το bullying και πώς μπορεί να μας οδηγήσει στην αυτοκτονία ή να κάνει και εμάς τους ίδιους να σκοτώσουμε. Μάλιστα σε κάποια στιγμή ο Τρέβορ λέει, ότι έχει φτάσει σε σημείο να μην τον νοιάζει αν θα ζήσει ή όχι, ενώ κάποια άλλη στιγμή κάνει απόπειρα αυτοκτονίας. Μας βάζει στη θέση του και μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε πως μερικές φορές τα λόγια μας, όμως και οι πράξεις μας, όχι απλώς προσβάλουν τον άλλον, αλλά τον κάνουν να νιώθει άσχημα και μειώνουν πολύ την αυτοπεποίθησή του.
Κατά την διάρκεια της ταινίας ένας καθηγητής προσπαθεί να ανεβάσει μια θεατρική παράσταση. Ο τίτλος της ήταν “Bang bang you ‘re dead” Όλοι, με εξαίρεση τους μαθητές, κατέκριναν την παράσταση «καταλαβαίνοντας» από τον τίτλο της ότι η παράσταση δεν είναι κατάλληλη για τους μαθητές και πόσο μάλλον για τον Τρέβορ που θέλει να σκοτώσει τους συμμαθητές του. Δυστυχώς όμως κανείς τους δεν έχει διαβάσει το έργο. Αυτή είναι και η πραγματικότητα… Δεν αξιολογούμε ποτέ κάποιον με βάση αυτό που είναι, γιατί δεν μας νοιάζει ποιος είναι, όμως λαμβάνουμε υπόψη την εμφάνισή του, την οικογένεια του κ.α. Αλλά ο καθηγητής αυτός κατάφερε μέσα από αυτό το έργο να κάνει τον Τρέβορ να μάθει ότι αν κάποιος πεθαίνει χάνει τον ήλιο, τον ουρανό, την ευκαιρία να παντρευτεί ή να κάνει παιδιά κ.λπ. Η ζωή δεν είναι βιντεοπαιχνίδι. Αν πεθάνεις δεν έχεις την ευκαιρία να ξαναπροσπαθήσεις…

Κατερίνα Παπαδάκη, Γ4

Τα παιδιά της χορωδίας

Κυριακή απόγευμα. Μέρα ξεκούρασης και χαλάρωσης. Υπάρχει άραγε μεγαλύτερη επιτυχία από το επιλέγουν τα ίδια τα παιδιά να την περνούν μαζί μας στο σχολείο; Η αφορμή; Μια ακόμη προβολή της κινηματογραφικής μας λέσχης. Αυτή τη φορά η επιλογή μας ήταν «Τα παιδιά της χορωδίας»!

Η ταινία ξεκινάει και τα παιδιά είναι λίγο ανήσυχα… Λίγο ο μεγάλος αριθμός τους, λίγο ότι η ταινία είναι γαλλική και δεν έχουν εξοικειωθεί με τη γλώσσα… Η συνέχεια εξελίσσεται με τρόπο διαφορετικό από αυτόν που οι περισσότεροι υπολόγιζαν! Συναισθήματα όπως χαρά, λύπη, μελαγχολία, απογοήτευση, αισιοδοξία ξεπηδούν μέσα από τις παιδικές ψυχές τους και γεμίζουν την ήδη κατάμεστη αίθουσα. Το γέλιο διαδέχεται το δάκρυ και το αίσθημα του δικαίου ορθώνεται ακόμη πιο ισχυρό, καθώς τα παιδιά παρακολουθούν την εξέλιξη της ταινίας.

Ζητήματα όπως η κατάλληλη αντιμετώπιση των αδικιών, οι πρέπουσες τιμωρίες, το δίκαιο και το άδικο, η αξιοποίηση της μουσικής ως μέσου «εξημέρωσης», καθώς και  η πεποίθηση ότι όλες οι συμπεριφορές, όσο ακραίες και να είναι, επιδέχονται βελτίωσης ήρθαν στην επιφάνεια κατά τη διάρκεια της συζήτησης που ακολούθησε. «Το να κάνεις το σωστό δε σημαίνει ότι θα το εκτιμήσουν όλοι», παρατήρησε ένας μαθητής, ενώ οι υπόλοιποι σπεύσαμε να προσθέσουμε ότι αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι οφείλουμε πάντα να προσπαθούμε για το καλύτερο. Η αλήθεια, άλλωστε και το δίκαιο πάντα βρίσκουν τον τρόπο να κυριαρχούν… 

Ωραία ήταν η Κυριακή μας, λοιπόν. Λίγη εξάσκηση χρειαζόμαστε, προκειμένου να εκπαιδευτούμε λίγο περισσότερο, ως κινηματογραφικό κοινό, ως ενεργοί κινηματογραφικοί θεατές, αλλά είμαστε αισιόδοξοι, πολύ αισιόδοξοι.

Εύη Μπούσμπουλα , ΠΕ06

Κινηματογραφική Λέσχη 1ου Γυμνασίου Κω (2014-2015)

 Η Κινηματογραφική Λέσχη του 1ου Γυμνασίου ξεκίνησε για 5η χρονιά τη λειτουργία της . Και φέτος η συμμετοχή των παιδιών είναι μεγάλη και ελπίζουμε να έχουμε μια ενδιαφέρουσα χρονιά! Πρώτη ταινία μια ταινία που είδαμε και πέρσι και την έχουμε αγαπήσει όλοι : Οι άθικτοι ( "Intouchables")του Ερίκ Τολεντανό. 

  Μετά την προβολή της ταινίας ακολούθησε συζήτηση. Οι μαθητές βρήκαν την ταινία συγκινητική και ενδιαφέρουσα. Ο Φιλίπ προσέλαβε τον Ντρις επειδή ήταν ανελέητος,  δεν τον λυπόταν , επειδή ήταν τετραπληγικός, και τον αντιμετώπιζε ως φυσιολογικό άνθρωπο. Στην πορεία χτίστηκε μια φιλία μεταξύ τους παρ΄όλες τις διαφορές τους (κοινωνικές, πνευματικές). Ο Φίλιπ ψάχνει τη συντροφικότητα για να συνεχίσει τη ζωή του και ο Ντρις συμβάλλει σε αυτή την αλλαγή. : του δείχνει ότι η ζωή συνεχίζεται . 

Ο Ντρις είναι μετανάστης που ζει και μεγαλώνει στα γκέτο του Παρισιού και προέρχεται από ένα προβληματικό οικογενειακό περιβάλλον. Η γνωριμία του με τον Φιλίπ είναι καθοριστική για τη ζωή του :παρατηρούμε ότι η σχέση τους θα επιδράσει θετικά στον χαρακτήρα του (ο Ντρις γίνεται πιο ευγενικός, μαθαίνει να αγαπάει την τέχνη και να είναι πιο δοτικός). Συνεπώς η σχέση αυτή βοήθησε και τα δύο μέλη της σχέσης. 

Αγαπημένη σκηνή της ταινίας : εδώ οι γνώμες διχάστηκαν .Άλλοι ανέφεραν τη σκηνή του αποχαιρετισμού των δύο φίλων, άλλοι τη σκηνή που ο Ντρις επιστρέφει στον Φιλίπ, παρόλο που δεν εργάζεται πια για αυτόν,  και άλλοι τη σκηνή με το αλεξίπτωτο πλαγιάς.

Με αφορμή το θέμα της ταινίας συζητήσαμε την αντιμετώπιση των ατόμων με ειδικές ανάγκες –πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε σε αυτούς και ποια πρέπει να είναι γενικά η στάση μας. Παράλληλα αναφερθήκαμε στο θέμα της αληθινής φιλίας: πότε και πώς αξιολογούμε τους αληθινούς φίλους και αν υπάρχει αληθινή φιλία σήμερα!

Τα μηνύματα της ταινίας είναι η ανθρωπιά, η φιλία, η αισιοδοξία, η αγάπη, η συντροφικότητα.

Ολυμπία Παμπού, ΠΕ06

Τα παιδιά ζωγραφίζουν στον τοίχο!

Οι πέντε εργατικές νέες μαζί!

Νέα χρονιά, νέοι μαθητές , νέα ταξίδια στη γνώση! Η φετινή χρονιά με βρήκε παρέα με το Γ6. Με τα παιδιά γνωριζόμαστε από πέρσι  μιας και είχα την τύχη να πορευόμαστε μαζί στο μάθημα της Βυζαντινής Ιστορίας. Φέτος οι ώρες που βρισκόμαστε μαζί είναι πολύ περισσότερες – 7 την εβδομάδα! Εκτός των άλλων είμαι και υπεύθυνη του τμήματος τους και με τους καλλιτέχνες του τμήματος –που δεν ξέρω πως γίνεται αλλά κάθε χρονιά είναι γένους θηλυκού!- αποφασίσαμε να ομορφύνουμε την τάξη με ένα γκράφιτι. Την εικόνα την «κλέψαμε « από ένα άλλο σχολείο της Αθήνας. Και σήμερα οι καλλιτέχνες μας έδρασαν και ιδού το αποτέλεσμα. Θα ήθελα να συγχαρώ όλα τα παιδιά που συνεργάστηκαν άψογα για να τελειώσουν αυτό το όμορφο έργο: Διονυσία, Χόνδρου, Ανδρονίκη Χατζηβασιλείου, Γκιουλσεβήμ Χατζησουλειμάν, Χρυσάνθη Χατζηχριστοφή, Εντουένα Χίντα . Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω  όμως και τη βοήθεια του Κων/νου Τυρινόπουλου και της Νικολέτας Χρηστοφή. Όλοι τους δούλεψαν  με  αφοσίωση και στο τέλος καθάρισαν την τάξη τους παραδίδοντας την πιο όμορφη! Μπράβο παιδιά! 

Το τελικό αποτέλεσμα!

Η Γκιουλσεβήμ και η Διονυσία εν δράσει!

Και η Θάλεια μας με την Αθηνά, μέλη της περσινής ομάδας των καλλιτεχνών φωτογραφίζονται και με το παρόν καλλιτέχνημα! (Γιατί οι απόφοιτοι μας δεν μας ξεχνάνε!

Ο τίτλος της ανάρτησης είναι φιλική προσφορά μιας παλιάς, αγαπημένης μαθήτριας, και νυν τεταρτοετούς φοιτήτριας , της Ελένης Σακέρογλου στην οποία αφιερώνουμε και το τραγούδι που ακολουθεί!