Με τον τρόπο της Ιωάννας

Σαν τα πουλιά που πετούν ψηλά στον ουρανό

έτσι και γω, κάποια μέρα θα ανοίξω τις φτερούγες μου

και θα φύγω.

Σαν τον άνεμο που ταξιδεύει από μέρη σε μέρη

έτσι και γω, κάποια μέρα θα σηκώσω τη σκόνη μου

και θα φύγω.

Σαν της θάλασσας τα κύματα που χτυπούν πάνω στα βράχια και πεθαίνουν,

έτσι και γω κάποια μέρα θα διώξω την αλμύρα μου

και θα φύγω.

Σαν τη μυρωδιά της βροχής που τόσο μας κάνει να νοσταλγούμε αναμνήσεις

κάποια μέρα κι εγώ θα πάρω το άρωμα μου και θα φύγω.

Σαν του ήλιου τις αχτίδες, που άλλοτε μας τυφλώνουν, κι άλλοτε μας ζεσταίνουν γλυκά

έτσι και γω κάποια μέρα θα πάρω τη λάμψη των ματιών μου

και θα φύγω.

  

Μα μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα

 εγώ θα συνεχίσω να πετώ δίχως σκοτούρες στο μυαλό μου ,

θα συνεχίσω να σκορπάω τη σκόνη μου σε διάφορους ανθρώπους και μέρη,

θα μοιράζω την αλμύρα μου δίχως διακρίσεις ,

 θα αφήνω τη μυρωδιά μου να ταξιδεύει και να γεμίζει με ζωή χιλιάδες αναμνήσεις ,

 εγώ θα συνεχίσω να λάμπω κι ας τυφλώνω.

Γιατί μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα που θα φύγω ,

εγώ θα συνεχίσω να ζω.

Ιωάννα Ακριτίδου, Γ1

(Η Ιωάννα έγραψε το ποίημα αυτό όταν ανατέθηκε στους μαθητές του Γ1 να δημιουργήσουν δικά τους κείμενα , ποιήματα , ζωγραφιές ή βίντεο που να αποτυπώνεται το δικό τους "Όσο μπορείς" .)

Καν’ Το Όπως ο Μπέκαμ

Ολοκληρώνοντας την ανάλυση των σχετικών  κειμένων με το ποδόσφαιρο-Η τρίπλα των ονείρων και η Εσχάτη των ποινών-παρακολουθήσαμε την ταινία «Κάν΄το όπως ο Μπέκαμ».Στο τέλος ,συζητήσαμε και τα παιδιά έκαναν τις παρατηρήσεις τους συγκρίνοντας   πολιτισμούς, αντιλήψεις  και βγάζοντας συμπεράσματα για το άθλημα του ποδοσφαίρου  και τη δυναμική που ασκεί αυτό στις μάζες.

Οι μαθητές απόλαυσαν την ταινία, στην οποία η πρωταγωνίστρια θαυμάζει τον Άγγλο ποδοσφαιριστή David Beckam  και βαδίζει στα βήματά του έχοντας μεγάλο ταλέντο στο άθλημα. Η ίδια κατάγεται από την Ινδία, όπου οι γυναίκες δεν έχουν τέτοια ενδιαφέροντα. Έτσι η δραστηριότητά της αυτή καταδικάζεται από τους γονείς της. Η πρωταγωνίστρια όμως εντάσσεται σε μια γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου και κερδίζει μια υποτροφία σε αθλητική σχολή της Αμερικής. Τελικά οι γονείς της θα υποχωρήσουν και ξεπερνώντας τις ηθικές και τις κοινωνικές  αντιλήψεις του λαού τους θα την αφήσουν να κάνει το όνειρό της.

  Οι μαθητές εντυπωσιάστηκαν από  την αγάπη της  κοπέλας για το ποδόσφαιρο, την επιμονή της  και τη θέλησή της να πραγματοποιήσει τα όνειρά της. Εντύπωση τους έκανε ο συντηρητικός τρόπος ζωής των Ινδών , τα ήθη και τα έθιμα τους, η υπερβολική αυστηρότητα της οικογένειας και η επιθυμία τους να σπουδάσει η κόρη τους.

Παρατήρησαν τη δυνατή  θρησκευτική πίστη  και την επιμονή της μάνας να ασχολούνται τα κορίτσια με την προετοιμασία ινδικών φαγητών και τη  συμμετοχή  τους σε παραδοσιακά έθιμα του γάμου .Τους φάνηκε ενδιαφέρουσα η επιθυμία της μάνας να συνεχίσουν  τα κορίτσια  τον πολιτισμό τους. Δεν τους άρεσε  η θέση της γυναίκας σε μια τέτοια σύγχρονη οικογένεια, όπως επίσης και οι  προκαταλήψεις για τις ικανότητες των γυναικών .

Βέβαια δεν παρέλειψαν να πουν ότι στο τέλος ,όπως πάντα συμβαίνει, η τελική απόφαση των γονέων της είχε σαν στόχο την ευτυχία της κόρης τους.

Κλείνοντας δήλωσαν ότι η ταινία  τους άφησε ευχάριστα συναισθήματα. Το χιούμορ και η ωραία μουσική  ήταν επίσης στα θετικά της.

Φύγανε με ένα  ερώτημα : «Ποια να  είναι άραγε  η συνέχεια της ταινίας; Πέτυχε το όνειρό της η ηρωίδα;»    

Για την κριτική της ταινίας  εργάστηκαν  μαθητές του Β2 ΚΑΙ Β3.

Βάσω Καλύβα, ΠΕ02

Στη διαπασών - Λέσχη Ανάγνωσης Β Γυμνασίου

Tι καλύτερο από ένα Κυριακάτικο απόγευμα με τα παιδιά της Λέσχης Ανάγνωσης, να συζητάμε για τη Διαπασών του Βασίλη Παπαθεοδώρου και να ακούμε μουσική-όχι βέβαια στη διαπασών.

Ενθουσιασμένα όλα. Χαρακτηρισμοί: συναρπαστικό, υπέροχο, ενδιαφέρον, έντονο .
Τα θέματα που θίγει το βιβλίο και εντόπισαν τα παιδιά, πολλά: Σχολικός εκφοβισμός, παραπτωματική συμπεριφορά, εφηβικοί έρωτες, ρατσισμός, μουσική. Θέματα που άγγιξαν όλους.

Ο Αργύρης ενθουσιάστηκε με την πλοκή και τη μουσική.Ο  Χρήστος δήλωσε ότι ένιωσε απόλυτα ταυτισμένος με τον ήρωα, μόνο που αυτός έχει σαν καταφύγιο το μπάσκετ. Στην Ηλιάνα και στον Γιόβαν άρεσε το ότι το κάθε κεφάλαιο έχει και  τον τίτλο ενός τραγουδιού. Στην Αλίκη το ότι ο ήρωας στα δύσκολα καταφεύγει στη μουσική-αυτό άγγιξε όλα τα παιδιά. Στη Δομνίκη άρεσε η σχέση του με τη Λουίζα, στην Κάτια η ωριμότητα του Θανάση. Τα  παιδιά δήλωσαν ότι δεν τους άρεσε ο θάνατος της μητέρας του, τα περιστατικά βίας και οι ρατσιστικές εκδηλώσεις. Η Κατερίνα παρατήρησε ότι θα ήθελε ο Θανάσης να εκφράζει τα συναισθήματα του, ενώ η Μαριάννα δήλωσε ότι  της άρεσε η μεταστροφή στη συμπεριφορά  του.

Γενικά είναι ένα βιβλίο νεανικό, δυνατό, ένα μάθημα ζωής για τα παιδιά, γραμμένο στη γλώσσα τους.

Disconnect

Είναι μια ταινία ρεαλιστική, συγκλονιστική και ενδιαφέρουσα με πολλά επίκαιρα μηνύματα σε σχέση με τη συμπεριφορά μας στο διαδίκτυο. Ήξερα πάνω κάτω τι συμβαίνει, αλλά πάντα ένα θέμα σε αγγίζει διαφορετικά όταν αποτυπώνεται σε εικόνα. Συγκεκριμένα λάτρεψε την ιστορία με τον Τζέισον και τον πρωταγωνιστή της ιστορίας, το νεαρό αγόρι που προσπάθησε να απαγχονιστεί, γιατί πίστευε πως η ντροπή που σήκωνε στην πλάτη του ήταν ασήκωτη, αφού οι συμμαθητές του τον κορόιδευαν μια και είχε φτάσει στα χέρια τους η φωτογραφία του με αυτόν σε προσωπικές στιγμές. Τελικά δεν μάθαμε ποια ήταν η κατάσταση του στο νοσοκομείο. Η τελευταία σκηνή με συγκίνησε βαθύτατα –όταν η αδερφή του ξάπλωσε στο πλάι του ξεδιπλώνοντας την αληθινή αγάπη που ένιωθε για αυτόν.

Μάριος Αυγουλάς, Γ1

Στη σημερινή ταινία είδαμε σε τι ακραίες καταστάσεις μπορεί να μάς οδηγήσει το διαδίκτυο και η κακή διαχείριση του. Τα γεγονότα που διαδραματίζονται είναι πολύ σύγχρονα .Είναι μια καλή ταινία γιατί μπορεί να ταυτιστεί κανείς με τις ιστορίες αυτές. Θα την πρότεινα κυρίως σε έφηβους για να αναγνωρίσουν τους κινδύνους του διαδικτύου.

Βάσω Μαυρολέων, Γ3

Έζησα τη ζωή μου υπολογίζοντας τη γνώμη του κόσμου....

Ο Κ.Π.Καβάφης εμπνέει και οδηγεί τις σκέψεις των νέων ανθρώπων και σήμερα. Ο Δημήτρης Τσολάκης απεικόνισε το ποίημα "Όσο μπορείς" και οι μαθητές Σταμάτης Χατζηπέτρος, Κατερίνα Φαϊλλη και Χριστιάννα Χανοπούλου έγραψαν τα δικά τους ποιήματα με συμβουλές ζωής.

Έργο του Δημήτρη Τσολάκη, Γ6

Έζησα τη ζωή μου υπολογίζοντας τη γνώμη του κόσμου

Λέγοντας μου τι πρόκειται να κάνω.

Κάπως έτσι πέρασε η μισή μου ζωή.

Τόσα χρόνια χρειάστηκα τελικά για να καταλάβω

ότι ο κόσμος είναι πολύς, η ζωή μου όμως  λίγη.

Πίστευα ότι η ζωή τρέχει όπως η άμμος σε μια κλεψύδρα.

Δεν είχα σκεφτεί όμως ότι δεν μπορώ να την γυρίσω ανάποδα

όταν η άμμος τελειώσει και να την ξαναρχίσω .

Έτσι έζησα μια άχρηστη ζωή , σαν έναν πρώιμο θάνατο.

Κατάλαβα ότι τη ζωή την ζούμε ατενίζοντας μπροστά ,

αλλά την κατανοούμε κοιτάζοντας πίσω.

Δυστυχώς η ζωή μου έπαιξε άσχημο παιχνίδι

ρίχνοντας με κάτω , μου έσπασε τα γυαλιά,

και έτσι τώρα πορεύομαι τυφλός σε αυτόν τον κόσμο

δίχως ελπίδα να μάθω από το παρελθόν.

Κατερίνα Φαϊλλη – Σταμάτης Χατζηπέτρος, Γ6

 

Έργο του Δημήτρη Τσολάκη, Γ6

Όπου κι αν βρεθείς στη γη,

χρειάζεσαι αγάπη να υπάρχει

και ενότητα μεταξύ των ανθρώπων .

Η αγάπη είναι αυτή που ενώνει τους ανθρώπους .

Προσπάθησε να ευχαριστείς , να βοηθάς, να νοιάζεσαι.

Όσο μπορείς να αγαπάς τους συνανθρώπους σου.

Μην υποτιμάς τον εαυτό σου.

Βάλε στόχους στη ζωή σου.

Όσο μπορείς κυνήγα τα όνειρα σου.

Συνέχισε να ελπίζεις .

Κι άκου την καρδιά σου.

Μοίρασε στον κόσμο την αγάπη σου.

Όσο μπορείς πάλεψε για το δίκιο

και καταπάτησε το άδικο.

Ακόμα κι αν πέσεις ,

σήκω κι αγωνίσου για τη ζωή σου.

Χριστιάννα Χανοπούλου, Γ6

Trash (Σκουπίδια)

Μια ακόμη εξαιρετική ταινία προβλήθηκε στην Κινηματογραφική Λέσχη του 1^ου Γυμνασίου Κω. Η ταινία με τίτλο «Τα σκουπίδια» ήταν καθηλωτική  και έθιγε πάρα πολλά ζητήματα , τα κυριότερα από τα οποία ήταν η έλλειψη ανθρωπισμού και η παραμέληση ευρέων κοινωνικών τάξεων , το πείσμα κάποιων αδικημένων ανθρώπων να κάνουν το σωστό αλλά και η κακοποίηση και εκμετάλλευση ομάδας ανθρώπων .

Η ταινία περνάει πολλά μηνύματα. Αυτό που προσέλαβα εγώ ως θεατής είναι ότι υπάρχουν όντως κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται μόνο για την προσωπική τους καλοπέραση , αλλά έχουν ως σκοπό της ζωής τους να βοηθήσουν άλλους ανθρώπους , εφόσον ξέρουν τις καθημερινές τους δυσκολίες και δεν αδιαφορούν όπως κάνουν πολλοί άλλοι. Επίσης η ταινία μας έδειξε την αγνότητα των πράξεων κάποιων ανθρώπων , όπως το πείσμα για τη λύση όλου αυτού του μυστηρίου με το πορτοφόλι από τα παιδιά, έτσι ώστε να πράξουν το σωστό και το δίκαιο χωρίς κάποιο προσωπικό συμφέρον.

Ένα ακόμη μήνυμα στην ταινία αυτή είναι ότι δεν υποτάσσονται όλοι οι άνθρωποι στους ανθρώπους με το πάνω χέρι , υπάρχουν και άνθρωποι που διαφέρουν. Έναν από αυτούς βλέπουμε στο σημείο που ο αστυνομικός δεν σκοτώνει τον Ράφαελ ,έτσι όπως τον πρόσταξε ο αρχηγός του, και τέτοιοι άνθρωποι είναι πολύ σημαντικοί- σκεφτείτε το λίγο…Ολοκληρη η τροπή της ταινίας θα είχε αλλάξει, αν δεν υπήρχε αυτός ο αστυνομικός. Η ταινία σε κάποιον βαθμό καταφέρνει να μας δείξει και το πόσο ασήμαντη είναι για κάποιους η ανθρώπινη ζωή, εφόσον την θεωρούν ένα σκουπίδι από το οποίο δεν μπορούν να αντλήσουν τίποτε άλλο και γι αυτό το λόγο το πετάνε.

Μέσα σε μια ταινία λοιπόν καταφέραμε να γνωρίσουμε διάφορους τύπους ανθρώπων , ανθρώπους με αυτοθυσία, με πείσμα να κάνουν το σωστό, με συναίσθηση του άλλου ανθρώπου , ανθρώπους αδιάφορους , άπληστους , που δε σέβονται την ύπαρξη του άλλου ανθρώπου . Τώρα το μόνο που μας μένει είναι αν προσαρμόσουμε τη ζωή μας σε κάποιον από αυτούς τους ρόλους.Λοιπόν …επιλέξατε;

Εύα Αλευροφά, Γ1

Η ταινία είχε αρκετή δράση , σε ορισμένα σημεία μπορώ να πω ότι ενώ ήταν αστεία , σε προβλημάτιζε για πολλά θέματα , όπως την καταπάτηση των παιδικών δικαιωμάτων και την διάβρωση του ψυχικού τους κόσμου. Τέλος η ταινία  Trash αντικατοπτρίζει τα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας. Ήταν μια πολύ ωραία ταινία!

                                                                                     Νίκος Πάχος, Γ4

Η συγκεκριμένη ταινία μας έδειξε την φτώχεια , την διαφθορά και την βία στους δρόμους. Πως μέσα από αυτήν την φτώχεια αυτό τα τρία παιδιά μαζεύοντας σκουπίδια βρήκαν ένα πορτοφόλι που καθόρισε την ζωή τους , με την απόφαση που πήραν να το κρατήσουν. Τέλος η απόφαση αυτή έφερε τρομακτικές συνέπειες αλλά παρόλα αυτά δεν το έβαλαν κάτω και συνέχισαν με θάρρος μέχρι τον στόχο τους!!!

Νεφέλη Καματερού, Γ2

Οι μαθητές του Γ1 διαβάζουν και ερμηνεύουν Καβάφη

Απ τες εννιά

Δώδεκα και μισή. Γρήγορα πέρασεν η ώρα
απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
και κάθισα εδώ. Κάθουμουν χωρίς να διαβάζω,
και χωρίς να μιλώ. Με ποιόνα να μιλήσω
κατάμονος μέσα στο σπίτι αυτό.

Το είδωλον του νέου σώματός μου,
απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
ήλθε και με ηύρε και με θύμισε
κλειστές κάμαρες αρωματισμένες,
και περασμένην ηδονή— τι τολμηρή ηδονή!
Κ’ επίσης μ’ έφερε στα μάτια εμπρός,
δρόμους που τώρα έγιναν αγνώριστοι,
κέντρα γεμάτα κίνησι που τέλεψαν,
και θέατρα και καφενεία που ήσαν μια φορά.

Το είδωλον του νέου σώματός μου
ήλθε και μ’ έφερε και τα λυπητερά·
πένθη της οικογένειας, χωρισμοί,
αισθήματα δικών μου, αισθήματα
των πεθαμένων τόσο λίγο εκτιμηθέντα.

Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.
Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια. 

Διάλεξα αυτό το ποίημα , διότι μας μιλάει για τη διαδρομή της ζωής, δηλαδή πώς φτάνει κανείς από τα νιάτα στα γηρατειά. Βάζω τον εαυτό μου στη θέση του ποιητή τώρα που είμαι νέος και ξέρω ότι έχω να ζήσω πολλές ωραίες στιγμές , αλλά και λύπες. Ξέρω ακόμα ότι όλη η ζωή είναι μπροστά μου, αλλά ταυτίζομαι με τον ποιητή , όταν λέει πως δεν καταλαβαίνει πώς πέρασε η ώρα.Πράγματι η ζωή είναι πολύ μικρή σε διάρκεια και συχνά γερνάμε χωρίς να έχουμε καταλάβει πώς πέρασαν τα χρόνια μας.

Φρίξος Αλέφαντος, Γ1

Ιθάκη

Το αγαπημένο μου ποίημα του Κ.Π.Καβάφη είναι η Ιθάκη .Αυτό το πανέμορφο και αλληγορικό ποίημα μου το απάγγελνε ο πατέρας μου πριν φύγω από τη Θεσσαλονίκη αλλάζοντας τα λόγια… Η Ιθάκη λοιπόν για μένα είναι η Θεσσαλονίκη. Αγαπημένοι μου στίχοι από το ποίημα είναι οι εξής:

…Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου……..

…..Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν. 

Ταυτίζομαι απόλυτα με αυτό το υπέροχο ποίημα καθώς οι Ιθάκες σημαίνουν το θάνατο, το τέλος της ζωής. Γι αυτό πρέπει να ταξιδέψεις και να χεις όσες περισσότερες χαρούμενες στιγμές μπορείς – όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά». Δε διστάζω να πω ότι ο πατέρας μου μου το είχε πει τόσες φορές αυτό το ποίημα που με είχε κουράσει, αλλά πλέον μπορώ και γω να καταλάβω καλά την ομορφιά του και να χαμογελώ κάθε φορά που μου το διαβάζει.

Ιωάννα Ακριτίδου, Γ1

Ομνύει

Ομνύει κάθε τόσο       ν’ αρχίσει πιο καλή ζωή.
Aλλ’ όταν έλθ’ η νύχτα            με τες δικές της συμβουλές,
με τους συμβιβασμούς της,      και με τες υποσχέσεις της·
αλλ’ όταν έλθ’ η νύχτα              με την δική της δύναμι
του σώματος που θέλει και ζητεί, στην ίδια
μοιραία χαρά, χαμένος, ξαναπηαίνει. 

Η πόλις

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες. 

Μου αρέσουν αρκετά ποιήματα του Καβάφη αλλά δυο από τα πιο αγαπημένα μου είναι η Πόλις που μας δίνει να καταλάβουμε ότι για να ζήσει ένας άνθρωπος ευτυχισμένος , ότι όλα αυτά για τα οποία ζούμε υπέυθυνος είναι μοναχά ο εαυτός μας και όχι ο τόπος που ζούμε- πράγμα με το οποίο συμφωνώ απολύτως. Το δεύτερο ποίημα που μου αρέσει πολύ είναι το Ομνύει .Μας μιλάει για τις αναμνήσεις που έρχονται στο μυαλό μας την νύχτα , την ώρα που έρχονται και οι αληθινές επιθυμίες στο μυαλό του.

Εύα Αλευροφά, Γ1

Το πιόνι

Πολλάκις, βλέποντας να παίζουν σκάκι,
ακολουθεί το μάτι μου ένα Πιόνι
οπού σιγά-σιγά τον δρόμο βρίσκει
και στην υστερινή γραμμή προφθαίνει.
Με τέτοια προθυμία πάει στην άκρη
οπού θαρρείς πως βέβαια εδώ θ’ αρχίσουν
οι απολαύσεις του κ’ οι αμοιβές του.
Πολλές στον δρόμο κακουχίες βρίσκει.
Λόγχες λοξά το ρίχνουν πεζοδρόμοι·
τα κάστρα το χτυπούν με τες πλατειές των
γραμμές· μέσα στα δυο τετράγωνά των
γρήγοροι καβαλλάρηδες γυρεύουν
με δόλο να το κάμουν να σκαλώσει·
κ’ εδώ κ’ εκεί με γωνιακή φοβέρα
μπαίνει στον δρόμο του κανένα πιόνι
απ’ το στρατόπεδο του εχθρού σταλμένο.

Aλλά γλιτώνει απ’ τους κινδύνους όλους
και στην υστερινή γραμμή προφθαίνει.

Τι θριαμβευτικά που εδώ προφθαίνει,
στην φοβερή γραμμή την τελευταία·
τι πρόθυμα στον θάνατό του αγγίζει!

Γιατί εδώ το Πιόνι θα πεθάνει
κ’ ήσαν οι κόποι του προς τούτο μόνο.
Για την βασίλισσα, που θα μας σώσει,
για να την αναστήσει από τον τάφο
ήλθε να πέσει στου σκακιού τον άδη. 

Διάλεξα αυτό το ποίημα του Καβάφη, γιατί πιστεύω ότι είναι μια πιστή απομίμηση της πραγματικότητας. Βασικά, απορώ πως ο Καβάφης κατάφερε να χωρέσει σε λίγες σειρές την πορεία μιας ολόκληρης ζωής , με τόση ακρίβεια. Κατάφερε να παρομοιάσει τη ζωή με το σκάκι και τους κανόνες του, μια αρκετά εύστοχη παρομοίωση . Το πιόνι είναι ο άνθρωπος που στην πορεία της ζωής του συναντά αμέτρητους εχθρούς, τους οποίους καλείται να αντιμετωπίσει. Μετά όμως από χιλιάδες βάσανα και κόπους αυτό το μικρό πιόνι έχει αποκτήσει σοφία, γνώσεις , αξίες και μπορεί να αντικρύσει το πραγματικό νόημα της ζωής. Πως κανένας δεν είναι περιττός και όλοι είναι χρήσιμοι. Ακόμα και γεγονότα που εμείς θεωρούμε ανάξια προσοχής .Αυτό το θέμα λίγο πολύ όλοι οι άνθρωποι το έχουμε.Όταν έχουμε κάποιον πάνω στη σκακιέρα μας τον περιθωριοποιούμε και μόνο όταν φύγει και χαθεί καταλαβαίνουμε την πραγματική αξία του , που δεν αναγνωρίσαμε και σύντομα θα καταλάβουμε πως είναι αργά.,… Τέλος καταλαβαίνουμε πως τίποτε στη ζωή δε γίνεται άδικα , όλα έχουν κάποιον στόχο και κάποιον σκοπό, καμιά θυσία στη ζωή δεν είναι άδικη.

Μάριος Αυγουλάς, Γ1

Φωνές

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε·
κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας —
σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει. 

Διάλεξα αυτό το ποίημα, διότι πιστεύω ότι εκφράζει τα κρυμμένα συναισθήματα μου. Άγγιξε τόσο πολύ την καρδιά μου σαν μια γερή γοθιά! Τα όνειρα είναι ψεύτικα, μόνο η ζωή είναι πραγματική. Πιστεύω ότι πρέπει να ζήσουμε τη ζωή μας και να μην κοιτάμε το παρελθόν.

Ζωγραφισμένα

Την εργασία μου την προσέχω και την αγαπώ.
Μα της συνθέσεως μ’ αποθαρρύνει σήμερα η βραδύτης.
Η μέρα μ’ επηρέασε.        Η μορφή της
όλο και σκοτεινιάζει.         Όλο φυσά και βρέχει.
Πιότερο επιθυμώ να δω παρά να πω.
Στη ζωγραφιάν αυτή κυττάζω τώρα
ένα ωραίο αγόρι που σιμά στη βρύσι
επλάγιασεν, αφού θ’ απέκαμε να τρέχει.
Τι ωραίο παιδί· τι θείο μεσημέρι το έχει
παρμένο πια για να το αποκοιμίσει. —
Κάθομαι και κυττάζω έτσι πολλήν ώρα.
Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ’ την δούλεψή της.

Μόλις διάβασα το ποίημα αυτό ήρθε στο μυαλό μου αυτή η εικόνα: ενός αγοριού που κάθεται κοντά στη βρύση  σε ένα ωραίο τοπίο .Μου θυμίζει τον εαυτό μου , πως κάθομαι σαν ένα ερωτευμένο κοριτσάκι Από τα ποιήματα του Καβάφη φαίνεται ότι αγαπά αυτό που κάνει .Του είμαι ευγνώμων, διότι όποτε διαβάζω ένα ποίημα του , νιώθω ότι εμπλουτίζεται το μυαλό μου και προσαρμόζομαι πιο πολύ στη ζωή.

Ντουιγκού Γιαρίμαγα, Γ1 

Ιθάκη

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν. 

Το ποίημα που διάλεξα είναι η Ιθάκη διότι απηχεί κάτι σωστό για μας : ότι σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι. Δηλαδή ότι παρόλο που πρέπει να έχουμε έναν προορισμό , έναν σκοπό, δεν πρέπει να βιαζόμαστε να φτάσουμε σε αυτόν, γιατί μπορεί τελικά να μην έτσι όπως νομίζαμε ότι θα ήταν. Θα πρέπει να απολαύσουμε, δηλαδή το ταξίδι , να πάρουμε γνώσεις να μάθουμε διάφορα από αυτό χωρίς  να ξεχνάμε όμως τον προορισμό μας.

 Παναγιώτης Δικταπανίδης, Γ1

Μονοτονία

Την μια μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι —
η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.
Aυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.

Ο λόγος που διάλεξα αυτό το ποίημα είναι πως ο χρόνος περνάει, χάνουμε σημαντικές στιγμές από τη ζωή μας , μετανιώνουμε για λόγια που είπαμε ή δεν είπαμε. Ο καιρός περνάει πολύ γρήγορα: δεν κατάλαβα πότε ήμουν στο δημοτικό και τώρα πάω Γ Γυμνασίου. Δεν πρόλαβα να χαρώ όσο έπρεπε να τα  παιδικά μου χρόνια . Όλο γκρίνια ήμουν για το πότε θα πάω στο Γυμνάσιο. Δεν κατάλαβα πότε άσπρισε η γιαγιά μου και άλλα πολλά….

Στο σχολείο όμως η ώρα του μαθήματος δεν περνάει γρήγορα. Τι κι αν περνάει, είμαστε ανυπόμονοι για το Σαββατοκύριακο και πάλι ξανά Δευτέρα. Έχω σταματήσει να είμαι ανυπόμονη διότι προσπαθώ να κρατήσω αναμνήσεις απ ότι κάνω γιατί σε λίγα χρόνια δε θα μπορώ να κάνω αυτά που κάνω τώρα. Περνάει ο καιρός, ας χαρούμε αυτή τη ζωή. Όπως λέμε και μεις οι νέοι :Χαμογέλα, η ζωή θέλει τρέλα!

Αργυρώ Ζαχαρίου, Γ1