The giver- (Ο δωρητής)

Η ταινία ήταν φανταστική! Την ξαναείδα άλλες δύο φορές μετά από την πρώτη φορά που την είχα δει στην πρώτη γυμνασίου. Ήταν πολύ πρωτότυπη, σου κράταγε το ενδιαφέρον καθ’ όλη τη διάρκειά της. Ήταν πολύ ωραία που στην αρχή ήταν ασπρόμαυρη και σιγά σιγά έβαζε χρώματα - ακριβώς όπως το περιγράφει το βιβλίο. Σε κράταγε σε αγωνία και είχε αισιόδοξο τέλος και μας έδειξε πως θα μπορούσε να είναι ο κόσμος χωρίς συναισθήματα -  την αξία των συναισθημάτων είτε αυτά είναι αγάπη είτε πόνος. Ως προς την παρουσίασή της ήταν πολύ ρεαλιστική. Δεν βρήκα κάποιο αρνητικό και είναι από τις ταινίες που θα βαθμολογούσα με δέκα!!! 😀

Αγγελική Σαράντου, Γ5

 Η ταινία μου άρεσε  αρκετά, γιατί μας έδειχνε  μια κοινότητα διαφορετική από αυτήν που ζούμε. Μια κοινότητα χωρίς χρώμα , μια κοινότητα με πολύ αυστηρούς κανόνες μια κοινότητα διαφορετική από την δικιά μας. Υπήρχαν άνθρωποι που έβγαλαν αυτούς τους κανόνες γιατί υποτίθεται θέλανε να «κρατήσουν την κοινότητα μακριά από τον πόλεμο και την φτώχεια"». Αυτό όμως στέρησε από τους πολίτες την αγάπη, την μουσική, την ευτυχία, τους γάμους και πολλά άλλα. Ευτυχώς που υπήρξε ο επαναστάτης για να ξαναφέρει την πραγματική ζωή που αξίζει στους πολίτες εκείνους χωρίς ψέματα και χωρίς άλλα μυστικά που θα έβλαπταν τους άλλους . Άλλο ένα θέμα που με στενοχώρησε προσωπικά είναι ότι σκότωναν τα βρέφη , που δεν τα νόμιζαν ικανά να ζήσουν και να κάνουν αυτό που θέλουν.

Ντανιέλα Μπάνα, Γ3

Τολμώ να πω πως η ταινία ξεκίνησε ωραία. Σε τραβάει κατευθείαν στην δράση και στο θέμα της ταινίας.... Αλλά επίσης τολμώ να πω πως η ταινία αποτυγχάνει να δείξει πως στην πραγματικότητα θα ήταν ένας κόσμος χωρίς πόλεμο. Πιστεύω σαν παιδί που είμαι μπορώ να σκεφτώ πως θα κατάφερνες να δημιουργήσεις έναν κόσμο χωρίς πόλεμο, εγώ ΔΕΝ θα αφαιρούσα τόσο σημαντικά πράγματα.. Πράγματα σαν την μουσική, σαν τα συναισθήματα!!!!.... Θα το δεχόμουν χωρίς κανένα πρόβλημα, αν η ταινία μας παρουσίαζε ότι οι άνθρωποι ζούσαν σαν στρατιωτάκια!...

Δημήτρης Κανέλλης, Γ2

"Κάθε μέρα άλλος", Ντέιβιντ Λέβιθαν

Ονομάζεται Α. Κάθε πρωί ξυπνάει στο σώμα και στη ζωή ενός διαφορετικού ανθρώπου. Ποτέ δεν ξέρει από πριν ποιο θα είναι το άτομο μέσα στο οποίο θα βρεθεί. Αν θα είναι αγόρι ή κορίτσι, λευκός ή μελαμψή, χαρούμενος ή θυμωμένη. Το έχει αποδεχτεί όμως, έχει ορίσει μάλιστα και τους κανόνες: δε δένεται πολύ, μένει διακριτικά στη ζωή των άλλων και δεν ανακατεύεται στην καθημερινότητα που μοιράζεται για μία μόνο μέρα. Ώσπου ένα πρωί ξυπνάει στο σώμα του Τζάστιν και γνωρίζει την κοπέλα του, τη Ριάννον. Τότε νιώθει ότι βρήκε επιτέλους κάποιον με τον οποίο θέλει να είναι μαζί. Κάθε μέρα.

Ένα υπέροχο βιβλίο που θα μιλήσει στην καρδιά κάθε εφήβου που ψάχνει μια αγάπη κι ένα σώμα για να τη μοιραστεί. Κάθε μέρα άλλο σώμα. Κάθε μέρα άλλη ζωή. Κάθε μέρα αναζητά το ίδιο κορίτσι. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

Το βιβλίο άρεσε πολύ στην Αντωνία, αν και βρήκε αντιπαθητικό το χαρακτήρα της Ριάνον σε αρκετά σημεία. Ο Α. ήταν πολύ ενδιαφέρων χαρακτήρας , αν και δεν περίμενε στο τέλος να θυσιάσει την αγάπη του για τη Ριάνον. Ο Σωτήρης ξεκίνησε να διαβάζει το βιβλίο, αλλά οι πρώτες εκατό σελίδες του φάνηκαν βαρετές και το παράτησε για καμιά βδομάδα. Μετά το ξανάπιασε όμως και το τέλειωσε αρκετά γρήγορα. Βρήκε ενδιαφέρουσα την υπόθεση , αλλά δεν του άρεσε το τέλος. Ο Χρήστος διάβασε σχετικά γρήγορα το βιβλίο, το οποίο του άρεσε. Θεώρησε περίεργη την κρίση του Α. σε αρκετά σημεία και του άρεσε που δεν εκμεταλλευόταν το σώμα των ανθρώπων στο οποίο βρισκόταν. Επίσης μας είπε ότι κατανοούσε τη συμπεριφορά της Ριάνον, αφού η θέση της ήταν εξαιρετικά δύσκολη.

Η Ειρήνη διαβάζοντας το βιβλίο περίμενε ότι ο Α. κάποια στιγμή θα έμπαινε στο σώμα της Ριάνον. Ο συγγραφέας παρουσιάζει την καθημερινότητα πολλών, διαφορετικών εφήβων και αυτή είναι αληθινή. Αυτό που τη συγκίνησε στον Α. ήταν ότι δεν έκανε διακρίσεις. Δεν διαχώριζε τα άτομα σε στρέιτ ή γκει, σε αγόρια ή κορίτσια, σε λευκούς ή μαύρους. Γι αυτόν δεν υπήρχε φυλή ή εθνικότητα ή φύλο. Επίσης φρόντισε το κορίτσι που ήθελε να αυτοκτονήσει ενημερώνοντας τον πατέρα. Η ίδια πίστευε ότι στο τέλος ο Α. θα παρέμενε στο σώμα του Αλεξάντερ.  Στην Εύα δεν άρεσε η πρωταγωνίστρια του βιβλίου, η Ριάνον, επειδή ήταν ρατσίστρια. Προσάρμοζε τη συμπεριφορά της ανάλογα με το σώμα στο οποίο βρισκόταν εγκλωβισμένος για μια ημέρα ο Α- ήταν διστακτική όταν ήταν σε σώμα κοριτσιού ή άσχημου εμφανισιακά αγοριού και πολύ πιο διαχυτική όταν ο Α βρισκόταν στο σώμα κάποιου όμορφου, γοητευτικού νεαρού. Επίσης της άρεσε που στο βιβλίο υπάρχουν τόσες πολλές διαφορετικές ιστορίες, αφού ο Α. αλλάζει σώμα καθημερινά. Αυτό της κράτησε αμείωτη την προσοχή.

Η Ντανιέλα διάβασε αρκετά γρήγορα το βιβλίο και της άρεσε πολύ το love story. Η καθημερινότητα των εφήβων όπως αποτυπώνεται στο βιβλίο είναι αληθινή, αν και το τέλος σε κάποιες από αυτές τις ιστορίες είναι απότομο. Αυτό που της άρεσε πολύ στο βιβλίο είναι ότι τη βοήθησε να μπει στη θέση των διαφορετικών ηρώων και να βιώσει τα συναισθήματα τους. Τελευταία τοποθετήθηκε η Σελίν, η οποία είχε δει πρώτα την ταινία και μετά διάβασε το βιβλίο. Αρχικά ξεκίνησε το βιβλίο, αλλά στην πορεία το βαρέθηκε. Το ξανάπιασε όμως λίγο αργότερα και το τέλειωσε σχετικά γρήγορα. Αυτό που της άρεσε στο βιβλίο ήταν ότι ταυτίζεσαι με τα διαφορετικά πρόσωπα του βιβλίου. Η αρίθμηση των κεφαλαίων με τον αριθμό της μέρας που ζούσε ο Α. της έκανε εντύπωση. Το τέλος ήταν απρόβλεπτο – ο νεαρός Αλεξάντερ είναι ο ωραίος τύπος που κάθε κορίτσι θα επιθυμούσε και λογικά θα άρεσε και στη Ριάνον!

Στη συζήτηση που ακολούθησε αναφερθήκαμε στο ότι ο συγγραφέας είχε αυτή την απίθανη ιδέα, δηλ. ο πρωταγωνιστής του να αλλάζει καθημερινά σώμα, προκειμένου να καλλιεργήσει την ενσυναίσθηση του αναγνώστη του. Μιλήσαμε για τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε και ο ίδιος αλλά και η Ριάνον, που έπρεπε να τον αγαπήσει γι αυτό που ήταν εσωτερικά και όχι για την εξωτερική του εμφάνιση. Όπως επισήμανε και η Εύα η απάντηση σε αυτό δόθηκε από την Αμέλια, μια κοπέλα που στο σώμα της βρέθηκε ο Α. Αυτή απάντησε στην αγαπημένη της ότι θα την αγαπούσε όπως κι αν ήταν, αφού αυτό που μετρούσε ήταν ο χαρακτήρας της και όχι η εξωτερική της εμφάνιση. Παράλληλα, μας άρεσε αυτή η αναφορά σε τόσους πολλούς διαφορετικούς εφήβους και στις προσωπικές τους ιστορίες. Τέλος, καταλήξαμε στη διαπίστωση ότι ο Α. ήταν ένα πολύ καλό και ηθικό άτομο που σκοπό δεν είχε να εκμεταλλευτεί τα σώματα των άλλων εφήβων στα οποία τυχαία βρισκόταν, αλλά αντίθετα σεβόταν τη διαφορετικότητα τους και φρόντιζε να μη διασαλεύει τη ζωή τους. Ο βαθμός που βάλαμε στο βιβλίο ήταν 8!

(Η Αγγελική έλειπε από τη συνάντηση και μας έστειλε τη γνώμη της!)

Το βιβλίο ήταν πρωτότυπο και διαφορετικό ως προς το περιεχόμενο λόγω της κυρίας ιστορίας σχετικά με την ικανότητα του Α. να μπαίνει σε άλλα σώματα. Ήταν ένας πολύ ωραίος τρόπος για να μας παρουσιάσει τα συναισθήματα διαφόρων διαφορετικών ανθρώπων.  Από τις αντιδράσεις της κοπέλας στη διαφορετική εμφάνιση καταλαβαίνουμε πόσο σημαντική είναι και πόσο δύσκολο είναι να μείνουμε στον εσωτερικό κόσμο, χωρίς να επηρεαζόμαστε από την εξωτερική εμφάνιση και από την απόφαση του να τη γνωρίσει σε κάποιον άλλο καταλαβαίνουμε  πιστεύω ότι έβαλε το σεβασμό προς τους άλλους πάνω από τα δικά του συναισθήματα. Τα αρνητικά ήταν ότι η ιστορία ήταν συνέχεια γύρω από τα δύο αυτά παιδιά και θα μπορούσε να έχει πιο αίσιο τέλος. Πιθανότατα θα υπάρξει και συνέχεια σε επόμενο βιβλίο.

V for Vendetta, Οι ιδέες παραμένουν ζωντανές.

Η ταινία αυτή μας έδειξε τη μοχθηρότητα και την ασυδοσία των ανθρώπων που κυβερνούν στο μακρινό μέλλον την Αγγλία και το πως μπορούν να ωθήσουν τους πολίτες να πιστέψουν πράγματα κάνοντας πλύση εγκεφάλου με κάθε υπαρκτό μέσο ενημέρωσης και ψυχαγωγίας. Παρόλα αυτά μας απέδειξε ότι στο τέλος, αν ο λαός ενωθεί, μπορεί να βγει νικητής, γιατί οι ιδέες παραμένουν ζωντανές, όσα άτομα κι αν θυσιαστούν για χάρη τους. Επιπλέον αν μεταδοθούν από στόμα σε στόμα μπορούμε να πετύχουμε το σκοπό μας, όποιος και αν είναι αυτός. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν η λήξη της απέραντης ελευθερίας των κυβερνήσεων και η λήψη κοινωνικών και ηθικών κανονισμών που να ωφελούν και τον πολίτη εκτός από τον κυβερνώντα.

Στόχος της ταινίας ήταν να "ξυπνήσει" τους ανθρώπους και να τους κάνει να καταλάβουν ότι καθημερινά πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης λόγω της ευπιστίας τους και του μη σκεπτικισμού τους και να ξυπνήσει τον νου, ούτως ώστε να φιλτράρει ότι ακούει και βλέπει και να είναι πιο ενεργός και "ξύπνιος" πολίτης. Πιστεύω πως αυτόν τον στόχο έμμεσα ή άμεσα τον πετυχαίνει. Προσωπικά μου άρεσε πολύ ως ταινία αφού συμπεριλάμβανε και δράση, πράγμα που με έκανε να την παρακολουθήσω με τρομερό ενδιαφέρον. Πιστεύω πως ήταν μια πολύ καλή επιλογή εκ μέρους των καθηγητών μας.

Μαρία Χατζημιχαήλ, Γ6

Αναμφίβολα η καλύτερη ταινία που έχω δει ποτέ στην ανιαρή ζωούλα μου. Ο V μέσα από πολύ κόπο προσπαθεί να κάνει τον κόσμο να μην ξεχάσει όχι τον βασιλιά,  αλλά τον Γκάι Φωκς. Τον άνθρωπο που είχε τα κότσια να γυρίσει πλάτη στην εξουσία. Η ταινία μου άρεσε πάρα πολύ. Η ιδέα του ότι διαδραματίζεται στο μέλλον την κάνει να έρθει πιο κοντά στον θεατή και να τον προβληματίσει σχετικά με το τι όντως μπορεί να συμβεί στο μέλλον. Επίσης είμαι κορίτσι οπότε έχω λίγο περισσότερο  αίσθηση του πως να κλαις όταν λίγο πριν το τέλος οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές ανταλλάσουν το πρώτο και τελευταίο τους φιλί πάνω από μια άσπρη μάσκα. Υπάρχουν πολλά δώρα μέσα σε αυτή την ταινία που πιστεύω ότι θα τραβήξουν το ενδιαφέρον του καθένα που θα θελήσει να τη δει.

Γαβριέλα Δούσμανη, Γ2

Όλες οι ταινίες έχουν καλό τέλος όπως είπε και ο V, βέβαια δεν απουσιάζει από αυτήν τη ταινία το καλό τέλος!! Να πω πως θα είναι από τις λίγες φορές που μάλλον θα γράψω καλή κριτική γιατί η ταινία πράγματι είναι καλή. Αρχικά η ταινία έχει τον "δικό" της Ζορό τον "δικό" της Χίτλερ και την "δικιά" της Λόις. Εχει μέσα δύο τρία κλισέ,  αλλά δεν με θεωρώ αρκετά έμπειρο για να ασκήσω κριτική. Είναι μια ταινία που σε κρατάει σε εγρήγορση. Δένουν λοιπόν οι *καλές ιδέες* και κλείνει με το τέλος που όλοι θέλουμε.

Δημήτρης Κανέλλης, Γ2

"Αν ψάχνετε τον ένοχο, χρειάζεται μόνο να κοιτάξετε στον καθρέφτη". Μέσα σε αυτή τη φράση κρύβεται όλο το νόημα της ταινίας. Ο αγώνας που έκανε ο V για καταστρέψει το απολυταρχικό καθεστώς δεν βασιζόταν σε αυτόν ,αλλά στον λαό. Αυτό που έκανε εκείνος ήταν, απλά να δώσει στους ανθρώπους μία μικρή ώθηση, έτσι ώστε να αποβάλουν κάθε αίσθημα φόβου από μέσα τους,να καταλάβουν ότι μόνο αυτοί αυτοί μπορούν να αλλάξουν το μέλλον τους και να εναντιωθούν σε έναν δικτάτορα, ο οποιός τους είχε, ουσιαστικά, φυλακίσει.Η φυλακή τους, όμως, ήταν διαφορετική από τις άλλες. Σε αυτή την φυλακή, το τραγικό ήταν, πως νόμιζαν ότι ήταν ελεύθεροι, ενώ στην πραγματικότητα δεν μπορούσαν να σκεφτούν, να μιλήσουν και, γενικότερα, να κάνουν τίποτε παρά να ακολουθήσαν, άβουλα,αυτά που το κράτος τους έλεγε να κάνουν, μέσω των ΜΜΕ.

Ένα άλλο θέμα που θίγει η ταινία είναι το γεγονός ότι δεν έχει σημασία το άτομο που υποστηρίζει μία ιδέα ,αλλά η ιδέα η ίδια. Αυτό φαίνεται πολύ έντονα σε κάποιες από τις τελευταίες σκηνές της ταινίας, όπου η Ίβι φιλάει την μάσκα που φοράει ο V,έπειτα όταν δεν του βγάζει την μάσκα αφού πέθανε για να δει ποιός είναι και τέλος όταν ο επιθεωρητής την ρωτάει ποιός ήταν τελικά ο V και αυτή του απάντησε:" Ήταν ο Έντμοντ  Ντάντες, ο πατέρας μου, η μητέρα μου, ο αδερφός μου, ο φίλος μου, ήταν εσύ και εγώ. Ήταν όλοι μας..."

Τέλος Πιστεύω πως το " V for Vendetta " είναι ,μέχρι στιγμής, η καλύτερη ταινία που έχουμε παρακολουθήσει στην κινηματογραφική λέσχη, λόγω των μηνυμάτων που περνούσε αλλά και του τρόπου με τον οποίο το έκανε. Μπορεί κάποιοι να την χαρακτηρίσουν κάπως "ωμή" λόγω κάποιων σκηνών αλλά πιστεύω πως ήταν απαραίτητες, προκειμενου να "αγγίξουν" τους θεατές. Επομένως την προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους.

Δημήτρης Πλατανίστας, Γ4

Καλός μαθητής vs κακός μαθητής.

Καλός μαθητής θεωρείται ο μαθητής που είναι συνεπής στις σχολικές του υποχρεώσεις και επιμελής. Επίσης, ο καλός μαθητής δε δημιουργεί  προβλήματα στο σχολείο , σέβεται τους δάσκαλους και δεν ενοχλεί τους συμμαθητές του. Είναι , όμως, μόνο αυτά τα κριτήρια για να ανήκει κάποιος μαθητής σε αυτήν την ομάδα; Καλός μαθητής κατά τη γνώμη μου δεν είναι μόνο αυτός που είναι πρώτος ή ανάμεσα σε πρώτους. Καλός είναι και ο αισιόδοξος μαθητής, ο προσεκτικός μαθητής που εμπιστεύεται τις γνώσεις του, αυτός που είναι τακτικός και οργανωμένος και ξέρει να ζητά βοήθεια όποτε την χρειάζεται. Επιπλέον, ο καλός μαθητής δεν απογοητεύεται με τις χαμηλές αποδόσεις, δεν τα παρατά εύκολα και προσπαθεί μέσα απ όλα να μαθαίνει , αλλά πρωτίστως ο καλός μαθητής προσπαθεί  με επιμονή και υπομονή να κατακτά τους στόχους του, έχοντας σωστούς τρόπους συμπεριφοράς , εκτιμώντας την οικογένεια , τους φίλους και τους συμμαθητές του.

Καλλιόπη Δρόσου, Γ2

Κακός μαθητής είναι αυτός ο οποίος δε διαβάζει,  δε συμμετέχει στο μάθημα και παράλληλα κάνει φασαρία στην τάξη. Όμως ο κακός μαθητής τις περισσότερες φορές μπορεί να έχει περάσει πολλά στη ζωή του και έτσι να έχει προκύψει αυτή η συμπεριφορά. Επίσης μπορεί να μην έχει την προσοχή του γονέα και να νιώθει μόνος ή να έχει ένα μόνο γονιό και να περνάει εξίσου δύσκολα.

Αναστασία Ζελεζνιάκ, Γ2

Κατά τη γνώμη μου καλός μαθητής δεν είναι πάντα αυτός που παίρνει είκοσι σε κάθε μάθημα και είναι καλός σε όλα. Ένας καλός μαθητής μπορεί να είναι κάποιος που ο μεγαλύτερος βαθμός που έχει στον έλεγχο είναι το 17. Πάρα πολλά άτομα έχουν έφεση στη ζωγραφική, στο τραγούδι, στο χορό και άλλα. Δεν είναι αναγκαίο ο κάθε γονιός να έχει γεννήσει ένα Άλμπερτ Αϊνστάιν. . Ωστόσο πολλοί άνθρωποι έχουν στο μυαλό τους το πρότυπο του καλού μαθητή ως τον πρώτο κι όχι τον δεύτερο ή τον τρίτο που υπάρχει μέσα σε μια τάξη , και τον κακό μαθητή , όχι ως αυτόν που δε μπορεί ή δε θέλει τα γράμματα , αλλά αυτόν που βαριέται να διαβάσει. Πού ξέρουμε όμως ; Μπορεί αυτό που θα σε πάει ψηλά να μην είναι ο βαθμός του απολυτηρίου, αλλά μια πολύ καλή ιδέα.!

Γαβριέλα Δούσμανη, Γ2

Αρχικά, ο καλός μαθητής είναι ενεργός στο μάθημα. Συμμετέχει, απαντά σε ερωτήσεις, προσέχει τον καθηγητή. Ακόμη είναι συνεπής και διαβάζει όσο χρειάζεται όλα τα μαθήματα ανεξαιρέτως. Πέρα των τυπικών όμως η προσπάθεια δεν αρκεί. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει κι αυτό που ξεχωρίζει τους καλούς μαθητές από τους κακούς. Ο καθένας μπορεί να διαβάζει και να κάνει εργασίες , αλλά η ποιότητα του διαβάσματος και των εργασιών αναδεικνύουν το επίπεδο του μαθητή. Τέλος, ο καλός μαθητής συνήθως παίρνει υψηλούς βαθμούς και ξεχωρίζει από το σύνολο των μαθητών της τάξης λόγω των επιδόσεων του.

Διονύσης Καραβίτης, Γ2

"Αποσυνδέσου!"

Η καλύτερη ταινία που έχω δει στη ζωή μου! Δεν ήξερα ότι υπάρχουν τέτοιοι κίνδυνοι. Δεν περίμενα ότι γίνονται τέτοια πράγματα στον κόσμο. Δεν ήθελα να ξέρω ότι υπάρχουν. Αλλά όσο πιο νωρίς ενημερώνεσαι για τον κόσμο, τόσο πιο σωστά προετοιμασμένος είσαι για το μέλλον. Καλώς που μας τη δείξατε!

Αυτό λοιπόν που θα μου μείνει στο μυαλό είναι η σκηνή όπου η αδερφή του αγοριού που κρεμάστηκε, ξάπλωσε δίπλα του στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Στόχος της ταινίας ήταν να μας δείξει με έναν πλάγιο τρόπο πώς πρέπει να χρησιμοποιούμε το διαδίκτυο.  Και νομίζω πώς όλοι φοβηθήκαμε και θα προσέχουμε από δω και πέρα. Απλά έχω μια απορία: Αν όντως η ταινία απεικόνιζε την αλήθεια, πόσο τυχεροί παίζει να είμαστε;

Αναστασία Ζήβα, Γ2

Η ταινία «Disconnect» ήταν καταπληκτική. Καταρχάς  νομίζω ότι μου άρεσε επειδή δεν ήταν μια ενιαία ταινία, αλλά τρεις διαφορετικές. Η ιστορία του Μπεν Μπόιντ ήταν η καλύτερη κατά τη γνώμη μου, διότι υπήρχαν αρκετά συγκινητικά σημεία- όπως η σκηνή που ο πατέρας μάχεται για το γιο του και τελικά συμφιλιώνονται με τον πατέρα του Ντίξον. Πάντως η πιο συγκινητική στιγμή στην ταινία είναι όταν ο πατέρας άκουγε το τραγούδι Μπεν.

 Η ιστορία με την κλεμμένη πιστωτική ήταν πολύ συνοπτική και πιστεύω ότι ήθελε και άλλη ανάπτυξη. Η ιστορία της Νίνα και του Κάιλ ήταν βαρετή, αν και ήταν αρκετά αναπτυγμένη. Είχε μερικές καλές σκηνές, όπως όταν ο Κάιλ απέτρεψε τον αρχηγό του να χτυπήσει τη Νίνα. Οι αγαπημένοι μου χαρακτήρες ήταν ο πατέρας του Μπεν και ο Ντίξον. Ο πατέρας του Μπεν μου άρεσε,  επειδή υπερασπίστηκε το παιδί του ακόμα και όταν χρειάστηκε να παλέψει. Ο Ντίξον μου άρεσε,  επειδή μετανόησε για τις πράξεις του και συμπαραστάθηκε στον πατέρα του Μπέν. Θα έβαζα στην ταινία 8/10.

Σωτήρης Καβαδάκης, Γ2

Είναι από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει. Μια ταινία που αντιπροσωπεύει τη γενιά μας. Είναι μια ταινία που τα περισσότερα παιδιά ταυτίζονται και μέσα από αυτή την ταύτιση μπορούν να βρουν μια λύση. Μας έδειξε κάποια προβλήματα που αντιμετωπίζουν μικροί και μεγάλοι, ενήλικες.

Είδαμε πώς πρέπει να χρησιμοποιούμε το Ίντερνετ και πώς να προστατεύουμε τα προσωπικά μας δεδομένα καθώς και τον ίδιο μας τον εαυτό. Μας έδειξε τους κινδύνους που υπάρχουν εκεί. Ο καθένας θα μπορούσε να δει αυτή την ταινία και να μάθει πολλά για το θέμα. Αυτές είναι ταινίες που πρέπει να βλέπουμε στην εφηβική ηλικία.

Ραφαηλία Κασάπη, Γ2

Μια ταινία που μπορεί να σου προκαλέσει κλάμα και αγωνία γιατί δεν ξέρεις τι σε περιμένει στο τέλος. Κατά τη γνώμη μου η ταινία είναι καλά σκηνοθετημένη με πολύ σασπένς και δράμα. Η ταινία περιλάμβανε τρεις διαφορετικές ιστορίες για το διαδίκτυο και το τι κακό κάνει, αν δεν μπορείς να το διαχειριστείς σωστά. Προσπαθεί να σου δείξει ότι δεν ξέρεις τι υπάρχει μέσα από την οθόνη. Μπορεί να είναι ο καθένας : ένας φίλος , ένας άγνωστος, ένας συμμαθητής σου. Ένα αρνητικό που είχε κατά τη γνώμη μου  είναι ότι στις στιγμές που έχει μια συγκινητική 

σκηνή και πας να κλάψεις, αλλάζει σκηνή.

Στο τέλος της ταινίας πίστευα πως όλα θα γίνουν καλύτερα , όπως σε όλες τις συνηθισμένες ταινίες αλλά αυτή η ταινία ήταν λίγο διαφορετική. Η ταινία πιστεύω ότι ήταν εξαιρετική.

Αντωνία Καπουράνη, Γ2

Ήταν μια πολύ ωραία ταινία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Μου άρεσε πολύ προς το τέλος που όλοι έδειχναν να είναι κοντά. Μου άρεσε επίσης εκεί που ο Ντίξον πήγε στο νοσοκομείο να δει το άλλο αγόρι, αν και θα μπορούσαν να τον πιάσουν. Όταν τελείωσε σκέφτηκα πόσο καταραμένο παίζει να είναι το διαδίκτυο., πόσο κακό έχει κάνει σε πολλούς ανθρώπους. Μακάρι να προσέχαμε περισσότερο τι κάνουμε.

Αναστασία Ζελεζνιάκ, Γ2

(Ευχαριστούμε τον δικηγόρο κύριο Δρόσο, ο οποίος βρέθηκε σήμερα κοντά μας και, με αφορμή την ταινία που είδαμε, μίλησε στους μαθητές της Κινηματογραφικής Λέσχης για την προστασία των προσωπικών τους δεδομένων και τη χρήση του Ίντερνετ.)

"Είμαστε άνθρωποι και έτσι πρέπει να μας φέρονται."- Trash (2014)

Η δικιά μου άποψη για την ταινία: Μπορώ να πω πως η ταινία ξεκίνησε αρκετά καλά και μου τράβηξε το ενδιαφέρον, αλλά! Κάπου στα μισά της ταινίας απογοητεύτηκα,  γιατί άλλαξε τελείως το point της ταινίας! Κατά τα άλλα η ταινία ήταν ωραία! Όμως έχω δύο τελευταία παράπονα και αφορά τα "κλισέ της ταινίας" τα οποία είναι :

α) Μας δείχνει ότι το παιδί δεν σκοτώνει τον αστυνομικό.... Γιατί δεν τον σκότωσε;;

 Οι περισσότερες απαντήσεις θα ήταν

-Αααα,  η ταινία μας δείχνει τα συναισθήματα του παιδιού και του έδωσε την δεύτερη ευκαιρία κάτι που εκείνος δεν θα έκανε, μα καλά που φτάσαμε να είναι σε καλύτερη συμπεριφορά τα παιδιά παρά εμείς;  - Έλεος πια! ΟΧΙ!  Το παιδί θα μπορούσε να μην τον σκότωσε επειδή απλούστατα είναι παιδί!! Η θα μπορούσε να τον σκότωνε γιατί ήθελε εκδίκηση ή επειδή δεν είχε τους "κατάλληλους τρόπους συμπεριφοράς".

 β) Επίσης πετούσαν τα λεφτά λες και δεν τα είχαν ανάγκη! Και έρχομαι και ρωτάω... Πώς θα σου φαινόταν αν 3 παιδιά μετά από χρόνια κούρασης, που δούλευαν σε χωματερή και μάζευαν σκουπίδια για ψίχουλα, όταν ανακάλυψαν δισεκατομμύρια ευρώ τα πέταξαν στα σκουπίδια;;;;  Και ξανά έρχομαι για να απαντήσω εγώ! Το κλισέ είναι κάτι σαν μαξιλαράκι ασφαλείας για τα λόγια του κόσμου! Συζητάνε οι σεναριογράφοι

-Να πούμε πως πήραν τα λεφτά και έζησαν μια τέλεια ζωή;

-Όχι,  θα τα βάλουμε να τα πετάνε στα σκουπίδια, και θα ζούνε υπέροχα ψαρεύοντας ψάρια!

Δεν βγάζει νόημα! Αφού έτσι όπως έχουμε "καταντήσει" με το γεγονός ότι παντού χρειάζονται λεφτά! Γιατί δεν μας έδειξαν αυτό; Γιατί φοβούνται τα λόγια και της αντιδράσεις του κόσμου! Οι οποίες θα οφείλονται στο κάτι διαφορετικό! Για αυτό υπάρχει το κλισέ! Για μα σου θυμίζουν πόσο τέλεια είναι τα πάντα!!!! Και πάντα να σε απομακρύνουν από την πραγματικότητα!

Δημήτρης Κανέλλης, Γ2

Η ταινία προσωπικά μου άρεσε αρκετά. Τα μηνύματα που μας περνάει είναι εξίσου ωραία και σημαντικά. Μας δείχνει το πιο γνωστό πρόσωπο του ρατσισμού καθώς οι μεγάλοι θεωρούν τα σκουρόχρωμα παιδιά σκουπίδια. Και το πιο έντονο σημείο ήταν όταν φέρθηκαν έτσι στο 14χρονο Ραφαέλ. Επίσης, μέσω της ταινίας αυτής , ο κάθε άνθρωπος μπορεί αν αντιληφθεί το σημαντικό ρόλο που παίζει η δικαιοσύνη αλλά και η ισότητα μεταξύ των ανθρώπων, καθώς όλοι είμαστε άνθρωποι και δικαιούμαστε την ελευθερία μας. Η ταινία ήταν αρκετά ρεαλιστική , κάτι που την έκανε ακόμη καλύτερη. Σε γενικές γραμμές η ταινία ήταν απίστευτη και αξίζει να τη δει ο οποιοσδήποτε.

Ιλιριάνα Τρίμι, Γ6

Η ταινία ήταν πολύ ωραία και είχε πολύ δράση , πράγμα το οποίο μου αρέσει στις ταινίες. Αυτή η ταινία ήταν απλά τέλεια. Το αγαπημένο μου σημείο ήταν όταν ο Αρουραίος άφησε το χαρτί που είχε ζωγραφίσει θλιμμένο τον εαυτό του και μετά όταν τα κατάφεραν γύρισε και άφησε και περισσότερα χρήματα και ζωγράφισε στο χαρτί τον εαυτό του χαρούμενο.. Μου άρεσε όταν η δασκάλα ρώτησε τα αγόρια γιατί έκαναν ό,τι έκαναν και ο Γκάρντο απάντησε «Γιατί είναι το σωστό». Επίσης η σκηνή που είχε μεγάλο νόημα ήταν εκεί που τα αγόρια πετάνε τα χρήματα στην χωματερή. Εκεί που είχαν βρει το πορτοφόλι και από κει ξεκίνησαν όλα .Ήθελαν λοιπόν να τελειώσουν εκεί. Η σημασία της πράξης τους είναι ότι τα λεφτά είναι σκουπίδια.

Αναστασία Ζελεζνιάκ, Γ2

Επρόκειτο για μια ταινία που μας έδειξε τη σκληρότητα και την αδικία του κόσμου και μας έβγαλε από το κλουβί μας, δείχνοντας μας τι γίνεται στον έξω κόσμο. Μας έδειξε πως υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να φτάσουν στα άκρα για το χρήμα, ενώ και άλλοι που εκτιμούν το κάθε τι και είναι πρόθυοι να θυσιαστούν επανειλημμένα για να απονεμηθεί η δικαιοσύνη και να βοηθηθούν οι συνάνθρωποί τους. Ήταν μια πραγματικά ενδιαφέρουσα ταινία με τα συγκινητικά και τα σκληρά της κομμάτια και πιστεύω πως ήταν μια πολύ καλή επιλογή εκ μέρους των καθηγητών μας.

Μαρία Χατζημιχαήλ, Γ6

"Αγαπητοί μου γονείς, φεύγω. Σας αγαπώ, μα φεύγω..."

Πρώτη ταινία για φέτος η "Οικογένεια Μπελιέ" και οι πρώτες κριτικές από την Ειρήνη και τη Φανή!



Έχω παρακολουθήσει διάφορα είδη ταινιών κατά την διάρκεια της ζωής μου. Ταινίες κωμικές, τρόμου, περιπέτειας και άλλες πολλές. Οι περισσότερες από αυτές μου ήταν αδιάφορες. Αλλά η συγκεκριμένη ταινία με έχει βάλει σε σκέψεις. Λάτρεψα μερικά σημεία της και αρκετά μηνύματα που περνούσε. Αλλά δυστυχώς δεν μου άρεσε η προβλεψιμότητα της. Ήταν φανερό ότι στην ταινία η πρωταγωνίστρια θα νικούσε τον διαγωνισμό στο τέλος,  οπότε δεν εντυπωσιάστηκα από το αποτέλεσμα. Μπορώ να παραδεχτώ ότι μου άρεσε η αίσθηση του χιούμορ που περιείχε παρόλο που σε κάποια σημεία είχε υπονοούμενα. Πιστεύω πως έκανε όλους τους θεατές να δούνε με έναν διαφορετικό τρόπο την ζωή και την καθημερινότητα ενός κωφάλαλου, πράγμα που την κάνει ξεχωριστή διότι μας βάζει στην θέση των ατόμων αυτών.  Είναι μια ταινία που θα την θυμάμαι για αρκετό καιρό  και ίσως την ξαναδώ και στο μέλλον.

Ειρήνη Παπούλη, Γ4

Η ταινία ήταν πολύ συγκινητική , κυρίως στα σημεία που εξηγούσαν οι γονείς στην κόρη τα συναισθήματα τους, όταν γεννήθηκε η μικρή τους και έμαθαν ότι ακούει ,  και όταν έκανε νοηματική,  ενώ τραγουδούσε. Η ταινία αυτή πέτυχε να έρθουμε στην θέση της Πώλα και να νιώσουμε τα συναισθήματα της καθώς και των γονιών της κυρίως σε εκείνες τις σκηνές. Παρόλα αυτά η ταινία ήταν επίσης πολύ αστεία και γενικά ενδιαφέρουσα. Συμπερασματικά,  εμένα μου άρεσε πολύ η ταινία γιατί μου πρόσφερε όλα τα συναισθήματα από χαρά μέχρι συγκίνηση.

Φανή Οικονόμου, Γ4

Αρχικά, να τονίσω ότι δεν είμαι λάτρης των ταινιών. Προτιμώ να περάσω τον ελεύθερο μου χρόνο διαβάζοντας βιβλία καθώς πιστεύω ότι οι γνώσεις που πρόκειται να αντλήσω από αυτά είναι πολύ περισσότερες. Παρ'όλα αυτά, αν πρόκειται να επιλέξω μια ταινία για να παρακολουθήσω τοτε θα είναι μια με νόημα που στην λήξη της θα μου έχει προσφέρει γνώσεις και τροφή για σκέψη. Μια τέτοια ταινία ήταν και αυτή που παρακολουθήσαμε με την Κινηματογραφική Λέσχη  του σχολείου μας.

   Πρόκειται για μια ταινία που με έκανε να σκεφτώ και να μπω στη θέση του άλλου και πάνω από όλα να καταλάβω ότι σε όλα υπάρχει και μια θετική πλευρά. Αυτό όμως είναι το μήνυμα που εξέλαβα ως άτομο με πλήρη ακουστική ικανότητα.

   Μπαίνοντας στη θέση ενός ανθρώπου με προβλήματα ακοής, το νόημα φαίνεται εντελώς διαφορετικό. Τα άτομα αυτά παρουσιάζονται ανίκανα να επικοινωνήσουν με τον έξω κόσμο και να εργαστούν χωρίς την βοήθεια ενός "ακουστικά υγιή" ανθρώπου. Αυτό πολύ πιθανόν να τα κάνει να νιώθουν μειονεκτικά παρακολουθώντας τη συγκεκριμένη ταινία - το οποίο φυσικά και δεν είναι το ζητούμενο.

   Κλείνοντας, θα ήθελα να πω πως αυτή η ταινία ήταν πολύ συγκινητική για μένα, ως ακουστικά υγιή άτομο, όμως ενδεχομένως θα έπρεπε να αλλάξουν κάποια πράγματα, ούτως ώστε να είναι κατάλληλη για παρακολούθηση από άτομα χωρίς ακουστική ικανότητα χωρίς αυτά να νιώσουν μειονεκτικά ή ακόμα και να προσβληθούν.

Μαρία Χατζημιχαήλ, Γ6