Το κυνήγι (The hunt)- 2012

Την Κυριακή 16 Φεβρουαρίου την ταινία για τη Λέσχη του σχολείου διάλεξε ο μαθητής Γιώργος Αραπόπουλος του Γ1. Η ταινία ήταν το The hunt (Το κυνήγι), που διαγωνίστηκε το 2012 στο φεστιβάλ των Κανών και ο πρωταγωνιστής Μαντς Μίκελσεν  κέρδισε βραβείο ερμηνείας. 
Η υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: Έπειτα από ένα επώδυνο διαζύγιο, ο 40χρονος Λούκας έχει μια νέα σχέση, μια νέα δουλειά και προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με τον έφηβο γιο του, Μάρκους. Όλα όμως τα γεγονότα, φαίνονταν να του πηγαίνουν, ανάποδα. Μια ιστορία κι ένα απλό, παιδικό ψέμα, είναι μόνο η αρχή. Καθώς πέφτει το χιόνι και πλησιάζουν οι γιορτές, το ψέμα εξαπλώνεται σαν ίωση. Το σοκ και η δυσπιστία ξεφεύγουν από τον έλεγχο, και η μικρή κοινότητα θα βρεθεί σε μια κατάσταση μαζικής υστερίας, όσο ο Λούκας παλεύει μόνος του για τη ζωή, αλλά και την αξιοπρέπειά του.

Στη συζήτηση που ακολούθησε μετά την προβολή της ταινίας οι μαθητές ανέφεραν τα ακόλουθα:

1. Η ταινία “The Hunt” είχε κάποια κοινά στοιχεία με την ταινία “Doubt” της προηγούμενης εβδομάδας. Συγκεκριμένα, και οι δύο παρουσιάζουν τα αποτελέσματα της διασποράς ανυπόστατων φημών και την καταστροφή της υπόληψης ενός ανθρώπου. Και οι δύο ταινίες καταλήγουν στην ύπαρξη αμφιβολίας σχετικά με την αθωότητα του πρωταγωνιστή. Η Διευθύντρια και στις δύο περιπτώσεις καταλήγει σε εύκολα συμπεράσματα σχετικά με το ποιόν και τις πράξεις των ηρώων και τα γενικεύει.
2. Βασικό θέμα στην ταινία είναι ότι ο κοινωνικός περίγυρος και ο τρόπος που αντιμετώπισε τις φήμες για το Λούκας. Παρά το γεγονός ότι στην αρχή της ταινίας παρουσιάζεται ένα προφίλ ανθρώπου κοινωνικού και αγαπητού από όλους, καθώς επίσης και σχετικά συνεσταλμένου απέναντι στο γυναικείο φύλο, στη συνέχεια κανείς δε διστάζει να στραφεί εναντίον του, σαν να μην τον ήξεραν ποτέ, και μάλιστα χωρίς καμμία απόδειξη. Θίγεται, λοιπόν, η έννοια της φιλίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης, της εμπιστοσύνης και της ψυχολογίας της μάζας.
3. Τα παιδιά διαπίστωσαν ότι ένα φαινομενικά αθώο ψέμα ενός παιδιού έχει αλυσιδωτές αντιδράσεις στη ζωή των εμπλεκομένων. Δεν τιμωρείται μόνο ο Λούκας για ότι πιθανόν έκανε, αλλά και ο γιος του, το σκυλάκι του και η σύντροφός του.  Επίσης, όταν διασπείρεται μία φήμη, δεν υπάρχει τρόπος να την ελέγξεις, κάτι που θυμίζει και την ταινία “Doubt” στο παράδειγμα του ιερέα με το μαξιλάρι.
4. Τα παιδιά πιθανολόγησαν ότι το ψέμα της Κλάρας προήλθε από την ανάγκη της για να τραβήξει την προσοχή, να αποκτήσει μια πιο σημαντική θέση μέσα στην οικογένεια, πράγμα το οποίο πέτυχε. Σ’ αυτό συνηγορεί και η χαλαρότητα στην επιτήρησή της από τους γονείς και η ελλιπής επικοινωνία μαζί τους.
5. Ο γιος του Λούκας στήριξε τον πατέρα του και αντέδρασε πιο δυναμικά σε σχέση με τον πατέρα που τα αντιμετώπισε όλα στωικά, και παρατηρούμε στο τέλος ότι παρά το γεγονός ότι καταλάγιασε η μπόρα, ενδέχεται να άλλαξε τόπο διαμονής.
6. Τα παιδιά ξεχώρισαν δύο σκηνές στην ταινία: την σκηνή της δολοφονίας του σκύλου, η οποία τους στενοχώρησε πολύ και η σκηνή στην εκκλησία την ημέρα των Χριστουγέννων, όπου ο Λούκας ξεσπάει μπροστά σε όλους.
7. Σχετικά με το τέλος της ταινίας διατυπώθηκαν δύο απόψεις:
   α. Ο Λούκας ναι μεν έγινε αποδεκτός ξανά από τους φίλους του, αλλά η αμφιβολία εξακολουθεί να αιωρείται και
   β. Ο Λούκας φαντάστηκε ό,τι έγινε στο τέλος εξαιτίας της ψυχικής ταλαιπωρίας που υπέστη από το γεγονός.
   Όλγα Καζάκη, ΠΕ06

Doubt (2008)- Aμφιβολία

Χτες το απόγευμα η Κινηματογραφική Λέσχη του σχολείου μας είδε την ταινία Doubt .Στην ταινία πρωταγωνιστούσε ο  Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν – ο οποίος χάθηκε πρόσφατα- και η Μέριλ Στριπ σε ένα ρόλο καθηλωτικό.

Η υπόθεση του έργου είναι η εξής: Ποιος ορίζει τι είναι δίκαιο και τι άδικο και με ποια κριτήρια; Τι είναι η αλήθεια και σε πόσες επιμέρους αλήθειες συνίσταται; Με αυτά και άλλα πολλά καταπιάνεται το βραβευμένο με Pulitzer θεατρικό του John Patrick Shanley που μεταφέρεται στον κινηματογράφο από τον ίδιο. Χρόνος: 1964. Τόπος: Μπρονξ, Νέα Υόρκη. Όταν η ηγουμένη ενός καθολικού σχολείου, πληροφορηθεί ότι υπάρχουν ενδείξεις πως ο νέος ιερέας αποπλάνησε έναν έγχρωμο μαθητή, δε θα διστάσει να τον κυνηγήσει. Είναι βάσιμες όμως οι κατηγορίες της εναντίον του ή απλώς προσπαθεί να σπιλώσει το όνομά του, επειδή η γενικότερη συμπεριφορά του αντιτίθενται στην άκρως συντηρητική ιδεολογία της;

Μέσα από τη συζήτηση που έγινε με τους μαθητές μετά το τέλος της ταινίας αναδείχθηκαν τα παρακάτω θέματα:

§  Το βασικό θέμα που πραγματεύεται η ταινία είναι η αμφιβολία. Έτσι, δεν φαίνεται ποτέ καθαρά αν ο εφημέριος είναι πραγματικά ένοχος γι αυτό που τον κατηγορεί η καλόγρια ή όχι. Σκοπός είναι να αναδειχθούν οι ανθρώπινες συμπεριφορές  στις περιπτώσεις που αμφιταλαντεύεται κάποιος για την αλήθεια και τη στάση που επιλέγει να κρατήσει απέναντι σε ένα ζήτημα κατηγοριών και ενοχής. Έτσι, οι μαθητές δεν ήταν σίγουροι για τον ιερέα.

§  Στη συζήτηση αναφέρθηκε η έννοια του «τεκμηρίου της αθωότητας». Οι μαθητές είπαν ότι όταν δεν είμαστε σίγουροι για την ενοχή κάποιου δεν πρέπει να βγάζουμε ανυπόστατα συμπεράσματα και να τα υποστηρίζουμε με πάθος.

§  Τέθηκε επίσης το ερώτημα αν η καλόγρια έπρεπε να είναι τόσο άτεγκτη και αδιάλλακτη από την αρχή, ή αν έπρεπε να ψάξει την υπόθεση. Συμπεράναμε λοιπόν, ότι η στάση της καθορίστηκε από την αρχική της αντιπάθεια και την προκατάληψη της απέναντι στον ιερέα και όχι από τις αποδείξεις που συγκέντρωσε εις βάρος του ιερέα.

§  Ένα άλλο μεγάλο ερώτημα σχετίζεται με το κουτσομπολιό: σε ποιον κάνει κακό και αν ωφελεί εν τέλει κάποιον από τους εμπλεκόμενους.  Συζητήσαμε την αλληγορική ιστορία που είπε ο ιερέας στους ενορίτες και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι το κουτσομπολιό επηρεάζει όχι μόνο το άτομο που κουτσομπολεύουμε, το οποίο δυσφημείται και καταστρέφουμε την προσωπική και κοινωνική του ζωή,  αλλά και εμάς τους ίδιους –ειδικά στην περίπτωση που έχουμε αμφιβολίες σχετικά με ένα θέμα, οπότε έχουμε τύψεις για τη διασπορά φημών.

§  Συζητήσαμε επίσης το θέμα της αυστηρότητας της διευθύντριας του σχολείου και το κατά πόσο επιτυγχάνει τη διαμόρφωση μιας ηθικής προσωπικότητας. Οι μαθητές είπαν ότι παλαιότερα οι καθηγητές ήταν πιο αυστηροί και πετύχαιναν να διαπλάθουν το χαρακτήρα των παιδιών και να κάνουν μάθημα,  αλλά τα παιδιά δεν αγαπούσαν το σχολείο και επιπλέον δεν σέβονταν στην ουσία τους καθηγητές. Τέθηκε λοιπόν το θέμα του αμοιβαίου σεβασμού και πώς αυτός επιτυγχάνεται.

§  Ένα άλλο θέμα που τέθηκε ήταν ο ρόλος της καλόγριας-δασκάλας, η οποία αποδείχτηκε ευκολόπιστη και  χειραγωγήθηκε από τη διευθύντρια , προκειμένου να εξοντώσει τον ιερέα ηθικά. Άρα ο ρόλος της δεν ήταν  αθώος, αλλά λειτούργησε βοηθητικά στην εξυπηρέτηση των σκοπών της διευθύντριας.

Όλγα Καζάκη - Γιώτα Κεφαλά

Στη διαπασών

Την Κυριακή που μας πέρασε η Λέσχη Ανάγνωσης συναντήθηκε προκειμένου να συζητήσει γαι το βιβλίο Στη διαπασών του Β.Παπαθεοδώρου. Παράλληλα κόψαμε και την πίτα της λέσχης την οποία μας ετοίμασε η Νικολέτα με τη μαμά της. Το φλουρί το έτυχε η Μαρία μας και το δώρο της ήταν το επόμενο προς ανάγνωση βιβλίο, το Κοσμοδρόμιο της Ελένης Κατσαμά. 
Αρχίζοντας τη συζήτηση πρώτη πήρε το λόγο  η Βαλέρια, η οποία γενικά  δεν διαβάζει ελληνική λογοτεχνία και της άρεσε πάρα πολύ το βιβλίο! Της άρεσε γιατί ο Θανάσης ζει με τη μουσική, η μουσική είναι η ζωή του και τσακώνεται με τους γονείς του, όπως οι περισσότεροι έφηβοι. Τα γεγονότα που παρουσιάζονται θα μπορούσαν να είναι πραγματικά (π.χ η είσοδος του Θανάση στην οργάνωση με τα ναρκωτικά). Η Κοκώνα μας είπε με τη σειρά της ότι διάβασε πολύ γρήγορα το βιβλίο, γιατί το βρήκε πολύ ενδιαφέρον και γιατί μιλάει τη γλώσσα των νέων. Αυτό που τη στενοχώρησε ήταν ότι ο ήρωας ήταν τόσο βίαιος και είχε τόσο πολύ μίσος μέσα του. Η Νικολέτα πρώτη φορά διαβάζει βιβλίο που εμπεριέχει βίαιες σκηνές – αν και τη βία τη βλέπουμε διαρκώς στην τηλεόραση ή στις ταινίες και δεν μας επηρεάζει τόσο. Τη συγκίνησε σε πολλά σημεία η υπόθεση του βιβλίου (η βιαιοπραγία εις βάρος του ανάπηρου παιδιού και ο θάνατος της μητέρας του Θανάση).

Η Μαρία  δήλωσε ότι το βιβλίο της άρεσε πάρα πολύ και ότι δεν είχε ξαναδιαβάσει κάτι παρόμοιο. Οι σκηνές με το ανάπηρο αγόρι και ο θάνατος της μητέρας του Θανάση την συγκίνησαν πάρα πολύ. Η Ευαγγελία βρήκε πολύ ενδιαφέροντα τον συνδυασμό της καθημερινής ζωής του Θανάση με τη μουσική και τα τραγούδια που άκουγε. Επιπλέον της άρεσε το χιούμορ του συγγραφέα που δεν έκανε μελοδραματικό το βιβλίο.

 Ο Στράτος έμεινε κυρίως στο θέμα του ρεαλισμού που απέπνεε το βιβλίο και η όλη υπόθεση και το πώς συνδέεται με τη σημερινή εποχή άμεσα. Ο συγγραφέας μας μιλάει για γεγονότα που βιώνουμε και στο παρόν μας. Ο Χάρης  αρχικά είχε θυμώσει με τη ναζιστική οργάνωση και τη βία και δεν μπορούσε να προχωρήσει το βιβλίο γιατί οργιζόταν. Στη συνέχεια  άρχισε να κατανοεί τι συνέβαινε στον ήρωα , να κατανοήσει την οργή του ενώ του άρεσε που ο Θανάσης  άρχισε να αλλάζει. Η Εμινέ το διάβασε πολύ γρήγορα και θα ήθελε να μάθει τι έγινε με τον αληθινό πατέρα του Θανάση ενώ η Βάσω συγκινήθηκε όταν διάβασε το κεφάλαιο με το θάνατο της μητέρας καθώς και στο σημείο που το ανάπηρο παιδί βοήθησε το Θανάση παρά το κακό που του είχε κάνει.

Συνολικά καταλήξαμε  στα ακόλουθα συμπεράσματα:

• Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τη βία για να καταδείξει την αλήθεια . Μιλά ρεαλιστικά και αναπαράγει θέματα που συναντάμε στην καθημερινή μας ζωή.
• Η φτώχεια , η βία και η περιθωριοποίηση ωθούν το άτομο να ενταχθεί σε αυτές τις φασίζουσες ομάδες,  διότι εκεί νιώθει μέλος μιας οικογένειας,  βρίσκει στήριγμα και εκφράζει την οργή του. Μοναχικά και φοβισμένα άτομα καταλήγουν στους κόλπους αυτών των ομάδων, οι οποίες τα εκμεταλλεύονται.
• Οι νεοναζιστικές ομάδες υποκρύπτουν άλλα συμφέροντα (οικονομικά κυρίως). Στόχος τους δεν είναι η προστασία της πατρίδας αλλά το κέρδος.
• Η μητέρα του Θανάση ήταν ένα θετικό πρότυπο γι αυτόν. Έβαζε όρια στον ήρωα και αυτός τα αποδεχόταν. Αναγνώριζε το δίκιο της.
• Ο ήρωας παρότι έφτασε σε ακραίες συμπεριφορές , αξιοποιώντας την ελεύθερη επιλογή που κάθε άνθρωπος διαθέτει, αποφάσισε να αλλάξει. Όχι για τους άλλους, αλλά για τον εαυτό του.
• Ο τίτλος του βιβλίου Στη διαπασών είναι μεταφορικός :ο ήρωας ζει τα πάντα στη διαπασών, στο τέρμα. Και αυτό είναι φυσιολογικό καθώς είναι έφηβος και η εφηβεία είναι η κατεξοχήν ηλικία των ακραίων καταστάσεων, της αμφιβολίας και της αμφισβήτησης.Η μουσική καθοδηγεί τη συμπεριφορά του  ήρωα  και η συμπεριφορά του επηρεάζει τη ζωή του.

Οι παρόντες βαθμολόγησαν το βιβλίο με 8,5!

Και ένα τραγούδι από το βιβλίο!

Φύλακας Aγγέλων – Machine Gun Preacher (2011) του Μαρκ Φορστερ

Την σημερινή ταινία τη διάλεξαν και την παρουσίασαν οι μαθητές Αντώνης Πυλιώτης και Λεωνίδας Σεγραίδος του Γ4. Μετά την ταινία ακολούθησε συζήτηση που τη συντόνισαν οι δυο μαθητές με τη βοήθεια της κ.Μπούσμπουλα.Στην ερώτηση για το ποια ήταν η αγαπημένη τους σκηνή οι μαθητές είπαν ότι τους άρεσε ιδιαίτερα η σκηνή που ο μικρός, ο οποίος αναγκάστηκε να σκοτώσει την μητέρα του για να ζήσει αυτός και ο αδερφός του, είπε στον πρωταγωνιστή ότι για να κερδίσουν την μάχη δεν είναι θέμα όπλων – πρέπει να μην τους κλέψουν την καρδιά, δηλαδή να μην τους κυριεύσει το μίσος.

Στην ερώτηση γιατί ο ήρωας αποφάσισε να πάει στην Αφρική τα παιδιά απάντησαν ότι ήθελε να κάνει κάτι καλό στη ζωή του, αφού έβλεπε ανυπεράσπιστα παιδιά να χάνουν την ζωή τους. Επίσης θυμήθηκαν ότι στην αρχή ο πρωταγωνιστής πήγε στην Αφρική για δύο εβδομάδες για να δουλέψει σε κάποιες οικοδομές. Επίσης αναφέρθηκε ότι ο πρωταγωνιστής αποφάσισε να πάει στην Αφρική για να «διορθώσει» τα λάθη του παρελθόντος.

Οι μαθητές είπαν ότι δεν θα ξεχάσουν την σκηνή όπου τα παιδιά αντίκρισαν για πρώτη φορά την παιδική χαρά και η σκηνή που προσπαθούσε ο πρωταγωνιστής να μάθει στα παιδιά baseball και εκείνα άρχισαν να κλωτσούν την μπάλα σαν να παίζουν ποδόσφαιρο.

Συζητήθηκε το γεγονός ότι σε πρώτο επίπεδο η ταινία μοιάζει τραβηγμένη και ακραία βίαιη και σε κάνει να σκεφτείς ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβαίνει στην πραγματικότητα. Κι όμως υπάρχει αυτή πραγματικότητα τόσο η εφιαλτική πλευρά όσο και η αισιόδοξη… Δηλαδή υπάρχει ένα περιβάλλον ακραίας βίας αλλά υπάρχουν και άνθρωποι που θυσιάζουν τη ζωή τους για να βοηθήσουν αυτά τα παιδιά. Η ταινία δεν είναι μια φανταστική ιστορία και βοήθησε τα παιδιά να δουν πως είναι η ζωή σε τέτοια μέρη του κόσμου. Το αισιόδοξο στοιχείο είναι ότι άνθρωποι που προσφέρουν στον συνάνθρωπο δεν είναι μόνο φανταστικοί χαρακτήρες σε μια ταινία αλλά αληθινοί άνθρωποι…

Τα παιδιά μοιράστηκαν και κάποιες σκέψεις για όλη την ταινία, όπως η σκέψη ότι εάν ο άνθρωπος έχει πρόθεση και ελπίδα μπορεί να καταφέρει πολλά. Επίσης είπαν ότι οι πράξεις είναι που μετρούν και όχι τα λόγια. Είπαν ότι δεν πρέπει να μιλάμε χωρίς να ξέρουμε τι γίνεται στην πραγματικότητα και ποτέ να μην εγκαταλείπουμε την προσπάθεια.

Έγινε επίσης συζήτηση για τις επιλογές του ήρωα:

α) έπρεπε να αφήσει την οικογένειά του;

β) έπρεπε να αφιερωθεί στον σκοπό του σε τέτοιο βαθμό;

γ) έχασε σε κάποια στιγμή τον έλεγχο;

Τα παιδιά απάντησαν ότι κάποια στιγμή έχασε τον έλεγχο και κυριεύτηκε από το μίσος, αλλά φάνηκε να τον βοηθάει η συζήτηση με τον μικρό που αναγκάστηκε να σκοτώσει την μητέρα του. Επίσης είπαν ότι ο ήρωας κάποια στιγμή έχασε την πίστη του στο Θεό, αλλά η γυναίκα του είπε ότι πρέπει να μην τα παρατήσει και να το δει σαν δοκιμασία από το Θεό…

Θάνος Τσάπελης, ΠΕ06

Το ημερολόγιο ενός ανίδεου γαϊδάρου

Ημέρα 1η
Σήμερα ήταν μια πολύ παράξενη μέρα . Εκεί που καθόμουν με την οικογένεια μου και τους φίλους μου στην εξοχή και κάναμε ηλιοθεραπεία, ήρθαν κάποιοι άνθρωποι άγνωστοι, μας έδεσαν, μας κάλυψαν τα μάτια και μας οδήγησαν στο άγνωστο.

Ημέρα 2η
Τελικά οι άγνωστοι αυτοί άνθρωποι μας οδήγησαν στο λιμάνι. Μια φορά είχα ξανάρθει στο λιμάνι και τότε για να καλωσορίσω κάτι μακρινούς συγγενείς.Αυτή τη φορά όμως ήταν διαφορετικά, αφού όλα τα γαϊδούρια του νησιού ήταν συγκεντρωμένα σε ένα πολύ στενό δωμάτιο στην αποβάθρα.

Ημέρα 3η
Τι φρίκη κι αυτή! Φαίνεται ότι το ανθρώπινο είδος αποφάσισε να μας αποκαλύψει την κτηνωδία, που έκρυβε μέσα του. Εμένα, καθώς και όλα τα νέα γαϊδούρια μας άρπαξαν με ένα μηχάνημα και αφού μας σήκωσαν στον αέρα , μας επιβίβασαν σε ένα καράβι. Απ το φόβο μου λιποθύμησα και έκανα ώρες να συνέλθω.

Ημέρα 6η
Από τα 20 γαϊδούρια μόνο 10 έχουν επιβιώσει. Τα άλλα 10 μόλις ξεψύχησαν τα πέταξαν στη θάλασσα. Όχι μόνο δεν τα ρώτησαν αν θέλουν να μπουν στο καράβι, αλλά τα πετούν και στη θάλασσα. Τα γαϊδούρια γεννιούνται στη στεριά και εκεί πρέπει να πεθαίνουν.


Ημέρα 10η
Φτάσαμε στον προορισμό μας. Μας αποβίβασαν με τον ίδιο τρόπο με τις ίδιες αντιδράσεις από μέρους μας.Αυτή τη φορά δεν κάτσαμε πολύ στο λιμάνι. Μας φόρτωσαν όπλα και πήραμε το δρόμο προς τα βουνά.

Ημέρα 18η
Μετά από 8 ημέρες αδιάκοπου ταξιδιού φτάσαμε σε μια πεδιάδα. Μια τεράστια έκταση με απέραντο χορτάρι. Εκεί οι άνθρωποι μας άφησαν και έφυγαν και εμείς αφού ξεκουραστήκαμε λίγο αρχίσαμε να τρώμε το χορτάρι. Παράδεισος ήτανε αυτό το μέρος.Τελικά κάτι ήξεραν οι άνθρωποι και μας έφεραν εδώ.Ελπίζω μόνο αυτά τα σιδερένια πράγματα που πετάνε σαν πουλιά στον αέρα να μην είναι άνθρωποι που θα μας γυρίσουν στην πατρίδα.


Χάρης Νικολής, Γ3

'

Αναμνήσεις ενός γαϊδάρου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, δεν ξέρω για πόσο καιρό βρίσκομαι στον παράδεισο. Θυμάμαι όμως σαν όνειρο τη ζωή μου στη γη. Μέχρι τα 6 μου χρόνια ζούσα ανέμελος στα χωράφια. Έτρωγα ό,τι μου έδινε η φύση και τα αφεντικά μου. Με έβαζαν να τους μεταφέρω κάποια πράγματα αλλά γενικά με αγαπούσαν.

Η ζωή μου άλλαξε όταν ξέσπασε  ο πόλεμος. Στην αρχή άκουγα κάτι βροντές που  νόμιζα ότι είναι αστραπές και κεραυνοί , αργότερα όμως κατάλαβα ότι όλα αυτά δεν τα έδινε ο Θεός αλλά κάποιοι κακοί άνθρωποι. Το αφεντικό με έβαλε να μεταφέρω τα πολεμοφόδια στο βουνό για τους Έλληνες πολεμιστές. Εμένα όμως δεν με πείραξε πολύ, γιατί πάντα κάτι μετέφερα. Ξαφνικά όμως ένιωσα μια σφαίρα στο στήθος , το δέρμα μου από άσπρο έγινε κόκκινο και βρέθηκα εδώ. Είναι ωραία στον παράδεισο, γιατί ούτε πόλεμος υπάρχει ούτε μεταφέρω πράγματα.

Μαρία Μεγρέμη, Γ3

Για ένα αγόρι (About a boy)

Στη συζήτηση που ακολούθησε μετά το τέλος της ταινίας οι μαθητές τοποθετήθηκαν ως προς τη σχέση του παιδιού με τη μητέρα του και ως προς τη σχέση  του με το Γουίλ (Χιου Γκράντ). Η δεύτερη έρχεται να αναπληρώσει τα κενά που έχει αφήσει η πρώτη.

Ένα κεντρικό θέμα  το οποίο πραγματεύεται η ταινία είναι ότι ο κάθε άνθρωπος είναι ένα νησί. Ως προς αυτό οι μαθητές συμφώνησαν με τη γνώμη του Μάρκους ότι είμαστε συμπλέγματα νησιών και δεν μπορούμε να επιβιώσουμε μόνοι μας. Ο Μάρκους ωστόσο προτείνει μια νέα μορφή κοινωνικών σχέσεων , η οποία δεν βασίζεται στο παραδοσιακό μοντέλο των ζευγαριών.

Η συζήτηση στη συνέχεια περιστράφηκε γύρω από το θέμα της κοινωνικής αποδοχής. Ο Μάρκους είναι διαφορετικός και το υποστηρίζει τοποθετώντας τη σχέση με τη μητέρα του πιο πάνω από την κοινωνική αποδοχή και την ένταξη του στο σύνολο. Η μητέρα του στην αρχή της ταινίας μιλώντας στο Μάρκους θέτει και τη βάση της διαπαιδαγώγησης του :Μην είσαι πρόβατο-δηλ. μη μοιάζεις με τους άλλους, μην γίνεσαι ένα με τη μάζα.

Τα παιδιά έθεσαν ωστόσο το θέμα της αποδοχής – αν διαφέρεις από τους άλλους  πως θα ενταχθείς σε μια παρέα; Κι αν μετά δεν έχεις φίλους; Δεν μπορείς να μείνεις μόνος σου. Γι αυτό αναγκάζεσαι να κάνεις κάποια  πράγματα που δεν σου αρέσουν, διότι όταν δεν συμμορφώνεσαι με το σύνολο απομονώνεσαι. Βέβαια εδώ τέθηκε το ερώτημα αν θέλουμε να είμαστε ο εαυτός μας με οποιοδήποτε προσωπικό κόστος ή δεν μας ενδιαφέρει να μας επηρεάζουν οι άλλοι και να διαμορφώνουν τις αντιλήψεις και τη συμπεριφορά μας. Επίσης, υπήρξε προβληματισμός για το τι μπορεί να κρύβεται πίσω από τη διαφορετικότητα (π.χ. οικογενειακά προβλήματα).

Στην πορεία της ταινίας παρατηρήσαμε ότι αλλάζει και η συμπεριφορά του Γουίλ ο οποίος μέσα από τη σχέση του με το Μάρκους συνειδητοποιεί την αξία της φιλίας και της ανιδιοτελούς προσφοράς. Παράλληλα, αντιλαμβάνεται και την αξία της συντροφικότητας εγκαταλείποντας την αρχική του άποψη ότι ο άνθρωπος είναι ένα νησί αποκομμένο από όλους τους άλλους.

Στο θέμα της σχέσης του Μάρκους με τη μητέρα του συζητήσαμε ότι η μητέρα δεν είχε αντιληφθεί πως το παιδί είχε επωμιστεί το ρόλο του κηδεμόνα ειδικά μετά το επεισόδιο της απόπειρας αυτοκτονίας. Ο Μάρκους αισθάνεται υπεύθυνος γι αυτήν και ανησυχεί για το μέλλον της αντί να συμβαίνει το αντίθετο. Εκεί είπαμε ότι πολλές φορές η ιδιαιτερότητα κάποιων παιδιών- ακόμα και στο σχολείο- οφείλεται και σε οικογενειακά προβλήματα γι αυτό και δεν πρέπει να καταλήγουμε σε εύκολα συμπεράσματα για τη συμπεριφορά τους ή να τα απομονώνουμε.

Καταλήγοντας,  η ταινία άρεσε στα παιδιά διότι περνούσε  ωραία μηνύματα με ευχάριστο τρόπο και δεν ήταν μελοδραματική.

Όλγα Καζάκη, ΠΕ06