Ένα διήμερο με τη συγγραφέα Ελένη Κατσαμά!

       

Το διήμερο 24-25 Απριλίου επισκέφτηκε το νησί και το σχολείο μας η συγγραφέας Ελένη Κατσαμά. Η κ.Κατσαμά ήρθε προσκεκλημένη της Λέσχης Ανάγνωσης του 1^ου Γυμνασίου Κω σε μια εκδήλωση γνωριμία με το βιβλίο της, Κοσμοδρόμιο.

Η Ελένη Κατσαμά γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1973. Σπούδασε δημοσιογραφία και θέατρο. Εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα το 1997 με την έκδοση του βιβλίου της "Σαν τα χελιδόνια", το οποίο είχε ήδη αποσπάσει το 1ο βραβείο της Ένωσης Συγγραφέων - Εικονογράφων Παιδικού - Εφηβικού Βιβλίου. Από τα χελιδόνια πέταξε στα σύννεφα, όταν την ίδια χρονιά εκδόθηκε η συλλογή διηγημάτων "Τα σύννεφα κανείς δεν πρέπει να τα παίρνει στα σοβαρά", για να προσγειωθεί τον Δεκέμβριο του 2003 στους "Ωραίους γκρεμούς", το πρώτο μυθιστόρημά της, από το οποίο έμαθε ότι οι γκρεμοί είναι ωραίοι μόνον όταν τους προσπερνάς. Αρθρογράφησε σε εφημερίδες και περιοδικά. Έχει γράψει σενάρια για ταινίες μικρού μήκους.H συλλογή διηγημάτων "Χάδι στη ράχη ψαριού"περιέχει σενάριά της.

Το 2007 βραβεύτηκε από το Διεθνές Ιδρυμα Ολυμπιακής Εκεχειρίας για το εφηβικό διήγημα «Η ιστορία του Λύσανδρου», στην αγγλική γλώσσα. Το βιβλίο της «Κοσμοδρόμιο» τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο 2011 στην κατηγορία Εφηβικού - Νεανικού Λογοτεχνικού Βιβλίου, καθώς επίσης και με το βραβείο του λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω 2012.    Τελευταίο της βιβλίο το «Γορίλλας στο φεγγάρι» (2014).

Η κ.Κατσαμά την Παρασκευή το πρωί συναντήθηκε με τους μαθητές του Γ6, οι οποίοι διάβασαν το βιβλίο της στα πλαίσια του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας και το παρουσίασαν στη τάξη τους. Η συγγραφέας μίλησε με τα παιδιά και απάντησε στις ερωτήσεις τους σχετικά με το βιβλίο, τη δουλειά του συγγραφέα και τα δικά της αναγνώσματα ως μαθήτρια.

Το απόγευμα της Παρασκευής η κ.Κατσαμά παρακολούθησε την εκδήλωση που είχαν ετοιμάσει όλοι οι μαθητές της Λέσχης ανάγνωσης της Α' Γυμνασίου με τη συμμετοχή μαθητών της Λέσχης ανάγνωσης της Β' και Γ' Γυμνασίου  και του Γ6 και η οποία παρουσιάστηκε στην αίθουσα εκδηλώσεων Ευαγόρας Παλληκαρίδης του σχολείου μας.

Η εκδήλωση περιλάμβανε αναγνώσεις αποσπασμάτων από το Κοσμοδρόμιο, θεατρική απόδοση τριών διηγημάτων, μουσική και χορό. Οι μαθητές μας δούλεψαν με κέφι και αφιέρωσαν εξωσχολικό χρόνο προκειμένου να στηθεί η εκδήλωση, θυσιάζοντας τα μεσημέρια τους και ώρες από τα φροντιστήρια τους. Στη εκδήλωση παραβρέθηκαν μαθητές μας, γονείς, συνάδελφοι και πολλοί άλλοι .Η κ.Κατσαμά δήλωσε συγκινημένη από την εκδήλωση και ευχαρίστησε θερμά τα παιδιά που αγάπησαν το βιβλίο της και το ανάδειξαν μέσα από την παρουσίαση τους!

 


 Το Σάββατο το πρωι η κ.Κατσαμά συναντήθηκε με τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης της Α Γυμνασίου καθώς και με μαθητές της Α' Λυκείου που διάβασαν πέρσι το βιβλίο αλλά και με άλλους μαθητές που ήθελαν να τη γνωρίσουν καλύτερα. Η κ.Κατσαμά απάντησε στις ερωτήσεις τους και έλυσε όλες τις απορίες τους!

Αρχικά, μας είπε ότι ο λόγος για τον οποίο έγραψε το βιβλίο ήταν γιατί ήθελε κάπως να αντιδράσει σε όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο γύρω μας και μας προκαλούν θλίψη αλλά και θυμό. Έκανε έρευνα προκειμένου να έχει όλα τα στοιχεία που χρειαζόταν για να υπάρχει αληθοφάνεια στις ιστορίες της και η συγγραφή του βιβλίου κράτησε ένα ολόκληρο χρόνο. Οι ιστορίες που υπάρχουν στο βιβλίο είναι ιστορίες από τη ζωή εφήβων από όλο τον κόσμο. Έφηβοι που δεν έχουν την ίδια καθημερινότητα με τους εφήβους των δυτικών χωρών.  Σχετικά με τη σειρά των ιστοριών μας είπε ότι θέλησε να μην είναι στη σειρά οι πιο δύσκολες από αυτές, γι αυτό και η σειρά είναι επιλεγμένη. Και το δικό της αγαπημένο διήγημα είναι Ο Βέρικ στο φεγγάρι.

 Τα παιδιά τη ρώτησαν σχετικά με το εξώφυλλο του βιβλίου που είναι ιδιαίτερο μιας και παρουσιάζει έναν έφηβο με μια μάσκα λύκου στο κεφάλι του. Η συγγραφέας μας είπε ότι η εικονογράφος ήθελε να δείξει ότι οι έφηβοι πολλές φορές για να ανήκουν κάπου διαλέγουν μια μάσκα που μπορεί και να μην τους ταιριάζει με αποτέλεσμα να χάνουν την ατομικότητα τους. Όσο για τα λόγια που είναι στο εξώφυλλο είναι από το διήγημα ο Βέρικ στο φεγγάρι. Με αυτά θέλει να δείξει πόσο πασχίζει ο κάθε έφηβος να ακουστεί η φωνή του στον κόσμο.

Η κ.Κατσαμά αναφέρθηκε στο πρώτο της μυθιστόρημα , το "Σαν τα χελιδόνια" , που το έγραψε μόλις 18 ετών και πήρε το βραβείο σε ένα διαγωνισμό. Έκτοτε έχει γράψει έξι βιβλία με πιο αγαπημένο της το Κοσμοδρόμιο. Επίσης μας είπε ότι κρατάει σημειώσεις και σκέφτεται τα βιβλία της πηγαίνοντας στη δουλειά της, στο δρόμο,μέσα  στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και τα αξιοποιεί όλα το βράδυ όταν θα καθίσει να γράψει!

Στην ερώτηση των μαθητών για το ποια ήταν τα δικά της αγαπημένα βιβλία όταν ήταν έφηβη η κ.Κατσαμά μας είπε ότι αγαπούσε το βιβλίο του Π,Καλλιότσου « Τα ξύλινα σπαθιά» , τα βιβλία του Μενέλαου Λουντέμη, το βιβλίο της Ζ.Σαρή ¨»Τα στενά παπούτσια», τα βιβλία του Ιουλίου Βέρν , της Διδώς Σωτηρίου.

Σχετικά με την εμμονή των νέων με τα κινητά και τον υπολογιστή παρατήρησε ότι δεν αποτελεί πρόβλημα,  αν ο χειρισμός τους γίνεται με μέτρο και όρια. Κανένα παιδί που αγαπάει το διάβασμα δε θυσιάζει το χρόνο του μόνο μπροστά σε μια οθόνη. Εξάλλου,  δε μπορούμε να αποποιηθούμε την τεχνολογία.

Στη συνέχεια η συγγραφέας υπέγραψε τα βιβλία των παιδιών και τα ευχαρίστησε για την παρουσία τους και την ωραία εκδήλωση την οποία οργάνωσαν για αυτήν.

 Κυρία Κατσαμά, σας ευχαριστούμε που ανταποκριθήκατε στην πρόσκλησή μας και κάνατε αυτό το ταξίδι για να γνωρίσετε τα παιδιά της Λέσχης μας! Ευελπιστούμε ότι θα τα ξαναπούμε σύντομα!

(Θα θέλαμε εδώ να ευχαριστήσουμε θερμά το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου που στήριξε με κάθε τρόπο την εκδήλωση καθώς και την κ.Σούλη Μπακάλογλου για τη φιλοξενία  της κ.Κατσαμά και τον κ.Καματερό που αφιλοκερδώς πρόσφερε την ηχητική κάλυψη της εκδήλωσης. Η βοήθειά τους ήταν πολύτιμη!)

Τριήμερη εκπαιδευτική εκδρομή στην Αθήνα (ρεπορτάζ από τους μαθητές μας!)

Αθήνα...Αθήνα...Ακούω αυτήν την λέξη και μου έρχονται στο μυαλό υπέροχες στιγμές! Τρεις μέρες, γεμάτες διασκέδαση, γνώσεις, κινηματογράφο, θέατρο, καλή διάθεση και υπέροχες κυρίες!

Την Τετάρτη φτάσαμε, λοιπόν στην Αθήνα, που τόσο καιρό περιμέναμε! Πήγαμε μια βόλτα στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στην Πλάκα, στο ‘Λεμόνι’ ένα πολύ ζεστό και ενδιαφέρον βιβλιοπωλείο και καταλήξαμε στο Μουσείο Ηρακλειδών για να παρακολουθήσουμε το πρόγραμμα ‘Τέχνη, Μαθηματικά και Επιστήμη’ .Το πρόγραμμα ήταν πολύ ενδιαφέρον ακόμα και για μένα που απεχθάνομαι τα μαθηματικά -για την ακρίβεια δεν ήταν ούτε μαθηματικά ούτε καθαρή τέχνη, ήταν συνδυασμός των δυο! Παίξαμε προσπαθώντας να καταλάβουμε καλύτερα την έννοια των μαθηματικών αλλά και της φυσικής, όχι μόνο με αριθμούς, αλλά με διάφορα γεωμετρικά σχήματα, γωνίες, ελλείψεις κλπ. Το απόγευμα πήγαμε στην Μουσική Σκηνή-Bar Bourbon, όπου περάσαμε καταπληκτικά! Το βράδυ που πήγαμε τραγουδούσαν ο Μάρκος Χριστοδουλίδης και η Αλεξάνδρα Μαρκοπούλου, δυο νέα παιδιά με εξαιρετικές φωνές και πολύ ωραίο ρεπερτόριο. – ξένο και ελληνικό!

Την Πέμπτη το πρωί, παρακολουθήσαμε μία εξαιρετική εφηβική παράσταση τα ‘Κόκκαλα’ στο Θέατρο Τέχνης. Ήταν η καλύτερη παράσταση που έχω παρακολουθήσει ποτέ! Απίθανη σκηνοθεσία, αληθινοί ηθοποιοί, υπέροχα βίντεο/σκηνικά! Το καλύτερο θεωρώ πως ήταν η σκηνή, η οποία ήταν τόσο κοντά στο κοινό και έτσι δενόσουν περισσότερο με τους ηθοποιούς και ήταν σαν να συμμετείχες και εσύ στο έργο! Μας άφησε άφωνους!

 Μετά από αυτό συναντηθήκαμε με την κινηματογραφική λέσχη 5^ου Γυμνασίου Αγίου Δημητρίου και παρακολουθήσαμε την ταινία ‘Welcome’-  μία  πολύ καλή ταινία που είχε πολλά μηνύματα να μας περάσει! Τους ευχαριστούμε για την πολύ ζεστή φιλοξενία τους! Μετά πήγαμε στο Athens Metro Mall, με τα παιδιά από το σχολείο για 3 ώρες! Το βράδυ το πρόγραμμα προέβλεπε έξοδο στο μεζεδοπωλείο ‘Παλιό’ στην Αργυρούπολη! Πολύ καλή μουσική με τις φωνές της Δάφνης Λέμπερου και του Δημήτρη Σοκολάκη!  Τέλειες φωνές, όμορφο μαγαζί και πολύ διασκέδαση!

 Την Παρασκευή, την τελευταία μας μέρα,  πήγαμε σε μία ενδιαφέρουσα παράσταση την ‘Ελένη του Ευριπίδη’ στο Θέατρο Άλμα. Ήταν μία πολύ καλή παράσταση που  μας βοήθησε να καταλάβουμε καλύτερα το μάθημα που κάνουμε και στο σχολείο μας! Το μεσημεράκι πήγαμε στο Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου στο Γκάζι! Πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία, μπορώ να πω! Μάθαμε πολλά πράγματα για το φωταέριο που  δεν ξέραμε καν τι είναι! Ακολούθησε μία βόλτα στο Γκάζι και μετά ήρθε η ώρα της αναχώρησης μας!

 Ήταν όλα υπέροχα και αυτές οι τρεις μέρες ήταν από τις καλύτερες της ζωής μου! Αποκτήσαμε γνώσεις, καλούς φίλους και αναμνήσεις! Δεθήκαμε όλα τα παιδιά πολύ αυτές τις μέρες και δεν θέλαμε να φύγουμε! Ευχαριστούμε τις κυρίες μας για όλα αυτά που έκαναν για μας! Ευχαριστούμε κ. Κεφαλά, ευχαριστούμε κ. Παμπού, ευχαριστούμε κ. Καζάκη! Τα χρωστάμε όλα σε εσάς, όλες τις αναμνήσεις και τις όμορφες στιγμές! Μας δώσατε τόσα πολλά να θυμόμαστε! Χωρίς εσάς δεν θα είχαμε περάσει τόσο καλά! Να το ξανακάνουμε!!

Ανδρονίκη Χατζηβασιλείου, Γ6

3 απίθανες μέρες στην Αθήνα.!

Ξεκινήσαμε με βόλτα στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου και φτάσαμε στο Μουσείο Ηρακλειδών για ένα πρόγραμμα, το 'Τέχνη, Μαθηματικά και Επιστήμη' το οποίο νομίζω μας εντυπωσίασε όλους και ήταν πολύ διασκεδαστικό,  καθώς είχε δραστηριότητες για κάθε τομέα με τον οποίο ασχολούμασταν. Το βράδυ παρακολουθήσαμε μια καταπληκτική παράσταση στο Bourbon Bar με υπέροχους τραγουδιστές.

 


 Την Πέμπτη είδαμε μια εφηβική παράσταση στο Θέατρο Τέχνης, τα 'Κόκαλα' που μας άφησε να χειροκροτούμε για τουλάχιστον 10 λεπτά!  Στη συνέχεια συναντηθήκαμε με την Κινηματογραφική Λέσχη του 5ου Γυμνασίου Αγίου Δημητρίου και είδαμε την ταινία 'Welcome'. Τα παιδιά ήταν πολύ εξυπηρετικά και μας βοηθούσαν με οτιδήποτε χρειαζόμασταν. Όταν τελειώσαμε πήγαμε στο Metro Mall για 3 ελεύθερες ώρες και μετά αφού γυρίσαμε στο ξενοδοχείο για λίγη ώρα πήγαμε στο μουσικό μεζεδοπωλείο 'Παλιό'.

Την Παρασκευή πήγαμε στην παράσταση 'Ελένη' (του Ευριπίδη), η οποία δεν άρεσε σε όλους.. Προσωπικά δεν μου άρεσε και τόσο εξαιτίας μικρών λεπτομερειών.  Πιστεύω πως θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη σε θέμα κοστουμιών και ηθοποιίας. Στη συνέχεια ξεναγηθήκαμε στο Βιομηχανικό Μουσείο Φωταέριου στο Γκάζι και είχαμε 2 ελεύθερες ώρες για φαγητό και βόλτα στην περιοχή. 





Μετά, με μεγάλη μας λύπη αναχωρήσαμε για Κω. Εκτός από τα υπέροχα προγράμματα που παρακολουθήσαμε, προσωπικά μου άρεσε το γεγονός ότι όχι μόνο μάθαμε πολλά καινούργια πράγματα, αλλά γνωριστήκαμε και καλύτερα με τους συμμαθητές μας την ώρα που πριν από 4 μέρες λέγαμε ένα 'γεια' όταν τους συναντούσαμε τυχαία κάπου. Αυτή η εκδρομή ήταν η καλύτερη που έχω πάει και πιστεύω θα την θυμάμαι για πολύ καιρό ακόμα!

Διονυσία Χόνδρου, Γ6

Πραγματικά και η φετινή εκδρομή μας στην Αθήνα στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία. Συναντηθήκαμε με τα μέλη μιας άλλης κινηματογραφικής λέσχης, είδαμε θεατρικές παραστάσεις, παρακολουθήσαμε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον εκπαιδευτικό πρόγραμμα και μια πολύ ωραία ξενάγηση και ακούσαμε ωραία μουσική.Εδώ θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε ιδιαίτερα την κ.Τόγια, συνάδελφο στο 5ο Γυμνάσιο Αγίου Δημητρίου η οποία είναι συντονίστρια της εκεί κινηματογραφικής λέσχης.Η κ.Τόγια και οι μαθητές του σχολείου μας ετοίμασαν μια φοβερή υποδοχή και μας έκαναν να νιώσουμε σαν στο σπίτι μας.Τους ευχαριστούμε όλους! 
Στόχος μας ήταν μια εκδρομή που να ανοίξει τους ορίζοντες των μαθητών μας και να τους προσφέρει πολλά ερεθίσματα  και νομίζουμε ότι τον πετύχαμε! Οφείλουμε δε να πούμε ότι τα παιδιά μας φέρθηκαν με υποδειγματικό τρόπο, δεν μας κούρασαν και πήραν συγχαρητήρια για την εξαιρετική και άψογη συμπεριφορά τους από όλους όσους τα γνώρισαν!Μακάρι αυτή η εκδρομή να τους μείνει αλησμόνητη!Παιδιά, σας ευχαριστούμε όλους σας!!!

κ.Κεφαλά. κ.Καζάκη, κ.Παμπού

Remember The Titans (Σύγκρουση Τιτάνων)

Το football είναι ένα από τα δημοφιλέστερα αθλήματα στις ΗΠΑ, ιδιαίτερα στις πολιτείες του νότου. Το 1971 στην Alexandria της Virginia οι τοπικές αρχές αναγκάζονται να ενοποιήσουν τα δυο λύκεια (ένα "λευκών" και ένα "μαύρων"). Έτσι θα πρέπει τώρα να δημιουργηθεί μια ενιαία ομάδα foοtball για το καινούριο λύκειο. Οι τριβές είναι έντονες ιδιαίτερα μετά την τοποθέτηση στη θέση του προπονητή του Herman Boone. Είναι νεαρός με λίγες επιτυχίες και το "χειρότερο" έγχρωμος, παραμερίζοντας τον τοπικό πετυχημένο προπονητή Bill Yoast. Σε μια κίνηση καλής θέλησης το Boone ζητά από τον Yoast να παραμείνει σε θέση βοηθού. Το ζευγάρι των προπονητών θα συγκροτήσει την ομάδα και θα ξεκινήσουν προετοιμασία. Τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα και οι προπονήσεις σκληρές, ενώ οι παίκτες μεταξύ τους δεν έχουν και τις καλύτερες σχέσεις. Όταν οι πρώτες νίκες έρχονται, η κοινωνία παραμένει διχασμένη ενώ ο Boone απειλείται ότι με την πρώτη ήττα θα απολυθεί. Πότε όμως θα έρθει αυτή η ήττα και τι θα συμβεί ως τότε;
Μια ακόμη πραγματική ιστορία που συνδυάζει θέαμα (μέσω του football) και κοινωνικό προβληματισμό γύρω από το ρατσισμό. Όσο και αν σας εκπλήσσει, το βάρος δίνεται στον δεύτερο άξονα. Το football δεν είναι παρά το σκηνικό της ιστορίας αυτής. Βέβαια ο Denzel Washington δίνει ουσία και βάθος στο ρόλο του βοηθώντας (μαζί με το σενάριο) την ταινία να αποκτήσει μια δραματική εξέλιξη οδηγώντας στην κορύφωσή της. (παρουσίαση της ταινίας )

Κατά τη γνώμη μου όποιος ξέρει την λέξη αθλητισμός, ξέρει ότι αυτή η λέξη σημαίνει ΠΑΘΟΣ! Η ταινία ‘Remember the titans’ θέλει να μας δείξει ότι μια αθλητική ομάδα πρέπει να είναι οικογένεια μέσα και έξω από το γήπεδο ώστε να πετύχει αυτό που θέλει. .Με αυτό εννοώ ότι όπως μια οικογένεια πολεμά τους εχθρούς της σαν μια γροθιά, έτσι αρμόζει να συμπεριφέρεται και μία ομάδα. Επιπρόσθετα, καθοριστικό ρόλο στην ταινία έπαιξε ο προπονητής διότι παρόλο που δέχονταν επιθέσεις διαφόρων ειδών (ρατσιστικές ,λεκτικές ,σωματικές) κατάφερε να απογειώσει την ομάδα του και να τη φτάσει στο βάθρο των νικητών. Αυτό βέβαια όπως όλοι γνωρίζουμε απαιτεί κόπο και χρόνο καθώς και εξαντλητικές προπονήσεις -  ενδυναμώσεις που, κατά την γνώμη μου, ήταν η σωστή δομή και βάση για την ομάδα του. Χαρακτηριστική υπενθύμιση είναι ότι με την πρώτη ήττα ο Boone (ο προπονητής) θα απολυόταν ,οπότε καταλαβαίνουμε και την δύσκολη θέση του στην ταινία. Τέλος πιστεύω ότι αυτή η ταινία έχει να μας διδάξει πολλά για το σήμερα αλλά και για το αύριο του αθλητισμού  μέσα από χαρακτηριστικά γεγονότα που συμβαίνουν και στις μέρες μας…

Γιώργος Χόνδρος, Γ6

Ένας οπτιμιστής γάιδαρος!

1^η ημέρα

Επιτέλους! Ήρθε η μέρα που θα πάμε διακοπές! Όσο πιο μακριά γίνεται από αυτό το ερημοχώρι! Ήρθε να με παραλάβει ένα τεράστιο φορτηγό, σαν ταξί γαιδάρων. Βιάστηκα να ανέβω στο φορτηγό αφού είδα από μακριά να με χαιρετούν κάτι γαιδουρίνες! Θα γίνει της τρελής! Χωρίς να έχω ιδέα ποιος είναι ο προορισμός , χωρίς να με απασχολεί και ιδιαίτερα, προσπαθώ να περάσω όσο πιο καλά μπορώ!

2^η ημέρα

Χτες ήταν φανταστικά! Καιρό είχα να ξεφαντώσω έτσι! Ήταν το καλύτερο πάρτι γαιδάρων! Αυτό που γίνεται σήμερα όμως δε συγκρίνεται με τίποτα και θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη μου. Το πρωί φτάσαμε στο λιμάνι του νησιού. Εκεί μας περίμενε ένα πλοίο που μάλλον πρέπει να ήταν κρουαζιερόπλοιο αφού από μακριά ακουγόντουσαν γκαρίσματα γαιδάρων. Ξαφνικά βλέπω μπροστά μου έναν ιπτάμενο γάιδαρο. Μετά συνειδητοποίησα ότι ήταν γαντζωμένος από έναν γερανό. Μα καλά τι άλλο έχουν φτιάξει οι άνθρωποι ειδικά για μας; Ήρθε η σειρά μου να ανέβω στο κρουαζιερόπλοιο  και ο γερανός με άρπαξε να με ανεβάσει ! Ήταν καταπληκτικά! Μακάρι να κρατούσε περισσότερο! Πρώτη και μάλλον τελευταία φορά πετούσα! Γκάριζα τόσο δυνατά που οι άνθρωποι με κοιτούσαν φοβισμένα αλλά στην πραγματικότητα εγώ το λάτρευα! Πρώτη φορά ανέβηκα σε πλοίο! Δεν έχω ξαναδεί πιο μεγάλη συγκέντρωση γαιδάρων και γι αυτό το λόγο ήταν πολύ στριμωγμένα. Τόσο στριμωγμένα που οι άνθρωποι πετούσαν κάποια γαϊδούρια μέσα στη θάλασσα ώστε να πάνε κολυμπώντας. Γνώρισα πολλά γαϊδούρια με τα οποία γίναμε φίλοι. Κανένας όμως δεν ήξερε ποιος είναι ο προορισμός.

4^η ημέρα

Τέλος ταξιδιού. Φτάσαμε σε ένα άλλο μεγαλύτερο λιμάνι με πολύ περισσότερους ανθρώπους οι οποίοι μας καθοδήγησαν σε κάποια φορτηγά. Αυτά μας άφησαν στην άκρη της πόλης. Εκεί οι άνθρωποι μας φόρτωσαν με βαριά σακίδια. Εγώ το είχα πάρει απόφαση να γυμναστώ. Ήθελα να γίνω φέτες και οι καλοί άνθρωποι μου έδωσαν την ευκαιρία!

10^η ημέρα

Γράφω από έναν κόσμο μαγικό! Για το πώς έφτασα εδώ δεν ξέρω. Απ ότι θυμάμαι είχαμε κάνει μια στάση σε ένα χωραφάκι να ξεκουραστούμε. Παίζαμε το παιχνίδι της μακριάς γαϊδούρας αν και γω είχα όρεξη για κόμη περισσότερες τρέλες! Ήθελα να αφήσω το στίγμα μου σε εκείνον τον κόσμο. Μετά από λίγο μια τεράστια μέλισσα  βούιζε πάνω από τα κεφάλια μας. Έκανε μερικούς κύκλους μέχρι που έριξε τεράστιες μπάλες πάνω μας. Αυτή ήταν η μεγάλη στιγμή . Τηλεμεταφέρθηκα σε αυτό το παλάτι σε δευτερόλεπτα. Το περίεργο ήταν ότι και οι φίλοι μου ήταν εδώ σαν και μένα! Ήμασταν οι νεότεροι επισκέπτες! Το πάρτι συνεχίζεται!

Γιώργος Χατζηγιαννίδης, Γ6

Ημερολόγια πολέμου (οι γάιδαροι γράφουν)

Ο πίνακας είναι δημιουργία της Γκιουλσεβήμ!

Αγαπητό μου ημερολόγιο

 Επιτέλους , ξημέρωσε . Ανυπομονώ να μάθω γιατί μας μάζεψαν όλους εδώ . Άραγε τι να θέλουν ; Μήπως θα μας άφηναν ελεύθερους ή θα μας πήγαιναν κανένα ταξίδι ; Πιστεύω πάντως πως δεν μαζευτήκαμε άδικα εδώ πέρα και πως αυτή θα είναι η καλύτερη μέρα της ζωής μου . Αντίθετα , οι φίλοι μου έχουν κακό προαίσθημα για αυτήν εδώ τη  συγκέντρωση .

ΠΕΜΠΤΗ 11 ΜΑΡΤΙΟΥ 1913

Αγαπητό μου ημερολόγιο

Εδώ και μια μέρα περπατάμε , φορτωμένοι με όπλα , πυρομαχικά και φαγητό , προς μια άγνωστη κατεύθυνση . Εγώ και οι φίλοι μου έχουμε κουραστεί πάρα πολύ , και παρά τα παράπονα που κάνουμε δεν μας αφήνουν να σταματήσουμε ούτε για πέντε λεπτά . Εγώ μετά από αυτό θα ζητήσω αύξηση .

Ευτυχώς όμως , εκεί που θα πάμε θα μας φροντίσουν ιδιαίτερα . Μας θεωρούν τόσο σημαντικούς που έχουμε για συνοδεία έναν ολόκληρο στρατό . Οι φίλοι μου 'όμως δεν χαίρονται καθόλου γι' αυτό .

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 12 ΜΑΡΤΙΟΥ 1913

Αγαπητό μου ημερολόγιο

 Τελικά τα πράγματα δεν ήταν όπως τα φανταζόμουν . Δυστυχώς οδεύουμε προς τη καταστροφή , δηλαδή πάμε σε πόλεμο . Κρίμα πάντως . Τόσα όνειρα πήγαν χαμένα . Είμαι ακόμα , πολύ μικρός για να πεθάνω αλλά το χειρότερο είναι πως δεν έχω κάνει ακόμα την διαθήκη μου . Γενικά όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο και δεν θέλω να σκέφτομαι τι μπορεί να ακολουθήσει στη συνέχεια 

Γιάννης Χατζηπυλιώτης

Ημέρα 1^η

Δεν κατάλαβα τι ακριβώς έγινε σήμερα. Ήρθαν κάτι κύριοι την ώρα που έτρωγα και  πήραν εμένα και τους υπόλοιπους φίλους μου. Εγώ με τον Μάκη και τον Λάκη προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι γινόταν, ενώ ο Τάκης έπαιζε πάλι τον έξυπνο. «Μας πάνε σε ένα μέρος που θα έχει πολλές κοπέλες και φαγητο», έλεγε. Περίπτωση, βρε παιδί μου, αυτός ο γάιδαρος. Όταν μας κατέβασαν από εκείνο το πράγμα που μας μετέφερε (το οποίο οι άνθρωποι αποκαλούσαν «τζίπ») ήθελα να βρίσω τον Τάκη. Καμία σχέση με αυτά που έλεγε πριν. Καταρχήν δεν είχε φαγητό πουθενά αλλά ούτε και κοπέλες. Πάντως είχε πολύ νερό. Μάλλον σε λιμάνι θα βρισκόμασταν. Εκεί κατάλαβα πως η μεταφορά είχε και δεύτερο γύρο. Στην αρχή έβλεπα τον Μάκη, τον Λάκη και τον Τάκη να ουρλιάζουν από τον φόβο τους, αφού τα πόδια τους δεν πατούσαν στο έδαφος. Τους ανέβαζαν σε ένα μεγάλο κτίριο που επέπλεε στην θάλασσα με ένα πανί κάτω από την κοιλιά τους. Μου φαινόταν αστείο μέχρι που ήρθε η σειρά μου. Είχα τρομοκρατηθεί...

Ημέρα 21^η

Πρίν από τρείς μέρες, μας άφησαν και μιά φορά να φάμε κανονικά σαν γαϊδούρια. Μόνο που σήμερα ήταν λίγο διαφορετικά. Εκεί που τρώγαμε ωραία και καλά, ακούσαμε μερικούς τρομακτικά δυνατους ήχους. Πανικοβληθήκαμε όλοι. Επικρατούσε πανικός. Όλοι τρέχαμε πάνω-κάτω σαστισμένοι. Έπειτα, κάποιοι άνθρωποι μας πιάσαν και μας τραβήξαν μέχρι κάτι μεγάλες λακούβες. Μετά από αυτό δεν θυμάμαι και πολλά. Θυμάμαι μόνο πως ο Μάκης και ο Τάκης έπεσαν να κοιμηθούν αντί να έρθουν πίσω μας. Καλά, από τον Τάκη το περιμένεις αλλά τον Μάκη δεν κατάλαβα τι τον έπιασε.

Σεμπάστιαν Χοτζαλλάρι

Ημέρα 1η

     Μας πήραν όλους και εμένα και τους φίλους μου και μας πήγαν σε μέρος με θάλασσα και με πλοία . Δεν κατάλαβα γιατί ακριβώς μας πήγαν εκεί . Σιγά - σιγά μας έπαιρναν έναν - έναν και μας ανέβαζαν στο πλοίο με περίεργο και πολύ άβολο τρόπο για μας τους γαιδάρους . Όταν ήρθε η σειρά μου ένιωσα πολύ περίεργα η γη χάθηκε κάτω από τα πόδια μου . Παρόλο που φώναζα κανένας δεν νοιαζόταν λες και δεν άκουγαν τίποτα λες και ανέβαζαν  ένα αντικείμενο και όχι ένα ζώο το οποίο έχει και αυτό ψυχή . Μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό τους το ταξίδι ήταν πολύ μα πολύ χάλια . Μας είχαν στριμωγμένους , το πλοίο κουνούσε και μου ερχόταν πολλές φορές να κάνω εμετό . Αφότου φτάσαμε αμέσως μας έβαλαν να κουβαλάμε πράγματα που θα τα χρειαστούν στον πόλεμο . Και τι φταίμε εμείς να κουβαλάμε όλα αυτά  τα πράγματα ενώ αυτοί είναι που κάνουν πόλεμο και όχι εμείς .

                                                                                                                                Ημέρα 6η

     Εδώ που μας έφεραν είναι πολύ άσχημος και ο καιρός και όλα και οι άνθρωποι έχουν την απαίτηση να τους κουβαλάμε τα πράγματά όποτε και όπου αυτοί θέλουν χωρίς να μας σκέφτονται εμάς λιγάκι αν κουραστήκαμε ή όχι . Το χειρότερο όμως είναι ότι οι εχθροί δεν μας συμπαθούν και τόσο γιατί κάθε λίγο και λιγάκι ρίχνουν από τον ουρανό κάτι πράγματα και μας σκοτώνουν με το έτσι θέλω . Χθες ο καλύτερός μου φίλος ο Πάνος καθώς έτρωγε τις μαργαρίτες του τον πέτυχαν οι εχθροί και ψόφησε . Ελπίζω να τελειώσει γρήγορα αυτός ο πόλεμος γιατί δεν με βλέπω να βγαίνω ζωντανός από εδώ .

Ένι Χίντα

ΔΕΥΤΕΡΑ 16 ΜΑΡΤΙΟΥ 1913

 Αγαπημένο  μου ημερολόγιο  , σήμερα επιτέλους είναι η μεγάλη μέρα όπου εγώ , η παρέα μου αλλά και πολλοί  άλλοι θα ξεκινήσουμε  μια μεγάλη εκδρομή έχοντας  πάντα τον απαραίτητο  εξοπλισμό όπως αντηλιακές κρέμες  και τα σχετικά . Η   στιγμή  που τόσο περίμενα  έχει φτάσει  . Βρίσκομαι έξω από ένα τεράστιο κρουαζιερόπλοιο με το όποιο λογικά θα ταξιδέψουμε . Ξαφνικά  άκουσα διάφορες  φωνές από ψηλά , οι  φωνές ήταν ενός φίλου μου τον οποίο μόλις έβαζαν στο πλοίο . Μου φανήκαν φωνές τρόμου και πανικού αν και εγώ όλο αυτό το έβρισκα πολύ συναρπαστικό , για να πω την αλήθεια

Το ταξίδι μας , μόλις ξεκίνησε και με ανυπομονησία περιμένω να φτάσουμε στον προορισμό μας .  Έχουν περάσει αρκετές ώρες που είμαι στριμωγμένος και νηστικός πράγμα που δεν το περίμενα σε μια τέτοια εκδρομή . Η κούραση είναι ανυπόφορη αλλά καθησυχάζομαι   πως σύντομα θα είμαστε εκεί απολαμβάνοντας την ηρεμία και την ξεκούραση

ΤΡΙΤΗ 21 ΜΑΡΤΙΟΥ 1931

 Αγαπητό μου ημερολόγιο , μόλις δέσαμε στο λιμάνι  της Θεσσαλονίκης και σε λίγα λεπτά θα βγούμε από το πλοίο . Ξαφνικά άνθρωποι με παράξενα χακί χρώματα έρχονται προς το μέρος μας κρατώντας βαρέλια με διάφορα πυρομαχικά , τα οποία  στην αρχή πίστεψα πως θα αποτελούσαν κάποιο σόου στην διάρκεια της εκδρομής . Στην συνέχεια όμως  υποψιάστηκα πως όλο αυτό δεν θα μας έβγαινε σε καλό, άλλα όλο αυτό παρέμεινε άπλα μια υποψία καθώς είχα θαμπωθεί από αυτά που είχα ακούσει .

Περπατάμε και περπατάμε  χωρίς σταματημό . Όλο αυτό έχει γίνει τόσο κουραστικό  που θέλω  να τα παρατήσω όλα και να γυρίσω σπίτι  τρέχοντας , με όσες δυνάμεις μου είχαν απομείνει δηλαδή .

Μετά  από πολλές ώρες πεζοπορίας φτάσαμε σε μια πολύ μεγάλη πεδιάδα , σαν έναν μικρό παράδεισο , στην οποία θα τρώγαμε και θα ξεκουραζόμασταν . Και κάπως έτσι ξεκίνησε μια μεγάλη καταστροφή ..

Δημήτρης Χατζηπυλιώτης

Hμέρα 1^η

Πρωί

Σήμερα, καθώς καθόμουν ήρεμη στο λιβάδι και έτρωγα τα χορταράκια μου, με πλησίασε ένας καινούριος και γυρνάει και μου λέει: «Θα μου χαρίσεις το ονοματάκι σου;» και γυρνάω τον αγριοκοιτώ και του απαντάω: «Άστο μεγάλε, δεν το ‘χεις.» Τι το ήθελα και εγώ, την υπόλοιπη μέρα με κυνηγούσε από πίσω. Τι σπαστικός!

Απόγευμα-Βράδυ

Ευτυχώς ήρθαν και τον πήρανε! Δεν θα άντεχα και δεύτερη μέρα κυνηγητό! Αλλά, δεν με απασχολεί αυτό το θέμα τώρα, άκουσα πριν λίγο τους ανθρώπους να λένε πως αύριο πρωί-πρωί θα με μεταφέρουν στο μέτωπο. Τι είναι αυτό το μέτωπο, ιδέα δεν έχω! Μακάρι να έχει κανένα απέραντο λιβάδι με διάφορες ποικιλίες  χορταρικά! Μιαμ!!

Ημέρα 4^η 

Μόνο λιβάδι δεν έχει εδώ που με έφεραν!! Είναι φρικτά!! Έχω να φάω δύο μέρες. Για να με φέρουν εδώ υπέφερα! Με ανέβασαν πάνω σε έναν γερανό -έτσι κατάλαβα πως τον λένε, από αυτά που έλεγαν οι άνθρωποι- και φοβήθηκα πάρα πολύ, ένιωθα φοβερό πόνο και έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου!

Με παράτησαν, λοιπόν, εδώ πέρα και το χειρότερο δεν είναι ότι τα χόρτα ήταν καμένα, αλλά ότι εδώ ήταν και αυτός ο σπαστικός! Μόλις τον είδα μετά από τόση ταλαιπωρία, έτρεξα να φύγω, αλλά οι άνθρωποι με έπιασαν και με έβαλαν μέσα σε ένα κλουβί! Αναίσθητοι!

Ημέρα 6^η

Πάλι φύγαμε από εκεί που βρισκόμασταν. Με φόρτωσαν με κάτι τσουβάλια και περπατούσαμε για ώρες, ώσπου φτάσαμε σε μια κόλαση! Δεν υπήρχε τίποτα όρθιο, ούτε σπίτι, ούτε δέντρο, ούτε τίποτα, πάρα μόνο χάος! Θόρυβος! Φρικτός θόρυβος! Παντού ερείπια, σκοτωμένοι άνθρωποι και ζώα! Είδα και τον σπαστικό εκείνο γάιδαρο, αλλά δεν ήταν πια ζωντανός! Τον κακόμοιρο! Παντού στο ουρανό υπήρχαν κάτι τεράστια πουλιά, που δεν είχα ξαναδεί και πετούσαν κάτι μπάλες οι οποίες όταν έπεφταν στο έδαφος, τα κατέστρεφαν όλα, δεν άφηναν τίποτα στο πέρασμα τους. Είμαι τόσο κουρασμένη, όμως δεν μπορώ να ησυχάσω, γίνεται χαμός εδώ πέρα, νομίζω πως αυτό είναι το μέτωπο που έλεγαν.

Ημέρα 8^η

Είμαι η μόνη που επέζησα, όλοι οι φίλοι μου έχουν σκοτωθεί, τους είδα όλους να πεθαίνουν! Τι φρίκη, θα μου το πληρώσουν αυτό οι άνθρωποι! Σε τι τους φταίξαμε και μας σκοτώνουν; Για ποιόν λόγο το κάνουν αυτό; Μισώ τους ανθρώπους! Είναι άκαρδοι, αναίσθητοι και σκοτώνονται μεταξύ τους. Δεν νοιάζονται ο ένας για τον άλλον και δεν φτάνει μονό αυτό θέλουν να εξοντώσουν και μας! Γιατί; Ποιος αποφασίζει για τις ζωές μας; Τι είναι αυτοί και αποφασίζουν πότε θα πεθάνουμε και με ποιον τρόπο; Η ζωή είναι άδικη! Κάποιος πρέπει να τους μάθει να αγαπιούνται μεταξύ τους, ακόμα και αν είναι διαφορετικοί! Εξάλλου αν ήταν όλοι ίδιοι, τότε τι θα έκαναν; Θα βαριόντουσαν, θα είχαν τις ίδιες απόψεις και τα ίδια πιστεύω! Δεν θα μου άρεσε να το βλέπω αυτό, θα ήταν πολύ βαρετό!

Ημέρα 9^η

 Με έφεραν σε ένα όμορφο λιβάδι, αλλά τι να το κάνω το όμορφο αν δεν έχω να το μοιραστώ με κάποιον, παύει να είναι όμορφο! Έχει πολύ ησυχία εδώ, από χθες! Μήπως άκουσαν αυτά που σκεφτόμουν; Μπορεί! Αχ τι ωραία! -Μπαμ!!!!- Όχι πάλι! Τι ήθελα και μίλησα! Ξεκινήσαμε πάλι! Κάτι έρχεται προς το με......

Ανδρονίκη Χατζηβασιλείου, Γ6

Κι αν λείψεις χίλια χρόνια θα σε περιμένω....

Τρίτη 24 Μαρτίου χτες και ο Γιάννης Κούτρας μαζί με τη Φιλαρμονική του δήμου Κω μας ταξίδεψαν στον κόσμο του Νίκου Καββαδία σε μια μαγευτική συναυλία με πάρα πολύ κόσμο. Ο Γιάννης Κούτρας τραγουδώντας με πάθος και συγκίνηση ξεσήκωσε τον κόσμο, μας συνεπήρε και μας έκανε να τραγουδήσουμε μαζί του. Πικρία, Ο σταυρός του Νότου, Γυναίκα, ο Γουίλι ο μαύρος θερμαστής,  Cambay's water, Ιδανικός κι ανάξιος εραστής , Φάτα Μοργκάνα, Kuro Siwo, Θεσσαλονίκη . Ο ερμηνευτής μίλησε με τα καλύτερα λόγια για τη Φιλαρμονική του δήμου Κω και τον μαέστρο Θανάση Πουλιού και αναφέρθηκε ιδιαίτερα στα νέα παιδιά που αποτελούν τη ορχήστρα και δουλεύουν με πειθαρχία δίπλα στο μαέστρο τους. Ανάμεσα στα παιδιά αυτά και  μαθητές του σχολείου μας (Δανάη Αντωνοπούλου, Δημήτρης Ποταμιάνος, Γκιουλάι, Χατζησουλειμάν, Χρυσάνθη Φουντωτού, Βάσια Σκουρμαλλά, Παναγιώτης Σπυρόπουλος).

Στο τέλος της συναυλίας το θερμό και διαρκές χειροκρότημα του κοινού κράτησε τον καλλιτέχνη στη σκηνή και τραγούδησε ξανά το Μαχαίρι και τη Φάτα Μοργκάνα. Κρατάμε τη δήλωση του ότι βρίσκεται πολύ κοντά στο να πάρει την απόφαση να έρθει να μείνει στο νησί μόνιμα και πως το καλοκαίρι η Κως θα είναι ο τόπος των διακοπών του.

Ελλάδα, εσύ που χάραξες τους δρόμους τη φωνή σου να βρεις, ζητάς.

 «……..Γιατί ένας λαός ίσως χρειαστεί ξανά και ξανά να επιβεβαιώσει τον εαυτό του: Κάθε φορά που θα είναι αναγκασμένος να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία του, την κυριαρχία του, την αξιοπρέπειά του και την περηφάνια του, τη δημοκρατία του, την πολιτική του ύπαρξη, κάθε φορά που θα χρειαστεί να ξαναπούμε όλοι μαζί: “Εμείς, ο λαός”». (απόσπασμα από την επιστολή του Υπουργού Παιδείας Κ.Μπαλτά  για την 25^η Μαρτίου)

Νομίζω ότι τα λόγια του κ.Μπαλτά συμπυκνώνουν το νόημα της σημερινής επετείου. Όλη η εκπαιδευτική κοινότητα τίμησε σήμερα τη μεγάλη μέρα του ξεσηκωμού των Ελλήνων με γιορτές και αφιερώματα. Στο σχολείο μας η γιορτή της 25^ης Μαρτίου ήταν αφιερωμένη στους ήρωες και τις ηρωίδες του 1821 και περιλάμβανε αφηγήσεις, ποιήματα, αποσπάσματα από ταινίες, τραγούδια και χορούς. Στη γιορτή συμμετείχαν πολλά παιδιά υπό την καθοδήγηση των συναδέλφων , της κ.Καλύβα και της κ.Ζαχαρή  και δούλεψαν με μεράκι για να βγει το σημερινό αποτέλεσμα.

Ακολουθούν φωτογραφίες και βίντεο από τη γιορτή.

Η συνάδελφος κ. Καλύβα μας παραχώρησε το κείμενο της γιορτής .Μπορείτε να το βρείτε εδώ.

25ηΜαρτίου by giota_kefala5891