"Ο πολιτικός πρέπει να έχη το χάρισμα να βλέπη πολύ πρωτύτερα αφ’ όσον βλέπουν οι άλλοι", Μια συνέντευξη με τον Ελευθέριο Βενιζέλο

Πρέπει να ήταν Τρίτη. Ναι, ήταν Τρίτη και είχαμε ιστορία την 7η ώρα. Κάναμε για την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ομολογώ πως χάνω εύκολα την προσοχή μου στο μάθημα τον τελευταίο καιρό. Πρέπει να είναι η άνοιξη που φταίει, καλοκαιριάζει κιόλας… Ε, ήταν και τελευταία ώρα… και ιστορία… Τέλος πάντων, θωρούσα τον πίνακα με την γνωστή απέραντη κενότητα του ταξιδιωτικού μου βλέμματος. Η καθηγήτρια είχε προβάλει στον πίνακα την παρουσίαση του μαθήματος. Στην εισαγωγή είχε τον Ελευθέριο Βενιζέλο στο γραφείο του να με κοιτά με ένα εξίσου βαθυστόχαστο βλέμμα.  Όσο τον κοιτούσα τόσο πιο έντονη γινόταν η οπτική μας επαφή και τόσο χαμήλωνε η φωνή της καθηγήτριας, ώσπου προφανώς ο Βενιζέλος αποφάσισε να αναστηθεί και να αρχίσει να περπατά στην αίθουσα προβάροντας έναν λόγο. Δεν μπορώ να πω πως είχα καταλάβει τι ακριβώς γινόταν, πάντως συνέχισα να τον παρατηρώ. Έπειτα από αρκετούς κύκλους μπροστά από τον πίνακα περνώντας μέσα από αντικείμενα, ορισμένες φορές και μέσα από την καθηγήτρια, προσηλωμένος στην ομιλία του, κατευθύνεται προς την πόρτα, την ανοίγει και βγαίνει έξω από την αίθουσα. Βλέποντας πως κανένας συμμαθητής μου δεν είχε αντιληφθεί την παρουσία του ιστορικού αυτού προσώπου και δεδομένου του ότι δεν συνηθίζεται να σε επισκέπτεται στο σχολείο αναστημένος ο Ελευθέριος Βενιζέλος, δεν δίστασα να τον ακολουθήσω. Είχε βγει στο προαύλιο όπου εξακολουθούσε να περπατά συλλογιζόμενος. Τον πλησίασα και παριστάνοντας ότι τον συνάντησα τυχαία στον δρόμο, αποφάσισα να πάρω μια συνέντευξη, σίγουρα προοριζόμενη για πρωτοσέλιδο:

- Με συγχωρείτε κύριε, πρέπει να είστε ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Είναι τιμή μου που σας γνωρίζω.

- Αα νεαρέ, δεν είναι συνήθειά μου να δέχομαι επισκέπτας όσο βρίσκομαι εις τον κήπον μου, βεβαίως, δεν είναι επίσης συνήθειά μου να διώχνω νεαρούς επισκέπτας, οι οποίοι κάνουν τον κόπον να με πλησιάσουν. Πώς θα μπορούσα να σας βοηθήσω, νεαρέ κύριε;

Προφανώς είχε την εντύπωση πως βρισκόταν στην οικία του, αλλά δεν έδωσα καμία σημασία.

- Κύριε Βενιζέλε, καταλαβαίνω πόσο σημαντικός είναι ο χρόνος σας και δεν θα ήθελα να σας αποσυντονίσω, αλλά θα το εκτιμούσα ιδιαίτερα εάν απαντούσατε σε μερικές ερωτήσεις μου.

- Εννοείται πως θα απαντήσω, απλά μπορείτε σας παρακαλώ, νεαρέ, να μου εξηγήσετε ποίον ιδίωμα της ελληνικής χρησιμοποιείτε, διότι οφείλω να ομολογήσω πως μου έχει κάνει εντύπωσιν.

Δεν είχα φανταστεί πως θα το παρατηρούσε αυτό, έτσι, απάντησα όπως νόμιζα.

- Εμ, κατάγομαι από την Κω, ίσως γι’ αυτό να σας προκαλεί περιέργεια ο λόγος μου.

- Ενδιαφέρον, δεν έχω επισκεφτεί ποτέ την Κω. Τέλος πάντων, ας αρχίσουμε με τις ερωτήσεις σας, νεαρέ.

- Λοιπόν, κύριε Βενιζέλε, θα ήθελα να ξεκινήσω από την στιγμή που αρχίζει το έργο σας στην Αθήνα. Πείτε μου, για ποιόν λόγο δεν δεχτήκατε εξ’ αρχής να αναλάβετε την διοίκηση της χώρας, όταν σας έγινε η πρόταση από τον Στρατιωτικό Σύνδεσμο;

- Βλέπετε, είχα προτείνει την αντικατάστασιν του Βασιλέως Γεωργίου με τον διάδοχον Κωνσταντίνον ή κάποιον εκ των νεώτερων υιών του Γεωργίου. Πάντως, εις καμίαν περίπτωσιν δεν έθεσα θέμα καταργήσεως της βασιλείας ή εκθρονίσεως της δυναστείας. Επίσης απέρριψα σθεναρώς την πρόταση μελών του Συνδέσμου να αναλάβω ως δικτάτωρ την διακυβέρνησιν της χώρας. Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος – η μόνη πηγή στηρίξεως μιας δικτατορίας – δεν ήτο πλέον αρκετά ισχυρός για να επιβάλει αυτήν την λύσιν. Εις αντιδιαστολήν, πρότεινα αφενός την προκήρυξιν εκλογών για τη σύγκλησιν Αναθεωρητικής Εθνοσυνελεύσεως και όχι Συντακτικής, και αφετέρου την διάλυσιν του Στρατιωτικού Συνδέσμου και την επιστροφήν των στρατιωτικών εις τους στρατώνας. Ο Σύνδεσμος όφειλε να κυβερνήσει δικτατορικά την χώραν για έναν χρόνον. Εν συνεχεία, ήτο απαραίτητος η σύγκλησις της Συντακτικής Εθνοσυνελεύσεως, που θα επέβαλλε ριζικές αλλαγές εις το πολίτευμα και θα μείωνε την ουσιαστικήν και τυπικήν εξουσίαν του Βασιλέως.

- Μάλιστα, κύριε Πρωθυπουργέ. Θα ήθελα να προχωρήσουμε στο θέμα των διενέξεών σας με τον Βασιλιά Κωνσταντίνο, τον λεγόμενο «Εθνικό Διχασμό». Πώς αισθανθήκατε που υπήρξε ανάγκη για συμμαχική επέμβαση στα στρατιωτικά θέματα της χώρας μας;

- Νεαρέ, η κατάστασις του κράτους μας ήτο ιδιαιτέρως αμήχανος. Θα μπορούσα κάλλιστα να είχα υποχωρήσει ως κύριος παράγων της ενάρξεως των διενέξεων, όμως ως εκπρόσωπος σημαντικού μέρους του ελληνικού πληθυσμού και των διαθέσεων του έναντι των θέσεων των Ανακτόρων, εγνώριζα πως μόνον με την συνεχή προσπάθειαν για την εύρεσιν μιας μέσης λύσεως, η οποία θα αποσκοπούσε εις το καλόν του λαού, θα έπραττα το σωστόν ως ηγέτης. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πως από την στιγμήν που αι αγγλογαλλικαί δυνάμεις αποφάσισαν να αποβιβαστούν εις Μακεδονίαν, έχοντας λάβει την συναίνεσίν μου, είχα καταφέρει να εξασφαλίσω μίαν χείρα βοηθείας, την οποίαν ο Βασιλεύς ηρνείτο να δώσει.

- Απολύτως κατανοητή η θέση σας, κύριε Βενιζέλε. Τώρα, όσον αφορά τον ιδιώνυμο νόμο κατά της κομμουνιστικής ιδεολογίας, οφείλω να σας πω πως έχει προκληθεί πλήθος αντιδράσεων. Πολλοί σας έχουν χαρακτηρίσει ως αντιδημοκρατικό αλλά και ως δικτάτορα που περιορίσατε την διάδοση μιας πολιτικής νοοτροπίας. Τι έχετε να δηλώσετε επάνω στο συγκεκριμένο θέμα;

- «Όστις επιδιώκει την εφαρμογήν ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν την δια βιαίων μέσων ανατροπήν του κρατούντος κοινωνικού συστήματος ή την απόσπασιν μέρους εκ του όλου της Επικρατείας, ή ενεργεί υπέρ της εφαρμογής αυτών προσηλυτισμών, τιμωρείται με φυλάκισιν τουλάχιστον εξ μηνών. Προς τούτοις επιβάλλεται δια της αποφάσεως και εκτοπισμός ενός μηνός μέχρι δύο ετών εις τόπον εν αυτή οριζόμενον. Με τας αυτάς ποινάς τιμωρείται και όστις επωφελούμενος απεργίας ή λοκ-άουτ, προκαλεί ταραχάς ή συγκρούσεις. Ως ιδιαιτέρα επιβαρυντική περίπτωσις, θεωρείται η εκτέλεσις της πράξεως εν δημοσίω τόπω παρόντων πολλών ή δια του τύπου, ή εάν ο προσηλυτισμός ενεργείται δια χρημάτων, ή απευθύνεται προς ανηλίκους, στρατιωτικούς εν γένει ή δημοσίους λειτουργούς», όπως απάντησα και εις μίαν παλαιοτέραν συνέντευξιν. Βλέπετε, νεαρέ, δεν με ενδιαφέρει σε κανέναν βαθμόν ποίες είναι οι αντιδράσεις του καθενός εις τα μέτρα τα οποία λαμβάνω. Γνωρίζω απολύτως τι πράττω και γνωρίζω απολύτως τι είναι ωφέλιμον δια την ελληνικήν κοινωνίαν. Μίαν ιδεολογίαν αποσκοπούσαν εις την ανατροπήν του δημοκρατικού πολιτεύματος και τον περιορισμόν των προσωπικών ελευθεριών, έχω κάθε δικαίωμα να την περιορίσω και να την καταστήσω αδίκημα, διότι ως δημοκράτης οφείλω να διαφυλάξω την ακεραιότηταν του πολιτεύματος. Ναι, εάν το γεγονός ότι είμαι πατριώτης και ενδιαφέρομαι για το καλό του λαού μου με κάνει αντιδημοκρατικόν και δικτάτορα και φασίσταν εις τα μάτια διαφόρων, ας είναι, κύριε, εγώ γνωρίζω ποίος είμαι και όσοι πραγματικά ασπάζονται τας ιδέας μου μπορούν να κατανοήσουν τας προθέσεις μου.

- Έχετε καλύψει πλήρως το θέμα, πραγματικά θαυμάζω την δυναμικότητά και την νοοτροπία σας. Για να κλείσω, θα ήθελα να αναφέρετε το πρότυπο ενός ηγέτη για εσάς.

- Σας ευχαριστώ για το σχόλιό σας, νέε, με χαροποιεί ιδιαιτέρως να γνωρίζω πως έχω την κατανόησιν και την υποστήριξιν της νεολαίας. Κατ’ εμέ, «Ο πολιτικός πρέπει να έχη το χάρισμα να βλέπη πολύ πρωτύτερα αφ’ όσον βλέπουν οι άλλοι. Αν δεν έχη το χάρισμα τούτο, είναι αδύνατον να μην οδηγήσει την πατρίδα αυτού εις συμφοράς και καταστροφή».

- Κύριε Ελευθέριε Βενιζέλε, ήταν τιμή μου που συνομίλησα μαζί σας. Ελπίζω να συνεχίσετε το έργο σας με τον ίδιο ζήλο για το υπόλοιπο της ζωής σας. Η χώρα μας χρειάζεται ηγέτες σαν εσάς.

Και κάπου εδώ τελείωσε η παράδοξα αληθοφανής συνάντησή μου με τον αείμνηστο Έλληνα Πρωθυπουργό, Ελευθέριο Βενιζέλο. Επίσης παράδοξα, δεν είχε περάσει λεπτό από την στιγμή που βγήκα από την αίθουσα. Έτσι είχα στην διάθεσή μου ακόμη σαράντα λεπτά στοχασμού και επανεξέτασης των γεγονότων που έλαβαν χώρα στο σύντομο αυτό χρονικό διάστημα.

   Καραβίτης Διονύσης

"Πολλές φορές με τρομάζει το πόσο δεδομένο θεωρώ ότι θα ξυπνήσω.", Απαισιόδοξα κείμενα με πυξίδα την ποίηση του Καρυωτάκη

Όλοι έχουν προβλήματα που τους απασχολούν

Όλοι κάθε μέρα για κάποιο λόγο μελαγχολούν

Το παρελθόν αναπολούν, όλο πίσω κοιτούν

Σαν τους άλλους είμαι και γω.

πείτε μου πώς να κοιμηθώ;

Όταν γνωρίζω πώς σε 50 χρόνια , δεν θα υπάρχει το «εδώ»

Όταν γνωρίζω πώς το περιβαλλοντικό ζήτημα είναι αναπόφευκτο

Όταν γνωρίζω πως οι ισχυροί δεν το θεωρούν αληθινό

Όταν γνωρίζω πώς άνθρωποι δεν έχουν να φάνε,

τα παιδιά τους πεθαίνουν γιατί λιμοκτονούν

Όταν η διαφορετική σεξουαλικότητα και εθνικότητα

θεωρούνται από πολλούς κατωτερότητα

Όταν σε συκοφαντούν,

γιατί υποστηρίζεις άλλους πολιτικούς

Όταν η επιπλέον γνώση σε κάνει φυτό

Όταν η κακή επίδοση σε κάνει αποτυχημένο

Όταν το να είσαι ντροπαλός

σου βάζει την ταμπέλα αντικοινωνικός

Ναι, είμαι εσωστρεφής,

Στα λάθη είμαι επιρρεπής

Αλλά ένα είναι σίγουρο

Είμαι εγώ.

Σωτήρης Καβαδάκης

Η απαισιοδοξία και οι αλήθειες

Σίγουρα δεν είμαι μόνο εγώ

Υπάρχουν πολλοί άλλοι

Που βλέπουν παντού κακό

Και τον πλανήτη μας σ' ένα χάλι

Ψηφίζουμε τους ίδιους και τους ίδιους

Ξέρουμε τι βλακεία πάμε και κάνουμε

Αλλά μόλις βγουν αυτοί και δούμε τις συνέπειες

Χτυπιόμαστε, κλαίμε φωνάζουμε

Αποφεύγουν κάποιοι να δουν, , το κακό

Κοιτάνε μόνο αυτοί να παραμείνουν καλά

Παντού μόνο ατομικιστές βλέπεις πλέον

Και συνεχίζουν να πεθαίνουν κάθε 10 δεύτερα από την πείνα δύο παιδιά

Πως σας ακούγεται;

Άσχημο δεν είναι αυτό;

Δεν κάνεις όμως  τίποτα

Και συνεχίζεις να πετάς το μισό σου φαγητό

Κατά την γνώμη μου λοιπόν,

Δεν υπάρχει φως στον "διάδρομο" μας

Δεν θα ενωθούμε ποτέ οι άνθρωποι σαν ομάδα

Το μόνο όμως που κάνουμε είναι κακό στον εαυτό μας

Δεν έχω τι άλλο να πω,

Καλό βγήκε το ποιηματάκι

Αλλά συνεχίζω να πιστεύω πως σιγά σιγά ένας ένας

 θα αυτοκτονεί σαν τον Καρυωτάκη.

Αναστασία Ζήβα

Η ζωή είναι ένα σύννεφο που επιπλέει στην επιφάνεια του ουρανού χωρίς να γνωρίζει τον προορισμό του, το πεπρωμένο ή τη μοίρα του ή ακόμα και το λόγο ύπαρξης του. Απλώς επιπλέει μέσα σε μια ασήμαντη περιπέτεια που καταφέρνει να του προκαλεί πόνο.

Θεοδόσης Διακογιάννης

Σε αυτά τα 16 χρόνια που ζω τα δυο πράγματα που με έχουν επηρεάσει είναι ο χρόνος και η ρουτίνα. Δε με απασχολεί καθόλου η ερωτική απογοήτευση και άλλα τέτοια θέματα. Η ρουτίνα είναι ένας από τους φόβους μου και κάτι που σιχαίνομαι. Δε μπορώ να διανοηθώ πόσο χρόνο χαλάω και βλέπω να φεύγει από τα τόσα ασήμαντα αλλά και επαναλαμβανόμενα πράγματα που ζω καθημερινά. Πολλές φορές με τρομάζει το πόσο δεδομένο θεωρώ ότι θα ξυπνήσω.

 Ο χρόνος πάλι με απασχολεί αρκετά. Πολλές φορές φοβάμαι και νιώθω ότι η ζωή μου πηγαίνει μπροστά δευτερόλεπτα με τη στενοχώρια και το άγχος μου. Και αυτό με αγχώνει ακόμη πιο πολύ .Είναι τρομερό να μην μπορείς να κάνεις κάτι για να το σώσεις ή να το αλλάξεις…

Δημήτρης Κανέλλης

Η σημερινή κοινωνία είτε στην Ελλάδα είτε στον υπόλοιπο κόσμο πέφτει θύμα του ατομικισμού. Τώρα πια κανείς δε νοιάζεται για το συνάνθρωπο του. Το μόνο για το οποίο νοιάζονται όλοι είναι να είναι αυτοί καλά και τους νοιάζουν μόνο τα θέματα που αφορούν αυτούς τους ίδιους και αυτό είναι καταθλιπτικό. Και κατά τη γνώμη μου είναι ο λόγος που η χώρα μας πάει κατά διαόλου.

Αντρέας Καντάς

Συνέντευξη με το Λουί Παστέρ

Παναγίτσα μου, κλείσαμε για διακοπές . Αλλά τι να το κάνεις ,δυο εβδομάδες είναι όλες κι όλες το Πάσχα .Το μόνο που με ευχαριστεί είναι ότι θα πάμε διακοπές ,αν βέβαια καταφέρει ο αδέξιος ο αδελφός μου να κατεβάσει τις βαλίτσες από το πατάρι.

-«Ρε μαμά τι έβαλες το νιάνιαρο να βγάλει τις βαλίτσες».

-«Σουτ, Αναστασία ,μην λες έτσι τον αδελφό σου»

-«Καλά ,καλά».

«Μέχρι να τις κατεβάσει σωθήκαμε. Πάω να τον βοηθήσω».

-«Άστο βρω αγοράκι μου, αφού είσαι άχρηστο».

-«Μμ, μίλησε η επιστήμονας».

-«Είδαμε και εσένα».

«Καλά άστα αυτά ,πρόσεχε μην μου φέρεις καμία βαλίτσα στο κεφάλι».

-«Καλή ιδέα! Μπας και γλιτώσω κάποια μέρα από εσένα».

-«Χαχα, γελάσαμε».

Το’πε  και το’κανε όμως .Μου έφερε την βαλίτσα καπέλο .Βέβαια δεν το ήθελε .Όταν συνήλθα μετά από πολλή ώρα και μου είπαν τι είχε συμβεί δεν θυμόμουν τίποτα ,παρά μόνο αυτό το πανέμορφο αξέχαστο και γεμάτο εμπειρίες όνειρο .

Μετά το χτύπημα στο κεφάλι δεν επανήλθα κατευθείαν στο παρόν, αλλά ταξίδεψα στο παρελθόν την εποχή των εφευρέσεων και των πολύ σπουδαίων  επιστημόνων. Η αλήθεια είναι ότι πάντα ήθελα να συναντήσω κάποιον παλιό επιστήμονα που είχε σχέση με την ιατρική και τα κατάφερα .

Προσθήκη λεζάντας

Ήταν απίστευτο το ότι βρισκόμουν στο σπίτι του .Ένας σπουδαίος άνθρωπος να δεχτεί μια ταπεινή και φτωχή κοπέλα σαν κι εμένα .Όμως ήταν καλόκαρδος και πονόψυχος .Δεν τον είχαν συνεπάρει τα πλούτη και η φήμη του .Ήταν ένας ταπεινός άνθρωπος που συνέχεια σκεφτόταν το μέλλον αυτού του κόσμου .Μα φυσικά δεν ήταν άλλος από τον πολυτάλαντο Λουί Παστέρ.

Φτάνοντας στο σπίτι του ένιωσα μια οικειότητα και μια ζεστασιά . Με καλησπέρισε και μου είπε να περάσουμε στο σαλόνι για να είμαστε πιο άνετα .Αμέσως ήρθε μια ευγενέστατη κυρία για να μας ρωτήσει τι θα πιούμε .Όλα έμοιαζαν υπέροχα.

-Λοιπόν ποιος είναι ο λόγος την επίσκεψης σου δεσποινίς μου ; ακούστηκε ξαφνικά.

-Καταρχάς, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που με δεχτήκατε .Ο λόγος που σας επισκέφτηκα είναι μια εργασία που έχω να κάνω και έχει σχέση με πολύ σπουδαίους επιστήμονες .Έτσι δεν σκέφτηκα κανέναν άλλο παρά μόνο εσάς, το είδωλό μου ,απάντησα εγώ με τρεμάμενη φωνή.

-Ακούω !Τι θα ήθελες να μάθεις;

-Ξεκινώντας που γεννηθήκατε και πως ήταν τα παιδικά σας χρόνια;

-Μα καλά δεν τα γνωρίζεις αυτά ,αφού λες ότι είμαι το είδωλο σου;

-Μα φυσικά και γνωρίζω τα πάντα για εσάς απλά θα ήθελα να διασταυρώσω τις πληροφορίες μου.

-Όπως νομίζεις.

Λοιπόν, γεννήθηκα στο Ντάλ του Ούρα και μεγάλωσα στην μικρή πόλη της Άμπου .Ήταν μια ήσυχη πόλη με πολύ λίγους κατοίκους, αλλά πάνω απ’ όλα καλόκαρδους και φιλόξενους.

-Από μικρή ηλικία αναδέχθηκε το ταλέντο σας .Ποιος ήταν αυτός που κατάλαβε τα προσόντα σας;

-Ένας εξαιρετικός εκπαιδευτικός και άνθρωπος . Ήταν ο διευθυντής του σχολειού που πήγαινα τότε ο όποιος με προέτρεψε να κάνω αίτηση για την «Εκόλ νορμάλ» .Πιστεύω πως αν δεν ήταν αυτός , εγώ δεν θα ήμουν εδώ που είμαι.

-Τα πρώτα χρόνια μετά τις σπουδές σας πως ήταν; . Βρήκατε κατευθείαν δουλειά;

-Μετά από λίγο καιρό ανέλαβα καθηγητής φυσικής στο λύκειο της Ντιζόν και περίπου ένα χρόνο αργότερα μεταφέρθηκα στο πανεπιστήμιο του Στρασβούργου ως καθηγητής χημείας.

-Ααα! Ένα σημαντικό μέρος για εσάς μιας και εκεί γνωρίσατε και ερωτευτήκατε σφοδρά την γυναίκα της ζωής σας ,σωστά ;

 -Σωστά. Εκεί γνώρισα το άλλο μου μισό . Ένιωθα ότι η Μαρία με γέμιζε ,ότι όταν την έβλεπα άλλαζα διάθεση λες και πατούσε ένα κουμπί .Βέβαια τον έρωτα μας συμπλήρωσε απόλυτα και ο ερχομός των παιδιών μoυ .Η οικογένεια μου για μένα είναι τα πάντα.

-Τι σας ώθησε στο να ασχοληθείτε με την ιατρική;

-Είχα τρέλα από μικρός .Ήταν όνειρο ζωής για μένα .Αλλά το τελειωτικό χτύπημα ήταν ο θάνατος των παιδιών μου .Ήθελα να μάθω ,να ερευνήσω ,να αισθανθώ ότι τίμησα την μνήμη τους και να σιγουρευτώ για το ότι κανένας άλλος γονιός δεν θα νιώσει αυτό που ένιωσα εγώ.

-Θα θέλατε να μιλήσετε γι αυτό το τραγικό γεγονός?

-Όπως είπες είναι τραγικό .Να μην το νιώσει κανένας πραγματικά ,είναι σαν να σου ξεριζώνουν την κάρδια . Σε μένα βέβαια την ξερίζωσαν τρεις φορές.

-Αυτό που με χει παραξενέψει είναι ο συνδυασμός όλων αυτών των ερευνών που έχετε κάνει.

-Η αλήθεια είναι ότι όλους τους παραξενέψει .Ήταν πολλά πράγματα που με ενδιέφεραν τις ίδιες σχεδόν χρονικές στιγμές, τα οποία δεν ήταν εντελώς άσχετα μαζί τους .Είχαν όλα κάτι κοινό: τα μικρόβια. Από μικρός είχα τρέλα με αυτά και αποφάσισα να ασχοληθώ και να ανακαλύψω καινούρια πράγματα.

-Ποιο πιστεύετε πως είναι το σημαντικότερο σας επίτευγμα και πως φτάσατε σε αυτό;

  -Λοιπόν το σημαντικότερο μου επίτευγμα πιστεύω πως είναι η παστερίωση .Εξ' ού και το ότι πήρε το όνομα μου .Σκοπός μου ήταν να αφαιρέσω  τα μικρόβια με την μέθοδο του βρασμού και να αποδείξω πως τα μικρόβια κάθε είδους ήταν υπεύθυνα για τις μεταβολές/ασθένειες που δημιουργούνταν .Άρα τα μικρόβια είναι υπεύθυνα για τις φυσιολογικές αλλά και παθογόνες λειτουργίες.

-Μάλιστα! Με κάλυψαν απόλυτα οι απαντήσεις σας κύριε Παστέρ! Και πάλι ευχαριστώ και εύχομαι να τα ξαναπούμε σύντομα.

-Εγώ σας ευχαριστώ δεσποινίς μου ,εύχομαι η εργασία σας να είναι τέλεια.

……πωπω ,γιατί νιώθω το κεφάλι μου βαρύ; τι έγινε;;

Τίποτα μου απάντησαν με μια φωνή.

 «Απλά ο Γιάννης ,κατά λάθος, σου έριξε την βαλίτσα στο κεφάλι!»

«Πρώτη φορά έκανε κάτι σωστό αυτό το παιδί.

Ευχαριστώ…»

«Παιδάκι μου είσαι καλά; Να πάρουμε κανένα γιατρό να έρθει να σε δει; «

«Όχι,  είπα εγώ» και έτρεξα να δω αν ο Παστέρ υπήρχε στην τρελή εργασία της καθηγήτριας μου.

Ναι ρε φιλέ ,βρήκα τι θα κάνω για να μην έχει να λέει πάλι…..

Αναστασία Καλούδη, Γ2

"Βρες τη δική σου φωνή", Handsome devil

Η ταινία αυτή δεν μου άρεσε όσο μου άρεσαν άλλες ταινίες,  αλλά αυτό δεν την κάνει και βαρετή. Πιστεύω πως είναι αρκετά σημαντικό να ευαισθητοποιηθούν οι μαθητές για τους ομοφυλόφιλους και τα παιδιά που δέχονται bullying εξαιτίας της σεξουαλικότητας τους. Αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν καθημερινά δυσκολίες, διότι η κοινωνία μένει πιστή στις προκαταλήψεις της. Προβλήματα όπως η περιθωριοποίηση και η μεροληψία εναντίον τους, είναι προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά. Όσον αφορά το σενάριο, ήταν αρκετά καλό διότι είχε αρκετές απρόσμενες ανατροπές και παρόλο που δεν μου αρέσουν τέτοιου είδους ταινίες, κατάφερε να μου κρατήσει το ενδιαφέρον.

Σωτήρης Καβαδάκης, Γ2

Την προηγούμενη Κυριακή παρακολουθήσαμε με την Κινηματογραφική Λέσχη την ταινία «Handsome Devil» . Η ταινία ήταν ευχάριστη και είχε πολλά μηνύματα . Το κυρίως θέμα ήταν η φιλία, ωστόσο έδειχνε και άλλα θέματα που απασχολούν τον κόσμο στην εποχή μας, όπως την ομοφοβία , το θέμα των ομοφυλόφιλων σχέσεων και του bullying , με τέτοιο τρόπο που θεωρείται κατάλληλη για προβολή όχι μόνο για όλους αλλά κυρίως στα σχολεία . Τέλος μιλάει και για το ότι πρέπει να είμαστε ο εαυτός μας και να τον αποδεχόμαστε χωρίς να μας νοιάζουν οι γνώμες των άλλων. Ο καθένας είναι μοναδικός και πρέπει να σέβεται τον εαυτό του.

Εύα Μίχο, Γ3

Η ταινία που είδαμε τις προάλλες, αν και ήταν λίγο συνηθισμένη, πέτυχε να δείξει το μήνυμα: ότι σε ένα θέμα που έχει να κάνει με την ομοφυλοφιλία, αν όλος ο κόσμος είναι εναντίον και έστω ένας, κάνει το πρώτο βήμα, σιγά σιγά θα μαζευτούν πιο πολύ. Αυτό πιστεύω έδειξε η σκηνή πριν τον αγώνα, όταν το αγόρι παραδέχτηκε ότι είναι γκέι και τους είπε έπειτα ότι αυτό δεν ορίζει το ποιος είναι . Το πρώτο αγόρι που πήγε με το μέρος του έβαλε σε σκέψη και τους άλλους μέχρι που κατάλαβαν ότι δεν έχει τίποτα το διαφορετικό από πριν και ότι αυτός είναι ο φίλος τους που τόσο καιρό είχαν δίπλα τους. Μπορεί κάποιοι να χαρακτήρισαν αυτή την σκηνή μη ρεαλιστική για την  κοινωνία που ζούμε,  αλλά άμα το δούμε πιο αισθηματικά, είναι ρεαλιστική και κατά την γνώμη μου και ο τρόπος με τον οποίο ήθελε να εμπεδώσει το μήνυμα. Ο σκηνοθέτης ήταν ο καλύτερος, γιατί σε έβαζε να σκεφτείς πέρα από αυτό που έβλεπες.

Αλτιόνα Ντούκα, Γ3

Η ταινία αυτή μπορεί να φαίνεται βαρετή και συνηθισμένη όπως και το θέμα για το οποίο μιλάει, αλλά είναι γεγονός ότι η έλλειψη επαρκούς γνώσης και ενδιαφέροντος πάνω σε αυτό το θέμα, κάνει αρκετούς από τους ανθρώπους γύρω μας να νιώθουν αποστασιοποιημένοι και να έχουν μια αίσθηση κατωτερότητας, που πηγάζει από το γεγονός ότι οι συνάνθρωποι τους, τους αφήνουν με το δικό τους τρόπο να νιώθουν διαφορετικοί και μάλιστα με την κακή έννοια. Μας δείχνει πως μπορούν να συνυπάρχουν οι μεν και οι δε, οι "φυσιολογικοί" και οι "διαφορετικοί",  όπως πολλοί επιλέγουν να τους αποκαλούν,  και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στη συνύπαρξη τους αυτή είναι κοινά και για τις δύο κατηγορίες, πράγμα που δεν ισχύει μόνο σε αυτή την περίπτωση που εντοπίζεται ένα είδος διαφορετικότητας. Είναι μια ταινία που τα μηνύματα πίσω της οφείλουν να κοινοποιηθούν από άνθρωπο σε άνθρωπο, αν επιθυμούμε πραγματικά μια κοινωνία με ισότητα και ειρήνη. Θα την πρότεινα ανεπιφύλακτα σε άτομα κάθε ηλικίας.

Μαρία Χατζημιχαήλ, Γ6

Την περασμένη Κυριακή υποδεχτήκαμε στο σχολείο μας την Κινηματογραφική Λέσχη του Γυμνασίου Ζιπαρίου με τη συντονίστρια τους Πηνελόπη Κατσαβού. Τα παιδιά μας γνωρίστηκαν μεταξύ τους και στη συνέχεια παρακολούθησαν την ταινία «Handsome devil» και συζήτησαν γι αυτή. Η συζήτηση είχε αρκετό ενδιαφέρον , αφού οι γνώμες διχάστηκαν: σε άλλους άρεσε πολύ η ταινία, σε άλλους φάνηκε συνηθισμένη και άλλοι τη βρήκαν αναμενόμενη και προβλέψιμη. Είχε ενδιαφέρον το πώς αντιμετώπισαν οι μαθητές το θέμα της διαφορετικότητας και το πώς τοποθετήθηκαν σε αυτό. Και είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον για μας τους συντονιστές και συμμετέχοντες στο πρόγραμμα καθηγητές να βλέπουμε τους μαθητές μας να συζητούν!  Ευχαριστούμε τους μαθητές του Ζιπαρίου και ευελπιστούμε και σε άλλες συναντήσεις!

"Οι επαναστάσεις είναι η ατμομηχανή της ιστορίας!", Μια συνέντευξη από τον Κάρλ Μάρξ

Το έτος είναι 2056. Ο άνθρωπος έχει κάνει τεράστια άλματα όσον αφορά την τεχνολογία. Έχουν εγκατασταθεί παντού ηλιακά πάνελ και μαζί με τις  ανεμογεννήτριες είναι τα κύρια μέσα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Αλλά αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά στο γεγονός ότι η ανθρωπότητα έχει καταφέρει να «δαμάσει» τον χρόνο. Ναι, μαντέψατε σωστά! Υπάρχουν χρονομηχανές σαν αυτές που βλέπουμε στις ταινίες sci-fi και κάθε πόλη επιτρέπει στους κατοίκους της να την χρησιμοποιούν μία φορά, καθώς η χρήση τους είναι πολύ δαπανηρή. Έχω μάθει και πώς λειτουργούν αλλά θα «κόβατε φλέβες», άμα σας εξηγούσα.

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να επισκεφτώ τον Νίκολα Τέσλα, αφού τρελαίνομαι για την φυσική. Καθώς έφθανε η μέρα που θα επισκεπτόμουν το ίνδαλμα μου, αγχωνόμουν. Έκανα πρόβα τις ερωτήσεις που θα του έκανα στο μπάνιο. Φανταστείτε ένα μουσείο που κάθε του έκθεμα είναι ένας αξιόλογος άνθρωπος. Κάπως έτσι είναι το ταξίδι μέσα στο χρόνο, μόνο που μπορείς να ταξιδέψεις μόνο μία φορά.

Όταν έφτασα στην χρονομηχανή λογομαχούσαν δύο καλοντυμένοι άνδρες περί πολιτικών. Αχχ, πόσο μισώ να ακούω για πολιτική! Πληκτρολόγησα τον χρόνο στον οποίο επιθυμούσα να ταξιδέψω και σκεφτόμουν τον Τέσλα. Αν κάτι σου αποσπούσε την προσοχή, έστω και για λίγο, πήγαινες σε λάθος χρονική στιγμή. Ένα ρίγος διαπέρασε το σώμα μου και ξαφνικά βρέθηκα σε ένα όμορφο σπίτι και βλέπω έναν μεγάλο σε ηλικία άνδρα με γενειάδα σαν του Αι Βασίλη να γράφει σε ένα βιβλίο. Τον ρωτάω:

- Μήπως είναι εδώ ο κ. Τέσλα;

- Ο ….., ποιος; Συγγνώμη, νέε μου, αλλά είμαι μόνος μου τις τελευταίες μέρες διότι συγγράφω το καινούριο μου βιβλίο «Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο». Ας συστηθώ. Το όνομα μου είναι Καρλ Χάινριχ Μαρξ, είμαι φιλόσοφος, κοινωνιολόγος, και πολιτικός οικονομολόγος και με τον συνεργάτη μου, Φρίντριχ Ένγκελς, ο οποίος λείπει σήμερα, γράφουμε αυτό εδώ το βιβλίο σχετικά με τον κομμουνισμό. Ο κομμουνισμός είναι πολύ περίπλοκος και μόνο αν ενδιαφέρεσαι θα στον εξηγήσω ως την τελευταία λεπτομέρεια. Λοιπόν, θες;

Είχα πάθει σοκ. Η μόνη ευκαιρία μου να συναντήσω το ίνδαλμά μου πήγε χαμένη. Αυτοί που τσακωνόντουσαν για πολιτικά φταίνε! Εξαιτίας τους βρίσκομαι εδώ.

-Όχι, απαντάω ξερά.

Η καρδιά μου ήθελε, αλλά ο θυμός μου έπνιγε αυτή τη θέληση. Τέλος αποφάσισα πως άλλο τέτοιο ταξίδι δεν θα ξαναέκανα και έδωσα τόπο στην οργή μου. Ο γέρος είχε πέσει με τα μούτρα στο γράψιμο και επικρατούσε για λίγο σιωπή αμηχανίας, ώσπου αποφάσισα να σπάσω τον πάγο.

-Τελικά θα ενδιαφερόμουν να μάθω για τον κομμουνισμό, κ. Μαρξ.

-Χαίρομαι αγόρι μου. Ο κομμουνισμός  σχετίζεται με μια μορφή κοινωνίας η οποία θα λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά και αποκεντρωμένα, δημιουργώντας ένα κράτος πρόνοιας και εξαλείφοντας τις διακριτές  κοινωνικές τάξεις. Στον κομμουνισμό, η ύπαρξη του κράτους ως μηχανισμού παγίωσης της εξουσίας της άρχουσας τάξης, όπως και οι ίδιες οι κοινωνικές τάξεις είναι πλέον περιττά. Το χρήμα στην κομμουνιστική κοινωνία χάνει την ανταλλακτική του αξία και χρησιμοποιείται ως απλή λογιστική μονάδα ανταλλαγής αγαθών (και όχι πια προϊόντων), βάση της αξίας χρήσης των αγαθών αυτών. Στον κομμουνισμό τα μέσα παραγωγής (γη, εργοστάσια, μεγάλες επιχειρήσεις) αποτελούν κοινωνική / κοινοτική ιδιοκτησία και όχι ατομική, ενώ υφίστανται συλλογική διαχείριση από τους εργαζόμενους/παραγωγούς, με στόχο την κάλυψη των υλικών αναγκών όλων των πολιτών

-Ποιος είναι ο σκοπός του κομμουνισμού;

-Το έχω συζητήσει με τον Φρίντριχ και ομόφωνα συμφωνούμε στο σκοπό του κομμουνισμού. Ονειρευόμαστε έναν κόσμο όπου ο κομμουνισμός είναι εξαπλωμένος παντού, εξουδετερώνοντας έτσι τον ιμπεριαλισμό αρκετών χωρών. Έναν κόσμο όπου θα  πάψουν να υπάρχουν συμφεροντολόγοι εργολάβοι οι οποίοι εκμεταλλεύονται και «ξεζουμίζουν» τους εργάτες τους. Έναν κόσμο όπου οι προλετάριοι θα ξεσηκωθούν και θα παλέψουν για ίσες ευκαιρίες.

-Δηλαδή υποστηρίζετε τις επαναστάσεις;

-Σαφώς! Οι επαναστάσεις είναι η ατμομηχανή της ιστορίας! Ας πάρουμε την Γαλλική Επανάσταση ως παράδειγμα, μιας και είναι και πρόσφατη. Αυτοί οι απλοί άνθρωποι, χωρίς μια αιματοβαμμένη επανάσταση, δεν θα αποκτούσαν ποτέ αυτό που ζητούσαν: Σύνταγμα. Κοίτα τώρα τι κατάφεραν! Άλλαξαν εντελώς την ροή της ιστορίας.

Με εξέπληξε η ευφράδειά του και φαντάστηκα πως είχε και ρητορικές ικανότητες. Το γραφείο του ήταν ακατάστατο, σκισμένες σελίδες απλώνονταν σε όλη του την έκταση. Χαμένος στις σκέψεις μου κατάφερα να διακρίνω ένα που έγραφε «Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού».

-Κύριε Μαρξ. είστε άθεος; Γιατί γράφετε πως η θρησκεία είναι το όπιο του λαού;

-Είμαι άθεος, αν και είναι δύσκολο να το μοιράζομαι με άλλους. Η θρησκεία είναι το ναρκωτικό του λαού. Αυτό ισχύει σε αμόρφωτους ανθρώπους που όταν τους συμβαίνει κάτι δυσάρεστο, είτε ζητούν βοήθεια από τον θεό, είτε τον καταράζονται. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ψάχνουν να βρουν δικό τους τρόπο σε κάτι, δικό τους μονοπάτι στη ζωή, αλλά περιμένουν να τους έρθει έτοιμη η λύση , στην προκειμένη περίπτωση ουρανοκατέβατα. Για αυτό και στρέφονται στις εκκλησίες και στον θεό.

Τελικά είχα αλλάξει γνώμη και χαίρομαι που με έφερε η χρονομηχανή στο λάθος μέρος. Δυστυχώς όμως πέρασα το όριο του επιτρεπόμενου χρόνου, χωρίς καν να το προσέξω. Καθώς μιλούσε θυμήθηκα αρκετά πράγματα που συνέβησαν στον 20^ο αιώνα, όπως καΙ αρκετούς επαναστάτες, που βασίστηκαν στις ιδέες του Καρλ Μαρξ. Αν και μόνο ονομαστικά ξέρω μερικούς: ξέρω τον Βλάντιμιρ Λένιν, τον πρωταγωνιστή της Οκτωβριανής Επανάστασης, τον Τσε Γκεβάρα και τον Φιντέλ Κάστρο, τους πρωταγωνιστές της Κουβανέζικης Επανάστασης. Εντάξει δεν προσέχω ποτέ στο μάθημα της Ιστορίας. Εγώ φταίω που είναι βαρετό; Χαιρέτησα το καινούριο ίνδαλμα μου, βγήκα από το πολυτελές σπίτι του και πάτησα το κουμπί που θα με μετέφερε στο παρόν. Ευτυχώς δεν είπα κάτι που θα προκαλούσε αναταραχές λέγοντας την συνέχεια της ιστορίας. Επέστρεψα στο παρόν σώος και αβλαβής. Συνήθως πηγαίνω σπίτι με λεωφορείο, αλλά εκείνη την μέρα αποφάσισα να περπατήσω, βυθισμένος στις σκέψεις μου…

5 ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ

Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας έχει πια πτυχίο οικονομικών επιστημών.

Καβαδάκης Σωτήρης, Γ2

Φίλος είναι αυτός που σου δίνει πλήρη ελευθερία να είσαι ο εαυτός σου, "Βερολίνο αντίο"

Δε μπορώ να περιγράψω πόσο πολύ αγαπώ αυτή την ταινία. Εφηβική ταινία, το ξέρω. Οπότε πολλοί θα νομίζουν ότι δεν είναι τίποτε το σπουδαίο. Εγώ αυτό νόμιζα πέρσι, όταν η κ.Κεφαλά μας έδειξε το τρέιλερ. Αλλά άλλαξα γνώμη , όταν την είδα, επειδή με έκανε να νιώσω τόσο ευτυχισμένη, τόσο ζωντανή.

Υπάρχουν πολλά μικροπράγματα που μου αρέσουν σε αυτή την ταινία, αλλά το κυριότερο είναι η φιλία των δύο αγοριών. Το γεγονός ότι άρχισαν από δυο άγνωστους και κατέληξαν να είναι οι καλύτεροι φίλοι, το θεωρώ αξιοθαύμαστο. Μου άρεσε πολύ που ο Τσικ υποστήριζε και ενθάρρυνε τον Μάικ. Τον έβγαζε έξω από τα όρια του. Όπως όταν ο Μάικ του έδειξε τη ζωγραφιά, και κείνος κατάλαβε αμέσως τι γινόταν. Όπως στο πάρτι της Τατιάνας που τον ενθάρρυνε να της μιλήσει και να της δώσει το δώρο του. Υπήρχε εμπιστοσύνη μεταξύ τους και φροντίδα.

Η καλύτερη σκηνή που τα επιβεβαιώνει όλα αυτά είναι στο βάλτο, όταν κόλλησε το Λάντα.  Ο Τσικ τραυματίστηκε και είπε ότι έπρεπε να οδηγήσιε ο Μάικ , ο οποίος αναστατώθηκε, αποκαλώντας τον εαυτό του δειλό και βαρετό. Πράγμα που ο Τσικ αρνήθηκε δείχνοντας συμπόνια στο Μάικ.  Το γεγονός επίσης ότι  ο Τσικ ομολόγησε την σεξουαλικότητα του στον Μάικ είναι πολύ γλυκό και δείχνει πόσο τον εμπιστευόταν.

Θα μπορούσα να γράψω 100 σελίδες γι αυτή την ταινία αλλά δυστυχώς τελειώνω εδώ. 

Κων/να Ξαντά, μαθήτρια Α Λυκείου

Η ταινία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα . Νομίζω ήταν μια από τις ελάχιστες φορές που κατάφεραν να «αποτυπώσουν» ένα βιβλίο σε ταινία με τόση επιτυχία . Οι περιπέτειες που έζησαν οι πρωταγωνιστές ήταν πολύ πρωτότυπες σε σχέση με άλλες ταινίες .

Μου άρεσαν ιδιαίτερα συγκεκριμένες σκηνές, όπως όταν ο Τσικ έγραψε τα αρχικά και των τριών παιδιών στην κορυφή του βουνού , όταν ο Τσικ και ο Μάικ συλλογίζονταν ότι κάπου εκεί , στο ατέρμον σύμπαν μπορεί δυο έντομα που κατοικούσαν σε κάποιον πλανήτη να μοιράζονταν τις ίδιες σκέψεις με εκείνους και στο τέλος όπου ο Μάικ μαζί με τη μητέρα του , αφού πέταξαν στην πισίνα μερικά έπιπλα , κολύμπησαν μαζί ξένοιαστα .

Σε γενικές γραμμές ,η ταινία είχε σασπένς και κινούσε το ενδιαφέρον των θεατών.

Σελίν Γιακαλόγλου, Γ1

Η ταινία μου άρεσε πολύ. Είχε ενδιαφέρον και επιπλέον είχε να σου προσφέρει κάτι. Ήταν αστεία,  αλλά και δυσάρεστη. Παράλληλα,  ο τρόπος που μέσα από την ταινία σου μετέδιδαν κάποιες συμβουλές για το εφηβικό μυαλό δεν ήταν αδιάκριτο και άσχημο. Αλλά το συνδύαζαν με χιούμορ κάτι που αρέσει στους έφηβους αλλά και στους ενήλικες. Ήταν μια πολύ καλή ταινία και μας έκανε να γεμίσουμε με διαφορά συναισθήματα. Ίσως κάποιοι από εμάς (τους εφήβους) να κάνουν τα ίδια λάθη που έκαναν τα παιδιά στην ταινία, αλλά ίσως και να μην επιλέξουν να τα κάνουν. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του...

Ιωάννα Χόνδρου, Γ6

Μου άρεσε αυτή ταινία γιατί  μας έδειξε τη φιλία ανάμεσα σε δύο άτομα και  επειδή μου έδωσε να καταλάβω πως είμαι βαρετή και έχω μια βαρετή ζωή.

Ιωάννα Καλινιούκ, Γ2

Η ταινία δεν μου άρεσε και τόσο διότι όλα έγιναν πολύ γρήγορα, αν και δικαιολογημένα . Πάντως ήταν ευχάριστη επειδή σε έκανε να γελάς σε πολλά σημεία.

Ολυμπία Σπαγουλίδου, Γ5

Η ιστορία που προβάλει η ταινία είναι παρατραβηγμένη και περνάει λάθος μηνύματα . Κάποιος θα μπορούσε να πει  πως αντικατοπτρίζει τις επιθυμίες των νέων να ξεφύγουν από τη καθημερινότητα τους και να κάνουν πιο ενδιαφέρουσα τη ζωή τους. Παρόλα αυτά, ο τρόπος με τον οποίο έδειξε αυτό η ταινία θεωρώ πως ήταν λάθος και πως επευφημούσε την παραβατική συμπεριφορά. Το γεγονός ότι τα παιδιά έχουν μια αντικομφορμιστική συμπεριφορά και τελικά βγαίνουν εκτός νόμου, προβάλλοντας το σαν κάτι το περιπετειώδες, σαν ένα μέσο για να νιώσουν ενθουσιασμένα και χαρούμενα, είναι ριψοκίνδυνο, ανούσιο και παντελώς ανόητο.

Δημήτρης Πλατανίστας, Γ4

Πιστεύω πώς το έργο είχε ένα πολύ σημαντικό θέμα να περάσει στους θεατές. Κατά την γνώμη μου, δεν υπήρχε το κάτι που θα έκανε κλίκ έτσι ώστε να ελκύσει τον θεατή...Πραγματικά μια φανταστική ιδέα, αλλά κάτι έλειπε για μένα.

Αναστασία Καλούδη, Γ2

Η ταινία μου άρεσε πολύ γιατί είχε χιούμορ σε κάποια σημεία και επειδή είχε περιπέτεια.

Άννι Ιστρέφι, Γ2

Αν και το κονσεπτ ήταν πολύ ωραίο και όντως το μυαλό του συγγραφέα λειτουργούσε  σαν ενός εφήβου, προσωπικά, μου έλειπε πολύ η λεπτομέρεια. Κάποιοι ίσως να το παραβλέπουν, αλλά επαναλαμβάνω, είναι κάτι προσωπικό.

Αναστασία Ζήβα, Γ2

Η ταινία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και συγκινητική διότι είχε σχέση με 2 άτομα τα οποία  ήταν τόσο διαφορετικά σε  χαρακτήρα και καταγωγή αλλά καταβάθος τόσο ίδιοι.

Τζέσι Κοτσιάι, Γ2

Λοιπόν, στην αρχή δεν ήμουν σίγουρη αν θα μου άρεσε η συγκεκριμένη ταινία γιατί δεν είναι τόσο του γούστου μου τέτοιου είδους ταινίες,  αλλά μου κέρδισε την προσοχή στα πρώτα λεπτά καθώς κατάλαβα ότι θα αναπτυσσόταν μια δυνατή φιλία ανάμεσα σε αυτά τα εντελώς διαφορετικά αγόρια που δεν είχαν καμία σχέση ο ένας με τον άλλον. Ήταν τόσο εντυπωσιακή αυτή η ταινία γιατί εγώ παρατήρησα ότι όσο ανώριμα φαινόντουσαν αυτά τα δυο αγόρια τόσο πιο ώριμα ήταν στο μυαλό,  αλλά και στην άποψη που είχαν για διάφορα πράγματα καθώς ο καθένας τους είχε περάσει διάφορες καταστάσεις που δεν ταίριαζαν για την ηλικία που είχαν. Επίσης μου άρεσε που είχαν αυτή την ειλικρίνεια μεταξύ τους και δεν τους ένοιαζε αν αυτό που θα πουν θα πείραζε τον άλλον, καθώς αυτό είναι η φιλία, να μιλάς ελεύθερα στον άλλον. Η περιπέτεια τους ήταν απρόβλεπτη και δεν ήξερες που αλλού θα μπλέκανε, γεμάτη συναισθήματα όπως φιλία, αγάπη, τρόμος, άγχος αλλά και χαρά και ζήλεια καθώς τους έβλεπες να περνάνε το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής τους βρίσκοντας πάντα τρόπο να το κάνουν και πιο διασκεδαστικό.

Αλτιόνα Ντούκα, Γ3

Η ταινία είχε προσεγμένη σκηνοθεσία και η υπόθεση εξελισσόταν γρήγορα. Ενώ θα μπορούσε να ήταν κουραστική, κράτησε το ενδιαφέρον μου, χωρίς να εστιάζει σε βαθυστόχαστα νοήματα. Απολαύσαμε την περιπέτεια δύο εφήβων, που ο καθένας είχε την δική του ιστορία να διηγηθεί. Θεωρώ πως η συγκεκριμένη προβολή ηταν από τις καλές.

Δονύσης Καραβίτης, Γ2